آتش‌بس با حکومت ایران بدون تضمین، «تعویق بحران» است نه حل آن

در این یادداشت که به قلم دووی هونیگ، مدیرعامل اتاق بازرگانی یهودیان ارتدوکس نوشته شده، آمده است که اعلام آمادگی [حکومت] ایران برای واگذاری اورانیوم غنی‌شده و توقف حمایت از گروه‌هایی مانند حزب‌الله و حماس در نگاه نخست می‌تواند به‌عنوان یک «پیروزی» تلقی شود، اما ارزش این تعهدات به میزان پایبندی واقعی به آن‌ها در آینده وابسته است.

این تحلیل با طرح این پرسش که «تضمین‌کننده اجرای توافق در آینده چه کسی خواهد بود»، تاکید می‌کند که ساختار سیاسی [حکومت] ایران امکان «بازی با زمان» را فراهم می‌کند. به گفته نویسنده، رهبران تهران می‌توانند با پذیرش محدود برخی خواسته‌ها، فشارها را کاهش داده و منتظر تغییر شرایط سیاسی در ایالات متحده بمانند.

در ادامه آمده است که چنین رویکردی می‌تواند به یک «عقب‌نشینی تاکتیکی» از سوی [حکومت] ایران منجر شود، نه یک تغییر راهبردی. این یادداشت هشدار می‌دهد که در صورت بازگشت درآمدهای نفتی، [حکومت] ایران ممکن است به‌سرعت توان نظامی و شبکه‌های منطقه‌ای خود را بازسازی کند و حتی به منابع خارجی برای تامین تجهیزات روی آورد.

نویسنده با اشاره به تجربه‌های پیشین، تاکید می‌کند که تهران در گذشته نیز از مذاکرات برای خرید زمان استفاده کرده و در صورت باقی ماندن زیرساخت‌ها، می‌تواند در آینده با قدرت بیشتری بازگردد.

این تحلیل همچنین نبود تضمین‌های پایدار را یکی از نقاط ضعف اصلی هرگونه توافق احتمالی می‌داند و می‌نویسد که بدون سازوکاری که فراتر از تغییر دولت‌ها عمل کند، توافق‌ها ممکن است دوام نداشته باشند.

در جمع‌بندی، این تحلیل نتیجه می‌گیرد که صلح پایدار نیازمند «تضمین‌های محکم و بلندمدت» است و توافق‌های کوتاه‌مدت، در بهترین حالت، تنها می‌توانند بحران را به آینده موکول کنند.