ماموران نظامی جمهوری اسلامی بامداد پنجشنبه ۹ آذر با یورش گسترده به منطقه شیرآباد زاهدان، منازل شهروندان بلوچ را در این منطقه به شکلی گسترده تخریب کردند. سایت حالوش که خبرهای استان سیستان و بلوچستان را پوشش میدهد نوشت در پی این اقدام جو شدید امنیتی در شیرآباد برقرار شده است.
بر اساس این گزارش، نیروهای نظامی و شهرداری، حوالی ساعت دو بامداد ۹ آذر ماه به منطقه شیرآباد زاهدان یورش برده و با استفاده از لودر اقدام به تخریب گسترده منازل شهروندان حاشیهنشین کردند.
حالوش به نقل از منابع مطلع نوشته نیروهای نظامی ابتدا برق این منطقه را به صورت کامل قطع کردند و سپس با دهها خودروی نظامی، چهار دستگاه اتوبوس حامل نیروهای نظامی و پانزده دستگاه لودر، منازل آنها را بدون اخطار قبلی تخریب کردند.
بر اساس این گزارش وسایل زندگی بسیاری از مردم زیر آوار از بین رفته و ماموران به گریه و زجه زنان و کودکان در هنگام تخریب خانههایشان توجهی نکردند.
ویدیوهای منتشر شده در شبکههای اجتماعی از تخریب کامل بسیاری از خانهها در این منطقه حکایت دارد.
کمپین فعالین بلوچ نیز در گزارشی نوشته نیروهای نظامی با مسدود کردن مبادی ورودی و خروجی، این منطقه را به محاصره خود درآوردند.
در این گزارش آمده که ماموران برای تخریب هیچگونه حکم قضایی و به شهروندان نشان نداده و در مورد دلیل تخریب منازل هیچ توضیحی به آنها ارائه نکردند.
سایت حالوش در ۱۵ آبان امسال در گزارشی دیگر از پلمب چند مدرسه مقطع ابتدایی خصوصی در مناطق محروم و حاشیهنشین زاهدان خبر داده بود.
یکی از این مدارس با دستکم ۴۰۰ دانشآموز بیبضاعت «ندای سعادت» نام دارد که در منطقه شیرآباد زیر نظر مکتب اهل سنت «سعد ابن ابی وقاص» اداره میشد.
روزنامه شرق در ۹ آبان امسال طی گزارشی به شرح مشکلات اهالی منطقه شیرآباد زاهدان پرداخته و نوشته بود: «جمعیت بزرگی از بیشناسنامهها در این منطقه بیامکانات زاهدان، در حاشیههای شهری که گویا از یادها رفته و دیگر برای مدیران و دولتیها جزو جغرافیای این مرز و بوم به حساب نمیآید، با سختی بسیار زندگی میکنند.»
شیرآباد زاهدان ازجمله مناطقی است که در جریان خیزش بارها شاهد اعتراضات گسترده مردمی علیه جمهوری اسلامی بود.
خدانور لجهای از جانباختگان جمعه خونین زاهدان در محله شیرآباد زاهدان زندگی میکرد و همچون بسیاری از مردم سیستان و بلوچستان با مشکل نداشتن شناسنامه روبرو بود.
پس از کشته شدن خانور لجهای، بسیاری از شهروندان در ایران در اعتراض به رفتار غیرانسانی ماموران حکومتی با او که پیشتر عکس بسته شدنش به میله منتشر شده بود، با بستن نمادین خود به میله، به این رفتار اعتراض میکنند.
صفحه توماج صالحی در شبکه اجتماعی ایکس از بازداشت این خواننده معترض به دست ماموران مسلح در خیابانی در بابل خبر داد و نوشت او با برخوردی خشونتآمیز همراه با ضرب و شتم به مکانی نامعلوم منتقل شد. صفحه توماج صالحی، حکومت جمهوری اسلامی را مسوول جان و سلامت او پس از بازداشت دانست.
بر اساس این گزارش بازداشت توماج صالحی بدون ارائه هر گونه حکم قضایی و کارت شناسایی صورت گرفته و ماموران لباس شخصی با قنداق تفنگهای کلاشینکف و کلت کمری او را ضرب و جرح کردهاند.
خبرگزاری میزان، رسانه قوه قضاییه با تایید خبر بازداشت توماج صالحی اتهام او را «نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی» عنوان کرده است.
