• العربية
  • English
BrandBrand
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • شنیداری
  • ایران
  • جهان
  • حقوق بشر
  • جاویدنامان
  • گزارش ویژه
  • ورزش
  • بازار
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • شنیداری
  • ایران
  • جهان
  • حقوق بشر
  • جاویدنامان
  • گزارش ویژه
  • ورزش
  • بازار
  • پوسته
  • زبان
    • العربية
    • English
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • شنیداری
  • ایران
  • جهان
  • حقوق بشر
  • جاویدنامان
  • گزارش ویژه
  • ورزش
  • بازار
کلیه حقوق قانونی این سایت متعلق به ولانت‌مدیا است.
volant media logo

رویداد۲۴ از واگذاری مشکوک کشتی کانتینری شهراز به شرکت فرزندان شمخانی خبر داد

۲۵ آبان ۱۴۰۵، ۰۸:۲۸ (‎+۰ گرینویچ)
حسین شمخانی
حسین شمخانی

پایگاه خبری رویداد۲۴ در گزارشی درباره واگذاری مشکوک دارایی‌های شرکت کشتیرانی ایران نوشت کشتی «شهراز» با قیمتی کمتر از ۶ میلیون دلار به شرکت «آدمیرال»، متعلق به فرزندان علی شمخانی، فروخته شده و پس از تعمیر، دوباره به فعالیت تجاری بازگشته است.

رویداد۲۴ دوشنبه ۲۵ آبان با اشاره به حقوق سهام‌داران این شرکت بورسی، مبنای قیمت‌گذاری، شیوه انتخاب خریدار و سرنوشت درآمد حاصل از فروش کشتی را زیر سوال برد و خواستار انتشار اسناد معامله و ارزیابی‌های فنی و مالی آن شد.

این رسانه واگذاری بلوک سهام شرکت سوخت‌رسانی و خدمات کشتیرانی «ستاره قشم» و تحویل پنج شناور در چارچوب «یک سازوکار خاص حاکمیتی» را از دیگر موارد نیازمند بررسی دانست.

رویداد۲۴ نوشت: «هر یک از این پرونده‌ها پرسش‌هایی جدی درباره نحوه تصمیم‌گیری، قیمت‌گذاری، انتخاب خریدار یا دریافت‌کننده، ثبت مالی معاملات و مسئولیت مدیران ایجاد می‌کند.»

حسین شمخانی، متولد فروردین ۱۳۶۳ در تهران، با نام‌های مستعار «هوگو هایک» و «هکتور» نیز شناخته می‌شود.

وزارت خزانه‌داری آمریکا ۲۳ تیر اعلام کرد تلاش‌ها برای مختل کردن شبکه تحت مدیریت شمخانی را به‌دلیل‌ نقش آن در فعالیت‌های غیرقانونی کشتیرانی و دور زدن تحریم‌ها تشدید کرده است.

به گفته این وزارتخانه، شبکه شمخانی همچنان از بازیگران اصلی صادرات نفت ایران به شمار می‌رود و دامنه فعالیتش را به حمل‌ونقل کانتینری و تجارت جهانی کالا گسترش داده است.

این اقدام در ادامه تحریم‌هایی صورت گرفت که ایالات متحده مرداد ۱۴۰۴ و فروردین سال جاری علیه شمخانی و بخش عمده شبکه مالی و کشتیرانی او وضع کرده بود.

فروش کشتی آسیب‌دیده؛ قیمت چگونه تعیین شد؟

کشتی کانتینری شهراز ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۹ در محدوده تنگه سنگاپور به گل نشست و بدنه آن به‌شدت آسیب دید.

به نوشته رویداد۲۴، این کشتی پس از تحمیل هزینه‌های نجات و نگهداری، با قیمتی کمتر از ۶ میلیون دلار به شرکت آدمیرال فروخته شد.

این رسانه واگذاری کشتی کانتینری شهراز را فروش به «ثمن بخس» توصیف کرد. بر اساس اطلاعات رسیده به رویداد۲۴، احتمال می‌رود که حتی ارزش ضایعات قابل بازیافت کشتی از قیمت فروش آن بیشتر بوده باشد.

بر اساس این گزارش، اطلاعات جامعی درباره هزینه‌های نجات و نگهداری شهراز و میزان خسارت جبران‌شده از محل بیمه در اختیار سهام‌داران قرار نگرفته است.

ایران‌اینترنشنال ۱۷ آبان به سندی محرمانه دست یافت که نشان می‌دهد حسین شمخانی مدت‌ها انحصار فروش نفت ایران در امارات را در اختیار داشته و پس از خرید کشتی با وام دولتی ایران، به جابه‌جایی نفت روسیه پرداخته است.

بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، جمهوری اسلامی با در اختیار گرفتن سه اسکله و هفت مخزن ذخیره نفت در چهار نقطه چین، مسیر تازه‌ای برای دور زدن تحریم‌های آمریکا ایجاد کرده است.

کشتی‌های حسین شمخانی نفت را به این اسکله‌ها منتقل می‌کنند و به دلیل کنترل حکومت ایران بر آن‌ها، برای پهلوگیری با مانعی روبه‌رو نمی‌شوند.

بازگشت شهراز به دریا؛ چرا کشتیرانی آن را تعمیر نکرد؟

بر اساس گزارش رویداد۲۴، شرکت آدمیرال پس از خرید شهراز، با صرف چند میلیون دلار برای تعمیر و بازسازی، آن را به چرخه فعالیت تجاری بازگرداند.

این پایگاه خبری پرسید: «اگر کشتی با صرف چند میلیون دلار هزینه قابلیت بازگشت به فعالیت تجاری داشته، چرا شرکت کشتیرانی خود اقدام به تعمیر و بهره‌برداری مجدد نکرد؟ آیا پیش از فروش، امکان احیای کشتی از نظر فنی و اقتصادی بررسی شده بود؟»

رویداد۲۴ خواستار انتشار گزارش وضعیت فنی کشتی، بررسی‌های مربوط به تعمیر یا فروش آن و صورت‌جلسات مدیران وقت شد تا دلایل واگذاری روشن شود.

شیوه واگذاری کشتی، تعداد متقاضیان خرید و مبنای انتخاب خریدار نهایی از دیگر پرسش‌های این گزارش است؛ از جمله اینکه فروش از طریق مزایده عمومی انجام شده یا مذاکره مستقیم.

بلومبرگ شهریور ۱۴۰۳ گزارش داد گروه میلاووس در دبی که حسین شمخانی گرداننده ارشد آن است، میلیاردها دلار از فروش کالا از ایران، روسیه و برخی کشورهای دیگر به دست آورده است.

حسین شمخانی برای پیشبرد فعالیت‌های خود، با نام «هوگو هایک» گذرنامه دومینیکا را دریافت کرده بود. با این حال، بنا بر اعلام پروژه گزارشگری جرایم سازمان‌یافته و فساد، این کشور در اوت ۲۰۲۵ تابعیت او را لغو کرد.

فروش سوخت به آدمیرال و ابهام در منافع سهام‌داران

بخش دیگری از گزارش رویداد۲۴ به ادامه همکاری شرکت کشتیرانی با آدمیرال مربوط است. به نوشته این رسانه، شرکت کشتیرانی پس از واگذاری شهراز، مدتی سوخت آدمیرال را از محل سهمیه امور بین‌الملل تامین کرده است.

