ایراناینترنشنال
در هفته تامین اجتماعی، نگاهها به سازمانی معطوف شده که قرار بود نماد امنیت اجتماعی برای میلیونها کارگر، بازنشسته و خانوادههای آنها باشد. انتشار گزارش ایلنا درباره پروندههای فساد در این سازمان بار دیگر موضوع فساد سیستماتیک در جمهوری اسلامی را پیش روی افکار عمومی قرار داده است.
مجموع مبالغ اختلاس و تخلفات نقدی تومانی ذکرشده در گزارش فساد تامین اجتماعی، ۱۸ هزار و ۵۰۶ میلیارد و ۵۹۸ میلیون تومان است.
اگر خسارت حاصل از ارزانفروشی یک شرکت ۵۰ هزار میلیارد تومانی را نیز به آن اضافه کنیم، این رقم به بالای ۵۱ هزار و ۸۰۰ میلیارد تومان میرسد.
این بدون احتساب چهار میلیارد و دو میلیون یورو و ۵۹ میلیون دلار تخلفات ارزی این سازمان است.
این اعداد و ارقام چه میگویند؟
اول: اهمیت این پروندهها فقط در بزرگی اعداد نیست؛ بلکه در این واقعیت نهفته است که صاحبان اصلی منابع این سازمان نه دولت، بلکه میلیونها کارگر و کارفرمایی هستند که سالها حق بیمه پرداخت کردهاند تا در روز بیماری، بیکاری، از کار افتادگی یا بازنشستگی، از حداقلی از امنیت اقتصادی برخوردار باشند.
مساله هم یک مدیر یا یک دولت نیست؛ مرور پروندههای مختلف نشان میدهد فساد در تامین اجتماعی به یک مدیر، یک دولت یا یک دوره سیاسی محدود نبوده است.
از پروندههای مربوط به شرکتهای زیرمجموعه شستا تا پرداختهای خارج از ضابطه، قراردادهای بحثبرانگیز و تخلفات مالی، نام مدیران و دولتها تغییر کردهاند، اما اصل مساله بارها تکرار شده است.
همین تکرار شاید مهمترین پیام این پروندهها باشد. وقتی یک الگو در دورههای مختلف بازتولید میشود، دیگر نمیتوان آن را صرفا به عملکرد افراد نسبت داد.
این تداوم و تکرار، بیش از هر چیز از ضعف ساختارهای نظارتی، شفافیت ناکافی و نبود پاسخگویی موثر حکایت میکند.
دوم: در ذهن بسیاری، فساد با واژههایی مانند اختلاس یا رشوه گره خورده است؛ اما آنچه در پروندههای تامین اجتماعی دیده میشود شکل دیگری از فساد را نیز نشان میدهد: فساد در قالب امتیاز دادن، پاداشهای خارج از ضابطه، هدیه دادن، بذل و بخشش و تصمیمهایی که منابع عمومی را در اختیار گروهی محدود قرار میدهد.
شاید همین نوع فساد بیش از هر چیز افکار عمومی را خشمگین میکند.
اختلاس، دستکم در ظاهر، سرقت پنهانی از یک صندوق است، اما وقتی از منابعی که متعلق به میلیونها کارگر و بازنشسته است، برای اعطای هدیه، پاداش یا امتیاز به مدیران استفاده میشود، این احساس شکل میگیرد که صاحبان قدرت، از جیب دیگران به یکدیگر بذل و بخشش میکنند.
اینجا هم مساله فقط از دست رفتن پول نیست؛ مساله از بین رفتن این باور است که منابعی که مردم سالها برای آن زحمت کشیدهاند، قرار است روزی به خودشان بازگردد.
سوم: یکی از ویژگیهای مشترک بیشتر پروندههای مطرحشده این است که سالها پس از وقوع، از طریق تحقیق و تفحص، شکایت یا تغییر مدیریت، آشکار شدهاند.
این موضوع پرسشی اساسی را مطرح میکند: اگر نظارت موثر وجود داشت، آیا این حجم از تخلفات میتوانست تا این اندازه تکرار شود؟
شفافیت، پاسخگویی و نظارت مستقل، سه ستون اصلی حفاظت از صندوقهای عمومی در بسیاری از کشورها هستند.