میزان، این خواننده رپ اعتراضی را به «مطرح کردن ادعاهای بدون سند و ضد و نقیض در فضای مجازی» متهم کرده و نوشته: «توماج صالحی در صحبتهای مطرح شده خود مدعی طرح شکایت از برخی افراد شده بود که بررسی پرونده قضایی اخیر او و استعلام از مراجع قضایی نشان میدهد نه این فرد و نه وکیلش تاکنون هیچ شکایتی از ضابط و یا قضات پرونده ثبت نکردهاند.»
امیر رئیسیان، وکیل توماج صالحی، در واکنش به این ادعای قوه قضاییه در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «شکایت از اداره کل اطلاعات استان اصفهان به عنوان ضابط پرونده ثبت شده و در شعبه ١۴ بازپرسی دادسرای کارکنان دولت در حال رسیدگی است. پس توماج کذبی نگفته است».
رئیسیان از قوه قضاییه پرسیده «اگر توماج در ویدیوی اخیر کذب گفته چرا آنانکه امروز همراهش بودند نیز بازداشت شدهاند؟»
این وکیل دادگستری با طرح این پرسشها که «آیا قرار تأمین مناسب برای چنین اتهامی بازداشت موقت است و برایش جلب سیار صادر میکنند و به شهرستانهای دیگر نیابت قضایی بدون ابلاغ و احضار اولیه اعطا میکنند؟» نوشته «نه ویدیو در اصفهان ضبط شده و نه از اصفهان منتشر شده.» او در ادامه از قوه قضاییه پرسیده «صلاحیت دادسرای اصفهان از کجاست؟
رئیسیان، همزمان در گفتوگو با «شبکه شرق» از بازداشت ۲ تن از همراهان توماج صالحی همراه با او خبر داده است.
او ادامه داد که پیش از توماج صالحی باید من را هم به عنوان وکیل پرونده بازداشت کنند؛ چراکه پیش از او من در گفتوگویی با «شبکه شرق» گفته بودم که شکایتی از سوی توماج صالحی در دادسرای کارکنان دولت به ثبت رسیده است.»
این وکیل دادگستری خاطرنشان کرد: «تاکید میکنم که خبر شکایات توماج صالحی از مدیرکل اطلاعات استان اصفهان هرگز کذب نبوده و شماره پروندهها موجود است و این شکایت در دادسراهای کارکنان دولت ثبت شده و قانونا هم باید پیگیری شود.»
همزمان، روزنامه شرق نوشت که امیر رئیسیان ۱۷ آبان در گفتوگو با این رسانه گفته بود توماج صالحی به دلیل شکستگی پا، شکایتش را در دادسرای «کارکنان دولت» ثبت کرد.
توماج صالحی روز شنبه ۲۷ آبان پس از تحمل بیش از یک سال حبس که ۲۵۲ روز آن انفرادی بوده، با قرار وثیقه از زندان آزاد شده بود.
امیر رئیسیان پس از آزادی این هنرمند به شبکه شرق گفته بود: اگرچه توماج صالحی شامل بخشنامه عفو اعلامی است و باید بدون وثیقه پرونده مختومه میشد، اما با توجه به اینکه ایراداتی که از سوی شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور وارد دانسته شده باید رفع شود، شعبه یک دادگاه انقلاب اصفهان تشخیص داد که فعلا قرار تامین توماج صالحی را به وثیقه تبدیل کند و در نتیجه، او امروز از زندان اصفهان آزاد شد.
این رپر معترض در نخستین ویدیو پس از آزادیاش از زندان، درباره موضوعاتی از جمله شکنجه خود در بازداشتگاه اداره اطلاعات، حمایت مردم از او و همچنین شایعههایی که درباره او در فضای مجازی مطرح شده است، صحبت کرد.
او از حمایتهای مردم تشکر کرد و گفت: «برخیها به من میگویند قهرمان، اما مردمی که جان من را [در زندان] نجات دادند، قهرمان هستند.» توماج صالحی درباره شکنجه او در زمان بازداشت گفت: «طی مدت طولانی من را شکنجه کردند، به سرم و صورت ضربه زدند و دست و پای من را شکستند.»
توماج در بخش دیگری از این ویدیو درباره آسیبهای وارده به خود در نتیجه شکنجهاش در زمان بازداشت توضیح داد.
