دولت بریتانیا سپاه پاسداران و یک گروه دیگر مرتبط با جمهوری اسلامی را هدف محدودیتهای امنیتی تازهای قرار داد. این تصمیم مبتنی بر اختیاراتی مشابه سازوکار ممنوع اعلام شدن نهادها با هدف مقابله با تهدیدهای مورد حمایت دولتها اتخاذ شده است.
کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، دوشنبه ۲۲ تیر در بیانیهای اعلام کرد: «این اختیارات جدید، پیگرد قضایی و زندانی کردن هر کسی را که در بریتانیا کارهای کثیف آنها را انجام میدهد، آسانتر خواهد کرد.»
«حرکت اصحاب الیمین الاسلامیه» گروه دیگری است که طبق اعلام دولت بریتانیا مرتبط با جمهوری اسلامی است. این گروه در ماههای گذشته مسئولیت حملات یهودستیزانه و همچنین حمله به رسانههای فارسیزبان مستقر در لندن را بر عهده گرفته بود. یکی از این حملات به آتش کشیدن چهار آمبولانس سازمان یهودی هاتسولا در فروردین سال جاری بود.
یک گروه وابسته به سازمان اطلاعات نظامی روسیه (گرو) نیز بهدلیل «خرابکاری و سایر فعالیتهای هدایتشده علیه بریتانیا و اروپا» مشمول این ممنوعیت شد.
این موارد پیش از اجرایی شدن باید به تصویب پارلمان بریتانیا برسد. در این صورت هرگونه حمایت از این گروهها غیرقانونی خواهد بود و به پلیس و نهادهای اطلاعاتی بریتانیا اختیارات تازهای برای مقابله با تهدیدها میدهد.
آنجلا ایگل، وزیر امنیت بریتانیا، در بیانیهای کتبی به پارلمان این کشور اعلام کرد دولت فعالیتهای مرتبط با سپاه پاسداران را شناسایی کرده است که از جمله شامل «تهدید جان افراد و ارعاب در خاک بریتانیا» میشود.
این اقدام پس از آن صورت گرفت که دولت بریتانیا در راستای تحقق وعده کییر استارمر، نخستوزیر این کشور، روند بررسی قانون امنیت ملی (تهدیدات دولتی) را سرعت بخشید و آن را به تصویب رساند.
حدود دو ماه پیش، جاناتان هال، مسئول مستقل بازبینی قوانین مربوط به تهدیدهای دولتی، گزارش داده بود دلایل محکمی برای ایجاد سازوکاری قانونی بهمنظور ممنوع اعلام کردن فعالیت نهادهای وابسته به دولتهای خارجی، مشابه قانون مبارزه با تروریسم سال ۲۰۰۰، وجود دارد.
به گفته او، هدف این سازوکار مختل کردن فعالیت افرادی است که منافع و اهداف این نهادها را ترویج میکنند.
جرمانگاری حمایت از گروههای ممنوعه در بریتانیا
این تصمیم درصورت تصویب در هر دو مجلس برتیانیا اختیارات گستردهتری برای مقابله با فعالیتهای بیثباتکننده در خاک بریتانیا در اختیار دولت قرار میدهد و بر اساس آن دعوت به حمایت از گروههای ممنوعه یا ابراز دیدگاههایی که پشتیبانی از آنها تلقی شود، جرم کیفری محسوب میشود.
همچنین کمک به این گروهها برای انجام فعالیتهای مرتبط با بریتانیا یا دریافت و نگهداری هرگونه منفعت مادی از سوی آنها یا به نمایندگی از آنها جرم کیفری خواهد بود.
۲۰ خرداد، بریتانیا به همراه ۲۱ کشور دیگر در آمریکای شمالی، اروپا و اقیانوسیه، با انتشار بیانیهای مشترک، «اقدامات تروریستی» جمهوری اسلامی در خاک خود علیه مخالفان حکومت، روزنامهنگاران و همچنین جوامع و منافع یهودی و اسرائیلی را محکوم کردند و هشدار دادند تهران باید فورا به این اقدامات پایان دهد.
