مردم مجارستان برای شرکت در انتخابات پارلمانی پای صندوقهای رای حاضر شدهاند؛ رقابتی سرنوشتساز که میتواند به ۱۶ سال حضور ویکتور اوربان، نخستوزیر این کشور، در راس قدرت پایان دهد. اوربان از متحدان سرسخت دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین، روسای جمهوری آمریکا و روسیه، به شمار میرود.
رایگیری برای تعیین تکلیف ۱۹۹ کرسی پارلمان مجارستان از ساعت ۶ صبح (به وقت محلی) یکشنبه ۲۳ فروردین آغاز شد و تا ساعت ۱۹ ادامه خواهد یافت.
خبرگزاری رویترز گزارش داد بر اساس نتایج نظرسنجیها، حزب حاکم «فیدس» به رهبری اوربان از حزب نوپا و راست میانه «تیسا» به رهبری پیتر مادیار با اختلاف ۷ تا ۹ درصد عقب است.
بر اساس این گزارش، میزان حمایت عمومی از تیسا حدود ۳۸ تا ۴۱ درصد برآورد شده است.
این در حالی است که اوربان ۶۲ ساله از پشتیبانی علنی ترامپ برخوردار بوده است. این حمایت در جریان سفر هفته گذشته جی دی ونس، معاون ریاستجمهوری ایالات متحده، به بوداپست به اوج خود رسید.
کرملین و شماری از سیاستمداران راستگرای اروپا نیز حمایت خود را از نخستوزیر مجارستان اعلام کردهاند.
رویترز افزود پیامدهای انتخابات پارلمانی مجارستان میتواند از مرزهای این کشور فراتر رود، بر روند تحولات کرملین و کاخ سفید اثرگذار باشد و همچنین جریانهای راستگرا در سراسر غرب را تحت تاثیر قرار دهد.
رهبر حزب اپوزیسیون «تیسا»: هر رای اهمیت دارد
رهبر حزب اپوزیسیون «تیسا» پس از انداختن رای خود به صندوق در بوداپست گفت مردم مجارستان در این انتخابات میان «شرق و غرب» یکی را برمیگزینند و «تاریخسازی» خواهند کرد.
مادیار ۴۵ ساله از احتمال مشارکت بیسابقه مردم مجارستان در این انتخابات خبر داد و افزود هر رای در این رویداد از اهمیت فراوانی برخوردار است.
او «تقلب انتخاباتی» را «یک جرم بسیار جدی» خواند و از شهروندان خواست در صورت مشاهده هرگونه تخلف، آن را گزارش کنند.
مادیار تاکید کرد حزبش در این رقابت پیروز خواهد شد. «تیسا» حزبی محافظهکار است که در عین حال رویکردی طرفدار اروپا دارد.
در سوی دیگر، اوربان پس از شرکت در انتخابات در یکی از حوزههای رایگیری بوداپست گفت: «برای پیروزی به اینجا آمدهام.»
آزمونی تعیینکننده برای اروپا، اوکراین و روسیه
رویترز در ادامه نوشت پس از سه سال رکود اقتصادی، افزایش هزینههای زندگی و انتشار گزارشهایی درباره ثروتاندوزی الیگارشهای نزدیک به دولت، نشانههای نارضایتی از اوربان در میان رایدهندگان مجارستانی رو به افزایش است.
نتایج انتخابات مجارستان برای کشورهای اروپایی نیز از اهمیت فراوانی برخوردار است. شماری از مقامهای اتحادیه اروپا بارها از اوربان بهدلیل آنچه تضعیف نهادهای دموکراتیک، محدودسازی آزادی رسانهها و نقض حقوق اقلیتها خواندهاند، انتقاد کردهاند.
برای اوکراین بهعنوان همسایه شرقی مجارستان، شکست اوربان میتواند راه را برای آزادسازی وام ۹۰ میلیارد یورویی اتحادیه اروپا هموار کند؛ منابعی که برای پشتیبانی از کارزار جنگی کییف در برابر روسیه اهمیت حیاتی دارد.