او گفت که دست و پایش نیاز به جراحی دارند.
توماج صالحی در حالی آبان سال گذشته و در میانه خیزش انقلابی بازداشت شد که با پیامهایش در شبکههای اجتماعی از اعتراضات مردمی حمایت قاطع کرد.
این خواننده معترض پیشتر و در شهریور ۱۴۰۰ نیز بعد از خواندن آهنگ «سوراخ موش بخر» در اصفهان بازداشت و بعد از مدتی آزاد شده بود.
او در روز ۹ مهر در تماسی تلفنی از زندان دستگرد اصفهان گفت که بعد از شش ماه اعلام درد دندانش به مسوولان زندان و «هفتهها بیخوابی و تب و لرز از درد»، در نهایت دندانش را با «سیم ماسک و نمک همراه با درد بیاندازه» عصبکشی کرده است و تنها سه روز پس از این ماجرا، مسئولان پزشکی برای پر کردن آن دندان مراجعه کردهاند.
صالحی همچنین همچنین شرحی از حدود یک سال بازداشت خود ارائه کرد و گفت در دوران بازجوییهای «۱۲ ساعته» در سلولهایی نگهداری میشده که چراغ آنها بهصورت شبانهروزی روشن بوده است.
او در این بازجوییها به گفته خودش هر بار به صدور حکم «اعدام» تهدید و سپس به سلول انفرادی «هشت متریاش» بازگردانده میشده است.
او گفت اضافه کرد: «خط قرمز من هوادارانی هستند که فریب تهمتهای ارتش سایبری حکومت را نخوردند.»
این هنرمند همسو با خیزش انقلابی ایرانیان علیه جمهوری اسلامی همچنین با اشاره به تلاشهای حکومت برای سرکوب تاکید کرد: «به مرگ گرفتند اما به تب راضی نخواهیم شد.»
در اواسط تیر امسال، این رپر به شش سال و سه ماه حبس به اتهام «افساد فی الارض»، محکوم شد.
او در آثار خود به موضوعاتی چون فساد در جمهوری اسلامی، اعتصابات کارگری، اعدام و زندانی کردن مخالفان جمهوری اسلامی پرداخته است.
علاوه بر توماج صالحی، مهدی یراحی، خواننده و آهنگساز معترض، نیز ششم شهریور بازداشت و به «تشویش اذهان عمومی، تبلیغ علیه نظام و ساخت و انتشار فیلمهایی خلاف عفت عمومی» متهم شد. یراحی نیز ۲۵ مهر با تودیع وثیقه موقتا از زندان اوین آزاد شد.
از سوی دیگر، سامان یاسین، دیگر رپر زندانی در جریان خیزش انقلابی، نیز با گذشت یک سال از بازداشت موقت همچنان در شرایطی بلاتکلیف در زندان قزلحصار کرج است.
او مرداد امسال در نامهای از زندان گفت که ماموران برای گرفتن اعتراف اجباری، او را تحت شکنجه جسمی، روانی و دارویی قرار داده و در این مدت اعدام مصنوعی، اقامت در سردخانه و شکستگی بینی را تجربه کرده است.
روزنامه اعتماد در گزارشی نوشته بارندگی ۱۰ روز قبل در استان خوزستان باعث سرریز لجن و گنداب از دریچههای فاضلاب خیابانها و کوچهها شده و اهالی شهرهای اهواز، کوتعبدالله، آبادان، رامشیر و بندر امام همچنان در مسیر رفتوآمد به خانه و محل کارشان، روی لجن پا میگذارند.
خبرنگار روزنامه اعتماد در این گزارش میدانی از گرفتار شدن هزارن خانواده در خوزستان پس از بارش باران در ۲۵ آبان خبر داده و مشاهدات خود از وضعیت کنونی شهرهای این استان شرح داده است.
به نوشته بنفشه سامگیس، مردم خوزستان پس از آنکه از خواب بیدار شدند دیدند که لجن و گندابِ سرریز شده از دریچههای فاضلابِ خیابانها و کوچهها، کف خانهشان دَلَمه بسته و دیوار خانههایشان تا ۵۰ سانت بالاتر از زمین نم کشیده است.
نویسنده این گزارش به سابقه طولانی مشکلات فاضلاب در استان خوزستان اشاره کرده و نوشته «گرفتگی گلوی فاضلاب خوزستان همسن خیلی از اهالی اهواز و کوت عبدالله و آبادان و رامشیر و بندر امام است.»