هر جا یکی از این ستونها تضعیف شود، احتمال تکرار فساد افزایش مییابد؛ صرفنظر از اینکه چه دولتی بر سر کار باشد یا چه مدیری سازمان را اداره کند.
اینجا بحث تنها بر سر گذشته نیست و پرسش اصلی این است: آیا ساختاری که امکان تکرار چنین تخلفاتی را فراهم کرده، اصلاح شده یا ممکن است اصلاح شود؟
در صورت بقای جمهوری اسلامی، پاسخ این سوال قطعا منفی است.
شاهدان عینی گفتند زندانیان به آب گرم، جای خواب کافی و دارو دسترسی ندارند و در معرض انواع بیماریها قرار گرفتهاند.
چند نفر از زندانیان امنیتی در بندهای یک، دو و چهار تیپ شش زندان تهران بزرگ، در گفتوگو با ایراناینترنشنال، وضعیت نگهداری معترضان دیماه در این زندان را شرح دادند.
ساس، کفخوابی و بیماری
بر اساس روایت معترضان بازداشتشده، تعداد زندانیان در ماههای اخیر دستکم دو برابر بیشتر از ظرفیت هر بند بوده است.
هر بند زندان تهران بزرگ ۱۵ اتاق ۱۵ تخته دارد و هر اتاق شامل پنج تخت سه طبقه است.
زندانیان معمولا یکی از تختها را تبدیل به آشپزخانه میکنند و خوراکی و نان را روی آن میچینند. بنابراین تنها ۱۴ تخت برای خواب باقی میماند: یعنی ۲۱۰ نفر به تخت دسترسی دارند اما مسئولان، در این فضا حدود ۵۰۰ نفر را میگنجانند.
در هر اتاق ۱۵ تخته، حداقل ۳۰ نفر حضور دارند و همین باعث شده نیمی از زندانیان «کفخواب» شوند و شبها در کریدورها بخوابند.
این شاهدان، وضعیت بهداشت و نظافت تهران بزرگ را «فاجعه» توصیف کردند: «فضایی پر از ساس، شپش، انواع حشرات، ویروس و میکروب ...»
یکی از شاهدان گفت: «ساس از سر و کول زندانیان بالا میرود و همه در معرض ابتلا به انواع بیماریها هستند .... به دلیل ازدحام زیاد، اگر یک نفر بیمار شود، بلافاصله تمام بند مریض میشوند. مثلا یک ویروس سرماخوردگی، همه را از پا میاندازد.»
از طرف دیگر، بهداری زندان بسیار ناکارآمد و دسترسی به دارو محدود است.
یکی از زندانیان سابق گفت: «خانوادهها به هزار بدبختی به بازداشتیها دارو میرساندند و همان هم عموما بین همه تقسیم میشود. چون بهداری عملا کاری انجام نمیدهد. فقط اگر کسی واقعا رو به مرگ باشد او را به بهداری منتقل میکنند.»
پیش از این هم شماری از زندانیان سابق، پس از آزادی از زندان تهران بزرگ درباره وضعیت ناگوار این زندان اطلاعرسانی کرده بودند.
در یک نمونه، رسول هویدا، پیراپزشک و از درویشان گنابادی که سال ۹۷ دوران محکومیتش را در این زندان میگذارند، درباره «تراکم جمعیت بسیار بالای زندان» در بندهای عمومی هشدار داده و گفته بود حتی بعضی از زندانیها مجبورند داخل راهروهای بند و ورودی سرویس بهداشتی بخوابند.
او همچنین به امکانات پزشکی و اقلام دارویی بسیار ناچیز، غیر استریل بودن بهداری و کمبود پزشک و کادر درمان اشاره کرده بود.
نبود آب آشامیدنی کافی
یکی از بحرانهای همیشگی زندان، نبود وسایل گرمایشی در زمستان و سرمایشی در تابستان است.
در کنار اینها، در زندان تهران بزرگ خبری از آب آشامیدنی پاکیزه نیست.
به گفته منابع ایراناینترنشنال، زندانیان آب را خودشان از فروشگاه زندان میخرند اما همین حالا و در میانه تابستان، گاهی فروشگاه آب معدنی نمیآورد و ممکن است تا سه روز آب تمیز برای آشامیدن به دست زندانیان نرسد.
بسیاری که تحمل چنین شرایطی را ندارند، مجبورند از آب خود زندان استفاده کنند که بیماریزاست.
