زنان زندانی سیاسی در قرچک یاد مهدی حسنی و بهروز احسانی را گرامی داشتند
بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، زنان زندانی سیاسی در زندان قرچک، مراسمی در گرامیداشت مهدی حسنی و بهروز احسانی، زندانیان سیاسی اعدامشده، برگزار کردند.
بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، زنان زندانی سیاسی در زندان قرچک، مراسمی در گرامیداشت مهدی حسنی و بهروز احسانی، زندانیان سیاسی اعدامشده، برگزار کردند.
این مراسم که شامگاه پنجم مرداد برگزار شد، با اجرای سرودهایی چون «خون ارغوانها» و سردادن شعارهایی نظیر «تا لغو حکم اعدام، ایستادهایم تا پایان»، «مرگ بر دیکتاتور»، و «حکومت اعدامی نابود باید گردد» همراه بود.
حسنی و احسانی بامداد همان روز اعدام شده بودند.
زندانیان زن همچنین رویدادهای خشونتبار چهارم مرداد در زندان قزلحصار را روایت کردند؛ وقایعی که شامل ضربوشتم گسترده، بستن دستوپای زندانیان سیاسی، کشیدن کیسه بر سر آنها، انتقال به سلول انفرادی و تبعید سعید ماسوری به زندان زاهدان بود.
این زندانیان در پایان با سر دادن شعار «مرگ بر دیکتاتور» به داخل بند بازگشتند و در گفتوگوهایی بر ضرورت لغو حکم اعدام، مقاومت در برابر دیکتاتوری و خشونت عریان جمهوری اسلامی، و گسترش کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» تاکید کردند.
آنها با ابراز نگرانی از وضعیت زندانیان سیاسی محبوس در زندان قزلحصار، روند خشونت و سرکوب جمهوری اسلامی را «غیرانسانی و نفرتانگیز» توصیف کردند.
گلرخ ایرایی: چه سختجان شدیم ما
گلرخ ایرایی، زندانی سیاسی، با نگارش نامهای از زندان قرچک، از لحظات دردناک دریافت خبر اعدام حسنی و احسانی نوشت و آن را نشانهای دیگر از «توحش حکومت» خواند.
به نوشته ایرایی، هنگامی که زیرنویس شبکه خبر جمهوری اسلامی اعدام این دو زندانی سیاسی را اعلام کرد، جمعی از زنان زندانی در سکوت و بهت فرو رفتند: «کسی را یارای سخن گفتن نبود… چشمها تر میشدند و نگاهها مبهوت مانده بود.»
او از شکلگیری نوعی قرابت عمیق و همدلی میان برخی زندانیان با حسنی و احسانی نوشت، هرچند هیچگاه آن دو را از نزدیک ندیده بودند: «گویی پارههای تنمان سربهدار شده بودند… در ماههای اخیر بارها نامشان را در سهشنبههای نه به اعدام فریاد کرده بودیم.»
ایرایی افزود این دو زندانی پس از انتقال اجباری، شکنجه و بیخبری مطلق، در سکوت و بدون اطلاع خانوادهها، به قتلگاه برده شدند.
به نوشته او، نیروهای امنیتی سعید ماسوری، «نماد مقاومت»، را نیز از بند سیاسی زندان قزلحصار ربودند و پس از ۲۵ سال حبس بیوقفه به زندانی دیگر تبعید کردند.
ایرایی با نوشتن «چه سختجان شدیم ما» اضافه کرد: «دست در دست هم سرود مقاومت سردادیم و یاد آن سربهداران را گرامی داشتیم.»
بر اساس گزارشهای متعدد دریافتی از شهروندان ایران در نقاط مختلف کشور، کمبود یا قطعی آب و افت فشار، موجب اختلال در زندگی عادی مردم شده است.
یکی از شهروندان با ارسال ویدیویی به ایراناینترنشنال، از قطعی آب بهمدت «دستکم ۱۸ ساعت» خبر داد.
همچنین ویدیوی رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهد شهروندان در بیدگنه شهرستان ملارد، در پی قطع آب، گالنهایی را برای تامین آب مصرفی خود پر میکنند.
این در حالی است که پزشکیان در سخنانی اظهار داشت: «مشکل کمبود آب در تهران شوخیبردار نیست و باید به شکل اضطراری پیگیری شود. نباید اجازه دهیم که بارگذاریها در تهران بیش از وضع موجود شود.»
او افزود: «در طی دهههای اخیر هر چه سیاست و قانون درباره آب در کشور اجرا شده، بینتیجه بوده و شیب منحنی کاهش ذخایر آب در کشور متوقف نشده است. اگر به همین منوال ادامه دهیم، کل منابع آب کشور را از دست خواهیم داد.»
در حالی که پزشکیان وضعیت بحرانی آب را نتیجه وضع قوانین نادرست و به کارگیری مسئولان ناکارآمد دانست، علیحسین قاضیزاده، عضو تحریریه ایران اینترنشنال، در واکنش به سخنان رییس دولت چهاردهم گفت: «مدیرانی که منابع آب ایران را نابود کردند، همچنان بر سر کارند.»
یکی از شهروندان در پیامی به ایراناینترنشنال گفت: «در لواسان بابت قطعی آب، حتی نمیتوانیم از سرویس بهداشتی استفاده کنیم. هم قطعی آب داریم و هم قطعی برق و هزار جور مشکلات دیگر.»
