ترامپ به انتقاد از متحدان اروپایی ادامه داد، تنگه هرمز به دستور کار اجلاس ناتو اضافه شد
استقبال رجب طیب اردوغان، رییسجمهوری ترکیه، از دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، هنگام ورود به این کشور برای شرکت در اجلاس ناتو، سهشنبه ۷ ژوئیه ۲۰۲۶، رویترز
دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده، در نخستین روز اجلاس ناتو در آنکارا، با تکرار انتقاد از متحدان اروپایی گفت آمریکا در جریان جنگ ایران به «کمک هیچکس» نیاز نداشت و درخواست حمایت از ناتو برای همراهی با آمریکا را «آزمونی برای سنجش میزان وفاداری متحدان» خواند.
ترامپ صبح سهشنبه ۱۶ تیر به وقت محلی وارد آنکارا شد و در نشستهایی که در این روز با رسانهها داشت، به انتقاد از کشورهای اروپایی به دلیل سیاستهایشان در طول جنگ ایران ادامه داد. او گفت از واکنش آنها به این جنگ «بسیار» ناامید شده است.
او در حاشیه دیدار با رجب طیب اردوغان، رییسجمهوری ترکیه، گفت: «ما به هیچ کمکی نیاز نداشتیم. در واقع میخواستم متحدانمان را محک بزنم و ببینم آیا در کنار ما میایستند یا نه؛ چون مدتهاست میگویم ما از آنها حمایت کردهایم، اما مطمئن نیستم آنها هم در وقت نیاز کنار ما باشند.»
ترامپ افزود: «بابت کاری که در ایران انجام دادیم با ما خوب برخورد نشد. من حتی کمک آنها [اعضای ناتو] را نمیخواستم. حتی پیش از آنکه درخواست کنم، گفتند حاضر به کمک و همکاری نخواهند بود.»
ترامپ در صحبتهایش بهروشنی از بریتانیا، ایتالیا، فرانسه و آلمان نام برد، همچنین تصمیم کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، برای دور ماندن از جنگ علیه ایران را هدف انتقاد قرار داد و مدعی شد این موضع به تضعیف موقعیت او کمک کرده است.
رییسجمهوری آمریکا هنگام ورود به آنکارا گفت اگر این اجلاس به میزبانی «دوستش» اردوغان برگزار نمیشد، شاید در آن شرکت نمیکرد. او همزمان بهطور تلویحی گفت تعهدش به دفاع از اروپا تحت تاثیر تصمیمهای سیاسی رهبران اروپایی در زمینه مهاجرت و انرژی قرار گرفته است.
کشورهای اروپایی حین جنگ ایران بارها گفتند نمیخواهند به جنگی کشیده شوند که بدون مشورت با آنها آغاز شده است. با این حال، آنها در نیمه جنگ اعلام کردند آمادهاند پس از جنگ به تامین امنیت تنگه هرمز کمک کنند.
تنگه هرمز در مرکز رایزنیهای ناتو
فرانسه و بریتانیا در حاشیه اجلاس ناتو در آنکارا در تلاشاند حمایت متحدان خود و کشورهای عربی خلیج فارس را برای ایجاد یک ماموریت دریایی چندملیتی جلب کنند. هدف این ماموریت کمک به تامین امنیت عبور کشتیها در اطراف تنگه هرمز اعلام شده است.
این دو کشور در هفتههای گذشته برای تشکیل ائتلافی متشکل از حدود ۱۲ کشور تلاش کردهاند. با این حال، اعلام کردهاند هر سازوکار بلندمدتی در نهایت به موافقت جمهوری اسلامی نیاز خواهد داشت.
خبرگزاری رویترز به نقل از چند دیپلمات نوشت پاریس و لندن امیدوارند در گام نخست، این ماموریت در دریای عمان آغاز شود؛ آبراهی مجاور تنگه هرمز که دریای عرب را به این تنگه متصل میکند و با ایران، عمان و امارات متحده عربی هممرز است.
چندین متحد ناتو نیز همزمان مینروبها، ناوهای جنگی و شناورهای پشتیبانی را در منطقه مستقر کردهاند، اما این طرح قرار نیست در قالب یک عملیات رسمی ناتو اجرا شود، بلکه تاکید شده است که تصمیم کشورها به انتقال ادوات نظامیشان به منطقه خارج از چارچوب ناتو و بهطور مجزا گرفته شده است.
یک دیپلمات اروپایی به خبرگزاری رویترز گفت مکرون، که قرار بود پس از تبدیل شدن به نخستین رییس کشور اروپایی که از سوریه دیدار میکند وارد آنکارا شود، در حال قدرتنمایی بود تا اروپا در جریان اجلاس در برابر ترامپ همچون متحدی وفادار به نظر برسد.
این دیپلمات گفت: «اما در نهایت، تا زمانی که ایران چراغ سبز ندهد، همه بیش از حد میترسند.»
دو دیپلمات دیگر نیز پیش از برگزاری نشست حاشیهای فرانسه و بریتانیا به رویترز گفتند نشست روز سهشنبه درباره این ابتکار مشترک جنبه نمادین خواهد داشت.
نشست ناتو در آنکارا سهشنبه ۱۶ تیر آغاز شد و تا پایان روز چهارشنبه ۱۷ تیر ادامه دارد.
ارمنیوز، رسانه اماراتی، صبح سهشنبه به نقل از یک منبع آمریکایی در دفتر امور اروپا و اوراسیا در وزارت خارجه آمریکا گزارش داد که موضوع امنیت تنگه هرمز در روزهای اخیر و پس از رایزنیهای واشینگتن با شماری از کشورهای اروپایی، به دستور کار نشست ناتو در آنکارا افزوده شده است.
