حسین رونقی، فعال سیاسی زندانی، در نامهای از زندان قزلحصار بر ادامه اعتصاب غذای خود تاکید کرد و گفت با آنکه یقین دارد این دوران تاریک ایران تمام خواهد شد، اما امروز و در چنین شرایطی، «زنده ماندن به هر قیمتی» را مطلوب و انتخاب خود نمیداند.
این نامه یکشنبه ۳۰ شهریور در کانال رونقی در پیامرسان تلگرام منتشر شد، اما زیر آن تاریخ ۲۵ شهریور درج شده است.
رونقی از ۱۲ مرداد با وجود داشتن گواهی «عدم تحمل حبس قطعی»، به زندان منتقل شده و از ۱۲ شهریور اعتصاب غذای تر خود را آغاز کرده است.
او ۳۰ شهریور وارد نوزدهمین روز اعتصاب غذای خود شد.
رونقی نامه خود را با شعری از سیاوش کسرایی در ستایش از وطن آغاز کرد و در ادامه نوشت: «ما مردم سزاوار چنین بیعدالتیها و رنجهایی در زندگی و کشور خودمان نبودیم و نیستیم. ما حتی سزاوار چنین مرگهای غیرطبیعی هولناکی هم نیستیم.»
رونقی با تاکید بر قطعی بودن سقوط جمهوری اسلامی گفت: «امروز، اکنون و در چنین شرایطی، زنده ماندن به هر قیمتی مطلوب و انتخاب من نیست؛ آن هم زیر سایه حاکمیتی خودکامه که زندگی ایرانیان برایش اهمیتی ندارد، حتی اگر زندگی شهروندی به جرعهای آب وابسته باشد.»
احمدرضا حائری، زندانی سیاسی و همبندی رونقی، ۲۹ شهریور در پیامی از زندان قزلحصار درباره وضعیت وخیم او هشدار داد و گفت رونقی در این مدت جز «چند حبه قند و مقداری نمک با مقداری آب یا چای»، چیزی نخورده و نیاشامیده است.
حائری افزود در روزهای اخیر رونقی توان مراجعه به بهداری را نداشته و فشار خون او به ۹ روی ۶ رسیده است.
رونقی در ادامه نامه خود با اشاره به جملهای از کیانوش سنجری، روزنامهنگاری که در حرکتی اعتراضی به زندگی خود پایان داد، نوشت: «ما برای زندگی میجنگیم.»
رونقی در عینحال اضافه کرد: «بسیاری از ما مردم وطندوست در راه آزادی و آبادانی ایران دست از جان شستهایم و با این حال سرشار از شوق میهن، آزادی و زندگی هستیم؛ ما بندگانِ عشقیم... عشق به این سرزمین و مردمش همیشه در قلبم هست و خواهد بود.»
این زندانی سیاسی از آرزوی خود برای پایان استبداد، فقر، بیعدالتی، اعدام و زندانی کردن شهروندان بهدلیل «اظهار نظر و داشتن عقیده متفاوت» گفت و بر ساختن دوباره وطن حتی با «فداکاری» و از جانگذشتگی تاکید کرد.
او پیشتر در نامهای از زندان قزلحصار خطاب به مردم ایران، شرایط کشور و وضعیت زندانیان سیاسی را تشریح کرده و نوشته بود که حاضر است جان خود را برای آزادی و حق حاکمیت مردم ایران فدا کند.
رونقی ۱۵ شهریور در شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس تعزیری محکوم شد.
کاظمی یکشنبه ۳۰ شهریور گفت وزارت آموزش و پرورش قصد دارد دانشآموزان را با موضوع جنگ ۱۲ روزه «درگیر» کند و روایتی «فوقالعاده و زیبا» از این رویداد در اختیار آنها قرار دهد.
او افزود بهمنظور پوشش این موضوع، سه کتاب «فوق برنامه» در قالب «ویژهنامه» برای دانشآموزان مقاطع ابتدایی، متوسطه اول و متوسطه دوم تدوین شده است.
هرچند جمهوری اسلامی در جریان نبرد با اسرائیل متحمل شکستهای گسترده اطلاعاتی و نظامی شد و شمار قابل توجهی از فرماندهان ارشد خود را از دست داد، در ماههای اخیر کوشیده است با ارائه روایتی متفاوت از این رخداد، خود را «پیروز» میدان نبرد معرفی کند.
این نخستین بار نیست که جمهوری اسلامی در جهت القا و تقویت مفاهیم ایدئولوژیک از بستر کتابهای درسی بهره میگیرد.
پیشتر نیز مباحثی همچون شخصیت قاسم سلیمانی، فرمانده پیشین نیروی قدس سپاه پاسداران، و یادبود نظامیانی که در جنگ سوریه جان باختند و در ادبیات رسمی حکومت با عنوان «شهدای حرم» معرفی میشوند، در محتوای درسی گنجانده شده بود.