بر اساس این گزارش، فروش سوخت به شرکتی که ممکن است رقیب تجاری کشتیرانی باشد، لزوما تخلف نیست، ولی قیمت، درآمد، مجوزها و توجیه اقتصادی این همکاری باید روشن شود.

رویداد۲۴ نوشت: «در یک شرکت بورسی، منابع و ظرفیت‌های تجاری شرکت باید در چارچوب منافع اقتصادی آن به کار گرفته شوند. سهام‌داران حق دارند بدانند فروش سوخت به خریدار یکی از دارایی‌های مهم شرکت، با چه قیمتی، با چه میزان درآمد و بر اساس چه مجوز و توجیه اقتصادی انجام شده است.»

این گزارش همچنین خواستار روشن شدن میزان وصول وجه معامله، هویت مالکان و ذی‌نفعان نهایی آدمیرال در زمان خرید و بررسی احتمال تعارض منافع میان خریدار و تصمیم‌گیرندگان شد.

انتشار گزارش‌های متعدد درباره فساد سازمان‌یافته در اقتصاد ایران، به‌ویژه با نقش‌آفرینی وابستگان و اعضای خانواده مقام‌های جمهوری اسلامی، در سال‌های اخیر بارها خشم عمومی را برانگیخته است.

این در حالی است که فشار معیشتی بر شهروندان روزبه‌روز افزایش می‌یابد و پیام‌های رسیده به ایران‌اینترنشنال نشان می‌دهد بسیاری از مردم حتی در تامین مواد غذایی روزانه خود با مشکل روبه‌رو هستند.

  • تکمیل شبکه تازه فساد فروش نفت اطلاعات سپاه با نقش‌آفرینی یک سردار ارشد و یک سردارزاده

    تکمیل شبکه تازه فساد فروش نفت اطلاعات سپاه با نقش‌آفرینی یک سردار ارشد و یک سردارزاده

  • افشای شبکه فساد پسر محسن رضایی و پسر و داماد دو وزیر در وزارت اطلاعات در فروش نفت

    افشای شبکه فساد پسر محسن رضایی و پسر و داماد دو وزیر در وزارت اطلاعات در فروش نفت

  • جزییات کودتای شبکه فساد فروش نفت اطلاعات سپاه‌؛ آغاز با نامه محرمانه شمخانی به خامنه‌ای

    جزییات کودتای شبکه فساد فروش نفت اطلاعات سپاه‌؛ آغاز با نامه محرمانه شمخانی به خامنه‌ای

Banner
Banner
Banner

پربازدیدترین‌ها

روایت فقر از فانتین تا دختران گیسوکمند ایران؛ وقتی موها بهای گذران زندگی می‌شوند
۱

روایت فقر از فانتین تا دختران گیسوکمند ایران؛ وقتی موها بهای گذران زندگی می‌شوند

۲

افت بیت‌کوین شدت گرفت؛ چه عواملی کاهش قیمت را تشدید کردند؟

۳

صدا و سیمای جمهوری اسلامی اعلام کرد موشک خرمشهر می‌تواند به پایگاه آمریکا در بریتانیا برسد

۴

قطر چگونه با پول، الجزیره و همکاری با موساد نفوذ خود را گسترش می‌دهد؟

۵

گزارش تفنگ‌های پینت‌بال یک شرکت کانادایی در ایران به دولت فدرال ارجاع می‌شود

انتخاب سردبیر

  • شکست انتخاباتی و رسوایی انویدیا بر سفر ترامپ به چین سایه انداخته است

    شکست انتخاباتی و رسوایی انویدیا بر سفر ترامپ به چین سایه انداخته است

  • گلایه شهروندان از سردرد و تنگی نفس در هوای آلوده: آرام‌آرام ما را می‌کشند
    روایت شما

    گلایه شهروندان از سردرد و تنگی نفس در هوای آلوده: آرام‌آرام ما را می‌کشند

  • روزشمار آبان ۹۸؛ در روزهای اعتراض و سرکوب چه گذشت؟

    روزشمار آبان ۹۸؛ در روزهای اعتراض و سرکوب چه گذشت؟

  • چرخه سرکوب و اعتراض؛ خیابان پس از آبان ۹۸
    تحلیل

    چرخه سرکوب و اعتراض؛ خیابان پس از آبان ۹۸

  • قطر چگونه با پول، الجزیره و همکاری با موساد نفوذ خود را گسترش می‌دهد؟

    قطر چگونه با پول، الجزیره و همکاری با موساد نفوذ خود را گسترش می‌دهد؟

•
•
•

مطالب بیشتر

عضو کمیسیون بهداشت مجلس: کسری ارز دارو و تجهیزات پزشکی ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلیون دلار است

۲۵ آبان ۱۴۰۵، ۰۶:۳۰ (‎+۰ گرینویچ)
100%

همایون سامه‌یح نجف‌آبادی، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی، از کسری ارز دارو و تجهیزات پزشکی و افزایش فشار هزینه‌های درمان خبر داد. به گفته او، ناتوانی مالی برای خرید دارو به مناطق شمالی تهران هم رسیده است.

خبرگزاری ایلنا دوشنبه ۲۵ آبان به نقل از نجف‌آبادی گزارش داد با وجود اختصاص سه میلیارد دلار ارز ترجیحی برای دارو و تجهیزات پزشکی در بودجه سال گذشته، این دو حوزه با کسری ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلیون دلاری روبه‌رو هستند.

او گفت دولت در سال جاری هنوز اقدام مشخصی برای تامین ارز مورد نیاز انجام نداده است.

نجف‌آبادی افزود این کسری باید از منابع مردم تامین شود و نبود ارز ترجیحی، همراه با واردات بخشی از داروها و تجهیزات با ارز آزاد، قیمت‌ها را افزایش داده است.

  • داروهای اعصاب و روان کم‌یاب و گران شده‌اند

    داروهای اعصاب و روان کم‌یاب و گران شده‌اند

داروهایی که به داروخانه برگردانده می‌شوند

این عضو کمیسیون بهداشت به نقل از گزارش‌هایی از داروخانه‌های شمال تهران گفت برخی افراد پس از خرید دارو به ارزش ۱۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان، حدود ۱۰ دقیقه بعد به‌دلیل ناتوانی مالی و تعهدات قسطی، داروها را پس داده‌اند.

او گفت ساکنان مناطق جنوبی شهر مدت‌هاست با دشواری تامین هزینه‌های درمان روبه‌رو هستند و برخی از مراجعه به پزشک یا تهیه دارو صرف‌نظر می‌کنند.

در پیام‌های شهروندان به ایران‌اینترنشنال نیز از کاهش مصرف دارو و رها کردن درمان به‌دلیل گرانی گفته شده است.

در برخی موارد، هزینه پرداختی بیماران برای برخی داروها با تغییر پوشش بیمه‌ای داروهای تزریقی افزایش یافته است.

نجف‌آبادی نیز از بیمارانی گفت که درمان را نیمه‌کاره رها می‌کنند یا از ابتدا برای درمان اقدام نمی‌کنند. وضعیتی که به‌ویژه برای بیماران خاص نگران‌کننده است.

