خبرگزاری دولتی مهر با اشاره به بحران انرژی و منابع گاز در ایران نوشت: «با کسری روزانه ۳۰۰ میلیونمترمکعب گاز در زمستان و پیشبینی رسیدن به ۶۰۰ میلیون تا سال ۱۴۱۰، صنعت پتروشیمی بهعنوان ستون صادرات غیرنفتی ایران در معرض زیان سنگین و از دستدادن بازارهاست.»
این رسانه افزود ناترازی گاز در ایران به بحرانی ساختاری تبدیل شده و زمستان در ایران به معنای تشدید این بحران ساختاری در بخش انرژی است.
این گزارش اضافه کرد: «بر اساس برآورد وزارت صنعت، معدن و تجارت، اعمال محدودیتهای انرژی در سال ۱۴۰۳ بیش از ۱۳۰ هزار میلیارد تومان خسارت مستقیم به بخش صنعت وارد کرد.»
رایان ورنر، مدیر بخش سینمای جهانی شرکت نئون در نامهای به جشنواره میل ولی نوشت: «خبری ناامیدکننده شنیدهایم؛ اینکه ویزای جعفر پناهی بهموقع صادر نمیشود. هرچند بالاخره ویزا را دریافت خواهد کرد، اما به خاطر تعطیلی دولت وضعیت آشفتهای است و همهچیز بسیار کند پیش میرود. بسیار متاسفیم.»
پناهی قرار بود دوشنبه ۱۴ مهر در افتتاحیه جشنواره میل ولی حاضر شود و جایزه افتخاری جشنواره را به پاس یک عمر دستآورد هنری دریافت کند. این جشنواره تا ۲۰ مهر ادامه خواهد داشت.
در غیاب پناهی، فیلیپ مارتین، تهیهکننده فرانسوی «یک تصادف ساده» در مراسم حاضر خواهد شد تا ضمن معرفی فیلم، جایزه ویژه جشنواره را به نمایندگی از پناهی دریافت کند.
زویی اِلتون، مدیر برنامهریزی جشنواره به روزنامه کرانیکل گفت: «او از آن دست هنرمندان متعهدی است که فارغ از تمام محدودیتهای تحمیلی راهی برای ادامه دادن یافته است. اکنون که در آمریکا با چالشهای بزرگی روبهرو هستیم، از پناهی الهام میگیرم که چطور میتوان علیرغم همهچیز به خویشتن و به هنر وفادار ماند.»
دولت فدرال ایالات متحده چهارشنبه نهم مهر به دلیل اختلاف میان دولت با نمایندگان حزب مخالف در مجلس نمایندگان بر سر بودجه درخواستی تعطیل شد.
به دنبال این تعطیلی کارمندان بسیاری از ادارات دولت فدرال، از جمله دفاتر وزارت امور خارجه که به امور مربوط به ویزا رسیدگی میکنند، به مرخصی اجباری فرستاده شدهاند و کارشان متوقف شده است.
مشکلات ویزای کنونی پناهی همچنین مانع حضور او در جشنواره فیلم نیویورک شد. او قرار بود در روزهای پایانی این جشنواره همراه با مارتین اسکورسیزی، کارگردان برجسته جهانی، در گفتوگویی زنده در حضور تماشاگران شرکت کند.
فیلم تحسینشده «یک تصادف ساده» که بدون مجوز جمهوری اسلامی و بهصورت زیرزمینی ساخته شده است، داستان گروهی از زندانیان سیاسی را روایت میکند که مردی را به گمان اینکه بازجوی سابقشان است، میربایند.
این فیلم بهار امسال جایزه نخل طلای جشنواره کن، شاخصترین جایزه این جشنواره، را به دست آورد و پناهی را در جمع چهار کارگردانی قرار داد که جایزه نخست سه جشنواره کن، برلین و ونیز را دریافت کردهاند.
«یک تصادف ساده» که بهعنوان نماینده رسمی فرانسه در بخش فیلمهای جهانی اسکار معرفی شده است، یکی از مدعیان اصلی جوایز آکادمی به شمار میرود.
پناهی به هنگام اعلام خبر معرفی تازهترین ساختهاش به عنوان نماینده فرانسه در اسکار گفت که هرچند تهیهکننده و بخش بزرگی از سرمایه این فیلم فرانسوی است، اما این فیلم «بیتردید و با سربلندی، یک فیلم ایرانی به شمار میرود.»