تاکنون آمریکا، کانادا، اتحادیه اروپا، اکوادور، کاستاریکا، اوکراین، آرژانتین، هندوراس و شماری دیگر از کشورها سپاه را سازمانی «تروریستی» اعلام کردهاند.
شهریور ۱۴۰۴، دولت استرالیا در پی اثبات نقش تهران در دستکم دو حمله یهودستیزانه، سفیر جمهوری اسلامی را از این کشور اخراج کرد. استرالیا آذر سال گذشته نیز سپاه پاسداران را در فهرست «تروریسم دولتی» قرار داد.
مجموع مبالغ اختلاس و تخلفات نقدی تومانی ذکرشده در گزارش فساد تامین اجتماعی، ۱۸ هزار و ۵۰۶ میلیارد و ۵۹۸ میلیون تومان است.
اگر خسارت حاصل از ارزانفروشی یک شرکت ۵۰ هزار میلیارد تومانی را نیز به آن اضافه کنیم، این رقم به بالای ۵۱ هزار و ۸۰۰ میلیارد تومان میرسد.
این بدون احتساب چهار میلیارد و دو میلیون یورو و ۵۹ میلیون دلار تخلفات ارزی این سازمان است.
این اعداد و ارقام چه میگویند؟
اول: اهمیت این پروندهها فقط در بزرگی اعداد نیست؛ بلکه در این واقعیت نهفته است که صاحبان اصلی منابع این سازمان نه دولت، بلکه میلیونها کارگر و کارفرمایی هستند که سالها حق بیمه پرداخت کردهاند تا در روز بیماری، بیکاری، از کار افتادگی یا بازنشستگی، از حداقلی از امنیت اقتصادی برخوردار باشند.
مساله هم یک مدیر یا یک دولت نیست؛ مرور پروندههای مختلف نشان میدهد فساد در تامین اجتماعی به یک مدیر، یک دولت یا یک دوره سیاسی محدود نبوده است.
از پروندههای مربوط به شرکتهای زیرمجموعه شستا تا پرداختهای خارج از ضابطه، قراردادهای بحثبرانگیز و تخلفات مالی، نام مدیران و دولتها تغییر کردهاند، اما اصل مساله بارها تکرار شده است.
همین تکرار شاید مهمترین پیام این پروندهها باشد. وقتی یک الگو در دورههای مختلف بازتولید میشود، دیگر نمیتوان آن را صرفا به عملکرد افراد نسبت داد.
این تداوم و تکرار، بیش از هر چیز از ضعف ساختارهای نظارتی، شفافیت ناکافی و نبود پاسخگویی موثر حکایت میکند.
دوم: در ذهن بسیاری، فساد با واژههایی مانند اختلاس یا رشوه گره خورده است؛ اما آنچه در پروندههای تامین اجتماعی دیده میشود شکل دیگری از فساد را نیز نشان میدهد: فساد در قالب امتیاز دادن، پاداشهای خارج از ضابطه، هدیه دادن، بذل و بخشش و تصمیمهایی که منابع عمومی را در اختیار گروهی محدود قرار میدهد.
شاید همین نوع فساد بیش از هر چیز افکار عمومی را خشمگین میکند.
اختلاس، دستکم در ظاهر، سرقت پنهانی از یک صندوق است، اما وقتی از منابعی که متعلق به میلیونها کارگر و بازنشسته است، برای اعطای هدیه، پاداش یا امتیاز به مدیران استفاده میشود، این احساس شکل میگیرد که صاحبان قدرت، از جیب دیگران به یکدیگر بذل و بخشش میکنند.
اینجا هم مساله فقط از دست رفتن پول نیست؛ مساله از بین رفتن این باور است که منابعی که مردم سالها برای آن زحمت کشیدهاند، قرار است روزی به خودشان بازگردد.
سوم: یکی از ویژگیهای مشترک بیشتر پروندههای مطرحشده این است که سالها پس از وقوع، از طریق تحقیق و تفحص، شکایت یا تغییر مدیریت، آشکار شدهاند.
این موضوع پرسشی اساسی را مطرح میکند: اگر نظارت موثر وجود داشت، آیا این حجم از تخلفات میتوانست تا این اندازه تکرار شود؟
شفافیت، پاسخگویی و نظارت مستقل، سه ستون اصلی حفاظت از صندوقهای عمومی در بسیاری از کشورها هستند.