این منبع افزود طرح پیشنهادی شامل استقرار دائمی نیروهای ناتو در خلیج فارس نیست و واشینگتن ترجیح میدهد ماموریتهای دریایی کشورهای اروپایی با پشتیبانی ناتو در حوزه فرماندهی، نظارت و تبادل اطلاعات انجام شود تا احتمال رویارویی مستقیم با سپاه پاسداران در تنگه هرمز کاهش یابد.
در تصاویر منتشر شده از مراسم تشییع جنازه خامنهای، حضور زنان یکی از معنادارترین بخشهای نمایش است. نه فقط به دلیل تعدادشان، بلکه به خاطر شیوهای که تصویر میشوند: زنانی گریان، بیتاب، بر سر و سینهزن، گاه چنان فروپاشیده که انگار مرگ رهبر، برایشان یک فقدان شخصی و خانوادگی است.
در کنار آنها، زنانی هم دیده میشوند که پوشش و سبک حضورشان لزوما در قالب تصویر رسمی از «زن حامی حکومت» نمیگنجد؛ زنانی با ظاهر و پوششی متنوعتر که حضورشان میتواند برای حکومت کارکردی تبلیغاتی داشته باشد: القای این پیام که حتی بخشی از زنانی که ظاهرا به پایگاه سنتی حکومت تعلق ندارند، در سوگ رهبر حاضر شدهاند.
اینجا همان نقطه توجهبرانگیز ماجراست: حکومت فقط در حال تشییع تابوت خامنهای نیست؛ دارد روایت میسازد. روایتی که در آن خامنهای نه رهبر یک نظام سرکوبگر، بلکه «پدر از دسترفته» است. طبعا در این روایت، زنان نقش ویژهای دارند، چون گریه زنانه در فرهنگ تصویری جمهوری اسلامی همیشه کارکرد سیاسی داشته: مادر شهید، خواهر داغدار، زن چادری گریان، دختر جوانی که عکس رهبر را در آغوش گرفته است. این زنان نه فقط سوژههای عاطفی که ابزار تولید مشروعیت بودهاند.
زنانی که «در سوگ پدر» فروپاشیدهاند
این روایت مورد توجه رسانههای خارجی هم قرار گرفته است. خبرگزاری رویترز در گزارش تصویری خود از مراسم، از زنانی نوشته که عکسهای خامنهای را در دست داشتند، از سوگواران بیتاب با بروز عاطفی آشکار و از جمعیتی که در مراسم وداع عمومی در مصلای تهران حاضر شده بودند. در گزارش دیگری از این رسانه آمده است که عزاداران در مصلای تهران سینه میزدند، شیون میکردند و مجری مراسم با بلندگو جمعیت را به «شیون» فرا میخواند. همین جزییات نشان میدهد که عزا در این مراسم، نه یک احساس خودجوش انسانی که بخشی از صحنهآرایی سیاسی است.
اگرچه ممکن است بخشی از این زنان واقعا گریه کرده باشد، اما نوع بازتاب گریه آنها در رسانهها معنای دیگری پیدا میکند. تصویر زنِ ازخودبیخودشده، به حکومت کمک میکند مرگ رهبر را به یک فاجعه عاطفی جمعی تبدیل کند. مردان در این قاب بیشتر حامل شعار، پرچم، خشم و انتقاماند؛ زنان حامل سوگ، اشک و وابستگی عاطفی. به این ترتیب، حکومت دو پیام را همزمان تولید میکند: مردان آماده انتقامند، زنان در سوگ پدر ملت فروپاشیدهاند. این تقسیم نقش، کاملا سیاسی است.
تلاش برای مصادره چشمها
نکته مهم دیگر حضور زنانی است که ظاهرشان دقیقا مطابق تصویر رسمی و سختگیرانه حکومت از «زن انقلابی» نیست. در سالهای اخیر، مساله حجاب یکی از مهمترین میدانهای شکست اقتدار جمهوری اسلامی بوده است. بعد از جنبش مهسا، شمار بیشتری از زنان در ایران حجاب اجباری را به چالش کشیدهاند و حکومت هم در مواردی، به دلیل فشار اجتماعی و بحرانهای سیاسی و اقتصادی، با احتیاط بیشتری با این وضعیت برخورد کرده است.
حالا همان حکومتی که سالها بدن زن را کنترل کرده است، در مراسم تشییع رهبرش به تصویر زنی دور از کلیشههایی که خود از «زن خوب و مطلوب جامعه اسلامی» ساخته است نیز نیاز دارد؛ چنین تصویری میتواند شکاف میان حکومت و جامعه را پنهان کند. پیام پنهان این قاب این است: «مساله حجاب و سبک زندگی اختلاف جدی نیست؛ حتی همین زنان هم در لحظه اصلی کنار نظام ایستادهاند.» این کار تلاش برای مصادره بصری جامعه است؛ جامعهای که بخش بزرگی از آن در سالهای اخیر با همین بدن، همین مو، همین پوشش و همین حضور خیابانی با حکومت وارد نبرد شده بود.
حکومتی که به اشک زنان نیاز دارد
البته این تصاویر را نباید با سادهسازی تفسیر کرد. نه میشود همه گریهها را ساختگی دانست، نه میشود از حضور جمعیت نتیجه گرفت که حکومت دوباره مشروعیت اجتماعی گسترده پیدا کرده است. بزرگی مراسم لزوما به معنای تایید مردمی حکومت نیست؛ چون میدانیم برخی شرکتکنندگان از سر وظیفه مذهبی، کنجکاوی تاریخی، فشار اجتماعی یا امکان حضور در یک رخداد ملی به خیابانها آمدهاند و خود مقامها نیز میدانند که انگیزههای شرکتکنندگان یکدست نیست.
