تحلیل

به گزارش نشریه فارین‌ پالیسی، دولت دونالد ترامپ در حالی که درگیر جنگ نظامی با جمهوری اسلامی است، همزمان جنگ اقتصادی خود علیه شرکای تجاری آمریکا را نیز از سر گرفته؛ روندی که می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای اقتصاد جهانی و حتی اقتصاد داخلی آمریکا داشته باشد.

«جنگ ایران به زودی پایان می‌یابد» این جمله‌ای است که دونالد ترامپ، ریيس‌جمهوری آمریکا در یک هفته گذشته بارها تکرار کرده است اما پایان جنگ، فراتر از اراده یک طرف، به معماری پیچیده‌ای از متغیرهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی گره خورده است.

تغییر حکومت همواره یک ریسک بزرگ است. واشینگتن باید با حمایت مستقیم نظامی از قیام مردم و حذف متحدان منطقه‌ای جمهوری اسلامی، بخت پیروزی را به نفع خود و شهروندان در ایران تغییر دهد.

یادداشت زیر را مراد ویسی، تحلیل‌گر ارشد ایران‌اینترنشنال، ۲۵ اسفند ۱۴۰۳، یک سال پیش از کشته‌شدن علی خامنه‌ای، دیکتاتور تهران، در حمله آمریکا و اسرائیل به «بیت رهبری»، نوشته است. دشمن سرسخت آیین‌های کهن ایرانی گرچه اکنون مرده، اما هنوز در گور نخفته است.

با هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های نفتی در چند کشور منطقه، جنگ حکومت ایران و اسرائیل به یکی از حساس‌ترین نقاط اقتصاد جهانی یعنی بازار انرژی رسیده است؛ جایی که جهش قیمت نفت می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای اقتصاد جهانی داشته باشد.

روزنامه هاآرتص در تحلیلی نوشت حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی و همچنین بسته شدن تنگه هرمز باعث شده کشورهای خلیج فارس در راهبرد امنیتی خود بازنگری کنند؛ راهبردی که دهه‌ها بر اتکای آن‌ها به آمریکا به عنوان ضامن اصلی امنیت منطقه استوار بود.

میعاد ملکی، تحلیلگر امور مالی و تحریم‌ها، در یک رشته توییت در شبکه اجتماعی ایکس، نشان می‌دهد که جزیره خارک با وجود اندازه کوچک خود، یکی از حیاتی‌ترین نقاط زیرساختی اقتصاد ایران و در عین حال یکی از نقاط کلیدی در معادله امنیتی تنگه هرمز به شمار می‌رود.

نشریه فارن پالیسی در تحلیلی نوشت که جنگ جاری با حکومت ایران دولت نارندرا مودی را در موقعیتی پیچیده قرار داده و فشارهای داخلی در هند برای فاصله گرفتن از سیاست‌های دولت ترامپ در حال افزایش است.

اگرچه مخالفت با جنگ به‌طور کلی کنشی اخلاقی است، اما من در این یادداشت استدلال می‌کنم در جنگ فعلی و در میانه ضرورت فلج کردن ساختار سرکوب، اگرچه توام با فاجعه غیرقابل توجیه مرگ غیرنظامیان، شعار بی‌قیدوشرط «نه به جنگ» بدون پایان یافتن جمهوری اسلامی دیگر شعاری مسئولانه و اخلاقی نیست.

در روزهای اخیر، فراخوان مکرر مقام‌های ارشد جمهوری اسلامی، از شعار «خیابان، خیابان، خیابان» محمدباقر قالیباف تا اظهارات یحیی رحیم‌صفوی مبنی بر برتری حضور مردم بر موشک‌ها، نشان‌دهنده بازگشت جدی حکومت به استراتژی «بسیج توده‌» در میانه جنگ است.

روزنامه واشینگتن‌پست در یادداشتی در پاسخ به این سوال که چه دستاوردی در جنگ به معنای پیروزی بر جمهوری اسلامی خواهد بود از سه نوع پیروزی سخن گفته و نوشته است رییس‌جمهوری آمریکا می‌تواند با صبوری رژیم را خلع سلاح کند، آن را سرنگون سازد و کشور را به مردمانش بازگرداند.

در فاصله سه ماه تا سوت آغاز جام جهانی ۲۰۲۶، فوتبال ایران با بزرگترین بحران تاریخ خود روبه‌رو است. احمد دنیامالی، وزیر ورزش، با اشاره به کشته شدن علی خامنه‌ای در حملات اخیر و شرایط جنگی حاکم، صراحتا اعلام کرد: «شرایط حضور در جام جهانی فوتبال را نداریم.»

ناتوانی در بازگرداندن عبور و مرور کشتی‌ها از تنگه هرمز به‌تدریج نشان می‌دهد که یک اختلال طولانی‌مدت ممکن است چه معنایی برای بازارهای جهانی انرژی داشته باشد.

صبح ۹ اسفند زمانی که ناقوس جنگ به صدا در آمد، جمهوری اسلامی آتش یک جنگ منطقه‌ای را روشن کرد. ترکیه به عنوان یکی از کشورهای منطقه برای اینکه جنگ روی ندهد از دی ماه وارد میدان شده بود.

به‌دنبال حملات سنگین آمریکا و اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی و حذف علی خامنه‌ای، دیکتاتور تهران، حکومت ایران وعده جنگ منطقه‌ای و حمله به همسایگان را عملی کرد. آیا این رویکرد می‌تواند مانع سقوط نظام ایدئولوژیک ۴۷ ساله حاکم بر ایران شود؟

ترامپ، همزمان با حمله به زیرساخت سوخت در کلانشهرها و اعلام اینکه برنامه‌هایی برای گسترش عملیات دارد، سیگنال ورود به مرحله‌ای تازه از تقابل را صادر کرد.

روزنامه گاردین در گزارشی نوشت دولت دونالد ترامپ در هفته نخست جنگ با جمهوری اسلامی نتوانسته است توضیحی واحد و منسجم درباره دلیل آغاز این جنگ ارائه کند و روایت‌های مختلفی از سوی رییس‌جمهوری آمریکا و مقام‌های ارشد دولت مطرح شده که در مواردی حتی با یکدیگر در تضاد بوده‌اند.

وب‌سایت وای‌نت در گزارشی نوشت حمله موشکی حکومت ایران به پایگاه هوایی العدید در قطر، تناقض راهبردی سیاست‌های دوحه را آشکار کرده است؛ کشوری که از یک سو میزبان بزرگ‌ترین پایگاه نظامی آمریکا در خاورمیانه است و از سوی دیگر روابط نزدیک و پناهگاه سیاسی برای رهبران حماس فراهم کرده است.