هر جا یکی از این ستونها تضعیف شود، احتمال تکرار فساد افزایش مییابد؛ صرفنظر از اینکه چه دولتی بر سر کار باشد یا چه مدیری سازمان را اداره کند.
اینجا بحث تنها بر سر گذشته نیست و پرسش اصلی این است: آیا ساختاری که امکان تکرار چنین تخلفاتی را فراهم کرده، اصلاح شده یا ممکن است اصلاح شود؟
در صورت بقای جمهوری اسلامی، پاسخ این سوال قطعا منفی است.
شاهدان عینی گفتند زندانیان به آب گرم، جای خواب کافی و دارو دسترسی ندارند و در معرض انواع بیماریها قرار گرفتهاند.
چند نفر از زندانیان امنیتی در بندهای یک، دو و چهار تیپ شش زندان تهران بزرگ، در گفتوگو با ایراناینترنشنال، وضعیت نگهداری معترضان دیماه در این زندان را شرح دادند.
ساس، کفخوابی و بیماری
بر اساس روایت معترضان بازداشتشده، تعداد زندانیان در ماههای اخیر دستکم دو برابر بیشتر از ظرفیت هر بند بوده است.
هر بند زندان تهران بزرگ ۱۵ اتاق ۱۵ تخته دارد و هر اتاق شامل پنج تخت سه طبقه است.
زندانیان معمولا یکی از تختها را تبدیل به آشپزخانه میکنند و خوراکی و نان را روی آن میچینند. بنابراین تنها ۱۴ تخت برای خواب باقی میماند: یعنی ۲۱۰ نفر به تخت دسترسی دارند اما مسئولان، در این فضا حدود ۵۰۰ نفر را میگنجانند.
در هر اتاق ۱۵ تخته، حداقل ۳۰ نفر حضور دارند و همین باعث شده نیمی از زندانیان «کفخواب» شوند و شبها در کریدورها بخوابند.
این شاهدان، وضعیت بهداشت و نظافت تهران بزرگ را «فاجعه» توصیف کردند: «فضایی پر از ساس، شپش، انواع حشرات، ویروس و میکروب ...»
یکی از شاهدان گفت: «ساس از سر و کول زندانیان بالا میرود و همه در معرض ابتلا به انواع بیماریها هستند .... به دلیل ازدحام زیاد، اگر یک نفر بیمار شود، بلافاصله تمام بند مریض میشوند. مثلا یک ویروس سرماخوردگی، همه را از پا میاندازد.»
از طرف دیگر، بهداری زندان بسیار ناکارآمد و دسترسی به دارو محدود است.
یکی از زندانیان سابق گفت: «خانوادهها به هزار بدبختی به بازداشتیها دارو میرساندند و همان هم عموما بین همه تقسیم میشود. چون بهداری عملا کاری انجام نمیدهد. فقط اگر کسی واقعا رو به مرگ باشد او را به بهداری منتقل میکنند.»
پیش از این هم شماری از زندانیان سابق، پس از آزادی از زندان تهران بزرگ درباره وضعیت ناگوار این زندان اطلاعرسانی کرده بودند.
در یک نمونه، رسول هویدا، پیراپزشک و از درویشان گنابادی که سال ۹۷ دوران محکومیتش را در این زندان میگذارند، درباره «تراکم جمعیت بسیار بالای زندان» در بندهای عمومی هشدار داده و گفته بود حتی بعضی از زندانیها مجبورند داخل راهروهای بند و ورودی سرویس بهداشتی بخوابند.
او همچنین به امکانات پزشکی و اقلام دارویی بسیار ناچیز، غیر استریل بودن بهداری و کمبود پزشک و کادر درمان اشاره کرده بود.
نبود آب آشامیدنی کافی
یکی از بحرانهای همیشگی زندان، نبود وسایل گرمایشی در زمستان و سرمایشی در تابستان است.
در کنار اینها، در زندان تهران بزرگ خبری از آب آشامیدنی پاکیزه نیست.