به نوشته این روزنامه، مردم خاطرات مشمئزکنندهای از راه رفتن در فاضلاب دارند و از اینکه همه اینسالها، چند بار در هر سال، به وقت بارش پاییزی و زمستانی که از چشم مسوولان استان «رحمت» است اما برای این مردم، «نکبت»، مجبور بودهاند با همان لباسی که به تن دارند، به دل فاضلاب جاری در خیابانها بزنند.
بر اساس این گزارش، مردم در این سالها خود نقش پمپ تخلیه آب را ایفا کردهاند و به بدویترین شیوه و با قابلمه و دیگ و تشتی که از لجنِ غوطهور در حیاط خانهشان، بیرون کشیدهاند، تلاش کردهاند گنداب لیز و لغزان کف اتاقها را بروبند.
اعتماد با تاکید بر بیتوجهی مسوولان برای حل این معضل بزرگ نوشته سوال مردم این است «در این همه سال، شهرداری اهواز و آبادان و کوت عبدالله و رامشیر و بندر امام با این همه پولی که از دولت برای احداث و بازسازی شبکه فاضلاب گرفته، چه کرده که هنوز با 4 قطره باران مجبوریم در نجاست دست و پا بزنیم؟»
قصه اول: آبادان
نویسنده گزارش اعتماد، با شرح تصویر صفحه اول وبسایت شهرداری آبادان که نمایی پانوراما از شهری خاکستری در جوار دریاست و در آن خیابانها تمیز است، به واکنش یکی از اهالی آبادان به این تصویر پرداخته که به او گفته «اینجا آبادان ما نیست. آبادان، سالهاست که دیگه آباد نیست.»
یک نانوای آبادانی وضعیت محل کسبش را پس از هر بارندگی بوی مردار گرفته توصف کرده و شهروند دیگری گفته «هر بار فاضلاب میآید کف مغازه، جارو دست میگیریم و تمیزش میکنیم. فاضلاب توی زندگی مردم میرود و رختخواب و قالی و ظرف و اجاقشان به کثافت کشیده میشود. روستاها آبادان هم باران که ببارد همه زیر آب میروند.»
شهروند دیگری با گلابه عدم رسیدگی مسوولان برای رسیدگی به وضعیت شهر گفته «برای شهرداری آبادان، جنوب شهر موجودیت نداره. من ۳۸ سالمه و از وقتی یادم میاد، بعد از بارون تا دو روز، سه روز بعد، توی گل و فاضلاب رفتیم و اومدیم. دی ماه پارسال، ارتفاع لجن و فاضلاب کف خیابون ۳۵ سانت بود. تا زیر زانو.»
قصه دوم: کوت عبدالله
بر اساس این گزارش روز دوم آذرماه، دمای کوت عبدالله ۲۱ درجه بود اما مردم ساکن جنوب این شهر و مناطقی مثل درویشیه برای خشک کردن دیوارهای نمکشیده خانهشان بخاری روشن میکنند.
«رانندهای که وقتی با صدای اذان مسجد از خواب بیدار شد و پا به زمین اتاق گذاشت تا قوزکش توی آب رفت»، «لجن کف خیابونه و خیابونا لیزه و ماشین سُر میخوره» و «مردم مجبور شدند با سطل و قابلمه، کثافت را از توی اتاق و از توی رخت و وسایل زندگیشان بیرون بریزند» برخی دیگر از مشکلات و معظلاتی این شهروندان است.
قصه سوم: اهواز
اهواز بنا به معرفیاش در وبسایت شهرداری این شهر «مرکز سیاسی، اداری و تجاری استان خوزستان» است.
نویسنده این گزارش با اشاره به فیلمهایی از صبح و عصرهای اهواز بعد از بارندگی ۲۵ آبان منتشر شده نوشته این فیلمها تمام اعتبار این اطلاق را از بین برده است.
بنا بر این گزارش وضعیت اهواز در صبح دوشنبه 29 آبان به گونهایست که مردی پاچههای شلوارش را بالا کشیده و ارتفاع گنداب تا زیر زانویش است، در خیابان راه میرود و داخل حیاط خانهاش هم میرود با خیابان فرقی ندارد ارتفاع گنداب تا زیر زانوی او است.
