کانال ۱۲ اسرائیل درباره طرح سپاه پاسداران برای ترور سفیر اسرائیل در مکزیک به نقل از منابع آگاه نوشت پشت این طرح حسن ایزدی قرار داشت که یکی از اعضای نیروی قدس سپاه است. طبق این گزارش او در گذشته از طریق سفارت ایران در ونزوئلا فعالیت میکرد.
این رسانه افزود او در چارچوب شبکهای گسترده که ایران در آمریکای لاتین برای حمله به اهداف اسرائیلی و یهودی اداره میکند، عملیات را هدایت میکرد.
کانال ۱۲ نوشت این طرح از اواخر سال ۲۰۲۴ آغاز شد و ایزدی، که سالها در سفارت ایران در ونزوئلا به جذب و هدایت نیروهای ایرانی در منطقه مشغول بود، آن را از تهران و از دفتر نیروی قدس پیش میبرد. طرح ترور در نیمه نخست سال ۲۰۲۵ ادامه یافت و در تابستان گذشته متوقف شد. یک مقام آمریکایی گفت: «این نقشه متوقف شده و دیگر تهدیدی در حال حاضر وجود ندارد.»
اورن مارمورستاین، سخنگوی وزارت خارجه اسرائیل، گفت: «جامعه اطلاعاتی و امنیتی اسرائیل با همکاری کامل با نهادهای امنیتی سراسر جهان، بیوقفه برای مقابله با تهدیدهای تروریستی ایران و نیروهای نیابتیاش علیه اهداف اسرائیلی و یهودی تلاش خواهد کرد.»
کاویانپور جمعه ۱۶ آبان تاکید کرد نباید با امید به تغییر احتمالی این وضعیت، ریسک کرد و لازم است برای شرایط بحرانی و کمآبی جدی در پایتخت آماده شد.
او گفت: «با نگاهی به وضعیت آبی سال ۱۴۰۳ منتهی به ۱۴۰۴ مشاهده خواهیم کرد میزان بارشها در کل ۱۵۲ میلیمتر بوده که نسبت به متوسط ۵۷ سال گذشته، کاهش ۴۰ درصدی داشته است.»
رییس موسسه تحقیقات آب با اشاره به وضعیت بارشی منفی در برخی استانها گفت: «چهار استان کشور با وضعیت بارشی منفی ۵۰ تا ۸۰ درصدی، ۱۵ استان با کاهش ۳۰ تا ۵۰ درصدی و تعدادی نیز در رکوردهای خشکسالی قرار دارند و تنها یک استان وضعیت بارشی طبیعی دارد که در این استان نیز افزایش بارش مشاهده نشده است.»
به گفته کاویانپور، میزان آورد رودخانهای بارشها در سال آبی گذشته در نهایت حدود ۲۴ تا ۲۵ میلیارد مترمکعب آب بوده که در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته، از افت ۴۲ درصدی خبر میدهد.
۱۵ آبان، مسعود پزشکیان، رییس دولت چهاردهم جمهوری اسلامی، با اشاره به بحران منابع آبی هشدار داد اگر در آذرماه باران نبارد، آب در تهران جیرهبندی خواهد شد و اگر باز هم باران نبارد، باید تهران را تخلیه کرد.
همزمان با بحران آب در بسیاری از استانهای ایران، محسن اردکانی، مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب استان تهران، گفت وضعیت آبی پایتخت «در شرایط قرمز و بسیار شکننده» و نگرانکننده است.
ویدیوی منتشرشده در حساب اینستاگرام یک شناگر ایرانی نشان میدهد ۱۳ آبان و در وضعیت خشکی بیسابقه سد امیرکبیر کرج، او توانسته است در این سد پیادهروی کند.
رییس موسسه تحقیقات آب همچنین با هشدار درباره سال آبی پیش رو گفت: «روند تاریخی بارشها نشان میدهد باید برای خشکسالی آماده بود و تنها راه عبور، اعمال مدیریت سختگیرانه و دقیق بر مصرف آب در شرب، صنعت و کشاورزی است.»
کاویانپور تاکید کرد با تمرکز بر مدیریت تقاضا، فرهنگسازی، فناوریهای کاهنده و اعمال تعرفه برای پرمصرفها، میتوان حداقل ۲۰ درصد از میزان مصارف فعلی را کاهش داد.
او افزود: «خود را برای دهههای آتی آماده کنیم؛ در غیر این صورت شرایط خوبی در انتظار ما نخواهد بود.»
در ماههای گذشته و همزمان با تشدید بحران آب، مقامهای جمهوری اسلامی بارها تقصیر را متوجه مردم کرده و با هشدار درباره کاهش ذخایر سدها، شهروندان را به «صرفهجویی» فراخواندهاند.
بر اساس آمار رسمی شرکت مدیریت منابع آب، ایران از ابتدای سال آبی جاری (اول مهرماه) تا سوم آبانماه، یعنی در ۳۳ روز، شاهد ۲.۳ میلیمتر بارش بوده و ۲۱ استان از مجموع ۳۱ استان کشور هیچ بارشی نداشتهاند.
