کاسب بازار تهران: کالا و نیرو داریم اما آیندهای نمیبینیم، کنار مردم ایستادهایم
یکی از کسبه بازار تهران درباره علت حرکت سهشنبه ۱۶ دیماه بازاریان بهسوی مجلس شورای اسلامی گفت: «میدانی درد اصلی چیست؟ درد این نیست که جنس نداریم؛ درد این است که اندازه یک بازار جنس داریم، هشتاد، نود نفر نیرو داریم که میخواهند کار کنند، اما در این وضعیت هیچ آیندهای نمیبینیم.»
او افزود: «شب عید را از ما گرفتند، روز پدر را نابود کردند، حالا هم با این شرایط، مغازهها را خاموش کردهایم، کنار مردم ایستادهایم و داریم روزهایمان را میسوزانیم؛ داریم عمرمان را به آتش میکشیم.»
این شهروند در پایان گفت: «اصلا نمیدانیم فردایمان چیست و چهکار باید بکنیم. فقط یک خواسته داریم: یکی بیاید، یکی جوابگو باشد.»
مخاطبان ایراناینترنشنال در پیامهایی گزارش دادند شامگاه دوشنبه ۱۵ دیماه در چند شهر ایران شماری از معترضان بازداشت شدهاند و نیروهای امنیتی با تجمع خانوادههای بازداشتشدگان برخورد کردهاند.
بر اساس این پیامها، در بوشهر دو شهروند معترض همراه با ضربوشتم با ضربات باتون بازداشت شدند. همچنین گزارش شده شامگاه ۱۵ دی در املش در جریان یک راهپیمایی اعتراضی «بدون شعار» سه نفر بازداشت شدند و در شهر چلیچه در استان چهارمحال و بختیاری نیز سه نفر در ادامه اعتراضات بازداشت شدهاند.
در پیام دیگری آمده خانواده تعدادی از بازداشتشدگان اعتراضها، شامگاه دوشنبه ۱۵ دیماه در گوهردشت کرج برای پیگیری وضعیت آنها مقابل محل بازداشتشان تجمع کردند اما «هیچ پاسخی» نگرفتند و نیروهای امنیتی آنها را متفرق کردند.
در املش نیز خانواده تعدادی از بازداشتشدگان شامگاه دوشنبه برای پیگیری وضعیت آنها تجمع کردند و با برخورد خشن نیروهای امنیتی روبهرو شدند.
همچنین بر اساس پیام دیگری، ماموران امنیتی شامگاه دوشنبه به خانه بعضی از معترضان در باغملک هجوم برده و آنها را بازداشت کردهاند و هنوز از تعداد دقیق بازداشتشدگان در این شهر اطلاع دقیقی در دست نیست.
شماری از شهروندان با ارسال پیامهایی به ایراناینترنشنال گفتهاند مبلغ یارانه در برابر گرانی و تورم آنقدر کم است که برای بسیاری «تاثیر محسوسی» در زندگی ندارد. با این حال، تعدادی تاکید کردند روی همین مبلغ حساب میکردند و قطع آن بر خانوادههای کمدرآمد، فشار زیادی ایجاد کرده است.
ایراناینترنشنال، پنجشنبه چهارم دیماه از شهروندان پرسید در صورت قطع یارانه، آیا این موضوع تاثیری بر زندگی آنها گذاشته است؟
بخش قابلتوجهی از مخاطبان، یارانه را «چندرغاز» توصیف کردند و گفتند با ارقام ۳۰۰ تا ۶۰۰ هزار تومان، این مبلغ در برابر قیمتهای امروز عملا دیده نمیشود.
یکی از شهروندان نوشت «سه چهار دلار چه تاثیری در زندگی دارد» و تاکید کرد مشکل هیچکس با یارانه حل نمیشود. شهروند دیگری هم گفت یارانه ۳۵۰ هزار تومانی حتی به خرید چند خوراکی ساده نمیرسد.
در پیامهای مشابه، مخاطبان یارانه را با خریدهای جزئی مقایسه کردند؛ از «سه تا پفک» تا «دو پاکت سیگار». یک شهروند نوشت نفری ۶۰۰ هزار تومان با توجه به نرخ امروز ارز ناچیز است و پرسید چنین مبلغی قرار است چه تاثیری داشته باشد.
در پیام دیگری هم آمده است «چه بدهند و چه ندهند فرقی نمیکند» و نویسنده پیام تاکید کرده مردم سالهاست با فقر و فشار اقتصادی زندگی میکنند.