پیروزی احتمالی اپوزیسیون مجارستان همچنین روسیه را از نزدیکترین متحد خود در اتحادیه اروپا محروم خواهد کرد.
بر اساس نظام تقسیم قدرت فرقهای در عراق، نخستوزیر باید یک مسلمان شیعه، رییس پارلمان یک مسلمان سنی و رییسجمهوری یک کرد باشد. پست ریاستجمهوری سمتی عمدتا تشریفاتی است.
آمیدی ۵۸ ساله، وزیر پیشین محیط زیست بود و از سال ۲۰۲۴ ریاست دفتر سیاسی اتحادیه میهنی کردستان را در بغداد بر عهده داشته است.
اکنون عراق باید نخستوزیر خود را انتخاب کند؛ گزینهای حساس که توجه زیادی را از جمله بهدلیل نفوذ و مداخله جمهوری اسلامی، به خود جلب کرده است.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، در ماه ژانویه تهدید کرده بود اگر نوری المالکی، نخستوزیر پیشین، مامور تشکیل کابینه شود، واشینگتن حمایت خود از عراق، یکی از تولیدکنندگان بزرگ نفت، را قطع خواهد کرد.
ائتلافی از احزاب سیاسی شیعه که اکثریت پارلمانی را در اختیار دارند، خواستار نخستوزیری مالکی هستند که مورد حمایت جمهوری اسلامی است.
همزمان مقامهای ارشد آمریکا و جمهوری اسلامی شنبه در اسلامآباد در بالاترین سطح مذاکرات میان واشینگتن و تهران در نیمقرن گذشته، در تلاش برای پایان دادن به جنگ با یکدیگر دیدار کردند.
در عراق، کشوری که پس از سرنگونی حکومت صدامحسین کوشیده همواره میان ایران و آمریکا، نزدیکترین متحدان خود، توازن برقرار کند، نخستوزیر قدرت قابل توجهی دارد.
در گزارش اختصاصی سیانان که شنبه ۲۲ فروردین و در آستانه مذاکرات آمریکا و جمهوری اسلامی در اسلامآباد پاکستان منتشر شد، بر اساس ارزیابیها و اظهارات سه منبع آگاه، پکن قصد دارد سامانههایی را به ایران منتقل کند که میتواند توان دفاعی جمهوری اسلامی را تقویت کند. موضوعی که در صورت تحقق، با توجه به نقش ادعایی چین در میانجیگری آتشبس، «اقدامی تحریکآمیز» تلقی میشود.
این تحولات در حالی رخ میدهد که قرار است دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، اوایل ماه آینده میلادی (کمتر از یک ماه دیگر) برای دیدار با شی جینپینگ، همتای خود در چین، به این کشور سفر کند.
احتمال انتقال سامانههای دوشپرتاب و مسیرهای غیرمستقیم
دو منبع به سیانان گفتند نشانههایی وجود دارد که چین در حال بررسی انتقال این تجهیزات از طریق کشورهای ثالث است تا منشا واقعی آنها پنهان بماند.
به گفته این منابع، سامانههای مورد نظر، موشکهای ضد هوایی دوشپرتاب موسوم به «منپدس» (Man-Portable Air-Defense Systems - MANPADS) هستند. سلاحهایی که در طول جنگ پنج هفتهای، تهدیدی نامتقارن برای هواپیماهای نظامی آمریکا در ارتفاع پایین ایجاد کرده بودند و در صورت فروپاشی آتشبس، میتوانند بار دیگر چنین تهدیدی را به وجود بیاورند.
این ارزیابیها همچنین نشان میدهند حکومت ایران ممکن است از آتشبس برای بازسازی برخی از توانمندیهای نظامی خود با کمک شرکای خارجی استفاده کند.
واکنش چین و ابعاد ژئوپولیتیک
سخنگوی سفارت چین در واشینگتن این گزارش را رد کرد و گفت: «چین هرگز به هیچ طرفی در این درگیری سلاح ارائه نکرده است. اطلاعات مطرحشده نادرست است.»