برخی بیماران خاص می‌گویند پس از واریز یا جابه‌جایی پول برای هزینه درمان، با قطع بیمه و یارانه روبه‌رو شده‌اند؛ چون این تراکنش‌ها در ارزیابی مالی آن‌ها لحاظ شده است.

بیمارستان‌های خصوصی نیز با افزایش هزینه دارو و تجهیزات و بدهی بیمه‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

  • روایت خانوارها از کاهش غذا و تاخیر در درمان در پویش معیشت

    روایت خانوارها از کاهش غذا و تاخیر در درمان در پویش معیشت

وابستگی تولید داخل به مواد اولیه وارداتی

نجف‌آبادی گفت بیش از ۹۰ درصد شکل‌های دارویی در ایران تولید می‌شود و بیش از نیمی از مواد اولیه داروهای تولید داخل نیز در کشور ساخته می‌شود.

با این حال، به گفته او، مواد اولیه و مولکول‌های پایه بسیاری از داروها همچنان از خارج تامین می‌شوند و خودکفایی کامل در این صنعت آسان نیست.

او پیش‌بینی کرد فشار هزینه‌های درمان بر اقشار کم‌درآمد ادامه یابد و سال آینده بیشتر شود.

  • بازنشستگان در ایران برای یافتن انسولین میان داروخانه‌ها سرگردان‌ شده‌اند

    بازنشستگان در ایران برای یافتن انسولین میان داروخانه‌ها سرگردان‌ شده‌اند

به گفته این نماینده مجلس، برخی سرپرستان خانوار برای تامین هزینه درمان ناچار به فروش خانه یا دیگر دارایی‌هایشان می‌شوند و ممکن است برای حفظ معیشت خانواده از ادامه درمان صرف‌نظر کنند.

در نظرسنجی داوطلبانه ایران‌اینترنشنال درباره معیشت خانوار نیز بیش از ۷۰ درصد پاسخ‌دهندگان گفته‌اند برای مقابله با گرانی، خرید غذا را کاهش داده‌اند یا درمان و تهیه دارو را به تعویق انداخته‌اند.

آبان ۹۸ و زندگی‌های نادیده در آینه‌ ادبیات

۲۴ آبان ۱۴۰۵، ۲۲:۱۵ (‎+۰ گرینویچ)
•
پدرام فرهادی‌فر
100%

اعتراضات آبان ۱۳۹۸ تنها یک رویداد سیاسی در تاریخ معاصر ایران نبود. این اعتراضات پرسشی جدی را نیز پیش روی ادبیات گذاشت: کسانی که در خیابان‌ها دیده شدند، پیش از آن چه جایگاهی در جهان داستان‌های ما داشتند؟

در هفتمین سالگرد آبان، این پرسش همچنان پابرجاست. جامعه ایران در سال‌های اخیر اعتراضات دی ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸، جنبش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ و اعتراضات خونبار دی ۱۴۰۴ را تجربه کرده است. این رویدادها با همه تفاوت‌هایشان در مطالبات و شرایط تاریخی، در حافظه جمعی ایرانیان با یکدیگر پیوند خورده‌اند.

تاثیر یک جنبش بر ادبیات را نمی‌توان تنها با شمار کتاب‌ها و شعرهایی سنجید که درباره آن منتشر می‌شوند. دگرگونی عمیق‌تر زمانی رخ می‌دهد که جنبش، شخصیت‌های تازه‌ای وارد داستان کند، زبان روایت را تغییر دهد و نویسنده را با تجربه‌هایی روبه‌رو سازد که پیش‌تر بیرون از جهان ادبی او مانده بودند.

انتشار آثاری درباره آبان نشان‌دهنده واکنش ادبی به این رویداد است، اما برای اثبات شکل‌گیری جریانی تازه در داستان‌نویسی کافی نیست. مساله مهم‌تر این است که ادبیات ایران تا چه اندازه توانسته زندگی گروه‌های اجتماعی حاضر در اعتراضات، به‌ویژه اقشار کم‌برخوردار را مستقل از لحظه اعتراض و سرکوب روایت کند.

فرودستان در جهان داستان

در دهه‌های چهل و پنجاه خورشیدی، طبقه اجتماعی در بخش مهمی از ادبیات داستانی ایران جایگاهی برجسته داشت. کارگران، روستاییان، حاشیه‌نشینان و تهیدستان گاه شخصیت‌های اصلی روایت بودند.

  • روزشمار آبان ۹۸؛ در روزهای اعتراض و سرکوب چه گذشت؟

    روزشمار آبان ۹۸؛ در روزهای اعتراض و سرکوب چه گذشت؟

علی‌اشرف درویشیان در «آبشوران» به فقر و محرومیت شهری پرداخت. احمد محمود در «همسایه‌ها» مناسبات طبقاتی و سیاسی را در بستر زندگی روزمره روایت کرد و غلامحسین ساعدی نیز در بخشی از آثارش به جهان گروه‌های محروم و مناسبات سلطه توجه نشان داد.

البته حضور فرودستان در ادبیات متعهد همیشه به معنای بازنمایی مستقل تجربه آنان نبود. گاهی کارگر و دهقان بیش از آنکه شخصیتی با زندگی و تضادهای خاص خود باشند، حامل آرمان‌های سیاسی نویسنده می‌شدند. با این همه، فقر، کار و نابرابری در مرکز توجه بخش مهمی از داستان‌نویسی آن دوران قرار داشت.

در بخشی از داستان‌نویسی دهه‌های اخیر، مناسبات خصوصی، بحران‌های فردی و تجربه طبقه متوسط شهری سهم چشمگیری از جهان روایت داشته‌اند. این گرایش را نمی‌توان به تمام ادبیات معاصر تعمیم داد و لزوما هم نشانه ضعف ادبی نیست. با این حال، می‌توان پرسید چه گروه‌هایی بیشتر به شخصیت داستان تبدیل شده‌اند و زندگی چه کسانی کمتر مجال روایت پیدا کرده است.

آبان ۱۳۹۸ این پرسش را دوباره پیش کشید. افزایش ناگهانی قیمت بنزین جرقه اعتراضات بود، اما فشار معیشتی، نابرابری اقتصادی و احساس محرومیت نیز در شکل‌گیری نارضایتی‌ها نقش داشتند. اعتراضات در شهرها و مناطق مختلف رخ داد و نمی‌توان همه معترضان را متعلق به یک طبقه اجتماعی دانست.

با این حال، پیوند اعتراضات با مساله معیشت، توجه به زندگی گروه‌های کم‌برخوردار را ضروری می‌کند. کارگر، جوان بیکار یا ساکن محله محروم تنها هنگام اعتراض یا کشته‌شدن به شخصیتی شایسته روایت تبدیل نمی‌شود. او پیش از آن نیز زندگی، زبان، روابط خانوادگی، آرزوها و شکست‌های خود را داشته است.

ادبیاتی که انسان را تنها در قامت قربانی می‌بیند، هنوز تمام زندگی او را روایت نکرده است.

البته کم‌رنگ‌بودن برخی تجربه‌های اجتماعی در ادبیات را نمی‌توان صرفا به انتخاب نویسندگان نسبت داد. سانسور، مناسبات نشر، ضعف نقد مستقل و دشواری‌های اقتصادی نویسندگی نیز در شکل‌گیری جهان داستانی تاثیر دارند. سانسور گاهی پیش از آنکه جمله‌ای نوشته شود، موضوع یا شخصیتی را از ذهن نویسنده کنار می‌زند.