او در این باره به مجله «ورایتی» گفت: «قوانین آکادمی برای کشورهایی با دولتهای دموکراتیک کار میکند، اما برای کشورهایی با حکومتهای استبدادی اینطور نیست.»
بهموجب این حکم، یگانه آگاهی، یگانه روحبخش، آرزو سبحانیان، مژگان شاهرضایی، شانا شوقیفر، ندا بدخش، پرستو حکیم و نگین خادمی، هر یک به ۱۰ سال حبس و ۱۰۰ میلیون تومان جریمه نقدی و بهاره لطفی و ندا عمادی هر کدام به ۵ سال حبس و ۵۰ میلیون جریمه نقدی محکوم شدند.
هر ۱۰ زن بهایی همچنین به مجازات تکمیلی ۲ سال ممنوعالخروجی از ایران و ۲ سال استفاده از شبکههای اجتماعی محکوم شدهاند.
از میان این افراد، یگانه روحبخش و آرزو سبحانیان، مادر و دختر هستند و روحبخش تنها ۱۹ سال دارد.
این ۱۰ شهروند اصفهانی به تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی، انجام فعالیت تبلیغی آموزشی انحرافی مغایر با موازین و عقاید مبین اسلام از طریق ترویج و آموزش عقاید بهائیت بین مسلمانان و همکاری با گروههای متخاصم (بیت العدل) علیه نظام جمهوری اسلامی متهم شدهاند.
براساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، دادگاه تجدیدنظر بدون ابلاغ قبلی و بدون حضور متهمان تشکیل شد و حکم بهصورت غیابی صادر گردید. همچنین بهدلیل اعلام «امنیتی و محرمانه بودن پرونده»، رأی دادگاه تنها بهصورت شفاهی به وکلا ابلاغ شده، در سامانه ثنا ثبت نشده و اجازه تصویربرداری یا دریافت نسخه مکتوب از حکم نیز داده نشده است.
جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات این زنان بهائی، روز دوم مهر ماه امسال در شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان برگزار شد.
آنها در جریان این جلسه دادگاه، با حضور وکیلانشان و بابت اتهام «فعالیت آموزشی و تبلیغی علیه شرع مقدس اسلام»، به دفاع از خود پرداختند.
کیفرخواست پرونده این شهروندان در تاریخ ۱۴ مرداد امسال از سوی شعبه ۱۸ بازپرسی دادسرای اصفهان صادر شد.
طبق اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، دادگاه در کیفرخواست صادر شده، برگزار کردن کلاسهای آموزشی موسیقی، یوگا، نقاشی، زبان انگلیسی و اردوی طبیعتگردی برای کودکان و نوجوانان ایرانی و اهل افغانستان را مصداق این اتهامات عنوان کرد.
براساس حکم صادر شده در دادگاه انقلاب تمام گوشیها، لپتاپها، وسایل دیجیتال، طلاها، گردنبندها، انگشترها و دلارهای آمریکا و استرالیا که از خانههای این شهروندان ضبط شده، به نفع «صندوق مسلمین (دولت)» به عنوان «مجازات تکمیلی» ضبط شده است.
تفتیش منازل، بازداشت و تهدید
این ۱۰ زن بهائی روز اول آبان ۱۴۰۲ به دست نیروهای امنیتی بازداشت و در بازه زمانی دو ماهه با تودیع وثیقه از زندان دولتآباد اصفهان آزاد شدند.
ایراناینترنشنال روز چهارم آذر ۱۴۰۲ در گزارشی نوشت ماموران وزارت اطلاعات به دنبال بازداشت این شهروندان، اقدام به تهدید دوستان، همسایگان و همکلاسیهای غیربهائیشان کردند و به آنها گفتند که اگر علیه این زنان بهائی شکایت نکنند و نگویند که قصد اغفالشان را داشتهاند، تحت فشارهای امنیتی قرار میگیرند.
یک منبع نزدیک به خانوادههای این شهروندان، همان زمان به ایراناینترنشنال گفت تهدیدهای این افراد شامل اخراجشان از کار و اخراج فرزندانشان از مدرسه و دانشگاه بوده و در مواردی به برخی از آنها گفتهاند: «از عکسهایی با محتوای سیاسی یا مدارکی که در گوشیهای تلفن همراهتان پیدا کنیم علیهتان پروندهسازی میکنیم.»