گاهی از غذا خبری نیست
زندانیان در بندهای یک، دو و چهار تیپ شش تهران بزرگ، وضعیت غذای زندان را هم «فاجعه و فاقد کیفیت» توصیف کردند.
به گفته آنها همین غذا هم گاهی ارائه نمیشود؛ یعنی هر چند روز یکبار، یک یا حتی دو وعده، خبری از غذای زندان نیست.
شانزدهم تیر نیز زندانیان سیاسی بند شش این زندان از قطع آب، خاموش شدن کولرها و بسته شدن حمامها خبر داده و گفته بودند این اقدامات برای «اعمال فشار» بر آنان انجام شده است.
آنها تاکید کرده بودند ملاقاتهای روز سهشنبه نیز لغو و حق ملاقات از آنان گرفته شده است.
مشکل حمام و سرویسهای «غیر بهداشتی»
شماری از معترضان زندانی در زندان تهران بزرگ به ایراناینترنشنال گفتند اساسا در حمام، آب گرم و نظافت وجود ندارد و چه زمستان و چه تابستان، همیشه آب سرد است.
به گفته آنها، وقتی به مسئولان زندان یا تیپ اعتراض میشود، در پاسخ میگویند امکان تامین آب گرم ندارند و زندانیان باید با همین شرایط کنار بیایند.
از طرف دیگر، در بسیاری از روزهای هفته، چاه توالتها گرفته است.
یکی از شاهدان عینی گفت: «یکبار به مدت سه روز، توالتها قابل استفاده نبودند. کار به جایی رسید که زندانیان هنگام سرشماری اعتراض کردند. مسئولان زندان مجبور شدند کسی را بفرستند تا چاه دستشوییها را باز کند.»
به گفته او، در حمام و دستشویی، مواد شوینده به قدر کافی وجود ندارد، پتوها و فرشها و ظرفها همه کثیف هستند و برای همین، خیلیها دچار بیماری پوستی مسری «گال» میشوند.
هواخوری اجباری زیر آفتاب و دمای ۴۰ درجه
یکی دیگر از معترضان زندانی در زندان تهران بزرگ، به مشکل «هواخوری اجباری» اشاره کرد.
این زندان که در ۳۲ کیلومتری جنوب تهران، در بخش فشافویه شهرستان ری قرار دارد، در منطقهای بیابانی است و در تابستان به شدت گرم میشود.
مسئولان زندان در هوای بسیار گرم تابستان، زندانیان را مجبور میکنند هر روز دستکم دو ساعت در محوطهای آزاد و بدون سقف، زیر آفتاب بمانند.
به گفته این شاهد عینی، این وضعیت در زمستان هم برقرار است: «در سرما حتی اگر یخ میزدی هم اجازه نمیدادند به داخل بند برگردی.»
در چنین شرایطی و با وجود شمار بازداشتشدگان بیش از ظرفیت زندان، قوه قضاییه جمهوری اسلامی حاضر به پذیرش وثیقه برای آزادی موقت معترضان تا زمان برگزاری دادگاه نیست.
چالش «ارزیها» و «شعبهایها»
زندانیان زندان تهران بزرگ همواره از دسترسی به ابتداییترین حقوق خود محروم بودهاند، اما با افزایش شمار افراد محبوس در این زندان پس از انقلاب ملی ایرانیان، این بحران شدیدتر شده است.
تا پیش از نوروز، دو زندان تهران بزرگ و اوین بود که بازداشتیهای پایتخت را پذیرش میکرد.
شماری از معترضان که در بازداشتگاههای امنیتی نامشخص مانند یک-الف حضور داشتند هم بعد از مدتی به تهران بزرگ منتقل میشدند که ظرفیت بیشتری داشت.
در آن هفتهها، زندان اوین هم پر شده بود و بعضی از زندانیان آن به تهران بزرگ منتقل شدند.
همه این موارد باعث شد شمار زندانیان، بسیار بیشتر از فضای زندان شود و معترضان بازداشتی با وضعیتی به مراتب وخیمتر از حالت عادی مواجه شوند.
یکی از افرادی که دیماه بازداشت و به زندان تهران بزرگ منتقل شد، به ایراناینترنشنال گفت پیش از نوروز، سه بند یک، دو و چهار از تیپ شش این زندان را به «بچههای اعتراضی» اختصاص داده بودند.