به گفته منابع ایراناینترنشنال، زندانیان آب را خودشان از فروشگاه زندان میخرند اما همین حالا و در میانه تابستان، گاهی فروشگاه آب معدنی نمیآورد و ممکن است تا سه روز آب تمیز برای آشامیدن به دست زندانیان نرسد.
بسیاری که تحمل چنین شرایطی را ندارند، مجبورند از آب خود زندان استفاده کنند که بیماریزاست.
گاهی از غذا خبری نیست
زندانیان در بندهای یک، دو و چهار تیپ شش تهران بزرگ، وضعیت غذای زندان را هم «فاجعه و فاقد کیفیت» توصیف کردند.
به گفته آنها همین غذا هم گاهی ارائه نمیشود؛ یعنی هر چند روز یکبار، یک یا حتی دو وعده، خبری از غذای زندان نیست.
شانزدهم تیر نیز زندانیان سیاسی بند شش این زندان از قطع آب، خاموش شدن کولرها و بسته شدن حمامها خبر داده و گفته بودند این اقدامات برای «اعمال فشار» بر آنان انجام شده است.
آنها تاکید کرده بودند ملاقاتهای روز سهشنبه نیز لغو و حق ملاقات از آنان گرفته شده است.
مشکل حمام و سرویسهای «غیر بهداشتی»
شماری از معترضان زندانی در زندان تهران بزرگ به ایراناینترنشنال گفتند اساسا در حمام، آب گرم و نظافت وجود ندارد و چه زمستان و چه تابستان، همیشه آب سرد است.
به گفته آنها، وقتی به مسئولان زندان یا تیپ اعتراض میشود، در پاسخ میگویند امکان تامین آب گرم ندارند و زندانیان باید با همین شرایط کنار بیایند.
از طرف دیگر، در بسیاری از روزهای هفته، چاه توالتها گرفته است.
یکی از شاهدان عینی گفت: «یکبار به مدت سه روز، توالتها قابل استفاده نبودند. کار به جایی رسید که زندانیان هنگام سرشماری اعتراض کردند. مسئولان زندان مجبور شدند کسی را بفرستند تا چاه دستشوییها را باز کند.»
به گفته او، در حمام و دستشویی، مواد شوینده به قدر کافی وجود ندارد، پتوها و فرشها و ظرفها همه کثیف هستند و برای همین، خیلیها دچار بیماری پوستی مسری «گال» میشوند.
هواخوری اجباری زیر آفتاب و دمای ۴۰ درجه
یکی دیگر از معترضان زندانی در زندان تهران بزرگ، به مشکل «هواخوری اجباری» اشاره کرد.
این زندان که در ۳۲ کیلومتری جنوب تهران، در بخش فشافویه شهرستان ری قرار دارد، در منطقهای بیابانی است و در تابستان به شدت گرم میشود.
مسئولان زندان در هوای بسیار گرم تابستان، زندانیان را مجبور میکنند هر روز دستکم دو ساعت در محوطهای آزاد و بدون سقف، زیر آفتاب بمانند.
به گفته این شاهد عینی، این وضعیت در زمستان هم برقرار است: «در سرما حتی اگر یخ میزدی هم اجازه نمیدادند به داخل بند برگردی.»
در چنین شرایطی و با وجود شمار بازداشتشدگان بیش از ظرفیت زندان، قوه قضاییه جمهوری اسلامی حاضر به پذیرش وثیقه برای آزادی موقت معترضان تا زمان برگزاری دادگاه نیست.
چالش «ارزیها» و «شعبهایها»
زندانیان زندان تهران بزرگ همواره از دسترسی به ابتداییترین حقوق خود محروم بودهاند، اما با افزایش شمار افراد محبوس در این زندان پس از انقلاب ملی ایرانیان، این بحران شدیدتر شده است.
تا پیش از نوروز، دو زندان تهران بزرگ و اوین بود که بازداشتیهای پایتخت را پذیرش میکرد.
شماری از معترضان که در بازداشتگاههای امنیتی نامشخص مانند یک-الف حضور داشتند هم بعد از مدتی به تهران بزرگ منتقل میشدند که ظرفیت بیشتری داشت.