گرانی و یارانه بیاثر
برخی شهروندان مستقیما به گرانی مواد غذایی و کالاها اشاره کردند و گفتند افزایش قیمتها باعث شده یارانه عملا کارکرد خود را از دست بدهد.
یکی از مخاطبان نوشت آنقدر گرانی وجود دارد که نفری ۳۰۰ هزار تومان «دیگر مبلغی نیست که تاثیر داشته باشد» و به قیمت گوشت وارداتی در فروشگاههای دولتی اشاره کرد.
در پیامهای دیگر نیز تاکید شده هزینههای روزمره، از خوراک تا قبوض آب و برق و انرژی، به حدی بالا رفته که هر مبلغ ثابتی در برابر آن ناچیز میشود.
برخی شهروندان یارانه را «صدقه» یا «توهین» توصیف کردند و گفتند اگر قرار است حمایتی وجود داشته باشد، باید متناسب با تورم افزایش یابد.
«روی همین پول حساب میکردیم»
در مقابل، شماری از مخاطبان گفتند اگرچه یارانه مبلغ بالایی نیست، اما برای آنها نقش کمکهزینه داشته است.
یک شهروند با ارسال پیامی صوتی ارسالی به ایراناینترنشنال گفت کارگر است و با دو فرزند زندگی میکند و یارانهاش قطع شده، در حالی که روی این پول حساب میکرده چون حقوقش تا آخر ماه کفاف نمیدهد.
شهروند دیگری نوشت «از همین کمی که هست مجبوریم کمترش کنیم و نخوریم» و توضیح داد حذف یارانه فشار بیشتری به زندگی روزمرهاش وارد کرده است.
مخاطب دیگری نیز گفت برای خرید خودرو قرض گرفته و درست زمانی که پول به حسابش آمده، یارانهاش قطع شده است.
برخی شهروندان هم گفتند با وجود ناچیز بودن مبلغ، از یارانه برای پرداخت بخشی از هزینههای ثابت مانند قبوض انرژی استفاده میکردند و قطع آن، حتی اگر تغییر بزرگی در معیشت ایجاد نکند، بار منفی و روانی دارد.
اعتراض به دهکبندی و پیامدهای اجتماعی
بخش دیگری از پیامها به نحوه دهکبندی و قطع یارانه بدون پاسخ روشن اختصاص دارد.
یک شهروند نوشت با وجود داشتن دو فرزند، آنها را از دهک سه به دهک هشت منتقل کردهاند و با وجود چند بار اعتراض، «هیچ کس پاسخگو نیست».
یک شهروند بازنشسته نیز گفت یارانه او و همسرش از سال ۱۴۰۱ به دلیل داشتن یک خودرو قطع شده و آنها را جزو طبقه «اعیان و اشراف» قرار دادهاند، در حالی که به گفته او، مبنای این تصمیم مشخص نیست.
در میان پیامها، روایتهایی هم از پیامدهای اجتماعی فشار اقتصادی مطرح شده است.
یک شهروند نوشت فقر کانون خانوادهها را تحتتاثیر قرار داده و از شرمندگی در تامین هزینهها و افزایش تنشهای خانوادگی گفت.
شهروند بازنشسته دیگری با اشاره به هزینههای سنگین نگهداری از فرزند معلول، قیمت بالای پوشک و قبوض، تاکید کرد در چنین شرایطی یارانه رقم تعیینکنندهای نیست، اما حذف آن برای خانوادههای آسیبپذیر فشار بیشتری ایجاد میکند.
احمد میدری، وزیر کار و رفاه اجتماعی، ۲۲ آذر از قطع یارانه ۱۴ تا ۱۵ میلیون نفر در کشور خبر داد و گفت دهکبندی کنار گذاشته شده و شاخص درآمدی، جایگزین آن خواهد شد.
کارشناسان نیز هشدار دادهاند حذف گسترده یارانهها در شرایط تورم و گرانی فعلی، میتواند فشار بیشتری بر اقشار کمدرآمد وارد کند و به گسترش فقر و افزایش نارضایتی اجتماعی منجر شود.
پیامهای رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهد بسیاری از شهروندان یارانه را ناچیز میدانند و معتقدند این مبلغ در برابر تورم و گرانی اثر ملموسی در زندگی روزمره ندارد.
همزمان، شماری از کارگران، بازنشستگان و خانوادههای کمدرآمد تاکید کردهاند قطع همین مبلغ هم فشار بیشتری به آنها وارد کرده و انتقادها نسبت به دهکبندی، نبود پاسخگویی و نحوه توزیع منابع کشور را تشدید کرده است.