اتفاقا همین چندلایگی، تحلیل حضور زنان را مهمتر میکند. زنانی که در این تصاویر دیده میشوند، لزوما یک گروه واحد نیستند؛ برخی ممکن است واقعا به خامنهای باور داشته باشند، برخی ممکن است در شبکههای سازمانیافته حکومتی، مذهبی یا اداری بسیج شده باشند، برخی ممکن است از سر عادت آیینی و فرهنگی در مراسم مرگ یک چهره بزرگ سیاسی حاضر شده باشند.، عدهای هم شاید فقط آمدهاند ببینند بعد از مرگ طولانیترین رهبر جمهوری اسلامی چه میگذرد. اما حکومت از همه این انگیزههای پراکنده، یک تصویر واحد میسازد: زن ایرانی عزادار رهبر است.
از این نظر، حضور زنان در تشییع خامنهای بیشتر از آنکه فقط نشانه سوگ باشد، نشانه نیاز حکومت به کلیشه «سوگ زنانه» است. حکومت میداند که اقتدار خشک، نظامی و امنیتی به تنهایی کافی نیست. برای بازسازی چهره یک رهبر سرکوبگر، باید او را وارد زبان خانواده، اشک، مادرانگی، فقدان و عاطفه کرد. زنان در این قاب، قرار است خشونت سیاسی را نرم کنند؛ چهره دیکتاتور را از میدان اعدام، زندان، حجاب اجباری و سرکوب جدا کنند و به صحنهای عاطفی منتقل کنند که در آن مهم نباشد که خامنهای در زندگی سیاسی خود چه کرد، بلکه توجهها به این جلب شود که چه کسانی برایش گریه کردند.
به همین دلیل، این تصاویر بیش از آنکه فقط از مرگ خامنهای بگویند، از اضطراب جمهوری اسلامی بعد از خامنهای میگویند. حکومتی که برای اثبات زنده بودن خود، به جنازه نیاز دارد؛ برای اثبات محبوبیت، به جمعیت؛ و برای اثبات پیوند عاطفی با جامعه، به اشک زنان.
حکومت میخواهد زن را در لحظه مرگ رهبر، دوباره به جایگاه قدیمی بازگرداند: زن عزادار، زن مطیع، زن حامل عاطفه در کنار نظام. اما حافظه جمعی تصویر دیگری را هم در خود دارد: زنانی که روسری از سر برداشتند، خیابان را پس گرفتند، و نشان دادند بدن زن دیگر فقط صحنه نمایش قدرت حکومت نیست.
دود ناشی از آتشسوزی در یک پالایشگاه نفت پس از حملات پهپادی اوکراین در جریان جنگ روسیه-اوکراین، ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶، رویترز
خبرگزاری رویترز به نقل از دو منبع آگاه به امور صنعتی نوشت فعالیت بزرگترین پالایشگاه نفت روسیه در پی حملات پهپادی اوکراین متوقف شد. شهردار مسکو نیز اعلام کرد اوکراین از شامگاه دوشنبه ۱۵ تیر تا بامداد سهشنبه ۱۶ تیر، بیش از ۴۰۰ پهپاد به سوی پایتخت روسیه شلیک کرد.
رویترز سهشنبه ۱۶ تیر گزارش داد توقف فعالیت مجتمع اومسک، که توقف فعالیت بزرگترین تولیدکننده بنزین روسیه است، احتمالا کمبود سوخت را در سراسر کشور تشدید خواهد کرد. اوکراین شامگاه دوشنبه ۱۵ تیر پالایشگاه اومسک در عمق سیبری را هدف قرار داده بود. این حملات یکی از دوربُردترین حملههای اوکراین به روسیه در طول پنج سال جنگ میان دو کشور ارزیابی شده است.
آناتولی سریشف، نماینده ولادیمیر پوتین، رییسجمهوری روسیه، در سیبری، روز سهشنبه در بیانیهای گفت: «تاسیسات پالایشگاه نفت اومسک در نتیجه حمله روز دوشنبه آسیب دید. هیچیک از کارکنان این مجتمع آسیب ندیدند.»
سرگئی سوبیانین، شهردار مسکو، نیز پس از این حملات در شبکههای اجتماعی نوشت: «از عصر تا ساعت ۶ صبح بیش از ۴۳۰ پهپاد به سمت منطقه مسکو در پرواز بودند.» او افزود که بیشتر آنها «در فواصل دور» سرنگون شدند، و ۳۶ فروند «در هنگام نزدیک شدن به مسکو منهدم شدند».
فرماندار منطقه کالوگا روسیه نیز در تلگرام نوشت حمله شبانه شش پهپاد اوکراینی باعث آتشسوزی در یک شرکت صنعتی در منطقه کالوگا روسیه، در جنوب غربی مسکو شد. او تاکید کرد این حمله کشتهای به همره نداشت.
بامداد دوشنبه، ساعاتی پیش از آغاز موج حملات پهپادی اوکراین، روسیه با موشکهای بالستیک و پهپاد به پایتخت کییف حمله کرده بود. این حملات دستکم ۲۸ کشته و دهها زخمی بر جای گذاشت.
حمله بامداد دوشنبه تنها چند روز پس از حمله بامداد ۱۱ تیر روسیه به کییف انجام شد. حملهای که با ۳۱ کشته، مرگبارترین حمله به پایتخت اوکراین از آغاز سال جاری بوده است.