در آن هفتهها، زندان اوین هم پر شده بود و بعضی از زندانیان آن به تهران بزرگ منتقل شدند.
همه این موارد باعث شد شمار زندانیان، بسیار بیشتر از فضای زندان شود و معترضان بازداشتی با وضعیتی به مراتب وخیمتر از حالت عادی مواجه شوند.
یکی از افرادی که دیماه بازداشت و به زندان تهران بزرگ منتقل شد، به ایراناینترنشنال گفت پیش از نوروز، سه بند یک، دو و چهار از تیپ شش این زندان را به «بچههای اعتراضی» اختصاص داده بودند.
به گفته او، کلیدواژه سیستم قضایی برای این معترضان «ارزی» بود.
مشخص نیست که چرا مقامها و دستاندرکاران قوه قضاییه جمهوری اسلامی، معترضان بازداشتشده دیماه را با این ادبیات خطاب میکنند.
در همان روزهای بازداشتهای گسترده دیماه، «ارزیها» در سه بندی اسکان یافتند که پیشتر متعلق به زندانیانی با جرایمی مانند «مصرف مواد مخدر» یا «سرقت» بود.
در زندان اوین، معمولا خود زندانیان سیاسی یا معترضان، مسئولیت اداره بند را بر عهده دارند.
با این حال در این سه بند تهران بزرگ، وکیل بند و انتظامات از معترضان بازداشتشده نیستند، بلکه افرادی با اتهامات سرقت و مواد مخدر، اداره بندها را بر عهده دارند. افرادی که در ادبیات زندان، آنها را «شعبهای» خطاب میکنند.
یکی از شاهدان عینی توضیح داد: «برخی از شعبهایها درکی از وضعیت اعتراضات دی نداشتند و حتی اگر در لفظ به معترضان میگفتند هوایتان را داریم، اما در عمل با معترضان بازداشتی رفتارهایی بد و توهینآمیز داشتند و با آنها درگیر میشدند. افسر نگهبان هم البته با آنها همراهی میکرد.»
به گفته او، «این دسته از شعبهایها، گاهی توطئه میچیدند تا یکی از بازداشتیها را بکشند».
به گفته این شاهد عینی، زندانیان غیرسیاسی در یک مورد، درگیری بزرگی راه انداختند و به دو نفر از معترضان چاقو زدند؛ بهطوری که دست یک نفر از آنها دچار جراحاتی جدی و شدید شد.
این شاهد عینی تاکید کرد بسیاری از بازداشتیها اغلب بسیار جوان و در سنین پایین هستند و مواجهه با چنین فضایی باعث شده در شرایط روحی بسیار بدی قرار بگیرند.
خبرگزاری ایلنا نوشت کارگران پیمانکاری این معدن در جریان اعتصاب دو روزه خود، شنبه و یکشنبه ۲۰ و ۲۱ تیر، با ابراز نگرانی از تاخیر در پرداخت دستمزد خردادماه، خواستار ثبات در فرآیندهای مالی این واحد معدنی جهت پیشگیری از انباشت معوقات مزدی در ماههای آینده شدند.
اعتصاب کارگران پیمانکاری معدن طرزه در شرایطی یکشنبه ادامه یافت که کارفرما روز قبل از آن، بخشی از بدهیهای بیمهای خود را به سازمان تامین اجتماعی پرداخته بود.
به نوشته ایلنا، در پی این اقدام، مشکل خدمات درمانی دفترچههای بیمه کارگران به صورت موقت مرتفع شد اما کارگران خواستار حل ریشهای مشکلات بیمه تکمیلی خود هستند.
این خبرگزاری اشاره کرد که بخش دیگری از مشکل کارگران، مربوط به طلب سنوات پرداختنشده پیمانکار سابق است.
کارگران همچنین خواستار ورود مستقیم مسئولان شرکت ذغالسنگ البرز شرقی برای نظارت بر تامین تجهیزات ایمنی باکیفیت و حفظ سلامت جان معدنکاران هستند.