در آستانه شب یلدا، جشنی که در فرهنگ ایرانی نماد عبور از تاریکی و رسیدن به روشنایی است، شماری از مخاطبان ایراناینترنشنال با ارسال پیامهایی، پایان جمهوری اسلامی و فرا رسیدن روزهای روشنتر را آرزو کردند.
یلدا یا چله نام یکی از قدیمیترین جشنهای ایرانی است که در بلندترین شب سال، همزمان با آخرین روز پاییز و آغاز زمستان، برگزار میشود.
این جشن به اسطوره کهن مهر مربوط است؛ آیینی مرتبط با میتراییسم که روزگاری در سرتاسر فلات ایران رایج بود؛ اعتقاد به اینکه مهر با دیو سرما، خشکسالی و تاریکی نبرد میکند و پس از این شب، روزها کمکم بلندتر و شبها کوتاهتر میشوند.
ایراناینترنشنال در آستانه فرا رسیدن این جشن کهن، از مخاطبان خود پرسید آرزوی شما چیست.
بخش قابل توجهی از مخاطبان، آرزوهای خود را صریح و بیپرده بیان کردند و گفتند خواهان «سرنگونی»، «سقوط» و «پایان» جمهوری اسلامی هستند.
شهروندی نوشت: «بعد از سرنگونی آخوندها، بقیه آرزوهایمان خودبهخود برآورده میشود؛ مثل زندگی نرمال، رفاه، آینده روشن.»
شماری دیگر از مخاطبان نیز بر آرزوی «آزادی ایران» و «نجات مردم از چنگال جمهوری اسلامی» تاکید کردند.
مخاطبی در همین زمینه نوشت: «آرزوی من آینده روشن برای فرزندانمان است که روزگار ما را تجربه نکنند.»
محور مشترک شماری از پیامها آرزوی بازگشت شاهزاده رضا پهلوی به ایران بود.
در کنار مطالبه برای تغییر ساختار سیاسی در ایران، شماری از پیامها به وضعیت بغرنج معیشتی و فشارهای اقتصادی اشاره داشتند.
شهروندی در همین زمینه نوشت: «آرامش، ثبات، بازاری بیالتهاب و رهایی از دغدغه گرانی؛ آرزویی که فقط با پایان این وضعیت و شکلگیری نظامی سالم و مردمی ممکن میشود.»
مخاطبی دیگر تاکید کرد: «آرزویی جز ارزانی نداریم؛ همه چیز گران است. اینجا اگر دزدی کنی، میتوانی از پس زندگیات برآیی؛ وگرنه مردهای بیش نیستی.»
این پیامها در شرایطی ارسال شده که گزارشها از افزایش چشمگیر قیمت میوه، آجیل و شیرینی در آستانه شب یلدا حکایت دارد؛ تا جایی که برخی شهروندان ناچار شدهاند اقلام یلدایی را قسطی تهیه کنند.
در روزهای گذشته نیز شماری از مخاطبان با ارسال پیامهایی به ایراناینترنشنال، از احساس دوگانه تلاش برای زنده نگاه داشتن سنتهای باستانی و دوام آوردن زیر بار فشار معیشتی ناشی از ناکارآمدی حکومت سخن گفته بودند.
در چنین فضایی، یلدا برای بسیاری از شهروندان، به نمادی از تقابل با وضعیتی تبدیل شده است که به باور آنان، تنها با «تغییر حکومت» و سر رسیدن روزهایی سرشار از آزادی، رفاه و آسایش پایان مییابد.
در آستانه شب یلدا، مخاطبان ایراناینترنشنال در پیامهای خود از احساس دوگانهای سخن گفتند که بر جامعه ایران سایه انداخته است؛ از یکسو، شهروندان میکوشند سنتهای باستانی را زنده نگه دارند و از سوی دیگر، تورم بیسابقه ناشی از ناکارآمدی حکومت، فشار معیشتی را دوچندان کرده است.
گزارشها از ایران حاکی از آن است که قیمت میوه، آجیل و شیرینی در روزهای پایانی پاییز افزایش چشمگیری داشته و وضعیت به جایی رسیده است که برخی شهروندان ناچار شدهاند خوراکیهای شب یلدا را بهصورت قسطی تهیه کنند.
در چنین شرایطی، تقابل شهروندان با حاکمیت بر سر حفظ و پاسداشت سنتهای باستانی، این بار در شب یلدا جلوهگر شده است.