فرانس ۲۴ در تحلیلی این حملات مرگبار روسیه را «نشانهای از ناامیدی» ارزیابی کرد و نوشت پوتین اکنون متوجه شده است که احتمال دارد برنده این جنگ نباشد.
ارتش اوکراین، صبح سهشنبه، پس از پایان حملات هوایی علیه روسیه در بیانیهای اعلام کرد که دو کارخانه مرتبط با مجتمع نظامی-صنعتی روسیه در منطقه بریانسک از جمله اهداف اصلی حملات دوشنبه بودند. این بیانیه تاکید میکند که کارخانههای هدف قرار گرفته قطعاتی برای سیستمهای جنگ الکترونیک نظامی تولید میکردند. افزون بر این، یک کارخانه مواد شیمیایی برای ارتش روسیه باروت، مواد منفجره و مواد قابل استفاده در سوخت موشک تولید میکرد نیز مورد حمله اوکراین قرار گرفت.
به گفته رابرت برودی، از فرماندهان ارشد ارتش اوکراین، بخش دیگری از اهداف این حملات پهپادی، هشت تانکر متعلق به ناوگان سایه روسیه بود. او گفت: « پهپادهای اوکراینی شبانه به هشت تانکر حامل سوخت متعلق به ناوگان سایه روسیه در دریای آزوف حمله کردند. یک کشتی باری و یک کشتی مسافربری نیز مورد اصابت قرار گرفتهاند.»
حملات پهپادی اوکراین به پالایشگاه مسکو در روز سوم تیر نیز سبب خسارتهای گسترده در این مجموعه نفتی شد و به تعطیلی این پالایشگاه دستکم تا پایان سال ۲۰۲۶ انجامید.
عملیات تجارت دریایی بریتانیا حدود ۱۴ ساعت پس از هدف قرار گرفتن دستکم یک کشتی در تنگه هرمز از سوی سپاه، از اصابت پرتابههایی به دو نفتکش دیگر در این آبراه خبر داد. این نهاد همچنین اعلام کرد یکی از کشتیها احتمالا دچار «خسارت ساختاری» شده و نفتکش دیگر آسیب جزئی دیده است.
این سازمان حوالی پنج عصر سهشنبه ۱۶ تیر در اطلاعیهای اعلام کرد گزارشی از یک حادثه مربوط به عبور یک نفتکش از تنگه هرمز دریافت کرده است. در ادامه این اطلاعیه آمده است: «این نفتکش مورد اصابت یک پرتابه ناشناس قرار گرفته و گمان میرود که خسارت ساختاری داشته باشد. هیچ تلفات جانی یا تاثیر زیستمحیطی گزارش نشده است.»
این نهاد وابسته به نیروی دریایی بریتانیا در اطلاعیه دیگری که حدود ۳۰ دقیقه بعد از اطلاعیه اول منتشر شد، نوشت گزارشی از یک حادثه دیگر مربوط به یک نفتکش در حال عبور از تنگه هرمز دریافت کرده است. بر اساس این گزارش این نفتکش مورد اصابت یک پهپاد ناشناس قرار گرفت و خسارت جزئی به آن وارد شد.
سازمان عملیات تجارت دریایی بریتانیا تاکید کرد کشتی دوم در حال حرکت به سمت مقصد بعدی خود است.
بامداد سهشنبه ۱۶ تیر مقامهای آمریکایی در گفتوگو با والاستریت ژورنال و اکسیوس از حمله موشکی سپاه به دو کشتی تجاری خبر دادند. اندکی پس از انتشار این گزارشها، سازمان عملیات تجارت دریایی بریتانیا اعلام کرد یک نفتکش در فاصله هشت مایل دریایی شرق لیما در عمان، در حالی که به سمت جنوب حرکت میکرد از سمت چپ بدنه هدف پرتابهای ناشناس قرار گرفت و دچار آتشسوزی شد.
والاستریت ژورنال نوشت به نظر میرسد یکی از کشتیهایی که هدف حمله قرار گرفته، الرِکیات (Al Rekayyat)، یک نفتکش حامل گاز طبیعی مایع (LNG) باشد که متعلق به شرکت ناقلات (Nakilat)، بازوی کشتیرانی صنعت گاز طبیعی مایع قطر، است.
هویت یکی از سه کشتی هدف گرفته از سوی خبرگزاری رویترز «ابرنفتکش ودیان» حامل نفت خام با پرچم عربستان سعودی اعلام شد.
روزهای گذشته، در پی افزایش عبور کشتیها از آبهای عمان، سپاه پاسداران بر شدت تهدیدهای خود افزوده و به کشتیها هشدار داده بود از مسیر دریایی مورد تایید ارتش آمریکا در نزدیکی سواحل عمان برای عبور از تنگه هرمز استفاده نکنند.
گستردگی حملات دریایی
خبرگزاری رویترز ظهر سهشنبه ۱۶ تیر به نقل از چهار منبع آگاه گزارش داد الرکیات هنگام عبور از بخش عمانی تنگه هرمز هدف قرار گرفته و آسیب جدی دیده است. بر اساس این گزارش، پس از اصابت پرتابه به سمت چپ کشتی، موتورخانه آن دچار آتشسوزی شد و دود غلیظ امکان ارزیابی بیشتر خسارت را از خدمه گرفت، اما همه اعضای خدمه سالم هستند.
این نخستین بار از زمان آغاز جنگ در اسفند ۱۴۰۴ است که یک کشتی حامل الانجی قطر هدف قرار میگیرد.