منبع دیگری درباره روند بازجویی یکی از زنان بازداشت شده گفت: «بازجویان به خاطر وجود عکسی در گوشی تلفن یکی از آنها که از کف دست شخصی گرفته شده و شعار "زن، زندگی، آزادی" را نشان میدهد، ساعتها بازجوییاش کردند و گفتند باید بگویی به چه قصدی عکس گرفتی.»
به گفته این منبع، یکی دیگر از زنان بازداشت شده تنها به دلیل دعوت کردن از دو دوست غیربهائیاش و رفتن با آنها به پارک، بازجویی شده و بازجو به او گفته باید هدفش را از رفتن به پارک با آنها بگوید و بنویسد.
بهائیان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ بهطور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار گرفتهاند.
فشارهای جمهوری اسلامی بر بهائیان در ایران طی ماههای گذشته شدت گرفته است.
جامعه جهانی بهائی روز دوم مهر ماه در بیانیهای با اشاره به وعدههای مسعود پزشکیان، رییس دولت چهاردهم، برای احترام به حقوق تمامی اقلیتهای قومی و دینی در کشور، نوشت که بهائیان همچنان در ایران هدف آزار و اذیت قرار میگیرند.
منابع غیررسمی میگویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی میکنند.
قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی را به رسمیت میشناسد.
ایرانیان، همراه با شهروندان کشورهایی چون برزیل و کره جنوبی، مدتهاست که اقبال زیادی به جراحیهای زیبایی، بهویژه عمل بینی، نشان میدهند، اما اکنون تقاضا برای عملهایی چون لیپوساکشن (حذف چربیهای زیرپوستی)، تامیتاک (جمعکردن شکم) و بزرگکردن سینه و باسن نیز گسترش یافته است.
بر اساس آمارها، زنان تقریبا ۸۰ درصد متقاضیان جراحیهای زیبایی در ایران را تشکیل میدهند و تخمین زده میشود که تعداد این عملها سالانه به چند صدهزار مورد برسد.
یکی از این متقاضیان به نام ندا، ۲۹ ساله از تهران، به ایراناینترنشنال گفت تحت تاثیر شریک زندگیاش بهدنبال تغییر شکل بدن خود است.
او افزود: «دوستپسرم مدام پستهای بلاگرهایی با باسن و سینههای بزرگ را لایک میکند و من میخواهم چیزی باشم که او دوست دارد.»
او ادامه داد: «میترسم اگر تغییر نکنم، علاقهاش را به من از دست بدهد.»
سارا، ۳۱ ساله از تهران، در مصاحبه با ایراناینترنشنال از فشار مالی جراحی زیبایی سخن گفت: «دارم هزینه جراحی را قسطی پرداخت میکنم. تنها راه همین است. فقط میخواهم بدنم در لباس خوب به نظر برسد.»
از زمان استقرار جمهوری اسلامی در ۴۶ سال پیش تاکنون، حکومت حجاب و پوشش اجباری را بر زنان تحمیل کرده است.
با این حال، از بیم موج جدید اعتراضات، قانون سختگیرانه جدید موسوم به «حجاب و عفاف» در سال جاری اجرا نشد و به حالت تعلیق درآمد.
«برای دیده شدن»
لادن، ۲۷ ساله، درباره تاثیر عملهای زیبایی بر زندگی اجتماعیاش گفت: «با یک باسن برزیلی و سینههای بزرگ، همه نگاهها در مهمانیهای آخر هفته به من است. حتی مردان متاهل هم نمیتوانند نگاهشان را برگردانند.»
اظهارات او نشان میدهد جراحی زیبایی اغلب نه برای حریم خصوصی، بلکه برای دیده شدن در انظار عمومی انجام میشود.
بسیاری از زنان چنین انگیزهای را ناشی از فشارهای پنهان اما دائمی مردسالاری در ایران میدانند.
سمانه سوادی، فمینیست ایرانی مقیم بریتانیا، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «یه سوالی که اینجا میشنوم اینه که زنها از مردها میپرسن آیا پستان برات مهمتره یا باسن؟ هر بار متعجب میشم و از خودم میپرسم آیا این زنها دارن تو دلشون خدا خدا میکنن که جواب "هیچکدوم، شخصیت برام مهمتره" باشه یا نه.»
او با استناد به گفتههای نئومی ولف، نویسنده آمریکایی، افزود: «دغدغه جامعه برای زیبایی زنان، دغدغه زیبایی نیست! دغدغه اطاعت زنه، اطاعت از استانداردهای زیبایی مردسالاری.»