از سوی دیگر، همه افراد فرصت یکسانی برای نویسنده‌شدن ندارند. آموزش، وقت آزاد، امنیت اقتصادی، شبکه‌های ارتباطی و امکان انتشار تعیین می‌کنند چه کسانی بتوانند تجربه خود را به اثری ادبی تبدیل کنند. در چنین شرایطی، غیبت برخی زندگی‌ها از جهان داستان تنها مساله‌ای مربوط به سلیقه ادبی نیست، بلکه به ساختار اجتماعی تولید ادبیات نیز مربوط می‌شود.

دادخواهان، صاحبان حافظه

یکی از مهم‌ترین پیامدهای فرهنگی آبان را می‌توان در تغییر جایگاه روایتگران جست‌وجو کرد.

واکنش به آبان تنها در گزارش‌های خبری و تحلیل‌های سیاسی باقی نمانده است. تلاش‌هایی برای ثبت و روایت این تجربه در قالب‌های ادبی و مستند نیز صورت گرفته، هرچند برای ارزیابی جایگاه این آثار در تاریخ ادبیات معاصر به بررسی دقیق‌تر مجموعه آثار منتشرشده نیاز داریم.

  • چرا پس از ۷ سال نمی‌دانیم جمهوری اسلامی در آبان خونین ۱۳۹۸ چند نفر را کشت؟

    چرا پس از ۷ سال نمی‌دانیم جمهوری اسلامی در آبان خونین ۱۳۹۸ چند نفر را کشت؟

اما اتفاق مهم دیگری بیرون از فضای معمول نشر رخ داده است. خانواده‌های دادخواه خود به روایتگران تاریخ تبدیل شده‌اند.

آنان با انتشار تصاویر، ثبت خاطرات، گردآوری اسناد و بازگویی زندگی عزیزانشان در برابر فراموشی ایستاده‌اند. در این روایت‌ها، جان‌باخته دیگر فقط نامی در فهرست قربانیان نیست، بلکه انسانی است با خاطرات کودکی، روابط خانوادگی، آرزوها و زندگی ناتمامی که گزارش‌های سیاسی به‌تنهایی قادر به بازنمایی آن نیستند.

تجربه خانواده‌های جان‌باختگان پرواز ۷۵۲ هواپیمایی بین‌المللی اوکراین نیز از همین منظر اهمیت دارد. سرنگونی این هواپیما در دی ۱۳۹۸ رویدادی متفاوت از اعتراضات آبان بود، اما تلاش خانواده‌ها برای حفظ خاطرات و پیگیری دادخواهی نشان داد چگونه سوگ خصوصی می‌تواند به کنشی عمومی برای ثبت حقیقت تبدیل شود.

خاطره، شهادت و اسناد دادخواهی لزوما اثر ادبی نیستند، اما می‌توانند منابع ارزشمندی برای آفرینش ادبی در آینده باشند. این روایت‌ها بخشی از زندگی انسان‌هایی را حفظ می‌کنند که در گزارش‌های رسمی یا خبری اغلب تنها در لحظه مرگ حضور دارند.

در این میان، نابرابری اجتماعی حتی بر امکان ثبت خاطرات نیز سایه می‌اندازد. همه خانواده‌ها دسترسی یکسانی به رسانه، ناشر، امکانات مالی یا شبکه‌های فرهنگی ندارند. خاطرات برخی به کتاب تبدیل می‌شود و تجربه برخی دیگر در گفت‌وگوهای شفاهی یا حافظه نزدیکان باقی می‌ماند.

نابرابری تنها بر سرنوشت انسان‌ها اثر نمی‌گذارد، بلکه بر اینکه روایت چه کسانی در تاریخ باقی بماند نیز تاثیر می‌گذارد.

کتاب‌ها و زبان مقاومت

جنبش‌های اجتماعی همیشه با تولید آثار تازه بر فرهنگ تاثیر نمی‌گذارند. گاهی متنی قدیمی در موقعیتی تاریخی معنایی تازه پیدا می‌کند.

در جنبش «زن، زندگی، آزادی»، شبکه‌های اجتماعی به یکی از میدان‌های گفت‌وگوی فرهنگی تبدیل شدند. معرفی و خواندن آثار سیاسی، فلسفی و تاریخی، از جمله کتاب‌هایی درباره آزادی، اقتدارگرایی، نافرمانی مدنی و مقاومت، در کنار دیگر شکل‌های مشارکت فرهنگی جریان داشت.

اهمیت این فعالیت‌ها تنها در معرفی کتاب نبود. خواندن می‌توانست به شکلی از مشارکت در گفت‌وگوی اجتماعی تبدیل شود. آثاری که پیش‌تر در حلقه‌های محدودتری خوانده می‌شدند، در موقعیتی تازه امکان پیدا می‌کردند به زبانی مشترک برای توضیح تجربه مقاومت بدل شوند.

مقاله «قدرت بی‌قدرتان» واتسلاو هاول نمونه تاریخی قابل‌توجهی است. هاول آن را در سال ۱۹۷۸ نوشت، اما یازده سال بعد، در تحولات سیاسی ۱۹۸۹ در چکسلواکی، مورد توجه قرار گرفت. این متن در شبکه‌های فکری و مدنی مخالفان حکومت کمونیستی دست‌به‌دست شد و به توضیح سازوکارهای قدرت و مقاومت کمک کرد.

این تجربه نشان می‌دهد رابطه متن و جنبش اجتماعی یک‌طرفه نیست. آثار فکری می‌توانند به شکل‌گیری زبان مقاومت کمک کنند و جنبش‌ها نیز به نوشته‌های موجود معنای تازه‌ای ببخشند.

  • چرخه سرکوب و اعتراض؛ خیابان پس از آبان ۹۸

    چرخه سرکوب و اعتراض؛ خیابان پس از آبان ۹۸

البته شرایط آبان ۱۳۹۸ و جنبش ۱۴۰۱ یکسان نبود. قطع گسترده اینترنت و شدت سرکوب در آبان، امکان ارتباط و ثبت عمومی واکنش‌ها را محدود کرد. در جنبش ۱۴۰۱ نیز مساله حجاب اجباری، آزادی بدن و حقوق زنان با تجربه روزمره بسیاری از هنرمندان و نویسندگان پیوند مستقیم داشت. به همین دلیل نمی‌توان میزان مشارکت فرهنگی در این دو دوره را بدون توجه به تفاوت شرایط مقایسه کرد.

رابطه ادبیات و جنبش اجتماعی تنها به نوشتن درباره یک واقعه محدود نیست. گاهی شیوه خواندن، گردش آثار و جایگاه اجتماعی نویسنده و مخاطب نیز تغییر می‌کند.

تاریخ چگونه وارد رمان می‌شود؟

تاریخ ادبیات جهان نشان می‌دهد که تاثیر جنبش‌ها و تحولات اجتماعی بر ادبیات همیشه فوری و مستقیم نیست.

انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ مناسبات قدرت، مالکیت و منزلت اجتماعی را در دهه‌های بعد دگرگون کرد. رمان قرن نوزدهم فرانسه در بستر همین تحولات شکل گرفت. در آثار بالزاک، پول، رقابت طبقاتی و تلاش برای کسب موقعیت اجتماعی نقشی تعیین‌کننده در سرنوشت شخصیت‌ها دارند.