پلیس اهواز صبح 25 آبان فهرست مفصلی از خیابانهایی که حجم آبگرفتگی در آنها شدید است منتشر کرد و نوشت «باتوجه به حجم آبگرفتگیها، شهرداری توان تخلیه فوری خیابانهای شهر را ندارد.»
قصه چهارم: رامشیر
رامشیر یک میدان نفت و گاز پر سن و سال دارد که دو شرکت بزرگ نفتی مشغول بهرهبرداری از آن هستند اما طبق نتایج دو تحقیق دانشگاه شهید چمران اهواز از لحاظ محرومیت در میان ۲۴ شهر استان در ردیف ۲۲ قرار دارد.
یک شهروند ساکن رامشیر در پاسخ به سوال خبرنگار اعتماد که از او درباره روزهای بعد از بارندگی آخر آبان پرسیده با پوزخند گفت: «یک شهردار داریم که قول داده از این به بعد، آسفالت و زیرساختهای شهر رو درست کنه.»
شهروند دیگری با تاکید بر اینکه «دولت به فکر مردم نیست» گفته: شهرداری برای این شهر هیچ کاری نکرده. هنوز فاضلاب شهری نداریم. همین الان ۴ نقطه شهر نشست کرده و آسفالت خیابون، شکسته چون برای گرفتگی فاضلاب خیابون، باید ماشین تخلیه بیارن که با فشار آب، راه فاضلاب باز بشه و سنگینی ماشین و فشار آب و لرزهای که به آسفالت میافته، تخریب داره.»
قصه پنجم: بندر امام
نویسنده گزارش اعتماد در ابتدای روایت خود از وضعیت بند امام به فیلمی که یک روز بعد از بارندگی 29 آبان در این شهر منتشر شد اشاره کرده که در آن مردم معترض شهر دور ماشین شهردار جمع شدهاند و ارتفاع گنداب و سیل گل تا کشاله ران مردم است.
در این ویدیو شهردار در جواب اعتراض مردم داخل یک خودروی امدادی نشسته و حرفها را میشنود و به گوشی تلفنش نگاه میکند اما مردم در ماشین را باز میکنند و او را از ماشین بیرون میکشند تا مثل آنها تا کشاله رانش در گنداب و سیل گل برود.
یکی از شهروندان حاضر این در این صحنه خطاب به شهردار میگوید: «بیا پایین، بیا پایین، خونههای مردم آب رفته. دختر مردم کثیف شد شما نمیخوای کثیف بشی؟ آقای خرمی، تویوتا سوار شدن مال شما نیست. گذشتههاتونو میشناسیم. بیا پایین. خونههای مردمو تمیز کن. وظیفهته.»
بندر امام، منطقه ویژه اقتصادی و بعد از بندر رجایی، مهمترین بندر بازرگانی و تجاری ایران و منطقه است.
بر اساس این گزارش، بندر امام، متصل به راهآهن و میزبان حداقل 22 شرکت پتروشیمی است اما بیمارستان ندارد و تنها بیمارستان 64 تخته که سال 1397 کلنگ خورد و قرار بود دو ساله و با همت مردم نیکوکار ساخته شود، امروز یک ساختمان متروکه است.
این روزنامه به نقل از اهالی بندر امام نوشته سیستم فاضلاب و سیستم خدمات و مدیریت شهری هم بقیه امکانات شهر و همین ساختمان، متروکه و ویران است.
نویسنده گزارش اعتماد به نقل از کارمندان داروخانهای در بندر امام نوشته که «هر سال و سالی چند بار، بعد از سیل، فاضلاب در خیابانهای بندر امام، تا چند هفته بعدترش، آمار اسهال و استفراغ و دلپیچه و دل درد و سردرد در مردم شهر و به خصوص، کودکان و اهالی جنوب شهر بالا میرود.»
پیش از این در روز ۲۹ آیان خبرگزاری ایلنا در گزارشی بحران سیل و آبگرفتگی معابر در اهواز را نتیجه بیبرنامگی و تصمیمهای لحظه آخری مدیریت بحران استان خوزستان دانست و به نقل از محمدعلی پورموسوی، رییس شورای شهر اهواز نوشت ضعف مدیریتی در هماهنگی و ارائه به موقع امکانات هنگام بروز مشکلات دخیلاند.
بر اساس این گزارش، بالا آمدن آب در خیابانهای اهواز باعث شد آب وارد پارکینگها و حتی اتوبوسهای شهری شود.