فشار شبکههای اجتماعی
اینستاگرام در ایجاد انگیزه برای جراحیهای زیبایی نقشی محوری ایفا میکند.
بلاگرها و اینفلوئنسرهای زیبایی که علاوه بر جراحی عکسهای خود را با فیلتر دستکاری میکنند، انتظارات تازهای را از ظاهر بدن به وجود آوردهاند.
سارا درباره تاثیرات چنین فضایی به ایراناینترنشنال گفت: «این فقط درباره زیبایی نیست، درباره دیده شدن و روابط اجتماعی است. وقتی آن عکسهای بینقص را میبینی، با خودت فکر میکنی اگر مثل آنها نباشی، آیا کسی اصلا به تو توجه خواهد کرد؟»
در چنین شرایطی، همه جراحیهای زیبایی با رضایت کامل متقاضی انجام نمیشود.
فرناز، ۳۶ ساله و مادر دو فرزند، گفت: «بعد از زایمان، سینههایم افتاد و شکمم شل شد. میترسیدم شوهرم علاقهاش را از دست بدهد. جواهراتم را فروختم تا هزینه پروتز سینه، لیپو و لیفت باسن را بدهم. حالا او راضی است، و برایم مهمتر بود که زندگی زناشوییام حفظ شود تا طلاهایم.»
چنین تجربههایی نشان میدهد که عملهای زیبایی نهتنها برای بهبود ظاهر بلکه بهعنوان راهی برای بقا در ازدواج، روابط یا جایگاه اجتماعی انجام میشوند.
موج متقاضیان مرد
در حالی که زنان همچنان بیشترین متقاضیان جراحیهای زیبایی در ایران را تشکیل میدهند، موجی از مراجعهکنندگان مرد نیز در حال شکلگیری است. آنان در پی انجام عملهایی هستند که زمانی تابو محسوب میشدند.
عملهای محبوب میان مردان شامل کاشت مو، لیپوساکشن، عمل تغییر فک و حتی فرمدهی عضلات سینه و شکم است.
کلینیکها این خدمات را در کنار عملهایی مانند لیفت سینه (رفع افتادگی سینه) و جراحی بینی تبلیغ میکنند؛ امری که نشان میدهد جراحیهای زیبایی بیش از گذشته برای مردان نیز ترویج و تبلیغ میشود.
قیمتهای نسبتا ارزان
هزینه جراحیهای زیبایی از دلایل افزایش تقاضا برای چنین جراحیهایی است.
برای نمونه، بزرگ کردن سینه بین ۸۵۰ تا ۱۷۰۰ دلار، لیپوساکشن برای یک ناحیه ۳۰۰ تا ۶۰۰ دلار و «لیفت باسن برزیلی» بین ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ دلار هزینه دارد و پکیج کامل بدن از ۱۸۰۰ دلار شروع میشود.
تفاوت قیمت جراحیهای زیبایی در ایران با نرخ جهانی چشمگیر است. در ایالات متحده یا بریتانیا چنین عملهایی اغلب بیش از ۱۰ هزار دلار هزینه دارند.
نرخهای ارزان در ایران، مشتریان خارجی را جذب میکند و مردم ایران را نیز به راههایی چون گرفتن وام و پرداخت قسطی سوق میدهد.
در چنین شرایطی، کلینیکها بازپرداخت هزینهها به صورت قسطی را تبلیغ میکنند.
هشدار کارشناسان
اما پشت این تبلیغات پر زرق و برق، خطراتی پنهان شده است.
جراحان متخصص هشدار میدهند کلینیکهای غیرمجاز که در شبکههای اجتماعی بازارشان داغ است، تصاویر دستکاریشدهای از «قبل و بعد عمل» منتشر میکنند و نتایج غیرممکنی از جراحیهای زیبایی را وعده میدهند.
در نبود یک سامانه ثبت مرکزی، عوارض چنین عملهایی پنهان میمانند و بیماران اغلب تنها به توصیههای شفاهی اعتماد میکنند.
یک جراح ساکن تهران که نخواست نامش فاش شود، به ایراناینترنشنال گفت: «مردم باور دارند جراحی جادو است. اما بدنها با هم فرق دارند و محدودیتهایی وجود دارد. بعضی بیماران نمیخواهند این بخش را بشنوند.»