او تاکید کرد پکن به تعهدات بینالمللی خود پایبند است و از آمریکا خواست از «اتهامات بیاساس» و «فضاسازیهای هیجانی» خودداری کند و در عوض برای کاهش تنشها تلاش کند.
پیشتر نیز چین اعلام کرده بود از زمان آغاز جنگ میان آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی، برای تحقق آتشبس تلاش کرده است.
ترامپ پیشتر گفت جنگنده اف-۱۵یی که هفته گذشته بر فراز ایران سرنگون شد، با یک «موشک دوشپرتاب حرارتی» هدف قرار گرفته است.
تهران نیز از استفاده از یک سامانه «جدید» پدافند هوایی خبر داده، اما جزییات بیشتری ارائه نکرده و مشخص نیست این سامانه منشا چینی داشته است یا نه.
به گفته منابع، ارسال چنین سامانههایی در صورت تحقق، سطح حمایت چین از حکومت ایران را نسبت به گذشته افزایش میدهد.
هرچند شرکتهای چینی پیشتر نیز فناوریهای دوگانه تحت تحریم را به جمهوری اسلامی فروختهاند، اما انتقال مستقیم سامانههای تسلیحاتی از سوی دولت چین، سطح تازهای از حمایت بهشمار میآید.
در عین حال، منابع مطلع گفتهاند که چین تمایلی به ورود آشکار به این درگیری ندارد و تلاش میکند ضمن حفظ روابط راهبردی با تهران - بهویژه در حوزه انرژی - در ظاهر بیطرف باقی بماند تا پس از پایان جنگ بتواند موضع خود را مدیریت کند.
سیانان گزارش داد: «چین همچنین ممکن است استدلال کند سامانههای پدافند هوایی ماهیتی دفاعی دارند، در حالی که روسیه با ارائه اطلاعات به ایران در طول جنگ، به این کشور در هدفگیری نیروها و منافع آمریکا در منطقه کمک کرده است.»
ایران از مدتها پیش روابط نظامی و اقتصادی نزدیکی با چین و روسیه دارد.
تهران در جنگ اوکراین با ارسال پهپادهای شاهد به روسیه کمک کرد و بخش عمده نفت تحت تحریم خود را به چین میفروشد.
روزنامه اورشلیمپست، شامگاه پنجشنبه ۲۰ فروردین، در یک گزارش تحلیلی مفصل بر پایه یافتههای سازمان «نوفدی»، به فعالیتهای جمهوری اسلامی در خاک آمریکا پرداخت.
هدف شبکه جمهوری اسلامی نه فقط جاسوسی، بلکه تاثیرگذاری عمیق و بلندمدت بر سیاستهای واشینگتن و عادیسازی فعالیتهای حکومت ایران در بطن جامعه آمریکا بوده است.
نفوذ ساختارمند؛ فراتر از عملیاتهای مخفی
طبق گزارش اورشلیمپست، فعالیتهای جمهوری اسلامی در آمریکا معمولا با عناوینی چون دور زدن تحریمها، حملات سایبری یا توطئههایی برای ترور شناخته میشود، اما اطلاعات جدید نشان میدهد تهران دههها زمان صرف ساختن یک شبکه نفوذ پایدار کرده است.
این شبکه شامل املاک، مدارس، مراکز مذهبی و سازمانهای غیرانتفاعی است که بهگونهای طراحی شدهاند تا با تغییر دولتها در واشینگتن یا تشدید تحریمها، از بین نروند.
صادرات انقلاب در پوشش مذهبی و مدنی
برخلاف گروههایی مثل حزبالله در لبنان یا حوثیها در یمن، جمهوری اسلامی در آمریکا نمیتواند بازوی نظامی آشکار داشته باشد. به همین دلیل، استراتژی خود را بر پایه تاسیس نهادهایی بنا کرده که در ظاهر محلی، مذهبی یا آموزشی هستند، اما در باطن بهعنوان بازوهای حکومت «برای ترویج وفاداری به نظام و کادرسازی» عمل میکنند.