این تحقیق را احمد کلاته ساداتی، دانشیار جامعهشناسی و زینب صبوحی گلکار، دانشجوی دکتری جامعهشناسی دانشگاه یزد، با رویکرد پدیدارشناسی و بر پایه گفتوگو با کارگران تونلی معادن زغال سنگ طبس انجام دادهاند.
این پژوهش با هدف فهم تجربه زیسته معدنکاران از شغل خود، در آخرین شماره مجله «پژوهشهای راهبردی مسائل اجتماعی» دانشگاه اصفهان منتشر شده است.
بر اساس یافتهها، اضطراب از مرگ احتمالی، خستگی مداوم و نگرانی از آینده بخشهایی جداییناپذیر از زندگی روزانه معدنکاران است. آنان با هر صدای لرزشی در دل زمین، مرگ را در نزدیکی خود حس میکنند، اما برای معاش خانواده ناگزیر به ماندن هستند.
این اضطراب تنها به لحظه وقوع حادثه محدود نمیشود. نگرانی از آینده خانواده، از دست دادن توان کاری و نبود پشتوانه در کنار قراردادهای موقت و نظام پیمانکاری، ناامنی شغلی را تشدید میکند و کارگر را میان خطر مرگ زیر زمین و خطر بیکاری روی زمین نگه میدارد.
رنج روزمره در دل تاریکی
به روایت کارگران، کار در معدن با «رنج، ترس و خشم» درآمیخته است. آنان با شرایط سخت و ناایمن، احساس نادیده گرفته شدن، نبود امکان اعتراض و ترس از اخراج دست و پنجه نرم میکنند.
یکی از مصاحبهشوندگان میگوید: «کاری که داریم انجام میدیم و حقوقی که میگیریم همخوانی نداره... به فکر کارگر نیستند، فقط میخوان خودشون سود بیشتری ببرن.»
به گفته پژوهشگران، این جمله بازتابی از حس بیعدالتی و نادیده گرفته شدن در میان اکثر مصاحبهشوندگان است.
تقدیرگرایی در نبود انتخاب
بر پایه دادههای گردآوریشده، بیشتر کارگران معادن طبس شغل خود را انتخاب نکردهاند، بلکه بهاجبار شرایط اقتصادی وارد معدن شدهاند.
یکی از کارگران میگوید: «چون ترک تحصیل کرده بودم و مهارتی نداشتم، رفتم توی معدن... مجبور بودم شاغل بشم.»
روایتها نشان میدهد فقر و نبود فرصت شغلی، معدن را به تنها راه ممکن برای زنده ماندن در منطقه تبدیل کرده است.
پژوهشگران این گرایش را نوعی «تقدیرگرایی» میدانند که به سازوکار دفاعی در برابر واقعیت تلخ زندگی تبدیل شده است؛ سرنوشتی که در غیاب انتخاب، به «قسمت» تعبیر میشود.
فرسایش جسم و روان در دل انزوا
طبق نتایج این مطالعه، کارگران معدن نهتنها در معرض خطرات فیزیکی، بلکه درگیر فرسایش روانی نیز هستند.
دوری از خانواده و زندگی در محیطهای ایزوله، احساس دلتنگی، افسردگی و اضطراب را در میان آنها تشدید کرده است.
در بخشی از پژوهش آمده است: «این تجربه تنها به فعالیت فیزیکی در اعماق زمین محدود نمیشود، بلکه شامل مواجهه روزمره با خطر، فرسایش جسمی، اضطراب روانی و احساس طردشدگی اجتماعی است.»
نویسندگان معتقدند طرد اجتماعی به معنای نادیده گرفتن روایتهای شخصی کارگران و تقلیل آنها به «نیروی کار صرف» است؛ وضعیتی که به «معنازدایی» از کار و انزوای بیشتر میانجامد.
امید در دل تاریکی؟
با این همه، کارگران در دل سختی، معنا و امید را در نقش نانآور و پدر خانواده میجویند.
یکی از معدنکاران میگوید «اگر کار دیگری بود، هیچکس خودش را زیر زمین دفن نمیکرد»، اما با این حال، حضور در معدن را «راه زنده ماندن خانواده» میداند.
به گفته نویسندگان این مقاله، زندگی معدنکاران طبس بازتابی از تضاد میان کار، مرگ و امید است؛ افرادی که هر روز در اعماق زمین، میان احتمال ریزش و تداوم کار سنگین، در پی راهی برای زیستن هستند.
این مقاله پژوهشی با مشارکت ۲۲ کارگر تونلی معادن زغال سنگ طبس انجام گرفت و تصویری کمتر دیدهشده از زندگی کسانی ارائه کرد که با به خطر انداختن جان خود در اعماق زمین، چرخ اقتصاد ایران را در حرکت نگه میدارند.