اعتصاب و تجمع جمعی از کارگران بخش کارخانه و ماشینآلات راهآهن در کرج
کانال تلگرامی «پژواک کار ایران»، متعلق به کنفدراسیون کار ایران-خارج از کشور، گزارش داد که جمعی از کارگران بخش کارخانه و ماشینآلات راهآهن در کرج روزهای شنبه و یکشنبه، در اعتراض به پرداخت نشدن دستمزدها، معوقات مزدی و حق بیمه، دست از کار کشیدند و تجمع کردند.
به گفته این کارگران، در جریان تجمع شنبه، «نیروهای انتظامی و مسئولان مربوطه» با حضور در محل، از کارگران خواستند برای پرداخت مطالبات خود تا یکشنبه فرصت بدهند اما با عملی نشدن این وعده، کارگران یکشنبه نیز بار دیگر برای ادامه اعتراضات خود تجمع کردند. در این روز نیز برخی مسئولان محلی و مدیران مربوطه از کارگران خواستند چند روز دیگر به مسئولان فرصت دهند.
بر اساس این گزارش، کارگران معترض اعلام کردهاند که از سال ۱۴۰۳ تاکنون، حق بیمه ۱۴ ماه آنان پرداخت نشده و علاوه بر آن، مطالباتی از جمله حقوق معوقه و مزایایی مانند عیدی نیز همچنان پرداخت نشده است.
آنها همچنین میگویند در پاسخ به پیگیریهایشان، به آنان اعلام شده که راهآهن تنها مطالبات پیمانکار را پرداخت میکند و مسئولیتی در قبال مطالبات مستقیم کارگران نمیپذیرد.
در سالیان اخیر، اعتراضها و اعتصابهای کارگری در مناطق مختلف ایران روندی رو بهرشد داشته است. پرداخت نشدن بهموقع دستمزدها و حق بیمه مهمترین دلیل این اعتراضها و اعتصابهای کارگری بوده است.
اخراج کارگران، سطح پایین دستمزدها، و خصوصیسازی واحدهای صنعتی از دیگر دلایل این اعتراضها و اعتصابها محسوب میشوند.
یک منبع آگاه به ایراناینترنشنال گفت، شامگاه شنبه ۲۰ تیر دستکم ۴۰ زندانی مالی به بند زنان زندان اوین منتقل شدند و قرار بود شمار بیشتری نیز به این بند انتقال یابند. زنان زندانی در این بند در اعتراض به نبود ظرفیت و شرایط نامناسب بند، مقابل در اصلی تجمع کردند. در پی این اعتراض، برق بند قطع شد و نیروهای گارد زندان، معترضان را تهدید کردند در صورت بازنگشتن به اتاقهایشان، با خشونت وارد بند خواهند شد و زنان محکوم به اعدام را نیز با خود خواهند برد.
آتنا دائمی، فعال حقوق بشر، نیز در شبکه اجتماعی ایکس نوشت گارد ویژه زندان در جریان این یورش چندین زندانی را مورد ضربوشتم قرار داده و معصومه (مهسا) نوری و معصومه (فرح) نساجی، دو زندانی سیاسی، به سلول انفرادی منتقل شدهاند.
به گفته دائمی، مسئولان زندان همچنین زندانیان را به انتقال و اجرای احکام اعدام پخشان عزیزی، وریشه مرادی، ارغوان فلاحی، بیتا همتی و مریم هداوند تهدید کردهاند.
این حمله در حالی صورت گرفته است که دو کودک خردسال، از جمله فرزندان رضوانه احمدخانبیگی و نسیمه اسلامزهی، همراه مادران خود در این بند نگهداری میشوند.
زنان زندانی سیاسی پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در جریان جنگ ۱۲روزه، مدتی به زندان قرچک منتقل شدند و پس از بازگشت به اوین، بهجای بند پیشین در بند ۳۵۰ اسکان یافتند. به گفته دائمی، بخشی از وسایل و امکاناتی که زندانیان طی سالها با هزینه شخصی تهیه کرده بودند نیز پس از این جابهجایی به آنان تحویل داده نشده است.