اورشلیمپست نوشت در مرکز این شبکه، بنیاد علوی در نیویورک بوده است. این بنیاد با در اختیار داشتن یک برج ۳۶ طبقه در خیابان پنجم منهتن، بودجه بیش از ۳۵ سازمان و مرکز را در سراسر آمریکا تامین میکرده است: «بنیاد علوی با بهرهگیری از روحانیون آموزشدیده در قم، بر نسلهای جوان تاثیر میگذارند.»
واشینگتن و مریلند؛ آزمایشگاههای نفوذ
گزارش به «مرکز آموزش اسلامی» در پوتومک مریلند (IEC-M) اشاره کرده است که بهعنوان الگوی موفقی از ترکیب «مدرسه-مسجد» شناخته میشود.
این مرکز که میلیونها دلار از بنیاد علوی دریافت کرده، بارها میزبان مقامهای دفتر حفاظت منافع جمهوری اسلامی بوده است.
این گزارش تاکید کرد که این نهادها نه بهخاطر مذهب یا ملیت، بلکه بهدلیل عملکردشان بهعنوان تریبونی برای یک دولت انقلابی خارجی، مورد انتقاد هستند.
در ویرجینیا نیز «مسجد مناسس» به رهبری بهرام ابوالفضل ناهیدیان، بهعنوان یکی از کانونهای تندرو معرفی شده است.
به نوشته اورشلیمپست، ناهیدیان که سابقهای طولانی در فعالیتهای انقلابی در آمریکا دارد، به چهرههایی مرتبط بوده که در کشتن «علیاکبر طباطبایی» (دیپلمات مخالف جمهوری اسلامی) در سال ۱۹۸۰ نقش داشتند.
دیربورن؛ نقطه اوج پروژه نفوذ
اورشلیمپست نوشت که در شهر دیربورن ایالت میشیگان، مدل ایدئولوژیک تهران به کاملترین شکل خود رسیده است.
در این منطقه، مجموعهای از مساجد و برنامهها برای جوانان چنان با هم همپوشانی دارند که روایتهای همسو با تهران به بخشی از زندگی عادی جامعه تبدیل شده است.
از جمله این مراکز به «مرکز اسلامی آمریکا» و «بیتالحکمه» اشاره شده که امامان آنها پیوندهایی با محافل سیاسی جمهوری اسلامی داشته و در عین حال با سیاستمداران ارشد آمریکایی نیز ارتباط برقرار کردهاند.
بهرهبرداری از آزادیهای غرب
بخش پایانی گزارش اورشلیمپست به تناقضی آشکار اشاره دارد. حکومت ایران که غرب را «فاسد و بیدین» میخواند، بهشدت بهدنبال استفاده از آزادیها، سیستمهای حقوقی و امکانات رفاهی آن برای اعضا و خانواده مقامهای خود است.
نمونه بارز این موضوع، بازداشت اخیر خواهرزاده یا برادرزاده قاسم سلیمانی و فرزند او در آمریکاست که «از حامیان صریح رژیم تمامیتخواه و تروریستی ایران» معرفی شدهاند و در لسآنجلس از زندگی مجللی برخوردار بودند.
این گزارش همچنین به ثروتهای میلیون دلاری منتسب به مجتبی خامنهای در لندن اشاره و تاکید کرد حکومت ایران در ملأ عام از غرب بیزاری میجوید، اما در خفا از آن بهرهبرداری کرده و بهصورت ساختاری در آن نفوذ میکند.
اورشلیمپست نوشت که در سال ۲۰۲۶ و در اوج تنشهای مستقیم میان جمهوری اسلامی، آمریکا و اسرائیل، درک این شبکه نفوذ برای واشینگتن حیاتیتر شده است.
چالش اصلی دولت آمریکا اکنون تمایز قائل شدن میان «آزادی مذهبی» و «زیرساختهای ایدئولوژیک یک دولت خارجی» است که دههها در دیدرس کامل، اما به دور از نظارت جدی، فعالیت کرده است.