در پی تشدید بحران آب در تهران، فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، از بررسی تعطیلی یکهفتهای تابستانی برای کاهش مصرف آب در پایتخت خبر داد.
کارشناسان تاکید کردهاند کاهش مصرف در پی تعطیلی ادارات و کاهش تردد امری طبیعی است، اما این راهحلها تنها تاثیری کوتاهمدت دارند و نمیتوانند جایگزین سیاستگذاریهای ساختاری برای مدیریت بحران باشند.
پیشتر عباس علیآبادی، وزیر نیرو، هشدار داد بهجز استان گیلان، همه استانهای کشور در وضعیت تنش آبی قرار دارند.
رضا سپهوند، عضو کمیسیون انرژی مجلس، ۳۱ تیر از احتمال جیرهبندی آب در ایران طی ماههای آینده خبر داد.
صفحه اینستاگرام «خانِسینما» گزارش داد گروهی ۴۰ تا ۵۰ نفره از افراد مسلح شنبه چهارم مرداد بدون ارائه حکم قضایی به منزل احمدزاده حمله کردند و با تهدید اسلحه، تجهیزات فیلمبرداری، وسایل الکترونیکی و لوازم شخصی او و همراهانش را با خود بردند.
بر اساس این گزارش، احمدزاده در حال ساخت فیلم جدید خود بود که تمامی تجهیزات فیلمبرداری، لپتاپ، گوشیهای تلفن همراه، وسایل شخصی، آثار هنری و حتی چمدانهایش به دست نیروهای امنیتی ضبط شد.
مهاجمان که هویت خود را اعلام نکردند، در جریان این حمله احمدزاده را مورد ضرب و شتم و توهین قرار دادند و بهصورت شفاهی به او گفتند باید دوشنبه ششم مرداد خود را به وزارت اطلاعات معرفی کند.
«خانِسینما» در ادامه گزارش خود نوشت: «این یورش مسلحانه و چنین رفتاری با یک فیلمساز و هنرمند، در حالی رخ میدهد که مسعود پزشکیان وعده گفتوگو با اپوزیسیون را میدهد و وزیر فرهنگ و ارشاد او از تشکیل کارگروهی برای بازگشت هنرمندان در تبعید سخن میگوید.»
جعفر پناهی: این حمله سند ورشکستگی و جنون حکومت است
جعفر پناهی، فیلمساز برنده نخل طلای کن، با انتشار ویدیویی در اینستاگرام خود، خانه احمدزاده را پس از هجوم ماموران به نمایش گذاشت.
پناهی در این خصوص نوشت: «یورش مسلحانه ۵۰ نفره به خانه علی احمدزاده، آن هم بدون هیچ حکم قضایی، نه فقط یک حمله، که سند رسمی ورشکستگی و جنون حکومتیست که دیگر حتی تظاهر به قانون را هم کنار گذاشته. این حمله نه به یک فرد، که به موجودیت سینمای مستقل ایران بود؛ به دوربین، به داستان، به نفسِ خلاقیت.»
او این اقدام را نهتنها «سرقت مسلحانه»، بلکه «ترور روانی» برای تخریب امید و خلاقیت دانست و افزود: «هیچ حکومتی با تفنگ و ترس نمیتواند رویا را متوقف کند.»
پناهی با بیان اینکه «آنها با تفنگ وارد خانه یک هنرمند شدند، دوربین و لپتاپ و تابلو و چمدانش را دزدیدند و در پایان با اسلحه بالای سرش ایستادند و گفتند فردا بیا وزارت اطلاعات»، نوشت: «این نامش حکومت نیست. تروریسم حکومتی است.»
محمد رسولاف: حاصل سالها سرکوب سینماگران چه بوده است؟
محمد رسولاف، کارگردان منتقد جمهوری اسلامی، با طرح این پرسش که «حاصل این همه سال سرکوب سینماگران چه بوده است؟» در اینستاگرام نوشت: «آیا نتیجه سالها سرکوب همان شد که میخواستند؟ آیا سینما خاموش شد؟ آیا پردههای سینما از روایتهای سینماگران سانسورگریز روشن نشد؟ آیا آنها تنها روایتکننده شدند؟»
او با اشاره به سابقه حملات نیروهای امنیتی به هنرمندان افزود: «آنها آن قدرت نامشروع را دارند تا هنرمندان را احضار کنند، به بند بکشند، اما قدرت آنها برای رودررویی با خلاقیت ناچیز است. خلاقیت نه به بند در میآید و نه توقیف میشود. سینماگران ایرانی فیلمهایشان را خواهند ساخت.»
احمدزاده کارگردان فیلم «منطقه بحرانی» است که در سالهای گذشته در جشنواره فیلم حیفا حضور داشت و در فستیوال فیلم لوکارنو جایزه یوزپلنگ طلایی را به دست آورد.
«مهمونی کامی»، «مادر قلباتمی» و «پدیده» از دیگر فیلمهای احمدزاده هستند که مجوز اکران عمومی نگرفته یا توقیف شدهاند.
این هنرمند مستقل پیش از این در شهریور ۱۴۰۱ بازداشت شده بود.