به گزارش رویترز موقعیت این کشتی با هشداری که بامداد سهشنبه از سوی سازمان عملیات تجارت دریایی بریتانیا منتشر شد، مطابقت دارد. در آن اطلاعیه ذکر شده بود که یک نفتکش در شرق سواحل عمان با پرتابهای ناشناس هدف قرار گرفت و دچار آتشسوزی شد.
رویترز در گزارشی دیگر، تصاویری ماهوارهای را منتشر کرد که گروهی از قایقهای کوچک را نشان میداد که روز دوشنبه ۱۵ تیر در نزدیکی تنگه هرمز حرکت میکردند. هویت شناورهای حاضر در این تصویر قابل تایید نیست اما پیشتر گزارش شده بود سپاه پاسداران برای توقیف کشتیها در تنگه هرمز از قایقهای تندروی کوچک استفاده کرده است.
بر اساس توضیحات همراه این تصاویر، شناورها در فاصله حدود ۲۰ کیلومتری از سواحل ایران قرار دارند.
رویترز همچنین عصر سهشنبه ۱۶ تیر به نقل از منابع آگاه نوشت نفتکش الرکیات به دلیل آتشسوزی در اتاق موتور، در معرض خطر انفجار قرار دارد.
تهران بهطور تلویحی مسئولیت حمله به دو کشتی اول را بر عهده گرفت
صداوسیمای جمهوری اسلامی به نقل از منابع ناشناس گزارش داد نفتکشی که در تنگه هرمز هدف قرار گرفت، با حمایت آمریکا در حال استفاده از مسیر دریایی عمان بود و پس از «نادیده گرفتن هشدارهای مکرر ایران» هدف قرار گرفت.
صداوسیما افزود مقامهای رسمی تاکنون این گزارش را تایید یا رد نکردهاند.
همزمان، رضا طلایینیک، سخنگوی وزارت دفاع گفت: «جمهوری اسلامی مسیر دیپلماسی را دنبال میکند، اما در برابر هرگونه تجاوز یا عبور از خطوط قرمز، پاسخ قاطع، موثر و متناسب خواهد داد.»
از سوی دیگر، ماجد محمد الانصاری، سخنگوی وزارت خارجه قطر، با محکوم کردن حمله به نفتکش الرکیات در نزدیکی تنگه هرمز، جمهوری اسلامی را مسئول این حمله دانست و اعلام کرد این اقدام، امنیت کشتیرانی بینالمللی و عرضه جهانی انرژی را به خطر انداخته است.
دوحه در بیانیهای اعلام کرد هدف قرار گرفتن این نفتکش هنگام عبور از نزدیکی تنگه هرمز، حملهای غیرقابل قبول علیه امنیت و ایمنی کشتیرانی بینالمللی و آزادی تردد در آبراههای بینالمللی به شمار میرود.
قطر همچنین از جمهوری اسلامی خواست فورا به اقداماتی که امنیت منطقه، ایمنی کشتیرانی بینالمللی و عرضه جهانی انرژی را تهدید میکند، پایان دهد و از به خطر انداختن منافع کشورهای منطقه خودداری کند.
دوحه در پایان تاکید کرد جمهوری اسلامی را از نظر حقوقی مسئول کامل این حمله و هرگونه خسارت و پیامد ناشی از آن میداند.
با وجود مخالفتهای جهانی با تمایل جمهوری اسلامی به کنترل تنگه هرمز، تهران همچنان بر عملی کردن این خواسته پس از مهلت ۶۰ روزه مذاکرات با واشینگتن اصرار دارد.
علاءالدین بروجردی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس، سهشنبه ۱۶ تیر در گفتوگو با وبسایت خانه ملت، هرگونه اقدام درباره تنگه هرمز بدون هماهنگی با جمهوری اسلامی و نیروهای مسلح را «آب در هاون کوبیدن» دانست و افزود: «کشورهای دیگر نباید اقداماتی انجام دهند که از ابتدا روشن است نتیجهای نخواهد داشت.»
بروجردی تصمیم درباره «تغییر نظام حاکم» بر تنگه هرمز را تصمیمی «ملی» و متاثر از جنگ ۴۰ روزه خواند که در بالاترین سطوح نظام اتخاذ شده است، این تصمیم قطعا اجرایی و نهایی خواهد شد و همه دستگاههای ذیربط در چارچوب آن عمل خواهند کرد.
طرح مساله تنگه هرمز در نشست ناتو
این حملات، همزمان با برگزاری نشست کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو، در ترکیه و افزوده شدن موضوع امنیت تنگه هرمز به دستور کار این نشست، میتواند مذاکرات برای پایان دائمی جنگ ایران را با دشواری بیشتری روبهرو کند.
رسانه اماراتی ارمنیوز عصر سهشنبه ۱۶ تیر به نقل از یک مقام آمریکایی در در دفتر امور اروپا و اوراسیا در وزارت خارجه آمریکا گزارش داد که موضوع امنیت تنگه هرمز در روزهای اخیر و پس از رایزنیهای واشینگتن با شماری از کشورهای اروپایی، به دستور کار نشست ناتو در آنکارا افزوده شده است.
به گفته این منبع، پیشنهاد آمریکا بر حفاظت از کشتیهای تجاری، تبادل هشدارهای دریایی، هماهنگی در مقابله با تهدیدهای احتمالی و اشتراکگذاری اطلاعات متمرکز است.