بالزاک لزوما درباره روزهای انقلاب نمی‌نوشت. جهان اجتماعی دگرگون‌شده پس از انقلاب، بخشی از زمینه تاریخی داستان‌های او بود.

جنبش مه ۱۹۶۸ فرانسه نیز پرسش‌هایی درباره اقتدار، آزادی فردی، مناسبات جنسیتی و قدرت نهادهای فرهنگی را به میدان گسترده‌تری کشاند. بسیاری از این مباحث پیش‌تر وجود داشتند، اما جنبش به آن‌ها نیروی اجتماعی تازه‌ای بخشید و بازتابشان در ادبیات، سینما و نقد فرهنگی ادامه یافت.

این نمونه‌ها قرار نیست نسخه‌ای آماده برای آینده ادبیات ایران باشند. آنچه اهمیت دارد این است که تاثیر یک رویداد تاریخی را نباید تنها در آثاری جست‌وجو کرد که مستقیما درباره همان رویداد نوشته شده‌اند.

ممکن است رمان‌های مهمی که در آینده تحت تاثیر آبان ۱۳۹۸ نوشته می‌شوند، هیچ اشاره مستقیمی به اعتراضات نداشته باشند. شاید شخصیت‌هایشان درگیر مساله بیکاری، نابرابری، مهاجرت، خشونت، بی‌اعتمادی یا فروپاشی روابط اجتماعی باشند. تجربه آبان می‌تواند بدون آنکه نامی از آن برده شود، در جهان این شخصیت‌ها حضور داشته باشد.

البته تشخیص چنین تاثیری به مطالعه تاریخی و ادبی دقیق نیاز دارد. نمی‌توان هر داستانی درباره فقر یا نابرابری را محصول یک جنبش اعتراضی دانست.

داستان‌هایی که هنوز نوشته نشده‌اند

اکنون می‌توان نشانه‌هایی از واکنش فرهنگی به آبان را دید. روایت‌هایی نوشته شده‌اند، خاطراتی ثبت شده‌اند و خانواده‌هایی در برابر فراموشی ایستاده‌اند. اما هنوز برای داوری درباره تاثیر پایدار آبان بر فرم و زبان داستان‌نویسی ایران زود است.

اعتراضات خونبار دی ۱۴۰۴ نیز به حافظه اعتراضی جامعه افزوده شده‌اند. ثبت نام جان‌باختگان، شهادت‌ها و خاطرات خانواده‌ها در این مرحله بیش از هر چیز با مستندسازی، سوگ و دادخواهی پیوند دارد. پیامدهای ادبی چنین رویدادهایی ممکن است سال‌ها بعد آشکار شوند.

با این حال، گذشت زمان به‌تنهایی ادبیات تازه‌ای خلق نمی‌کند. آزادی نوشتن، امکان انتشار، نقد مستقل و حضور تجربه‌های متنوع اجتماعی در جهان داستان ضروری‌اند.

شاید نویسندگان آثار آینده درباره آبان کسانی باشند که در سال ۱۳۹۸ نوجوان بودند، در محله‌های معترض زندگی می‌کردند یا سرکوب و دادخواهی به بخشی از حافظه خانوادگی‌شان تبدیل شده است.

اما مساله تنها این نیست که چه کسانی در آینده درباره آبان خواهند نوشت. پرسش این است که آیا ادبیات ایران می‌تواند جهان اجتماعی کسانی را روایت کند که حضورشان در خیابان دیده شد، اما زندگی‌شان در داستان‌ها کمتر بازتاب یافت؟

شاید مهم‌ترین داستان‌های آبان هنوز نوشته نشده‌اند؛ داستان زندگی کسانی که صدایشان در خیابان شنیده شد، اما جهانشان هنوز به‌قدر کافی در ادبیات دیده نشده است.

آبان خونین ۹۸؛ پنج روز اعتراض، کشتار و خاموشی در ایران

۲۴ آبان ۱۴۰۵، ۲۱:۲۶ (‎+۰ گرینویچ)
•
روح‌الله رحیم‌پور
100%

اعتراضات آبان ۱۳۹۸ یکی از مهم‌ترین نقاط عطف در تاریخ سیاسی جمهوری اسلامی است؛ واقعه‌ای که نه‌تنها ابعاد شکاف میان جامعه و حکومت را آشکار کرد، بلکه نشان داد ساختار سیاسی ایران برای حفظ کنترل خود تا چه اندازه آمادگی استفاده از خشونت سازمان‌یافته را دارد.

آبان ۹۸ را نمی‌توان صرفا واکنشی خیابانی به افزایش قیمت بنزین دانست؛ این اعتراضات حاصل انباشت بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بود که در نهایت به رویارویی بخش گسترده‌ای از جامعه با کلیت نظام سیاسی انجامید.

در اعتراضات آبان ۹۸، شعارهای ضدحکومتی در شهرهای مختلف نشان داد که نارضایتی از عملکرد دولت روحانی فراتر رفته و کلیت نظام سیاسی را هدف گرفته است.

از بحران اقتصادی تا انفجار اجتماعی

در ۲۴ آبان ۱۳۹۸، پس از اعلام ناگهانی افزایش قیمت بنزین، اعتراضات در شهرهای مختلف ایران آغاز شد. قیمت بنزین سهمیه‌ای از هزار به هزار و پانصد تومان و قیمت بنزین آزاد از هزار به سه هزار تومان افزایش یافت. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شد که اقتصاد ایران تحت تاثیر تحریم‌های آمریکا، سقوط ارزش ریال، تورم، کاهش قدرت خرید و گسترش بیکاری قرار داشت.

با این حال، افزایش قیمت بنزین صرفا جرقه اعتراضات بود، نه علت اصلی آن. تجربه اعتراضات دی ۱۳۹۶ نشان داده بود که نارضایتی عمومی از عملکرد دولت فراتر رفته و بخش‌هایی از جامعه کلیت ساختار سیاسی را مسئول وضعیت موجود می‌دانستند. در آبان ۹۸ نیز مطالبات اقتصادی به‌سرعت جای خود را به شعارهای سیاسی و ضدحکومتی داد.

اعتراضات سراسری و جغرافیای سرکوب

اعتراضات در فاصله ۲۴ تا ۳۰ آبان به ۲۹ استان کشور گسترش یافت. تهران، کرج، شیراز، مشهد، اصفهان، کرمانشاه، اهواز، ماهشهر و بهبهان از جمله کانون‌های مهم اعتراضات بودند. در برخی مناطق، معترضان خیابان‌ها را مسدود کردند و شماری از بانک‌ها، خودروها، پمپ‌بنزین‌ها و ساختمان‌های دولتی به آتش کشیده شدند.

حکومت در پاسخ، از نیروهای انتظامی، امنیتی و نظامی برای متوقف‌کردن اعتراضات استفاده کرد. گزارش‌های متعدد از شلیک مستقیم به معترضان، استفاده از سلاح جنگی و کشته‌شدن افراد غیرمسلح منتشر شد.