یکی از مخاطبان ایراناینترنشنال در پیام خود، ضمن انتقاد شدید از بیکفایتی جمهوری اسلامی گفت با توجه به مشکلات کنونی و گرانی بیسابقه، او و اعضای خانوادهاش تصمیم گرفتهاند هزینه خرید اقلام شب یلدا را میان خود تقسیم کنند تا در نهایت بتوانند این شب را در کنار یکدیگر بگذرانند.
شهروند دیگری با ارسال یک پیام صوتی گفت: «مشخص است که این گرانیها بر سفره تمامی اقشار جامعه اثرگذار بوده، اما مهم این است که مردم ایران با چنگ و دندان سنتهای دیرین خود را پاس میدارند.»
او افزود: «به چشم خود دیدم که عده زیادی از مردم در حال خرید وسایل شب یلدا با کوچکترین اندازه هستند و این یعنی مردم از سنتهای خود نگهبانی میکنند.»
یک شهروند نیز بر ضرورت برگزاری مراسم شب یلدا تاکید کرد و گفت: «حکومت بعد از انقلاب سالها خواستار آن بوده که مراسمهای ملی تعطیل شوند. اکنون که با ارشاد و موعظه نتوانسته این کار را انجام دهد، با گرانی به دنبال تحقق هدف خود است.»
ارزیابی پیامهایی از این دست نشان میدهد برخلاف «ملیگرایی» جمهوری اسلامی که تنها در بزنگاههایی مانند جنگ ۱۲ روزه و بهصورت فرصتطلبانه بروز میکند، ایراندوستی در میان مردم حتی در سختترین شرایط معیشتی و اقتصادی تداوم دارد ودر پایبندی عملی به سنتها و تلاش برای حفظ هویت فرهنگی بازتاب مییابد.
گلایه شدید شهروندان از گرانیها
بخش دیگری از پیامهای رسیده به ایراناینترنشنال حاکی از آن است که شرایط برای بسیاری از مردم در هفتههای اخیر دشوارتر شده و فشار سنگین مشکلات معیشتی توان آنها را برای خرید اقلام شب یلدا بهشدت کاهش داده است.
یکی از شهروندان نوشت: «قیمت آجیل در ایران بیداد میکند. آجیل که زمانی کیلویی ۱۰۰ هزار تومان بود، به بالای ۲ میلیون رسیده و فقط اقشار پردرآمد قادر به خرید آن هستند. شیرینی و میوه هم به همین منوال.»
در پیام دیگری آمده است: «دولت بهجای آنکه در این مناسبتها شرایط را طوری فراهم کند که همه قادر به خرید باشند، راه را برای سودجویان هموار میکند.»
یک مخاطب هم گفت: «بسیاری از تنقلات فراموش شدهاند و این اتفاق از سالها پیش افتاده است. اما امسال اوضاع بهمراتب بدتر شده و ۹۹ درصد تنقلات از سفره مردم حذف شدهاند.»
بهدنبال سیاستهای ناکارآمد جمهوری اسلامی در زمینههای اقتصادی، سیاست داخلی و سیاست خارجی طی دهههای اخیر، تورم افسارگسیخته زندگی شهروندان، بهویژه اقشار کمدرآمد، را بهشدت تحت تاثیر قرار داده و قیمت کالاهای اساسی با جهشی بیسابقه روبهرو شده است.
رکوردزنی روزانه نرخ ارزهای خارجی نیز به نگرانیها از چشمانداز اقتصادی کشور دامن زده و امنیت روانی جامعه را تحتالشعاع قرار داده است.
ناامیدی از وضع موجود
در شماری از پیامهای دریافتی، ناامیدی عمیق از وضعیت موجود بهروشنی دیده میشود. یکی از مخاطبان گفت: «مگر شب یلدایی برای مردم درمانده باقی مانده که بخواهیم آن را جشن بگیریم؟ ما ملت ایران فقط شب و روز را سپری میکنیم.»
شهروند دیگری با انتقاد از حکمرانی جمهوری اسلامی نوشت: «نه قدرت خرید کردن داریم، نه قدرت شادی کردن. اینها ازما مردگانی ساختند که تنهاادای زنده بودن را درمیآوریم.»
در یکی از پیامها آمده است: «امسال حتی جرات دعوت کردن اعضای خانواده خودمان راهم نداریم. خرید شب یلدای امسال ما صفر است. پارسال فقط کمی تخمه با چند دانه شیرینی گرفتم که خانوادهام ناراضی بودند و گفتند باید پول را برای هزینههای مهمتر نگه داشت.»
