به گزارش هاآرتص، همزمان با بنبست در مذاکرات میان آمریکا و حکومت ایران، اختلافات داخلی در تهران و تناقض در راهبرد واشینگتن، مسیر تصمیمگیری دو طرف را پیچیدهتر کرده و اولویتهای جدیدی را شکل داده است.
ارزش واحد پول هر کشور یکی از کلیدیترین شاخصهایی است که قدرت و ثبات اقتصادی آن را بازتاب میدهد. بررسی روند تغییرات «شِکِل» (واحد پول اسرائیل) در سه سال گذشته و مقایسه ضمنی آن با ریال ایران، بهخوبی نشاندهنده تفاوتهای ساختاری در اقتصاد این دو کشور است.
مهمترین پرسش در تهران شاید همان پرسشی باشد که دادن پاسخی قاطع به آن چندان امکان نداشته باشد: چه کسی در جمهوری اسلامی تصمیم میگیرد؟
وبسایت اسپکتیتور گزارش داد با وجود توقف موقت حملات، رویارویی میان آمریکا و حکومت ایران همچنان ادامه دارد و بنبست در مذاکرات میتواند دولت دونالد ترامپ را به ازسرگیری عملیات نظامی سوق دهد.
با احتساب افزایش حداقل دستمزد پایه، قدرت خرید کارگر ایرانی در بهار سال نو به ۹۲ دلار سقوط کرده است. در صورت ادامه این روند، ارزش ماهانه دستمزد به ۸۳ دلار با فرض دلار ۲۰۰ هزار تومانی، و ۶۶ دلار با فرض دلار ۲۵۰ هزار تومانی خواهد رسید.
روز معلم در ایران، امسال نه نشانی از شادی دارد و نه مجالی برای بزرگداشت. در حالی که این روز باید یادآور شأن آگاهی و آموزش باشد، جمهوری اسلامی با تداوم سیاستهای نادرست، کام معلمان و جامعه را بیش از پیش تلخ کرده است.
به نوشته گلفنیوز، ایالات متحده در حال بررسی استفاده از موشک پیشرفته هایپرسونیک «دارک ایگل» در جنگ با حکومت ایران است؛ گزینهای که میتواند نشانه ورود به مرحلهای جدید از تشدید تنشها، حتی در شرایط آتشبس شکننده، باشد.
سندیکای اخبار یهودیان، در یک تحلیل به قلم سردبیرش تاکید میکند که شکست حکومت ایران نیازمند ترکیبی از فشار اقتصادی و نظامی است؛ اما تحقق این هدف به زمان و صبر سیاسی بستگی دارد که ممکن است در داخل آمریکا محدود باشد.
روزنامه واشینگتنپست، در یک یادداشت تحلیلی، استدلال میکند که محاصره اقتصادی بهتنهایی نمیتواند حکومت ایران را وادار به توافق کند و دولت آمریکا برای پایان جنگ باید به گزینه نظامی متوسل شود.
روزنامه والاستریت ژورنال، پنجشنبه ۱۰ اردیبهشت، در گزارشی تحلیلی به ابعاد خروج امارات از سازمان اوپک پرداخت و نوشت این کشور با خروج از سایه عربستان سعودی و تقویت همکاریهای امنیتی بیسابقه با اسرائیل، در حال ترسیم نظم سیاسی جدیدی در منطقه است.
به نوشته فوربس، تحولات اخیر در تنگه هرمز و «جنگ ایران» نشان میدهد که الگوهای جدید جنگ - از زمین تا فضا - بیش از هر زمان دیگری به «تعداد» و «مقیاس» وابسته شدهاند و هشدار میدهد که اتکا به سامانههای محدود و پیچیده، میتواند آسیبپذیریهای جدی برای قدرتهای نظامی ایجاد کند.