  • روزشمار آبان ۹۸؛ در روزهای اعتراض و سرکوب چه گذشت؟

    روزشمار آبان ۹۸؛ در روزهای اعتراض و سرکوب چه گذشت؟

آمار قربانیان همچنان یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد مناقشه است. عفو بین‌الملل ابتدا کشته‌شدن دست‌کم ۳۰۴ نفر را مستند کرد و در به‌روزرسانی بعدی این رقم را به ۳۲۳ نفر رساند. گزارشگر ویژه سازمان ملل نیز از گزارش‌های تاییدنشده درباره بیش از ۴۰۰ کشته سخن گفت. در مقابل، گزارش تحقیقی رویترز در دوم دی ۱۳۹۸، به نقل از سه مقام ناشناس وزارت کشور جمهوری اسلامی، شمار کشته‌شدگان را حدود ۱۵۰۰ نفر اعلام کرد.

شدت سرکوب نیز در همه استان‌ها یکسان نبود. گزارش سازمان ملل نشان می‌داد که استان‌های خوزستان و کرمانشاه از جمله مناطقی بودند که آمار بالایی از کشته‌شدگان در آن‌ها گزارش شده بود.

ماهشهر؛ نماد خشونت مرگبار

در میان مناطق مختلف، ماهشهر یکی از خونین‌ترین صحنه‌های اعتراضات بود. گزارش‌ها حاکی از آن است که در جریان درگیری‌ها، گروهی از معترضان به نیزارهای اطراف منطقه پناه بردند و نیروهای امنیتی با استفاده از خودروهای زرهی و سلاح‌های سنگین به سوی آنان شلیک کردند.

ایران‌وایر به نقل از یک مقام محلی، شمار کشته‌شدگان ماهشهر را ۱۴۸ نفر اعلام کرد. وزارت خارجه آمریکا نیز در آبان ۱۳۹۹ از کشته‌شدن احتمالی ۱۴۸ غیرنظامی در این منطقه سخن گفت و دو مقام امنیتی خوزستان را تحریم کرد.

در بیانیه آمریکا، جزئیات تکان‌دهنده‌ای از واقعه مطرح شده بود: شلیک تک‌تیراندازها از پشت‌بام‌ها، تعقیب معترضان با خودروهای زرهی، محاصره معترضان در نیزارها، شلیک مسلسل به سوی افراد پناه‌گرفته در منطقه، آتش‌زدن نیزارها و تیراندازی به افرادی که قصد خروج داشتند.

ماهشهر صرفا یک شهر که محل اعتراض باشد نبود. این منطقه به دلیل موقعیت راهبردی در صنعت پتروشیمی و زیرساخت‌های اقتصادی ایران اهمیت ویژه‌ای دارد. از این منظر، حکومت احتمالا اعتراضات در این منطقه را علاوه بر یک مساله خیابانی، تهدیدی علیه امنیت زیرساخت‌های اقتصادی و صنعتی تلقی می‌کرد. اما حتی اگر حکومت از وجود تهدید امنیتی سخن بگوید، چنین ادعایی مجوز استفاده نامتناسب از نیروی مرگبار علیه جمعیت غیرمسلح نیست.

قطع اینترنت؛ خاموش‌کردن صدای شاهدان

یکی از مهم‌ترین ابعاد سرکوب آبان، قطع تقریبا سراسری اینترنت بود. از بعدازظهر ۲۵ آبان، دسترسی به اینترنت جهانی به‌شدت محدود شد و سطح اتصال کشور در مقطعی به حدود پنج درصد وضعیت عادی رسید.

این اقدام صرفا محدودکردن ارتباطات نبود؛ پیامد مستقیم آن دشوارشدن انتشار تصاویر سرکوب، اختلال در ارتباط خانواده‌ها با یکدیگر و محدودشدن امکان مستندسازی مستقل بود. در حالی که اینترنت جهانی قطع شده بود، بخش‌هایی از شبکه ملی اطلاعات و خدمات داخلی همچنان فعالیت می‌کردند. این موضوع نشان می‌دهد که خاموشی ارتباطات بین‌المللی، اقدامی سازمان‌یافته و هدفمند بود.

زنجیره مسئولیت و سرکوب پس از خیابان

مسئولیت سرکوب آبان را نمی‌توان تنها به رفتار ماموران حاضر در خیابان محدود کرد. گزارش رویترز از جلسه علی خامنه‌ای با مقام‌های ارشد حکومتی و امنیتی در ۲۶ آبان ۱۳۹۸ و دستور برخورد قاطع برای پایان‌دادن به اعتراضات، پرسش‌های جدی درباره مسئولیت سطوح عالی قدرت مطرح می‌کند. همچنین تصمیم شورای عالی امنیت ملی درباره قطع اینترنت و مواضع عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور وقت جمهوری اسلامی، از جمله شواهد مهم برای بررسی ساختار تصمیم‌گیری هستند.

سرکوب نیز با پایان اعتراضات خیابانی خاتمه نیافت. عفو بین‌الملل از بازداشت بیش از هفت هزار نفر، شکنجه، اعتراف‌گیری اجباری، محرومیت از وکیل و تهدید خانواده‌های قربانیان گزارش داد. پرونده سه معترض، امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی، که به اعدام محکوم شدند و اجرای حکمشان پس از اعتراضات گسترده متوقف شد، نمونه‌ای از ادامه برخورد قضایی با معترضان بود.

  • ۷ سال پس از «آبان خونین»؛ سهمیه‌بندی بنزین و ترس حکومت از افزایش قیمت

    ۷ سال پس از «آبان خونین»؛ سهمیه‌بندی بنزین و ترس حکومت از افزایش قیمت

عفو بین‌الملل در گزارش تحقیقی خود با عنوان «له‌کردن انسانیت»، مجموعه‌ای از موارد نقض حقوق بشر پس از اعتراضات را مستند کرد.

بر اساس این گزارش، بیش از هفت هزار نفر، شامل مردان، زنان و کودکان، در ارتباط با اعتراضات بازداشت شدند.

مهم‌ترین موارد مستندشده عبارت بودند از: بازداشت‌های خودسرانه و بدون ارائه حکم قضایی، ضرب‌وشتم و شکنجه بازداشت‌شدگان، نگهداری افراد در مکان‌های نامعلوم و محرومیت از تماس با خانواده، اعتراف‌گیری اجباری و پخش اعترافات تلویزیونی، محرومیت از دسترسی به وکیل مستقل، تهدید خانواده‌های کشته‌شدگان و فشار برای سکوت و محرومیت از خدمات درمانی یا تاخیر در ارائه این خدمات به برخی زندانیان.

عفو بین‌الملل همچنین از بازداشت کودکان و نوجوانان و استفاده از شکنجه برای گرفتن اعترافات خبر داد.

آبان ۹۸؛ نقطه عطف بحران مشروعیت

اهمیت تاریخی آبان ۱۳۹۸ در این است که نشان داد اعتراض به یک تصمیم اقتصادی می‌تواند در مدت کوتاهی به اعتراض علیه کلیت ساختار سیاسی تبدیل شود. حکومت توانست با استفاده از نیروی مرگبار و قطع اینترنت، اعتراضات را متوقف کند، اما نتوانست زمینه‌های اقتصادی و سیاسی نارضایتی را از میان ببرد.

اگر دی ۱۳۹۶ نشانه عبور اعتراضات اقتصادی از مطالبات محدود بود، آبان ۱۳۹۸ آشکارکننده ظرفیت خشونت ساختاری حکومت در برابر اعتراضات سراسری شد و جنبش ۱۴۰۱ نیز ابعاد دیگری از شکاف اجتماعی و سیاسی را به نمایش گذاشت.