شماری از شهروندان در پیامهایی به ایراناینترنشنال گفتهاند ترک ایران برایشان نه یک انتخاب آزادانه، بلکه واکنشی ناگزیر به فشارهای اقتصادی و سیاسی و آینده مبهم بوده است. فشاری که به گفته آنها، امکان ماندن و ساختن زندگی عادی را از میان برده و مهاجرت را به اجبار بدل کرده است.
ایراناینترنشنال پنجشنبه ۲۷ آذر، برابر با ۱۸ دسامبر و همزمان با روز جهانی مهاجران، از مخاطبان خود پرسید: «تجربه شما از مهاجرت چه بوده و این مسیر چه چالشها، فرصتها و درسهایی برایتان داشته است؟ اگر به گذشته برگردید، آیا باز هم مهاجرت را انتخاب میکنید؟»
پاسخها، تصویری چندلایه و گاه متناقض از مهاجرت ترسیم کرده است؛ برای برخی «فرصت» بوده، برای بسیاری «اجبار» و گریزی از بحرانهای انباشته زیر سایه جمهوری اسلامی و برای گروهی دیگر، رویایی که زیر فشار اقتصاد، سیاست و نابرابری، هر روز دورتر و دستنیافتنیتر شده است.
در بخش قابل توجهی از این روایتها، مهاجرت نه تصمیمی آگاهانه، بلکه واکنش به شرایطی توصیف میشود که به گفته پاسخدهندگان، امکان زندگی عادی، برنامهریزی برای آینده و حتی امید به ماندن را از آنها گرفته است.
شماری از مخاطبان در پیامهای خود تاکید کردهاند آنچه آنها را به مهاجرت رسانده، نه انتخابی آزادانه، بلکه شرایطی بوده که به گفتهشان، زندگی عادی را ناممکن کرده است.
یکی از مخاطبان نوشت: «مهاجرت نبود؛ فرار از زندان حکومت جمهوری اسلامی بود.»
این جمله کوتاه، خلاصه وضعیتی است که در روایتهای متعدد شهروندان درباره مهاجرت تکرار شده است.
برخی تجربه مهاجرت را با قیاس مستقیم زندگی در خارج و داخل ایران شرح دادهاند.
شهروندی که حدود هشت سال پیش برای تحصیل به اسپانیا رفته، از تفاوت چشمگیر سطح زندگی، قیمتها و کیفیت کالاها گفت، اما یادآوری کرد بازگشت اجباری به ایران و جهش نرخ ارز، مسیر زندگی او را تغییر داده است: «آن زمان یورو چهار هزار تومان بود و امروز حدود ۱۳۰ هزار تومان است.»
او این مساله را به معنای بسته شدن راه مهاجرت خواند و از بنبست اقتصادی، ناتوانی در خرید خانه، ادامه تحصیل و شکل دادن آینده سخن گفت که نتیجهاش برای او، «افسردگی شدید» بوده است.
در میان پیامها، حسرت نقشی پررنگ داشته است.
چند مخاطب نوشتند اگر به گذشته بازمیگشتند، چند دهه قبل مهاجرت میکردند تا آینده فرزندانشان تضمین شود.
یکی از مخاطبان گفت انتظار برای به ثمر رسیدن «وعدهها» به سقوط در وضعیتی انجامیده که به گفته او، «درههای نکبت» است.
مهاجرت به هر قیمت
در پیامهای شهروندان، مهاجرت برای برخی نه تصمیمی حسابشده، که آخرین راه گریز از فرسودگی توصیف شده است.
یکی از شهروندان با ارسال پیامی صوتی به ایراناینترنشنال گفت: «زندگی در ایران خیلی سخت شده است. خیلیها آرزو دارند از اینجا مهاجرت کنند.»
مخاطبی هم نوشت دوست دارد «هرچه دارد بفروشد» و همراه خانواده از ایران خارج شود؛ حتی اگر مسیر، اردوگاه و قاچاق باشد.
او زندگی در ایران را «ثانیهبهثانیه زجرآور» خواند و گفت هر رنجی در راه مهاجرت را به ماندن ترجیح میدهد.
چند شهروند نیز در پیامهای خود به صراحت از مهاجرت غیرقانونی سخن گفتهاند؛ رفتنهای گروهی، بیپول، بیپناه و پرخطر. جوانانی که به گفته خودشان «پولی ندارند»، اما ماندن را هم ناممکن میدانند.