ایلنا «پسزدگی فاضلاب در بارانهای اخیر» را ناشی از اجرای ضعیف شبکه فاضلاب اهواز خواند و نوشته بود مدیران استان با انکار وضعیت بحرانی این شهر، وضعیت آبگرفتگی خیابانها را «خوب» توصیف میکنند.
بارندگیهای بهاره و پاییزه در ایران همراه با جاری شدن سیل هر سال خسارات زیادی به مردم زده و منجر به مرگ و جراحت آنان شده است.
خرداد امسال، هشدار دیرهنگام هواشناسی در مورد وضعیت «قرمز و نارنجی» ۲۲ استان به دلیل بدی آب و هوا، باعث شد سیل و طوفان خسارتهای بسیاری به مردم وارد کند.
به گفته کارشناسان، شبکه هشدار سیل و تیمهای اورژانس سیلاب در ایران نمیتوانند درست وارد عمل شوند و بحران را کنترل کنند و این موضوع مدام تکرار میشود.
زهرا صفایی، پرستو معینی، محمدمسعود معینی و کامران رضائیفر، چهار متهم سیاسی از سوی دادگاه انقلاب تهران هر یک به پنج سال زندان محکوم شدند. تیمور رضائیان متهم دیگر این پرونده به ۵۰ میلیون تومان جزای نقدی محکوم شد. از میان این افراد، زهرا، پرستو و محمدمسعود سه عضو یک خانواده هستند.
بر اساس رای صادر شده از سوی قاضی ایمان افشاری رییس شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب تهران که روز ۵ آذر به آنها ابلاغ شده، این شهروندان با اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» محکوم شدهاند و جلسه دادگاهشان روز ۲۷ آبان امسال برگزار شده بود.
ایمان فشاری برای اثبات این اتهام به گفتوگوهای خصوصی و فعالیتهایشان در فضای مجازی استناد کرده و در رای صادره مدعی شده که همکاری و ارتباط تشکیلاتی آنها با سازمان مجاهدین خلق با محوریت ضربه زدن به امنیت کشور و سهیم بودن در فضاسازی و مشارکت در پروپاگاندای اپوزیسیون علیه نظام واقع شده است.
دادگاه برای تایید این موارد بهعنوان مصداق اتهام، به مواردی ازجمله «گزارش ماموران اطلاعات سپاه به عنوان ضابط پرونده، استنباط بازپرس در مرحله بازپرسی و اقناع وجدان قضایی» استناد کرده است.
این افراد روز ۲۲ شهریور ۱۴۰۲ در آستانه اولین سالگرد قتل مهسا ژینا امینی، از سوی ماموران اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شدند و ۱۹ مهرماه با پایان بازجوییها از بازداشتگاه یک-الف سپاه به زندان اوین منتقل شدند.
ماموران در زمان بازداشت اقدام به تفتیش منازل این شهروندان کرده و برخی از وسایل شخصی همچون لپتاپ و گوشیهای تلفن همراهشان را ضبط کردند..
یک منبع نزدیک به خانواده این شهروندان در خصوص جلسات بازجویی آنها به ایراناینترنشنال گفت: «زهرا صفایی در دوره بازجویی بهشدت توسط ماموران مورد توهین و تحقیر قرار گرفت و ماموران به دخترش پرستو هم در زمان بازجویی دروغسنج وصل کرده بودند. به آنها و دیگر همپروندهایهایشان فشار و زیادی وارد کردند تا علیه یکدیگر اعتراف کنند.»
زهرا صفایی هماکنون در بند زنان زندان اوین بسر میبرد و پسرش مسعود معینی به همراه کامران رضائیفر یکی دیگر از متهمان این پرونده در بند ۴ زندان اوین زندانی هستند. پرستو معینی، دختر زهرا صفایی مدتی قبل همراه با تیمور رضائیان متهم دیگر این پرونده با تودیع قرار وثیقه تا پایان مراحل دادرسی از زندان آزاد شدند.تیمور رضائیان، متولد ۱۳۳۸، کامران رضائیفر، متولد ۱۳۴۴، زهرا صفایی، متولد ۱۳۴۲، مسعود معینی، متولد ۱۳۷۸ و پرستو معینی، متولد ۱۳۷۹ است.