به گفته او، کلیدواژه سیستم قضایی برای این معترضان «ارزی» بود.
مشخص نیست که چرا مقامها و دستاندرکاران قوه قضاییه جمهوری اسلامی، معترضان بازداشتشده دیماه را با این ادبیات خطاب میکنند.
در همان روزهای بازداشتهای گسترده دیماه، «ارزیها» در سه بندی اسکان یافتند که پیشتر متعلق به زندانیانی با جرایمی مانند «مصرف مواد مخدر» یا «سرقت» بود.
در زندان اوین، معمولا خود زندانیان سیاسی یا معترضان، مسئولیت اداره بند را بر عهده دارند.
با این حال در این سه بند تهران بزرگ، وکیل بند و انتظامات از معترضان بازداشتشده نیستند، بلکه افرادی با اتهامات سرقت و مواد مخدر، اداره بندها را بر عهده دارند. افرادی که در ادبیات زندان، آنها را «شعبهای» خطاب میکنند.
یکی از شاهدان عینی توضیح داد: «برخی از شعبهایها درکی از وضعیت اعتراضات دی نداشتند و حتی اگر در لفظ به معترضان میگفتند هوایتان را داریم، اما در عمل با معترضان بازداشتی رفتارهایی بد و توهینآمیز داشتند و با آنها درگیر میشدند. افسر نگهبان هم البته با آنها همراهی میکرد.»
به گفته او، «این دسته از شعبهایها، گاهی توطئه میچیدند تا یکی از بازداشتیها را بکشند».
به گفته این شاهد عینی، زندانیان غیرسیاسی در یک مورد، درگیری بزرگی راه انداختند و به دو نفر از معترضان چاقو زدند؛ بهطوری که دست یک نفر از آنها دچار جراحاتی جدی و شدید شد.
این شاهد عینی تاکید کرد بسیاری از بازداشتیها اغلب بسیار جوان و در سنین پایین هستند و مواجهه با چنین فضایی باعث شده در شرایط روحی بسیار بدی قرار بگیرند.
همزمان با تشدید رویارویی نظامی میان آمریکا و جمهوری اسلامی، روزنامه گلفنیوز در گزارشی به بررسی ساختار تصمیمگیری در جمهوری اسلامی پرداخته و این پرسش را مطرح کرده است که آیا تهران همچنان از یک زنجیره فرماندهی واحد برخوردار است یا مراکز مختلف قدرت، مسیرهای متفاوتی را دنبال میکنند.
این گزارش میگوید مجموعهای از اقدامات متناقض دیپلماتیک و نظامی در روزهای اخیر، تردیدها درباره نحوه هدایت واکنش جمهوری اسلامی به بحران را افزایش داده است. از یک سو، مقامهای دیپلماتیک حکومت ایران در تلاش برای حفظ روند مذاکرات و کاهش تنش هستند و از سوی دیگر، فرماندهان نظامی با ادامه حملات، پیام متفاوتی ارسال میکنند.
به نوشته گلفنیوز، عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، روز ۲۰ تیر در مسقط با مقامهای عمانی درباره حفظ ثبات منطقه و امنیت تنگه هرمز گفتوگو کرد. عمان در ماههای اخیر نقش اصلی میانجیگری میان تهران و واشینگتن را بر عهده داشته و همزمان تلاش کرده بیطرفی نظامی و اقتصادی خود را حفظ کند.
با این حال، تنها یک روز پس از این دیدار، گزارشهایی درباره حمله نیروهای نظامی جمهوری اسلامی به اهدافی در عمان منتشر شد؛ رخدادی که به نوشته گلفنیوز، این پرسش را تقویت کرد که آیا فعالیتهای دیپلماتیک و نظامی جمهوری اسلامی از یک مرکز واحد هدایت میشوند یا خیر.
ساختار چندلایه قدرت در جمهوری اسلامی
گلفنیوز مینویسد این تناقضها ریشه در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی دارد؛ ساختاری که در آن قدرت میان رهبر جمهوری اسلامی، مقامهای منتخب، سپاه پاسداران و نهادهای امنیتی مختلف تقسیم شده است.