از «قدرت موشکی» تا «سیلی سخت» در بستههای «تربیتی» دانشآموزان
وزیر آموزش و پرورش در ادامه اظهارات خود تاکید کرد این وزارتخانه در تلاش است تا دانشآموزان «در همه سطوح»، برداشتی «دقیق و درست» از جنگ با اسرائیل داشته باشند.
کاظمی افزود ۲۰ «بسته تربیتی» به همین منظور آماده شده که از جمله آنها میتوان به روایت جنگ ۱۲ روزه، تبیین «قدرت موشکی» جمهوری اسلامی و بستهای با عنوان «سیلی سخت» اشاره کرد.
«سیلی سخت» عبارتی است که جمهوری اسلامی در چارچوب گفتمان تبلیغاتی خود به کار میگیرد تا شکستهای نظامی و سیاسی را در پوشش نوعی نمایش قدرت بازنمایی کند.
«سیلی سخت» نخستین بار در اشاره به حمله موشکی محدود به پایگاه عین الاسد آمریکا در عراق پس از کشته شدن قاسم سلیمانی به کار رفت؛ اقدامی که در سطح تبلیغات داخلی بهعنوان پاسخی قاطع معرفی شد، اما در عمل دستاورد راهبردی چندانی برای جمهوری اسلامی به همراه نداشت.
پیشتر نیز تلاش حکومت برای اعمال تفکیک جنسیتی در محتوای کتابهای درسی دانشآموزان خبرساز شده و واکنشهای انتقادی را برانگیخته بود.
رضامراد صحرایی، وزیر پیشین آموزش و پرورش، آبان ۱۴۰۲ گفته بود این طرح قرار است با هدف «نهادینه کردن فرهنگ حیا» به اجرا درآید.
مهدی فضائلی اخیرا در گفتگو با خبرگزاری فارس درباره موضوع «تحمیل به رهبری» سخن گفته و نتیجه این سخن را «تضعیف رهبری و منفعل نشان دادن ایشان» دانسته است. او ضمن رد چنین چیزی، اعتقاد به آن را از سر نشناختن رهبری یا ناآگاهی یا قصد و غرض دانسته است.
رسایی در یادداشتی با عنوان «آیا تحمیل به رهبری ممکن است؟» نوشت: برخلاف ادعای فضائلی، در مقاطعی تصمیماتی گرفته شده که مطلوب رهبری نبوده اما به دلیل شرایط و اصرار برخی مقامات پذیرفته شده است. او برجام و مذاکره با آمریکا را از مهمترین نمونهها دانست.
به گفته رسایی، «رهبر انقلاب هیچگاه از برجام دفاع نکردند» و حتی در دیدار با دانشجویان به صراحت اشاره کردند که آنچه اجرا شد با شروط اولیه مطابقت نداشت. او افزود: «این برجام، چیزی نبود که رهبری مجوزش را داده بودند.»
رسایی همچنین به سخنان علی خامنهای در اسفند گذشته اشاره کرد که مذاکره با آمریکا را «غیرهوشمندانه، غیرعاقلانه و غیرشرافتمندانه» خوانده بودند. او گفت: «با وجود چنین موضع صریحی، به دلیل اصرار برخی مقامات پس از چند ماه اجازه مذاکره غیرمستقیم داده شد.»
او تاکید کرد که «تحمیل» به معنای ضعف رهبری نیست، بلکه «ناشی از ترک فعل و تحلیلهای نادرست اطرافیان» است. او با استناد به تجربه تاریخی پذیرش قطعنامه ۵۹۸ توسط آیتالله خمینی، یادآور شد که چنین تصمیمهایی «نتیجه شرایط خاص و فشارهاست نه انفعال شخص رهبر.»
رسایی در نوشته خود نتیجه گرفت: «نادیده گرفتن امکان تحمیل بر رهبری، به معنای تبرئه برخی مقامات و خواص جریان اصولگرا از بیعملی و فرصتطلبی است.» او هشدار داد که چنین نگاهی موجب «بیحسی بدنه جریان اصولگرا و انحراف مطالبهگری اجتماعی» خواهد شد.
در روزهای اخیر نیز رسایی، که از نمایندگان مخالف همکاری با آژانس بینالمللی انرژی اتمی است گفته بود که نسخهای از توافق جدید بین جمهوری اسلامی و آژانس بینالمللی انرژی اتمی را دیده که در آن هیچ بندی برای جلوگیری از بازگرداندن تحریمهای سازمان ملل علیه تهران در قالب مکانیسم ماشه یا اسنپبک ندارد.