تیمور رضائیان، متولد ۱۳۳۸، کامران رضائیفر، متولد ۱۳۴۴، زهرا صفایی، متولد ۱۳۴۲، مسعود معینی، متولد ۱۳۷۸ و پرستو معینی، متولد ۱۳۷۹ است.
این افراد پیش از این هم به دلیل فعالیتهای سیاسی و مدنی سابقه بازداشت و تحمل حبس داشتهاند.
از میان آنها، پرستو معینی، دانشجوی رشته مهندسی برق در دانشگاه بینالمللی قزوین بود و پس از آزادی از زندان در سال ۱۴۰۱ از دانشگاه اخراج شده بود.
پرستو معینی به همراه مادرش زهرا صفایی و شمار دیگری از از زنان زندانی سیاسی، شامگاه ۱۹ بهمن ۱۴۰۱ پس از آزادی از زندان در مقابل زندان اوین فریاد «زن، زندگی، آزادی» سر داده بودند.
گزارشهای منتشر شده نشان میدهد باوجود فیلترینگ گسترده شبکههای اجتماعی در ایران، فروشگاههای اینستاگرامی موفق شدند رکورد تعداد فروش محصولات خود را در ایام بلک فرایدی (حراج جمعه سیاه) بیش از دو برابر افزایش دهند.
پلتفرم ارسال سفارشهای اینترنتی «پادرو» با انتشار آماری در این رابطه، میانگین رشد تعدادی فروشگاههای اینستاگرامی در بازه سه روزه جمعه سیاه در ایران را ۱۱۹ درصد و میانگین رشد ریالی آنها را ۳۸ درصد اعلام کرد.
دسترسی شهروندان ساکن ایران به شبکه اجتماعی اینستاگرام به دنبال خیزش انقلابی سال ۱۴۰۱ از سوی جمهوری اسلامی مسدود شد.
این گزارش صرفا به آمار فروش «بخشی» از فروشگاههای اینستاگرامی در ایران پرداخت اما میتوان حدس زد سایر فروشندگان فعال در شبکههای اجتماعی فیلتر شده در ایران نیز رشد قابل توجهی را از فروش در بازه یاد شده تجربه کرده باشند.
در سالهای اخیر باوجود تفاوتهای بنیادی در زمینه فلسفه برگزاری حراج بلک فرایدی در کشورهای غربی با ایران، این رویداد مورد توجه گسترده کسبوکارهای داخلی قرار گرفته است.
برخی از فروشگاههای آنلاین و بزرگ کشور از هفتهها پیش از آغاز این بازه کارزارهای تبلیغاتی مختلفی را برای جلب نظر مشتریان خود اجرا میکنند.
اسفند گذشته نیک کلگ، رییس امور جهانی شرکت متا گفت با وجود فیلترینگ اینستاگرام در ایران کماکان دهها میلیون کاربر از این پلتفرم استفاده میکنند.
در ماههای اخیر تعدادی از مجموعههای تجاری کشور از رشد تعداد کاربران اینستاگرامیشان خبر داده بودند.
بررسی تعداد پستهای ماهانه منتشر شده کاربران ایرانی در اینستاگرام از آغاز فیلتر شدن آن در شهریور ۱۴۰۱ تا اسفند همان سال، بیش از ۳۰ درصد رشد را نشان میدهد.
یک نظرسنجی صورت گرفته در خرداد امسال نشان داد بیش از ۹۶ درصد کاربران برای دسترسی به اینترنت آزاد از ابزارهای دور زدن فیلترینگ استفاده میکنند.
مسوولان جمهوری اسلامی برخلاف آمار و نظرات منتشر شده، همواره از فیلترینگ گسترده شبکههای اجتماعی دفاع کردهاند.
شهریور گذشته علی بهادری جهرمی، سخنگوی دولت با دفاع از عملکرد این نهاد در مسدودسازی دسترسی دهها میلیون کاربر ایرانی به شبکههای اجتماعی و پیامرسانهای محبوب جهان، دلیل فیلترینگ حکومتی آنها را «تخلفات مرتکب شده» عنوان کرد.
احمد وحیدی، وزیر کشور دولت ابراهیم رئیسی، چهارشنبه هشتم آذر از اخراج حدود ۴۰۰ هزار مهاجر خبر داد که به گفته او به شکلی غیرقانونی در ایران زندگی میکردند. در آمار ارائه شده از سوی این مقام مسوول، تابعیت مهاجران اخراج شده و بازه زمانی بازگردانده شدن آنان به کشورهایشان مشخص نیست.