به نوشته این روزنامه، اگرچه وزارت امور خارجه مسئول مذاکرات است، سپاه پاسداران طی سالهای گذشته استقلال قابل توجهی در هدایت عملیاتهای منطقهای داشته و بارها سیاستهایی را دنبال کرده که تهاجمیتر از مواضع اعلامشده از سوی دولت بوده است.
گزارش میافزاید تحلیلگران معتقدند وجود این مراکز قدرت موازی، بهویژه در شرایط بحران، میتواند به صدور پیامهای متناقض از سوی حکومت ایران منجر شود و جمهوری اسلامی هیچگاه همانند یک ساختار کلاسیک با فرماندهی کاملاً متمرکز عمل نکرده است.
فرماندهیهای استانی سپاه
گلفنیوز در ادامه به تغییرات ساختاری سپاه پاسداران در سال ۱۳۸۷ اشاره میکند و مینویسد این نیرو به ۳۱ فرماندهی استانی تقسیم شد؛ فرماندهیهایی که به گونهای طراحی شدهاند که حتی بدون دریافت دستور مستقیم از تهران نیز بتوانند به عملیات ادامه دهند.
به نوشته این گزارش، هدف از این تغییرات آن بوده که حتی در صورت از میان رفتن رهبران ارشد، توان رزمی سپاه حفظ شود و عملیات نظامی متوقف نشود.
گزارش سپس به سناریوی مورد استفاده خود اشاره میکند که بر اساس آن، علی خامنهای در نخستین روز عملیات موسوم به «خشم حماسی» کشته شده و مجتبی خامنهای بدون حضور تصویری یا صوتی در رسانههای رسمی، تنها پیام «انتقام» را منتشر کرده است.
تنگه هرمز همچنان محور بحران
گلفنیوز تنگه هرمز را همچنان کانون اصلی بحران توصیف میکند و یادآور میشود که حدود یکپنجم نفت تجارتشده جهان از این آبراه عبور میکند.
این گزارش میگوید اگرچه مقامهای جمهوری اسلامی بارها تهدید به مختل کردن کشتیرانی در تنگه هرمز کردهاند، اما تاکنون ادعای بسته شدن کامل این مسیر بهطور مستقل تایید نشده است. آمریکا نیز همچنان تاکید دارد که تنگه هرمز باز است، هرچند رفتوآمد کشتیها با اختلال روبهرو شده و نهادهای بینالمللی دریایی همچنان وضعیت را زیر نظر دارند.
حمله به کشتی قبرسی و واکنش هند
در بخش دیگری از گزارش، گلفنیوز به حادثه کشتی باری «جیافاس گلکسی» با پرچم قبرس اشاره میکند.
به نوشته این روزنامه، در شبکههای اجتماعی ادعا شده این کشتی پس از عبور از مسیری که منابع ایرانی آن را «غیرمجاز» خواندهاند، هدف حمله [حکومت] ایران قرار گرفته است؛ ادعایی که هنوز از سوی مراجع بینالمللی دریایی بهطور مستقل تایید نشده است.
این گزارش میافزاید هند حمله به این کشتی را که ۱۱ شهروند هندی در آن حضور داشتند محکوم کرده و خواستار پایان یافتن حملات به کشتیهای تجاری و زیرساختهای غیرنظامی در منطقه شده است.
به نوشته گلفنیوز، آمریکا نیز بامداد یکشنبه در واکنش به حمله ایران به یک کشتی در تنگه هرمز که به آتشسوزی و تخلیه خدمه آن انجامید، حملات گستردهای را علیه اهدافی در ایران آغاز کرد.
گسترش بحران به کشورهای منطقه
این گزارش میگوید دامنه بحران اکنون از ایران و آمریکا فراتر رفته است.
به نوشته گلفنیوز، قطر، بحرین و شماری دیگر از کشورهای حوزه خلیج فارس از حملات یا رهگیری موشکها و پهپادها خبر دادهاند؛ رخدادهایی که موجب فعال شدن سامانههای پدافند هوایی و اختلال موقت در حریم هوایی این کشورها شده است.
این روزنامه همچنین مینویسد آمریکا به حملات خود علیه زیرساختهای نظامی جمهوری اسلامی و گروههای همپیمان آن ادامه داده و اعلام کرده است هدف این عملیاتها جلوگیری از حملات بیشتر علیه نیروها و متحدان آمریکاست.