این منبع افزود طرح پیشنهادی شامل استقرار دائمی نیروهای ناتو در خلیج فارس نیست و واشینگتن ترجیح میدهد ماموریتهای دریایی کشورهای اروپایی با پشتیبانی ناتو در حوزه فرماندهی، نظارت و تبادل اطلاعات انجام شود تا احتمال رویارویی مستقیم با سپاه پاسداران در تنگه هرمز کاهش یابد.
اندکی پس از انتشار این خبر، الجزیره به نقل از یک مقام ناتو نوشت که کشورهای عضو این پیمان استقرار تجهیزات نظامی در نزدیکی تنگه هرمز را آغاز کردهاند. این منبع تاکید کرد ناتو هنوز در این باره تصمیمی نگرفته است اما برخی کشورها بهطور مجزا از ناتو برای کمک به آزادی دریانوردی در خلیج فارس پیشقدم شدهاند.
هرچند واشینگتن و تهران در آخرین روزهای خرداد یک یادداشت تفاهم امضا کردند و قرار شد حملات متقابل را بهمدت ۶۰ روز متوقف کنند تا مذاکرات صلح پایدار ادامه یابد، اما حملات پراکنده پس از آن ادامه یافت. در شدیدترین دور حملات، پس از اینکه سپاه چند کشتی را در تنگه هرمز هدف قرار داد، آمریکا به اهدافی در سواحل ایران حمله کرد. سپاه نیز در حملاتی تلافیجویانه، پایگاههای آمریکا در بحرین و کویت را هدف گرفت.
مارک روته، دبیرکل ناتو، خواستار «انقلاب» در صنایع دفاعی اعضای این ائتلاف شد و از شرکتهای این حوزه خواست در سرمایهگذاریهای خود ریسکپذیری بیشتری داشته باشند.
او سهشنبه ۱۶ تیر در سخنرانی خود در مجمع صنایع دفاعی ناتو در آنکارا گفت: «صنایع دفاعی در همه کشورهای حاضر در این نشست باید آماده پذیرش ریسک بیشتر باشند، چرا که تقاضا وجود دارد و شما از این موضوع بهخوبی آگاه هستید.»
او همچنین اعلام کرد آمریکا و شرکتهای بزرگ صنایع دفاعی آن مانند اندوریل، بوئینگ، جنرال داینامیکس، لاکهید مارتین و ریتیان، بر سر ابتکارهای جدیدی برای همکاری صنعتی با شرکتهای اروپایی از جمله دیهل، پیجیزد و راینمتال، به توافق رسیدهاند.
به گفته او، این توافقها امکان تولید، پشتیبانی و نگهداری توانمندیهای کلیدی آمریکایی از جمله تانکهای آبرامز، موشکهای آمرام، اتکمز، سامانه باراکودا، بمبهای هدایتشونده قطر کوچک و موشکهای استینگر را در خاک اروپا فراهم میکند.
در همین حال، مایکل دافی، معاون وزارت دفاع آمریکا، در حاشیه این نشست اعلام کرد ایالات متحده احتمال تولید موشکهای پیشرفته پاتریوت PAC-3 ساخت شرکت لاکهید مارتین را در خارج از خاک خود رد نمیکند.
نشست سران کشورهای عضو ناتو شامگاه ۱۶ تیر با ضیافت شام آغاز خواهد شد و تا ۱۷ تیر ادامه خواهد یافت.
تقویت همکاریهای اعضای ائتلاف
دبیرکل ناتو در ادامه اعلام کرد کشورهای عضو متعهد شدهاند در زمینه خرید، ذخیرهسازی، حملونقل و مدیریت مواد حیاتی مورد نیاز صنایع دفاعی با یکدیگر همکاری کنند.
روته گفت این ابتکار با مشارکت کشورهای بلژیک، کانادا، دانمارک، فنلاند، یونان، ایتالیا، لوکزامبورگ، هلند، نروژ، اسپانیا، سوئد و ترکیه، به اجرا در خواهد آمد.
او افزود اعضای ائتلاف در ۵ سال آینده بیش از ۴۰ میلیارد دلار برای تقویت توانمندیهای ضدپهپادی خود سرمایهگذاری خواهند کرد.
این اظهارات در شرایطی مطرح شد که در ماههای اخیر، گزارشهای متعددی از مشاهده پهپادهای منتسب به روسیه در حریم هوایی کشورهای اروپایی مانند لهستان، فنلاند، لیتوانی، دانمارک و آلمان، منتشر شده است.
بررسی وضعیت تنگه هرمز در اجلاس ناتو
خبرگزاری رویترز گزارش داد وزیران امور خارجه کشورهای عضو ناتو ۱۶ تیر با همتایان خود از کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس دیدار و گفتوگو خواهند کرد.
محور اصلی این دیدار، بررسی چالشهای امنیتی و تردد شناورها در تنگه هرمز خواهد بود.
رویترز نوشت در این نشست، طرح مشترک فرانسه و بریتانیا برای تشکیل یک ماموریت چندملیتی دریایی در این آبراه کلیدی مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت. طرحی که جمهوری اسلامی پیشتر آن را رد کرده است.
این نشست دیپلماتیک در حاشیه اجلاس سران ناتو در آنکارا برگزار میشود و وزیران خارجه بحرین، کویت، قطر و امارات متحده عربی را برای رایزنی گرد هم میآورد.
هرچند تهران و واشینگتن ۲۵ خرداد برای پایان جنگ به تفاهم دست یافتند، اما تنشهای پراکنده در آبهای منطقه همچنان ادامه دارد.
سپاه پاسداران بامداد ۱۶ تیر دو کشتی تجاری را در نزدیکی تنگه هرمز هدف حملات موشکی قرار داد.