بازار مسکن ایران میان سه سناریو حرکت میکند: صلح پایدار، نه جنگ نه صلح، و بازگشت درگیری. هر مسیر میتواند جهت قیمت اسمی، ارزش واقعی دارایی و فشار اجاره بر خانوارها را به شکلی متفاوت تغییر دهد و تصمیمگیری را برای مالکان، سرمایهگذاران و مستاجران دشوارتر کند.
امارات متحده عربی در اقدامی غافلگیرکننده اعلام کرد که از سازمان کشورهای صادرکننده نفت، اوپک کناره خواهد گرفت. اقدامی که بهگفته کارشناسان میتواند بازارهای جهانی را برای همیشه تغییر دهد و تاثیری بلندمدت بر اقتصاد کشورهای نفتی از جمله ایران بگذارد.
در حالی که تنش میان جمهوری اسلامی، اسرائیل و آمریکا در میدانهای نظامی جریان دارد، واقعیت این است که یکی از مهمترین و خطرناکترین جبهههای این تقابل، نه در آسمان تهران و تلآویو، بلکه در پشت صفحههای کامپیوتر و شبکههای زیرساختی جهان در حال وقوع است.
در پی حمله آمریکا و اسرائیل به جمهوری اسلامی، بسته شدن تنگه هرمز، محاصره دریایی ایران و اختلال در زنجیره تامین انرژی و کود، کشورهای جنوب شرق آسیا با وجود هشدارهای اتحادیه اروپا، همکاری با روسیه را افزایش دادهاند که این اقدام میتواند نفوذ مسکو را در این منطقه تقویت کند.
ریچارد نفیو، پژوهشگر ارشد در مرکز سیاست جهانی انرژی دانشگاه کلمبیا، در مقالهای در نشریه فارین افرز استدلال کرده است که ایالات متحده باید به جنگ با جمهوری اسلامی پایان دهد، اما فشار حداکثری را حفظ کند تا در نهایت حکومت ایران تضعیف و از درون دچار فروپاشی شود.
مصلای خمینی در قلب شهر تهران، عمارتی نیمهتمام در نظامی است که همواره نیمهتمام اندیشید، نیمهکاره رها کرد و نیمهکاره در حال فروپاشی است.
پس از جنگی ۴۰ روزه، تهران و واشینگتن پشت میز مذاکره نشستند. مذاکرات ۲۱ ساعته اسلامآباد با حضور بلندپایهترین مقامات دو کشور برگزار شد و بیهیچ توافقی پایان یافت. یک روز پس از فروپاشی نشست، آمریکا محاصره دریایی تنگه هرمز را اعلام کرد و تهران گفت در فضای تهدید، پشت میز نمینشیند.
تحلیلگران میگویند ساختار جدید قدرت در ایران پس از کشته شدن علی خامنهای، ممکن است این کشور را به سمت رفتارهای تهاجمیتر در خارج از مرزها سوق دهد. روندی که نشانههای آن در حملات اخیر به اهداف مرتبط با اسرائیل و یهودیان دیده میشود.
به نوشته واشینگتنپست، رویکرد تهاجمی دونالد ترامپ در «جنگ ایران» و سیاست داخلی، اگرچه با جسارت همراه بوده، اما به دلیل نبود مدیریت ریسک، نتایج مورد انتظار را به همراه نداشته و حتی هزینههای سیاسی برای او ایجاد کرده است.
به گزارش واینت، با وجود تشدید کارزار فشار اقتصادی آمریکا علیه جمهوری اسلامی، تردیدها درباره کارآمدی این رویکرد برای وادار کردن تهران به عقبنشینی افزایش یافته است. برخی تحلیلگران هشدار میدهند بدون حملات مستقیم به زیرساختهای حیاتی، تغییر رفتار جمهوری اسلامی بعید خواهد بود.
روزنامه گاردین در تحلیلی نوشت نبود یک راهبرد پایدار برای پایان جنگ با حکومت ایران، متحدان آمریکا را به این نتیجه رسانده که کاخ سفید در حال از دست دادن گزینههای مورد نظر خود است.