چه کسی تصمیم میگیرد؟
به اعتقاد گلفنیوز، پرسش اصلی همچنان این است که آیا رهبران جمهوری اسلامی کنترل یکپارچهای بر ساختار نظامی کشور دارند یا نه.
این گزارش یادآور میشود که اگرچه رهبر جمهوری اسلامی بالاترین مقام تصمیمگیرنده است، اما کنترل عملیاتی میان ارتش، سپاه پاسداران، سازمانهای اطلاعاتی و نهادهای سیاسی تقسیم شده است.
گلفنیوز مینویسد بسیاری از تحلیلگران معتقدند بازسازی ساختار سپاه از سال ۱۳۸۷ با هدف تضمین ادامه عملیات نظامی حتی در صورت حذف رهبران ارشد انجام شده است.
ابهام درباره منشا پیامهای متناقض
این روزنامه در جمعبندی مینویسد پیامهای متناقض صادرشده از تهران لزوما به معنای نبود فرماندهی نیست، بلکه بیش از هر چیز پیچیدگی ساختار تصمیمگیری در جمهوری اسلامی را نشان میدهد.
به نوشته گلفنیوز، هنوز مشخص نیست که تحولات اخیر نتیجه ابهام راهبردی عمدی، رقابت میان مراکز مختلف قدرت یا ضعف در هماهنگی میان نهادهای حکومتی است. اما آنچه روشن است این است که دیپلماسی و تشدید عملیات نظامی بهطور همزمان در جریان است؛ وضعیتی که خطر محاسبه اشتباه را در منطقه افزایش میدهد، بهویژه در شرایطی که هر حادثهای در تنگه هرمز میتواند پیامدهای اقتصادی و امنیتی گستردهای در سطح جهان داشته باشد.
گزارش سیبیاس: تهران حمله به کشتیهای تجاری را «اشتباه» خواند
گلفنیوز در پایان به گزارش شبکه سیبیاس نیز اشاره میکند که بر اساس آن، مقامهای ایرانی در گفتوگوهای غیرعلنی با مشاوران دونالد ترامپ، حملات اخیر به کشتیهای تجاری در تنگه هرمز را «اشتباه» توصیف کردهاند.
بر اساس این گزارش، مقامهای آمریکایی معتقدند این حملات از سوی یک جناح خاص در داخل جمهوری اسلامی انجام شده که قصد داشته روند مذاکرات تهران و واشینگتن را بر هم بزند.
به نوشته سیبیاس، کاخ سفید خواستار آن شده است که جمهوری اسلامی این اشتباه را بهطور علنی بپذیرد؛ زیرا دولت ترامپ آن را نقض آتشبس میداند.
گلفنیوز همچنین مینویسد دونالد ترامپ به تیم مذاکرهکننده آمریکا به ریاست جیدی ونس، جرد کوشنر و استیو ویتکاف دستور داده بود مذاکراتی را که از روز شنبه در مسقط آغاز شده، ادامه دهند.
همزمان با تشدید درگیری میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی، مقامهای دفاعی اسرائیل از آنچه «فاصله گرفتن اولویتهای راهبردی» واشینگتن و تلآویو در قبال ایران میدانند، ابراز نگرانی کردهاند. به گزارش روزنامه هاآرتص، این مقامها معتقدند دولت آمریکا در شرایط کنونی تمرکز خود را بر بازگشایی تنگه هرمز و حفاظت از کشتیرانی بینالمللی گذاشته، در حالی که از دید اسرائیل، برنامه هستهای ایران همچنان مهمترین تهدید راهبردی است.
هاآرتص به نقل از مقامهای دفاعی اسرائیل نوشت که واشینگتن در قبال پرونده هستهای ایران، همان میزان قاطعیتی را که برای بازگشایی تنگه هرمز و تضمین آزادی کشتیرانی نشان میدهد، از خود بروز نداده است؛ موضوعی که از نگاه ارتش اسرائیل اهمیت بسیار بیشتری دارد.
بر اساس این گزارش، همزمان [حکومت] ایران روند بازسازی برخی از تاسیسات هستهای آسیبدیده در حملات پیشین را آغاز کرده است؛ موضوعی که بر نگرانیهای دستگاه امنیتی اسرائیل افزوده است.