روزنامه والاستریت ژورنال ۱۴ تیر نوشت بازگشت سریع بازار جهانی نفت به وضعیت پیش از جنگ، افزایش عرضه از سوی کشورهای حاشیه خلیج فارس و احیای تدریجی ذخایر نفتی جهان میتواند از توان جمهوری اسلامی برای استفاده از تنگه هرمز بهعنوان اهرم فشار در مذاکرات با آمریکا بکاهد.
سایه جنگ اوکراین بر نشست آنکارا
ولودیمیر زلنسکی، رییسجمهوری اوکراین، ۱۶ تیر همزمان با ورود به آنکارا برای شرکت در نشست ناتو اعلام کرد کییف قصد دارد در حاشیه این اجلاس، توافقهای جدیدی درباره پهپادها و چندین حوزه دیگر با شرکای خود امضا کند.
زلنسکی از برنامه خود برای دیدار دوجانبه با ۲۰ تن از رهبران حاضر در اجلاس آنکارا خبر داد و ابراز امیدواری کرد نشست ناتو «قوی و ثمربخش» باشد.
او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «به تلاش برای تقویت پدافند هوایی اوکراین ادامه خواهیم داد. سامانههای جدید، موشکهای مورد نیاز آنها و همچنین موضوع اعطای مجوزهای تولید، همگی از اولویتهای ما هستند.»
همزمان، شرکت آلمانی راینمتال اعلام کرد از سوی یکی از اعضای ناتو مامور شده است چند هزار گلوله توپخانهای ۱۵۵ میلیمتری برای اوکراین تامین کند.
در سوی دیگر، دیمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین، اعلام کرد مسکو این نشست را با دقت زیر نظر دارد.
او به خبرنگاران گفت: «این رویدادی است که برای ما اهمیت زیادی دارد. بدون تردید همه اخبار و اطلاعاتی را که از آنکارا منتشر میشود، از نزدیک دنبال خواهیم کرد.»
پسکوف افزود پیش از آغاز نشست اظهارات متعددی درباره روسیه مطرح شد که «درباره تعامل سازنده و گفتوگو نبود، بلکه ماهیتی تقابلی داشت».
او جزییات بیشتری در این خصوص ارائه نکرد.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، ۱۵ تیر گفت در جریان نشست ناتو درباره راههای پایان دادن به جنگ اوکراین گفتوگو خواهد کرد.
او وعده داد حلوفصل این مناقشه «بیش از آنچه مردم تصور میکنند»، نزدیک خواهد بود.
پسکوف نیز ابراز امیدواری کرد تلاشهای ترامپ برای برقراری صلح در منطقه سرانجام به نتیجه برسد.
روسیه اسفند ۱۴۰۰ کارزار نظامی خود را علیه اوکراین کلید زد و از آن زمان، درگیریهای مرگبار میان دو کشور ادامه داشته است.
دومین جلسه رسیدگی به پرونده دو متهم به همکاری با نیروی قدس سپاه پاسداران برای «طراحی اقدامات تروریستی» در آلمان، دوشنبه پانزدهم تیر در سالن ۲۳۷ دادگاه عالی ایالتی هامبورگ برگزار شد.
بخش مهمی از این جلسه به تشریح تحقیقات پلیس امور جنایی فدرال آلمان (BKA) و ارائه جزییات تازه از نحوه شناسایی اهداف، ارتباطات متهمان و سفرهای آنان به ایران اختصاص داشت.
در سالن دادگاه، جایگاه خبرنگاران و تماشاگران با یک دیواره شفاف از جنس شیشه اکریلیک (پلکسیگلاس) از محل استقرار قضات، متهمان و وکلایشان جدا شده است. در بالانشین سالن، هیات قضایی متشکل از دو قاضی و یک منشی دادگاه، که هر سه زن هستند، ریاست جلسه را بر عهده دارند.
روی نیمکت متهمان، علی س.، مردی ۵۴ ساله، اهل افغانستان و دارای تابعیت دانمارک، به عنوان متهم ردیف اول نشسته است. در پشت سرش تواب م.، ۴۲ ساله، که او هم تبعه افغانستان است، به عنوان متهم ردیف دوم قرار دارد.
دفاع از هر دو متهم را وکلایی ایرانیتبار بر عهده دارند.
در سوی دیگر دیوار شفاف، جایی که بخشی از آن برای خبرنگاران و بخشی هم برای حاضران در نظر گرفته شده است، فولکر بک، رییس انجمن آلمان و اسرائیل، نشسته و با دقت به اظهارات یکی از شاهدان گوش میدهد و پیوسته یادداشت برمیدارد.
این نخستین بار نیست که نام او در پروندهای مرتبط با طرحهای تروریستی جمهوری اسلامی مطرح میشود و این بار نیز بنا بر کیفرخواست، یکی از اهداف احتمالی عملیات برنامهریزیشده بوده است.
دادگاه راس ساعت تعیین شده با سخنان یکی از مسئولان ارشد تحقیقات اداره پلیس امور جنایی فدرال آلمان (BKA) به عنوان شاهد آغاز میشود.
این مقام پلیس که او هم زن است، جزییات گستردهای از روند تحقیقات را نه از روی برگه که همه را از حفظ تشریح میکند.
به گفته او، تلفنهای همراه متهم اصلی برای مدت طولانی تحت شنود و نظارت قرار داشته و در چندین سفرش به نقاط مختلف، به طور مستمر تحت مراقبت ماموران امنیتی بوده است.
