شاید در نگاه اول، موضوع حقوق شهروندی، آزادیهای فردی یا دسترسی به امکانات اجتماعی، مسالهای روشن به نظر برسد. اما اگر به تجربه سالهای گذشته نگاه کنیم، میتوان رد یک الگوی تکرارشونده را در بخشهای مختلف زندگی اجتماعی مشاهده کرد.
آنچه بر زبان فارسی در دوران افول قاجار و به قدرت رسیدن پهلوی گذشت، نمونهای است از تلاش یک زبان کهن برای رویارویی با جهان تازهای که به آن هجوم آورده بود. در این نبرد نابرابر، «فرهنگستان ایران» با ادیبان و نامدارانی که بنیانگذارش بودند، نقشی کلیدی داشت.
در میان همه شاخصهایی که برای سنجش سلامت یک جامعه به کار میروند، شاید هیچکدام به اندازه وضعیت طبقه متوسط، گویای حال و آینده یک کشور نباشد.
به نظر میرسد بخشی از جریان محافظهکار در جمهوری اسلامی در حال فاصله گرفتن از طیف تندرویی است که در هفتههای اخیر حملات خود را به مسعود پزشکیان و تیم مذاکرهکننده هستهای حکومت ایران، تشدید کردهاند.
گزارش سیبیاس نیوز به نقل از مقامهای اطلاعاتی آمریکا درباره پنهان شدن مجتبی خامنهای در مکانی نامشخص و محدود شدن ارتباطات او به پیکهای مورد اعتماد، بار دیگر پرسشهایی جدی درباره کارآمدی ساختار تصمیمگیری، فرماندهی نظامی و انسجام درونی جمهوری اسلامی مطرح کرده است.
شورای سردبیری روزنامه والاستریت ژورنال، در یادداشتی انتقادی نوشته واشینگتن پیش از امضای یک توافق هستهای، در حال دادن امتیازاتی به حکومت ایران است و نجات رژیم ایران در این شرایط خیانتی واقعی خواهد بود که بیش از آنکه به مردم ایران ضربه بزند، به منافع ایالات متحده لطمه میزند.
مرتضی پس از دو ماه توانست چند دقیقهای آنلاین شود و در گروه دوستان قدیمیش بنویسد: «سلام رفقا، فیلترشکنی که کار کند سراغ دارید؟ برای ورود به اکانت سمعکم گرفتار شدهام. نمیتوانم آپدیتش کنم.»
جمهوری اسلامی این روزها با راهاندازی پویش «جان ایران» تلاش میکند بحران کاهش جمعیت را به یکی از دغدغههای اصلی جامعه تبدیل کند. بحرانی که مقامهای حکومتی سالهاست درباره آن هشدار میدهند و حالا با کمپینهای تبلیغاتی و سیاستهای تشویقی میکوشند برایش راهحلی پیدا کنند.
شرایطی که جمهوری اسلامی در ایران حاکم کرده است باعث شده تا برای بخشی از جوانان ایرانی، مهاجرت معنایی فراتر از پیشرفت تحصیلی یا شغلی داشته باشد.
دو سال پس از ناپدید شدن بالگرد ابراهیم رئیسی در مه و کشته شدن او در کوهستانهای آذربایجان شرقی، جمهوری اسلامی فقط یک رییسجمهور را از دست نداده است، بلکه بخشی از طرح جانشینی، سپر منطقهای، احساس امنیت و این باور را از دست داده که زمان همچنان به سودش حرکت میکند.
فیلم مستند «تمرینهایی برای یک انقلاب» ساخته پگاه آهنگرانی در بخش نمایش ویژه جشنواره کن به نمایش درآمد.
پژوهشی که اخیرا با عنوان «جنگ نرم ایران؛ مسلحسازی روایت» منتشر شده استدلال میکند جمهوری اسلامی طی سه دهه گذشته «روایت» را از سطح تبلیغات سیاسی متعارف فراتر برده و آن را به بخشی از یک ساختار سازمانیافته برای نفوذ رسانهای، بسیج ایدئولوژیک و تاثیرگذاری منطقهای تبدیل کرده است.
در حالی که چین همچنان در سازمان ملل از جمهوری اسلامی حمایت دیپلماتیک میکند، نشانههای فزایندهای از نگرانی درباره هزینههای اقتصادی و راهبردی تقابل حکومت ایران با آمریکا نشان میدهد.
شاید در سالهای اخیر، بهتدریج تغییراتی را در سبک زندگی خود یا اطرافیانتان تجربه کرده باشید؛ دگرگونیهایی که در ابتدا کوچک و کماهمیت به نظر میرسیدند، اما بهمرور به بخشی پایدار از زندگی روزمره تبدیل شدند.
سفر دونالد ترامپ به پکن ظاهراً دو نکته را درباره رویکرد چین به بحران ایران تایید کرده است: پکن مایل است به جلوگیری از تشدید بیشتر بحران کمک کند، اما نه به بهای تضعیف تهران.
اوایل ورود اینترنت، بسیاری آن را فقط یک فناوری تازه یا ابزار سرگرمی میدانستند؛ اما بهتدریج اینترنت از یک امکان جانبی خارج شد و به بخشی از جریان اصلی زندگی تبدیل شد؛ تا جایی که امروز بخش بزرگی از کار، ارتباطات، آموزش و حتی تجربه ما از جهان بدون آن قابل تصور نیست.
متیو شارپ و نیت سوانسون، که هر دو سالها در دولتهای آمریکا بر روی پرونده هستهای ایران کار کردهاند، در مقالهای دستیابی به یک توافق هستهای جدید و موثر با تهران را دشوارتر دانستهاند زیرا اکنون هم مطالبات واشینگتن افزایش یافته و هم تهران اهرمهای بیشتری در دست دارد.
دشمنی جمهوری اسلامی با امارات متحده عربی بیش از آنکه بر سر مرزها باشد، ریشه در یک تضاد عمیق وجودی دارد.
«رویا»، ساخته مهناز محمدی، که به تازگی در سینماهای آلمان به اکران عمومی درآمده، تصویر روشنی است از احوال یک زن زندانی گرفتار در اوین.
مارک ای. تیسن، ستوننویس روزنامه واشینگتنپست در تحلیلی به تصمیمات و اقدامات اخیر دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، پرداخته و هشدار داده که او در آستانه آن است که پیروزی در جنگ ایران را با شکست معاوضه کند زیرا نحوه پایان دادن به جنگ، به اندازه نحوه آغاز آن اهمیت دارد.
گزارشهای اخیر ایراناینترنشنال از تنشهای بیسابقه در سطوح عالی قدرت در تهران، از وجود شکافی فراتر از یک اختلاف سلیقه مدیریتی حکایت دارد، بحرانی که میتوان آن را نشانهای از تغییر ماهیت نظام سیاسی جمهوری اسلامی و حرکت بهسوی نظمی امنیتیتر ارزیابی کرد.
حاکمیت برای نیل به اهداف خود، جنگ را بهترین حربه میداند و آنقدر برایش اهمیت دارد که حتی کودکان را نیز در این مسیر دخیل میکند. چرخه بیماری که از انقلاب ۵۷ و با شروع جنگ هشت ساله با عراق آغاز شد، هنوز هم ادامه دارد.