رونق جراحیهای زیبایی در ایران بیش از آنکه ریشه در نیازهای جسمی داشته باشد، بازتابی از فشارهای روانی و اجتماعی است که افراد، بهویژه زنان، با آن روبهرو هستند.
در عین حال، در شرایط بحرانی اقتصاد ایران، بسیاری از متقاضیان برای تامین هزینه این جراحیها ناچار به دریافت وام یا ایجاد بدهی میشوند؛ وضعیتی که بار مالی و روانی آنان را همزمان افزایش میدهد.
سایت هرانا که اخبار نقض حقوق بشر در ایران را پوشش میدهد، یکشنبه ۱۳ مهر گزارش داد خانوادهها هنوز از محل دفن و جزئیات اجرای حکم فرزندانشان بیاطلاع ماندهاند.
خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه جمهوری اسلامی، ۱۲ مهر از اعدام شش نفر در استان خوزستان با «اتهامات امنیتی» خبر داد.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی از ذکر نام زندانیان سیاسی اعدامشده خودداری کرد؛ اقدامی که آن را در زمره «اعدامهای مخفیانه» قرار میدهد.
به گفته دستگاه قضایی حکومت، این شش نفر به مواردی از جمله «کشتن ماموران فراجا، ارتباط با اسرائیل، تجزیهطلبی، بمبگذاری و انجام حملههای مسلحانه» متهم و محکوم شده بودند.
قوه قضاییه همچنین بدون ارائه مستندات، مشارکت این افراد در «انفجار ایستگاه گاز خرمشهر، حمله مسلحانه به بانکها، پرتاب نارنجک به مرکز نظامی و تیراندازی به مساجد» را از دیگر اتهامات آنان عنوان کرد.
در پی انتشار این خبر، سازمان حقوق بشری کارون گزارش داد زندانیان اعدامشده علی مجدم، معین خنفری، سالم موسوی، محمدرضا مقدم، عدنان آلبوشوکه (غبیشاوی) و حبیب دریس بودند که اواخر سال ۱۳۹۷ و اوایل سال ۱۳۹۸ بازداشت و از سوی دادگاه انقلاب اهواز به اعدام محکوم شدند.
هرانا نیز نوشت ماموران وزارت اطلاعات ۱۲ مهر در تماس تلفنی با خانوادههای این زندانیان سیاسی، از اجرای احکام اعدام فرزندانشان خبر دادند.
خانوادهها پیش از این تماس، از زمان اجرای حکم یا انتقال عزیزانشان به سلول انفرادی برای اعدام اطلاعی نداشتند.
تهدید خانوادههای زندانیان اعدامشده
منابع نزدیک به خانوادههای شش زندانی اعدامشده در مصاحبه با هرانا گفتند پس از اجرای حکم، ماموران حکومت شماری از بستگان و بزرگان قبایل را به مراکز امنیتی، از جمله ستاد خبری اداره اطلاعات، احضار کردند.
بر اساس این گزارش، خانوادهها از برگزاری مراسم عزاداری در مساجد یا سالنها منع شدهاند.
هرانا افزود همچنین «پخش قرآن، شعر یا شعائر دینی از طریق بلندگو» که از رسوم محلی در میان اعراب خوزستان به شمار میرود، ممنوع اعلام شده است.
طبق اطلاعاتی که به دست هرانا رسیده، از اعضای خانوادهها و شیوخ قبایل تعهد کتبی گرفته شده که هیچگونه مراسم عمومی برگزار نکنند.
مقامهای جمهوری اسلامی همچنین خانوادههای زندانیان اعدامشده را تهدید کردهاند که در صورت ارتباط با رسانهها یا سازمانهای مدافع حقوق بشر، با آنان برخورد خواهد شد.
بنا بر اعلام دو نهاد حقوق بشری، شمار اعدامها در ایران در ماه سپتامبر ۲۰۲۵ افزایش یافته است: ههنگاو دستکم ۱۸۷ مورد و سازمان حقوق بشر ایران ۱۷۱ مورد اعدام را ثبت کردهاند.
این آمارها بهدلیل پنهانکاری دستگاه قضایی، بر پایه شبکههای راستیآزمایی و منابع مستقل گردآوری شدهاند.
به گفته سازمان حقوق بشر ایران، در سپتامبر ۲۰۲۵ تنها خبر ۱۰ مورد، معادل کمتر از شش درصد از مجموع اعدامها در آن ماه، از سوی جمهوری اسلامی اعلام شده است.