در هفتههای گذشته اعتراض زندانیان سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین با واکنشهای شدید از سوی مسئولان زندان مواجه شده است. ۱۱ خرداد گزارش شد که در پی اعتراض زندانیان سیاسی زن محبوس در اوین نسبت به افزایش اعدامها در ایران، دستکم ۱۰ زندانی سیاسی بهصورت تنبیهی از حق استفاده از تلفن محروم شدند. تعدادی از این زنان پیشتر نیز از حق ملاقات حضوری با خانواده و وکلای خود محروم بودند.
بند زنان اوین در سالهای گذشته یکی از کانونهای اصلی کنشگری زندانیان سیاسی زن بوده و بهعنوان کانون اعتراض به اعدامها شناخته میشود.
روزنامه ایتالیایی رپوبلیکا یکشنبه ۲۱ اردیبهشت گزارش داد دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی این کشور در حال بررسی این موضوعاند که چه اشخاص یا نهادهایی پشت انتشار این تصویر قرار داشتهاند و آیا موضع روزنامه با نظر رهبران جمهوری اسلامی هماهنگ بوده است.
این روزنامه نوشت احضار سفیر جمهوری اسلامی در رم نیز یکی از گزینههای مورد بررسی عنوان شده، اما تصمیم نهایی به نتیجه تحقیقات بستگی دارد.
روزنامه همشهری، از ارگانهای رسانهای شهرداری تهران، که زیر نظر علیرضا زاکانی، سیاستمدار محافظهکار و نزدیک به جبهه پایداری فعالیت میکند، شنبه تصویری حاوی عکس ۱۳ نفر از رهبران جهانی از جمله جورجیا ملونی، نخستوزیر ایتالیا منتشر و ادعا کرد این افراد در فهرست انتقام جمهوری اسلامی قرار دارند.
در صدر این فهرست، عبارت «جنایتکاران آرزوی مرگی آرام را به گور خواهند برد» دیده میشود. این جمله بخشی از تازهترین بیانیه رهبر کنونی جمهوری اسلامی پس از دفن علی خامنهای، رهبر پیشین است. زیرِ این عنوان، تصاویر دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، و بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، با لباس نارنجی زندانیان در آمریکا و نشانه هدفگیری روی پیشانیشان منتشر شده است.
وزرای خارجه و جنگ آمریکا، فرمانده سنتکام، وزرای دفاع و خارجه اسرائیل، رییس ستاد کل ارتش اسرائیل و سفیر آمریکا در اسرائیل، همراه با کییر استارمر، نخستوزیر مستعفی بریتانیا، فردریش مرتس، صدراعظم آلمان و امانوئل مکرون، رییسجمهوری فرانسه، دیگر شخصیتهایی هستند در فهرست روزنامه همشهری به «انتقام حتمی» تهدید شدهاند.
به نوشته رپوبلیکا در کاخ نخستوزیری ایتالیا سطح هوشیاری بالا رفته است. ملونی علنا واکنش مستقیمی نشان نداده، اما آنتونیو تاجانی، وزیر خارجه، گفته است او مرعوب چنین تهدیدهایی نخواهد شد و احتمال احضار سفیر ایران را نیز رد نکرده است.
روزنامه رپوبلیکا با اشاره به اینکه خط مشی روزنامه همشهری بازتابدهنده دیدگاههای مدیریت شهری تهران به رهبری زاکانی است، تاکید کرده که هنوز مشخصی نیست آیا میان این روزنامه و ساختار حاکمیتی در ایران ارتباط مستقیمی وجود دارد و آیا مقامهای عالیرتبه جمهوری اسلامی مواضع منتشرشده در این روزنامه را تایید میکنند یا نه.
رپوبلیکا میگوید دولت ایتالیا پس از انتشار این تصویر رویکردی محتاطانه در پیش گرفته است. یکی از دلایل این احتیاط آن است که سرویسهای اطلاعاتی ایتالیا از مدتها پیش کانال ارتباطی مستقیمی با تهران دارند که آن را باثبات و قابل اعتماد میدانند و مایل نیستند این کانال، بهویژه در شرایط جنگ و تنش منطقهای، از بین برود.