آبان ۹۸ را نباید حادثه‌ای گذرا، بلکه باید بخشی از روند مستمر بحران مشروعیت جمهوری اسلامی دانست. تا زمانی که آمار واقعی قربانیان روشن نشود، خانواده‌ها به عدالت دسترسی پیدا نکنند و درباره آمران و عاملان سرکوب تحقیق مستقل صورت نگیرد، این پرونده همچنان باز خواهد ماند.

آبان ۱۳۹۸ فقط خاطره پنج روز اعتراض و کشتار نیست؛ آزمونی تاریخی درباره نسبت قدرت، جامعه، حقیقت و مسئولیت در جمهوری اسلامی است.

کانون نویسندگان ایران از تداوم سرکوب اهل قلم و خطر اعدام یک نویسنده زندانی خبر داد

۲۴ آبان ۱۴۰۵، ۱۸:۵۳ (‎+۰ گرینویچ)
100%
تصویر منتشرشده از سوی کانون نویسندگان ایران به مناسبت روز جهانی نویسندگان زندانی

کانون نویسندگان ایران در گزارشی به مناسبت روز جهانی نویسندگان زندانی از تداوم سرکوب اهل قلم، بازداشت یا حبس دست‌کم ۲۰ نویسنده و شاعر و خطر اعدام یک نویسنده زندانی خبر داد. نرگس محمدی نیز با انتشار پیامی، به صدور احکام اعدام، بازداشت و پیگرد قضایی نویسندگان در ایران اعتراض کرد.

کانون نویسندگان ایران، هم‌زمان با روز جهانی نویسندگان زندانی، گزارشی از وضعیت نویسندگان و شاعران زندانی و بازداشت‌شده منتشر کرد و از صدور احکام سنگین، بازداشت‌های طولانی‌مدت و دشواری دسترسی به اطلاعات بازداشت‌شدگان خبر داد.

این کانون اعلام کرد پس از سرکوب اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی، فضای ارعاب و سانسور بر کشور حاکم شده و وضع قوانینی از جمله قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با اسرائیل و کشورهای متخاصم علیه امنیت و منافع ملی بر شدت سرکوب‌ها افزوده است.

بر اساس این گزارش، دست‌کم ۲۰ نویسنده و شاعر در ایران در حال گذراندن دوران محکومیت یا در بازداشت طولانی‌مدت نیروهای امنیتی هستند و شماری از آنان با اتهام‌های سنگین روبه‌رو شده‌اند.

یکشنبه ۲۴ آبان، برابر با ۱۵ نوامبر، روز جهانی نویسندگان زندانی است که از سال ۱۹۸۱ به ابتکار انجمن جهانی قلم (پن) گرامی داشته می‌شود. هدف از این گرامی‌داشت، حمایت از آزادی بیان، توجه به وضعیت نویسندگان زندانی و زنده نگه داشتن یاد نویسندگانی است که در بازداشت یا زندان جان باخته‌اند.

  • کانون کارگردانان سینمای ایران بار دیگر خواستار حذف سانسور فیلمنامه‌ها شد

    کانون کارگردانان سینمای ایران بار دیگر خواستار حذف سانسور فیلمنامه‌ها شد

خطر اعدام، مرگ در بازداشت و احکام زندان

کانون نویسندگان ایران اعلام کرد حکم اعدام پیمان فرح‌آور، ترانه‌سرای اهل گیلان، به اتهام‌های «بغی» و «محاربه» قطعی شده و بیم اجرای آن می‌رود.

بر اساس گزارش‌های حقوق بشری و اعدام‌های ثبت‌شده در روزهای اخیر، از ۱۱ دی ۱۴۰۴ تا ۱۷ آبان دست‌کم ۸۷ نفر با اتهام‌های سیاسی و امنیتی در ایران اعدام شده‌اند و حدود ۲۲۰ نفر دیگر با اتهام‌های مشابه در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارند.

این کانون همچنین گزارش داد علیرضا بیرانوند، شاعر و فعال محیط‌زیستی اهل ایذه در استان خوزستان، که اردیبهشت‌ماه در تهران بازداشت شده بود، تیرماه در بازداشت نیروهای امنیتی جان باخت. منابع رسمی جمهوری اسلامی علت مرگ او را «مسمومیت در زندان» اعلام کرده‌اند.

کانون نویسندگان همچنین به وضعیت احسان رستمی، مترجم و ناشر، اشاره کرد و نوشت او از مرداد ۱۴۰۴ در بازداشت به سر می‌برد و با اتهام «بغی» روبه‌روست.

گلرخ ایرایی، نویسنده و فعال مدنی، نیز با حکم پنج سال حبس در زندان اوین محبوس است و کیوان رحیمیان، مترجم، نیز دوران محکومیت ۹ ساله خود را می‌گذراند.

  • انجمن قلم آمریکا جایزه «آزادی نوشتن» را به گلرخ ایرایی و علی اسداللهی اهدا می‌کند

    انجمن قلم آمریکا جایزه «آزادی نوشتن» را به گلرخ ایرایی و علی اسداللهی اهدا می‌کند

حسین شنبه‌زاده، نویسنده، ویراستار و طنزپرداز، که پیش از این به اتهام «توهین به رهبری» به پنج سال زندان محکوم شده بود، در پرونده‌ای جدید به دلیل «انتشار یک شعر از درون زندان» به یک سال دیگر حبس محکوم شده است.

این کانون همچنین گزارش داد مصطفی مهرآیین، نویسنده و جامعه‌شناس، با حکم هشت سال حبس (پنج سال قابل اجرا) در زندان اوین به سر می‌برد و حامد قصری، نویسنده و عکاس، که از ۱۵ اردیبهشت در بازداشت است، به شش سال و یک ماه زندان محکوم شده و در زندان مرکزی اصفهان محبوس است.

در فهرست منتشرشده، نام علی دورقی، یوسف رحیمی، الیاس قنواتی‌لاری، جواد کنانی معروف، امین ماسوری، داوود محمدی‌نیا و مهرگان نام‌آور نیز دیده می‌شود.

این کانون همچنین از محکومیت عمر محمدی به پنج سال زندان در ارتباط با فعالیت‌های فرهنگی و آموزش زبان کردی، صدور حکم پنج سال حبس برای امین عسکراوی و محکومیت وحید علیزاده رزازی به ۷۵ روز زندان خبر داد.

بر اساس این گزارش، مهدی ناصری و عارف ناصری پس از انتشار یک قطعه موسیقی دارای مجوز رسمی بازداشت شدند و محمد کعبی، شاعر اهل شوش، نیز در ارتباط با همین پرونده بازداشت شد.

نرگس محمدی: دشمنی با قلم و اندیشه مشخصه حکومت‌های خودکامه است

نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل، نیز یکشنبه ۲۴ آبان به مناسبت روز جهانی نویسندگان زندانی در اینستاگرام نوشت: «به یاد آنان که قلم را به هیچ بهایی نفروختند. روزتان گرامی.»

او با تاکید بر اینکه «دشمنی با قلم و اندیشه مشخصه حکومت‌های خودکامه بوده و هست»، به قتل شاعران و دگراندیشان، صدور احکام اعدام برای نویسندگان و تهدید اهل قلم با احکام تعلیقی و پرونده‌های قضایی اشاره کرد.