وحیدی در گفتوگو با خبرنگاران از «مشکلی» با عنوان «بازگشت مجدد تعدادی از این مهاجران» به ایران یاد کرد و گفت در این زمینه قوانین بازدارنده کافی وجود ندارد.
وزیر کشور از تلاش برای جبران این خلاءهای قانونی با همکاری قوه قضاییه و به شکل طرح یا لایحه خبر داد.
او در پاسخ به سوالی درباره عدم صدور شناسنامه برای کودکانی که پدرشان از اتباع خارجی مجوزدار در ایران است، گفت: «صدور شناسنامه یعنی تابعیت و این چرخه مشخصی دارد و به سرعت داده نمیشود؛ مگر آنان که وضعیت ویژهای داشته باشند.»
به گفته وحیدی این استثناها «خیلی کم اتفاق میافتد».
به گفته فعالان حقوق بشر و کنشگران مدنی و اجتماعی، با گذشت بیش از ۴۰ سال مهاجران نسل اول و دومی در ایران هستند که هنوز تابعیت نگرفتهاند.
حکومت برای کودکانی که از مادر ایرانی و پدر افغانستانی متولد شدهاند، شناسنامه صادر نمیکند.
علاوه بر اینها مهاجران افغانستانی با مشکلات متعددی مانند محدودیتهای قانونی در زمینه مالکیت اموال منقول و غیرمنقول، افتتاح حساب بانکی، خرید سیمکارت و ثبتنام دانشآموزان خود در مدارس مواجهاند.
اخیرا بیش از ۵۴۰ هنرمند، وکیل، پزشک، روزنامهنگار و فعال مدنی و اجتماعی خواستار توقف آزار مهاجران افغانستانی در ایران شدند و گفتند نظام حقوقی ایران در این سالها موجب شکلگیری مهمترین مانعها و چالشها در راستای ادغام مهاجران در جامعه میزبان شده است.
همزمان با شکلگیری جریان ضدمهاجر علیه افغانهای ساکن ایران از روزهای پایانی تابستان، موج اخراج اتباع غیرقانونی این کشور نیز آغاز شد و در هفتههای گذشته سرعت و شتاب بیشتری گرفت.
روز ششم آذر، مجید شجاع، فرمانده مرزبانی استان خراسان رضوی از استرداد «۲۴ هزار و ۸۸۴ نفر اتباع غیرقانونی کشور افغانستان» طی ۱۰ روز قبل از آن خبر داد و گفت این افراد از سوی نیروهای هنگ مرزی تایباد شناسایی شدند.
شجاع پیش از این و در دوازدهم مهر هم گفته بود حدود ۳۲۸ هزار مهاجر افغانستانی که به صورت غیرقانونی طی نیمه نخست امسال در ایران حضور داشتند، از مرزهای خراسان رضوی اخراج شدند.
به گفته او در شش ماه نخست سال جاری، ۴۸۸ هزار نفر نیز به صورت رسمی و قانونی وارد ایران شدند.
بر پایه گزارشهای ارائه شده از سوی کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، افغانها شش درصد از جمعیت ساکنان ایران را تشکیل میدهند.
علاوه بر ایران، مهاجران افغانستانی ساکن پاکستان نیز با بحران اخراج و بازگردانده شدن به کشورشان روبهرو هستند.
پاکستان طی تنها ۲۰ روز از ماه آبان، بیش از ۳۵۰ هزار پناهنده افغان را اخراج و اعلام کرد قصد دارد بیش از یک میلیون افغان دیگر را در هفتههای آتی از این کشور بیرون کند.
اجبار به ترک پاکستان، پناهجویان و مهاجران را در معرض خطر قریبالوقوع «بیخانمانی» و از دست دادن معیشت قرار داده است.
سازمان عفو بینالملل چند هفته پیش هشدار داد اخراج افغانها، این مهاجران، بهویژه زنان و دختران را در معرض خطر جدی قرار میدهد زیرا آنان صرفا به دلیل جنسیتشان در معرض آزار و اذیت و سایر موارد نقض جدی حقوق بشر قرار میگیرند.
زندگی در پاکستان برای اکثریت قریب به اتفاق زنان ممکن است تنها شانس آنها برای تحصیل رسمی باشد.