در این روایتها، مهاجرت بیش از آنکه افق آینده باشد، واکنشی فوری به احساس زندانی بودن در ایران است؛ احساسی که برخی آن را به تداوم جمهوری اسلامی و بدتر شدن روزبهروز اوضاع کشور نسبت دادهاند.
در میان این پیامها، تجربه شکستخورده مهاجرت هم دیده میشود.
شهروندی نوشت پس از مهاجرت، تمام داراییاش از دست رفته و ناچار به بازگشت شده است؛ بازگشتی که با تلاشهای ناموفق بعدی برای خروج دوباره همراه بوده.
این روایتها نشان میدهند مهاجرت همیشه به «نجات» ختم نمیشود اما حس پشیمانی از ماندن همچنان پررنگ است.
یکی از مخاطبان نوشت مهاجرت نکرده، اما «وحشتناک پشیمان» است که در ایران مانده است.
در مقابل، گروهی از شهروندان با وجود میل به ترک کشور، اصلا امکان مهاجرت نداشتهاند.
شماری از مخاطبان با برجسته کردن نقش پول در این تصمیم، گفتند توان مهاجرت ندارند، اما دوست دارند مهاجرت کنند.
از سوی دیگر، برخی از کسانی که مهاجرت را تجربه کردهاند، آن را مسیری سخت اما غیرقابل بازگشت خواندند.
ماندن یا رفتن
بخش دیگری از پیامها، مهاجرت را در چارچوبی وسیعتر دیدهاند؛ نه فقط بهعنوان جابهجایی جغرافیایی، بلکه نشانهای از نابرابری جهانی.
یکی از مخاطبان نوشت مهاجرت برای مردم عادی تفاوت زیادی با ماندن ندارد و جهان به دو قطب «غنی و فقیر» تقسیم شده است؛ جایی که سرمایهداران از هر طوفانی ثروتمندتر بیرون میآیند و سهم بسیاری از مردم، تنها «آسمان» است. در این نگاه، مهاجرت هم الزاما راه رهایی نیست.
در مقابل، شماری از مخاطبان با تاکید بر دلبستگی به ایران، مهاجرت را «انتخابی تلخ و تحمیلی» دانستند.
یکی از آنها با اشاره به زیباییهای طبیعی و ظرفیتهای اقتصادی ایران نوشت که ترک چنین کشوری برای هر ایرانی دشوار است، اما حکومت «توتالیتر» بسیاری را ناگزیر به پذیرش رنج مهاجرت کرده است.
او از تجربه بیاحترامی، از دست دادن هویت و نگاه «بیگانهساز» در کشور مقصد گفت؛ جایی که مهاجر باید خود را از نو تعریف کند.
برخی دیگر اما همچنان به ماندن باور دارند و میگویند اگر مهارت و پشتوانهای نباشد، مهاجرت لزوما زندگی بهتری نمیسازد و با همه مشکلات، ایران را ترجیح میدهند.
یکی از شهروندان با ارسال پیام صوتی به ایراناینترنشنال گفت: «برای نجات فرزندانم، برای اینکه زیر دست آخوند درس نخوانند، باید هر طور شده از ایران مهاجرت کنم.»
برخی دیگر از شهروندان هم در پیامهایشان مهاجرت را نه برای خود، بلکه برای آینده فرزندان ضروری دانستند؛ خانوادههایی که ادامه تحصیل، شغل و انتخاب آزادانه نسل بعد را تنها در خروج از کشور ممکن میبینند.
بر اساس دادههای رسمی، شمار ایرانیان نسل اول مقیم خارج از کشور بین ۱.۷ تا دو میلیون نفر برآورد میشود. اما منابع غیررسمی، این رقم را تا بیش از هشت میلیون نفر هم ارزیابی کردهاند.
در کنار مهاجرت خارجی، مهاجرت داخلی نیز در روایتهای مخاطبان دیده میشود؛ جابهجاییهایی که بیش از آنکه انتخابی دلخواه باشد، تلاشی برای نزدیکتر شدن به امکانات و آیندهای قابل پیشبینیتر است.
برخی، از شهرهای کوچک به کلانشهرها رفتهاند و گفتهاند این انتقال به بهبود آموزش فرزندان و کیفیت زندگی کمک کرده است.
در مقابل، گروهی دیگر تاکید دارند مهاجرت داخلی زمانی میتواند «راهحل» باشد که دسترسی به امکانات، آموزش، درمان و فرصتهای شغلی در سراسر کشور بهطور عادلانه توزیع شود.