محمدی به خبر محاکمه دوباره پنج روزنامه‌نگار و شاعر در آبادان به نام‌های آرش قلعه‌گلاب، ماندانا صادقی، رضا محمدی، کورش کرم‌پور و فرزانه یحیی‌آبادی اشاره کرد.

او همچنین نوشت حکم اعدام فرح‌آور، ترانه‌سرای زندانی در زندان لاکان رشت، در روزهای گذشته به شعبه اجرای احکام ارجاع شده است.

محمدی در ادامه به برخوردهای قضایی با جعفر پناهی، از جمله زندان و مصادره اموال، بازداشت الیاس قنواتی، مهدی ناصری، عارف ناصری و محمد کعبی، محکومیت روزبه گیلاسیان و نیما صفار، دو نویسنده اهل گرگان، هر یک به چهار سال و هشت ماه زندان و صدور حکم زندان برای محمد مالجو، اقتصاددان مستقل، اشاره کرد.

این فعال حقوق بشر نوشت: «این خبرها که چهارگوشه سرزمین ما را در برمی‌گیرد، تنها بخش کوچکی از سرکوب اهل قلم در همین چند هفته گذشته است.»

محمدی با اشاره به دشواری برآورد شمار نویسندگانی که با زندان و سرکوب روبه‌رو شده‌اند، بر اهمیت حمایت از نویسندگان زندانی و شنیدن صدای تک‌تک آنان تاکید کرد.

محمدی اعطای جایزه سال ۲۰۲۶ انجمن جهانی قلم به گلرخ ایرایی و علی اسداللهی را نمونه‌ای از حمایت از نویسندگان زندانی دانست و نوشت: «با نویسنده و قلم می‌توان به زبان زور سخن گفت، اما اندیشه و آرمان‌های او همواره راه خود را پیدا خواهد کرد.»

انجمن قلم آمریکا نیز به مناسبت روز جهانی نویسندگان زندانی در اینستاگرام نوشت نویسندگان در سراسر جهان با آثار خود حقیقت را روشن می‌کنند و روایت‌های رسمی را به چالش می‌کشند، اما برخی حکومت‌ها می‌کوشند آنان را ساکت کنند.

این انجمن در مجموعه تصاویر این پست، عکسی از ایرایی را منتشر کرد و نوشت حتی در زندان نیز برخی نویسندگان حاضر نیستند قلم خود را زمین بگذارند.

پنج جوان جویای کار در پی تجمع اعتراضی مقابل یک شرکت نفتی در هویزه بازداشت شدند

۲۴ آبان ۱۴۰۵، ۱۷:۵۴ (‎+۰ گرینویچ)
100%
Images from a video published on November 15, show mothers protesting outside an oil company in Hoveyzeh, southwestern Iran, demanding the release of their sons, who were arrested after demonstrating over job opportunities.

پنج جوان جویای کار اهل شهر رفیع در شهرستان هویزه استان خوزستان، در جریان تجمع اعتراضی مقابل شرکت نفتی دانا سهراب برای مطالبه فرصت‌های شغلی بازداشت شدند. مادران این جوانان نیز مقابل شرکت تجمع کردند و خواستار آزادی فرزندانشان شدند.

سایت هرانا یکشنبه ۲۴ آبان هویت بازداشت‌شدگان را حسین سواری، سعید سواری، ابراهیم سواری، حمود سواری و خلیل سواری اعلام کرد و نوشت این پنج شهروند که بین ۲۵ تا ۳۰ سال سن دارند، ۲۳ آبان بازداشت شدند.

منابع محلی گفته‌اند بازداشت این شهروندان در پی شکایت شرکت دانا انرژی صورت گرفته و نام حسینی، رییس سایت و علی‌نژاد، رییس حراست این مجموعه، به‌عنوان شاکیان پرونده مطرح شده است.

تا زمان انتشار این گزارش، اطلاعات دقیقی درباره محل نگهداری، اتهام‌های مطرح‌شده و وضعیت حقوقی این پنج شهروند منتشر نشده است.

اعتراض جوانان جویای کار به استخدام نیروهای غیربومی در شرکت‌های صنعتی و نفتی پیش از این نیز گزارش شده است.

ایران‌اینترنشنال ۹ شهریور گزارش داد ماموران نیروی انتظامی به سوی جوانان معترض به روند استخدام در پالایشگاه لیشتر گچساران و شرکت کشت و صنعت نیشکر دعبل خزاعی در اهواز تیراندازی کردند.

تجمع مادران جوانان بازداشت‌شده در هویزه

کانال تلگرامی «موج اهواز» با انتشار ویدیویی گزارش داد مادران جوانان جویای کار بازداشت‌شده یکشنبه مقابل شرکت دانا سهراب تجمع کردند و خواستار آزادی فرزندانشان شدند.

بر اساس این گزارش، شهر رفیع، مرکز بخش نیسان در شهرستان هویزه، در نزدیکی میدان‌های نفتی آزادگان و سهراب قرار دارد، اما به گفته شهروندان محلی، شرکت‌های نفتی به‌جای استخدام جوانان بومی از نیروهای غیربومی استفاده می‌کنند.

شرکت دانا پترو سهراب، از زیرمجموعه‌های گروه خصوصی انرژی دانا، مجری طرح توسعه و بهره‌برداری از میدان مشترک نفتی سهراب در نزدیکی شهر رفیع و تالاب هورالعظیم است.

موج اهواز به نقل از یکی از شهروندان رفیع گزارش داد که او با انتقاد از سکوت مسئولان محلی در برابر این اتفاق، یادآور شد جوانان این شهر خانواده دارند، نان‌آور خانواده‌هایشان هستند و برای آینده خود تلاش می‌کنند. او تاکید کرد که مطالبه نان و کار جرم نیست و از مسئولان خواست صدای اعتراض جوانان را خاموش نکنند.

  • فروش کلیه در ایران دیگر تنها گزینه نیست؛ آگهی برای فروش چند عضو بدن

    فروش کلیه در ایران دیگر تنها گزینه نیست؛ آگهی برای فروش چند عضو بدن

مالک حسینی، معاون وزارت کار، پنجم آبان شمار بیکاران ایران را حدود دو میلیون و ۵۰۰ هزار نفر اعلام کرد و هشدار داد با تداوم رشد منفی اقتصاد، ممکن است تا پایان سال یک میلیون و ۴۰۰ هزار فرصت شغلی از بین برود.

در ماه‌های گذشته، کارگران و شهروندان جویای کار در شهرهای مختلف ایران بارها در اعتراض به بیکاری، تبعیض در استخدام، دستمزدهای پایین، مطالبات معوق و ناامنی شغلی تجمع کرده‌اند.

بر اساس گزارش سالانه هرانا، در سال ۱۴۰۴ دست‌کم دو هزار و ۵۵۱ تجمع اعتراضی، از جمله ۷۲۴ تجمع کارگری، و همچنین ۳۹۰ اعتصاب کارگری در کشور ثبت شده است. در سال ۱۴۰۳ نیز دست‌کم دو هزار و ۲۵۵ تجمع اعتراضی و یک هزار و ۳۷۷ اعتصاب کارگری ثبت شده بود.