تلآویو: نه آمریکا و نه ایران خواهان جنگ فراگیر نیستند
به نوشته هاآرتص، ارزیابی غالب در ارتش اسرائیل و نهادهای امنیتی این کشور آن است که تنشهای محدود میان تهران و واشینگتن احتمالاً برای مدتی ادامه خواهد یافت، زیرا هیچیک از دو طرف تمایلی به بازگشت به یک جنگ تمامعیار ندارند.
یک منبع دفاعی اسرائیلی به این روزنامه گفت دو طرف ترجیح میدهند «درگیری را مدیریت کنند»؛ به این معنا که از طریق حملات پراکنده و درگیریهای کوتاهمدت، بدون ورود به جنگی گسترده مانند عملیاتهای اسرائیل و آمریکا علیه ایران در اوایل سال جاری میلادی، سطح تنش را کنترل کنند.
در همین چارچوب، ارتش اسرائیل اعلام کرده است که از زمان برقراری آتشبس ماه آوریل، سطح آمادگی نیروهای خود را در بالاترین حد حفظ کرده است. هاآرتص مینویسد نیروی هوایی اسرائیل همچنان در حالت آمادهباش کامل قرار دارد و هم برای ماموریتهای دفاعی و هم تهاجمی آماده است؛ بهویژه در سناریویی که ایران تصمیم بگیرد با شلیک موشک، اسرائیل را مستقیماً وارد رویارویی کنونی با آمریکا کند.
چرا جمهوری اسلامی تاکنون اسرائیل را هدف قرار نداده است؟
یکی از پرسشهای اصلی که به نوشته هاآرتص ذهن مقامهای اطلاعاتی اسرائیل را به خود مشغول کرده، این است که چرا جمهوری اسلامی تاکنون در پاسخ به حملات آمریکا، اسرائیل را هدف قرار نداده است.
ارزیابی ارتش اسرائیل این است که این رویکرد، تصمیمی حسابشده از سوی تهران است تا واکنش خود به حملات آمریکا را از سیاستش در قبال اسرائیل جدا نگه دارد.
مقامهای دفاعی اسرائیل به هاآرتص گفتهاند تا زمانی که اسرائیل بهطور آشکار در حملات آمریکا مشارکت نکند، جمهوری اسلامی ترجیح میدهد پاسخهای خود را صرفا متوجه اهداف و منافع آمریکا در خاورمیانه کند.
در عین حال، ارتش اسرائیل این خویشتنداری را ناشی از ضعف یا ناتوانی نظامی [حکومت] ایران نمیداند. به باور مقامهای اسرائیلی، تهران عامدانه توان نظامی خود را برای زمانی حفظ کرده که خود آن را مناسب بداند؛ از جمله در صورتی که بار دیگر درگیری گستردهای در جبهه لبنان آغاز شود.
هشدار درباره احتمال تغییر محاسبات تهران
هاآرتص مینویسد با وجود این ارزیابیها، مقامهای دفاعی اسرائیل هشدار دادهاند اگر فشار آمریکا بر جمهوری اسلامی به سطحی برسد که موجودیت حکومت را تهدید کند، تهران ممکن است محاسبات خود را تغییر دهد و مستقیما اسرائیل را وارد این رویارویی کند.
به نوشته این روزنامه، مقامهای ارشد دفاعی اسرائیل اتفاقنظر دارند که هرگونه حمله مستقیم [حکومت] ایران به اسرائیل، با پاسخ نظامی تلآویو روبهرو خواهد شد.
با این حال، برخی از این مقامها نسبت به میزان اثربخشی چنین پاسخی تردید دارند. به گفته چند مقام دفاعی که هاآرتص با آنها گفتوگو کرده، حتی یک حمله گسترده تلافیجویانه از سوی اسرائیل نیز ممکن است نتواند توازن راهبردی بلندمدت میان [حکومت] ایران و اسرائیل را به شکل اساسی تغییر دهد.
این گزارش در حالی منتشر میشود که درگیری میان آمریکا و جمهوری اسلامی در روزهای اخیر بر حفاظت از تنگه هرمز، حملات به اهداف نظامی ایران و امنیت کشتیرانی بینالمللی متمرکز بوده است؛ موضوعی که به نوشته هاآرتص، از نگاه مقامهای اسرائیلی با مهمترین اولویت امنیتی تلآویو، یعنی مهار برنامه هستهای ایران، فاصله گرفته است.