بر اساس تحقیقات، علی س. طی سال گذشته چندین بار به ایران سفر کرده و در جریان این سفرها با مقامهای بلندپایه جمهوری اسلامی و مسئولان مرتبط با نیروی قدس سپاه پاسداران دیدار کرده است.
متهم ردیف اول در یکی از این سفرها، در دی ماه سال گذشته، از برلین به ترکیه و سپس به ایران رفته و در آنجا با رابطان خود ملاقات میکند.
به گفته شاهد، او به طور مستمر به ایران سفر میکرده و حتی با مسئول بخش اسرائیل در نیروی قدس سپاه پاسداران نیز دیدار داشته است.
بخش قابل توجهی از اطلاعات پرونده از بررسی تلفن همراه متهم ردیف اول به دست آمده است.
بررسیها نشان داده که او پیش از سفر به برلین، نشانی فروشگاه کوشر متعلق به یهودیان را جستوجو کرده بوده و ماموران هنگام مراقبت از او، مشاهده کردهاند که مقابل یکی از این فروشگاهها ایستاده و با تلفن همراه خود مشغول تصویربرداری است.
نماینده پلیس فدرال امور جنایی میگوید: «در ظاهر به نظر میرسید که علی در حال مکالمه تلفنی است، اما ما میدانستیم که در واقع از محل فیلمبرداری میکند.»
تحقیقات همچنین نشان میدهد که متهم ردیف اول پس از بازگشت از ایران، علاوه بر جستوجوی نشانی فروشگاههای یهودیان، بهدنبال آدرس یوزف شوستر، رییس شورای مرکزی یهودیان آلمان، نیز بوده است.
اسنادی در صفحه نمایش بزرگ دادگاه ارائه میشود که حاوی تصاویر و اسکرینشاتهایی از گوشی علی س. است. عکسهایی از فولکر بک که در حافظه دستگاه او ذخیره شده است. موضوعی که به گفته شاهد، فرضیه برنامهریزی برای حمله به او را تقویت میکند.
علی س. به تنهایی نمیتوانسته است عملیاتی را که گفته میشود کارفرمایان سپاهیاش انجام آن را از او خواسته بودند، به سرانجام برساند. بنابراین باید گروهی را تشکیل میداده که هم انگیزه داشته باشد و هم بتواند به آن اعتماد کند.
او تواب م. را که یکی از شهروندان افغانستانی ساکن دانمارک است و «دستکم انگیزه مذهبی، ضد یهودی و اسرائیلی دارد»، انتخاب میکند. تواب جوانی بلند قد با ریشی کوتاه است که ریشش کمی هم سفید شده. او میپذیرد با علی همکاری کند.
عکسهای با کیفیتی از جلسه علی و تواب در دادگاه به نمایش گذاشته میشود که در رستوران مکدونالد تهیه شدهاند. دیدارهای این دو نفر که فکرش را نمیکردند دستگاههای اطلاعاتی تا این اندازه به آنان نزدیک باشند و رفت و آمدهایشان را ثبت کنند، اغلب در این رستوران برگزار میشده است .
شاهد دادگاه از چندین نام در دادگاه پرده برمیدارد که همگی از رابطان علی بودهاند؛ از حاج علی و کاظم تا وحید و ....
تصاویر پروفایل (آواتار) برخی از رابطان او در دادگاه به نمایش گذاشته میشود که دارای نمادهای ضدیهودی و ضداسرائیلی هستند.
پیامرسان تلگرام یکی از ابزارهای ارتباطی متهمان با کارفرمایان سپاهی آنان بوده است.
کارفرمای علی س. به او دستور داده فروشگاه مواد غذایی کوشر را به آتش بکشد. اما این کار باید بهوسیله افرادی انجام شود که دو انگیزه داشته باشند: نیاز مالی داشته باشند، و از اسرائیل و یهودیان متنفر باشند.
نماینده پلیس فدرال امور جنایی فاش میکند که علی این موضوع را با دخترش در میان میگذارد و از او میپرسد آیا زنی فلسطینی یا سومالیایی را میشناسد که به پول نیاز داشته باشد و حاضر شود در ازای دریافت ۳۰ هزار کرون دانمارک (معادل تقریبی چهار هزار یورو)، یکی از فروشگاههای یهودیان را به آتش بکشد؟
به نظر میرسد علی و همدست او قرار بوده عملیاتی پیچیده انجام دهند که چند بُعدی باشد.
وقتی میان دو متهم صحبت از تهیه اسلحه بوده، این یعنی قرار بوده افرادی هم کشته شوند.
دادگاه عالی هامبورگ در ۱۷ جلسه باقی مانده این موضوع را نیز بررسی خواهد کرد و علی و تواب هم که فعلا نگرانی در چهرهشان دیده نمیشود، با کمک وکلای ایرانیتبارشان آزادانه از خود دفاع خواهند کرد؛ بدون دستبند و بدون فشار و تهدید.
و اما فولکر برای دومین بار چهره افرادی را میبیند که متهم به طرحریزی برای قتل او هستند.
او میگوید از اینکه قاتلان احتمالیاش بازداشت شدهاند حس رضایت دارد اما درونش آرام نیست.
نهادهای امنیتی آلمان در ماههای اخیر نسبت به افزایش تهدیدهای جمهوری اسلامی در اروپا هشدار دادهاند.
سازمان اطلاعات داخلی آلمان پیشتر اعلام کرده است جمهوری اسلامی ممکن است پس از تحولات اخیر منطقه، دامنه عملیاتهای اطلاعاتی و تروریستی خود را در اروپا گسترش دهد.
هشداری که این پرونده، از نگاه مقامهای امنیتی، یکی از نمونههای عملی آن به شمار میرود.