روزنامه بیلد آلمان: فراخوان مُلاها برای قتل مرتس
روزنامه آلمانی و محافظهکار بیلد، در گزارش خود، بر خلاف رپوبلیکا، فاصله چندانی میان جمهوری اسلامی و روزنامه همشهری بهعنوان ارگان رسانهای یکی از جناحهای تندروی حاکمیت قائل نشده و انتشار این تصویر را تهدیدی مستقیم از سوی «حکومت ملاها» صورتبندی کرده است.
بیلد این روزنامه را رسانهای «نزدیک به حکومت» و «تریبون تندروها» معرفی میکند. سپس به سابقه محمدباقر قالیباف، مذاکرهکننده ارشد جمهوری اسلامی در مذاکرات هفتههای گذشته با آمریکا، در مدیریت همشهری اشاره میکند و او را از قدرتمندترین چهرههای حکومت و فردی مؤثر در تماسهای جمهوری اسلامی با آمریکا میخواند.
این روزنامه آلمانی نوشته است که وجود تصویر مرتس در این فهرست ترور «تصادفی» نیست، زیرا صدراعظم این کشور در ماههای گذشته بهتندی از جمهوری اسلامی انتقاد کرده است.
در این گزارش به انتقاد کمسابقه صدراعظم آلمان از عملکرد داخلی جمهوری اسلامی در زمستان سال گذشته اشاره شده است. مرتس پس از کشتار گسترده معترضان در ۱۸ و ۱۹ دی گفت حکومت ایران «عملا به پایان رسیده» است و احتمالا بهزودی سقوط خواهد کرد. بیلد نتیجه گرفته است که این مواضع احتمالا مرتس را از انگاه تندروهای جمهوری اسلامی به یک «دشمن سیاسی» تبدیل کرده است.
تلگراف: فهرستی از اهداف انتقام
روزنامه بریتانیایی تلگراف نیز در گزارشی، انتشار این تصویر را به پیام مجتبی خامنهای، رهبر کنونی جمهوری اسلامی، پیوند میدهد. خامنهای شنبه ۲۰ تیر در پیامی به مناسبت دفن پدرش، علی خامنهای، نوشت انتقام او خواست ملت است و «بهطور حتمی باید صورت بگیرد».
مجتبی خامنهای همچنین به وجود «فهرست جنایتکاران» اشاره کرد: «این جنایتکاران که فهرستی از صدر تا ذیلشان موجود است، آرزوی مرگی آرام و در بستر را با خود به گور خواهند برد. آنها باید بدانند که این امر، متوقف بر وجود شخص من یا سایر مسئولان نیست.»
هرچند در مطلب روزنامه تلگراف به حضور کییر استارمر در میان دیگر شخصیتها تاکید دارد، اما صحبتی از واکنش رسمی دفتر نخستوزیری یا وزارت خارجه بریتانیا منتشر نشده است.
در اسرائیل، رسانههای تایمز آو اسرائیل و شبکه خبری آی۲۴ که به دیدگاههای دولت نتانیاهو نزدیک است، تصویر روزنامه همشهری را با عنوان «فهرست انتقام» بازتاب دادند و حضور نتانیاهو، مقامهای نظامی و دیپلماتیک اسرائیل و علامت هدفگیری روی تصویر نتانیاهو را برجسته کردند، اما تا زمان انتشار این گزارش واکنش رسمی جداگانهای از سوی دولت اسرائیل ارائه نشده است.
تهدید رهبران آمریکا، اسرائیل و اروپا به انتقام و مرگ بابت کشته شدن علی خامنهای در مراسم هفتروزه تشییع جنازه او شدت گرفت. در این مراسم دستنوشتهها و بیلبوردهای بسیاری حاوی درخواست کشتن ترامپ در دست شرکتکنندگان دیده شد و شخصیتهای سیاسی نزدیک به تندروهای جمهوری اسلامی در سخنرانیها و اظهار نظرهای خود طی یک هفته گذشته بر این موضوع تاکید کردند.
این تهدیدهای فزاینده ترامپ را به واکنش واداشت. او شامگاه جمعه ۱۹ تیر با انتشار پستی در شبکه اجتماعی خود، تروثسوشال، نوشت اگر حکومت ایران برای ترور من اقدام کند، هزاران موشک دیگر به سوی ایران شلیک خواهد شد.
