لبنان در آستانه تحولی تاریخی قرار دارد. هیات دولت این کشور نقشه راهی را که با پشتیبانی ایالات متحده طراحی شده، پذیرفته است. نقشهای که هدف آن قرار دادن تمامی سلاحهای این کشور تحت کنترل دولت و خلع سلاح حزبالله تا پایان سال جاری است.
طرح خلع سلاح دو امتیاز بزرگ برای لبنان دارد: پایان حملات اسرائیل و عقبنشینی این کشور از پنج موقعیت در جنوب لبنان.
در سوی دیگر، حزبالله این طرح را «پروژه آمریکایی-اسرائیلی» نامیده و هشدار داده که اجرای آن میتواند به درگیری و جنگ داخلی بینجامد.
با وجود این، نشانههایی از آمادگی مشروط حزبالله برای گفتوگو درباره انتقال سلاح به ارتش در صورت عقبنشینی کامل اسرائیل و توقف حملات دیده میشود.
این مطلب مروری است بر روند تحولات گروه شیعه حزبالله لبنان که مورد حمایت تام و تمام جمهوری اسلامی است.
خاستگاه، ایدئولوژی و ساختار
حزبالله در سال ۱۹۸۲ و همزمان با اشغال جنوب لبنان از سوی اسرائیل پدید آمد.
این جنبش از دل شبکههای اسلامگرای شیعه که آموزش، تامین مالی و سازماندهی آنها زیر نظر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بهویژه در دره بقاع انجام میشد، زاده شد.
اسناد اولیه حزبالله، بهروشنی وفاداری به نظریه ولایت فقیه را بیان میکنند.
این گروه نخستین بار در یک «نامه سرگشاده» (۱۹۸۵) و سپس در یک «مانیفست سیاسی» (۲۰۰۹) هویت سیاسی خود را رسمیت بخشید.
این اسناد، حزبالله را حرکتی معرفی میکنند که مقاومت مسلحانه، بسیج اجتماعی و حضور انتخاباتی را در هم میآمیزد.
سند ۲۰۰۹ با وجود نرمتر شدن برخی شعارها برای فضای داخلی لبنان، این گروه همچنان بر ضرورت مقاومت مسلحانه تاکید کرد.
افزون بر این، شبکهای گسترده از خدمات اجتماعی، از مدارس و درمانگاهها تا پروژههای بازسازی، پایههای مشروعیت حزبالله را در میان جامعه شیعه لبنان تقویت کرد.
در ساختار سازمانی، حزبالله ترکیبی از یک بلوک سیاسی در پارلمان و یک دستگاه نظامی-امنیتی مخفی است که «سازمان امنیت خارجی» یا همان «یگان ۹۱۰» بخشی از آن محسوب میشود.
این مجموعه زیر نظر شورای مشورتی (شورای مرکزی رهبری) اداره میشود. اغلب دولتهای غربی این گروه را یک سازمان واحد میدانند و تلاشها برای تفکیک شاخه سیاسی و نظامی آن را ناکام تلقی کردهاند.
اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۳ شاخه نظامی حزبالله را در فهرست تروریستی قرار داد و آلمان در سال ۲۰۲۰ تمامی فعالیتهای آن را ممنوع اعلام کرد.
صعود در داخل لبنان
در فاصله سالهای ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰، حزبالله با جنگهای چریکی نفوذ ارتش را در جنوب لبنان تضعیف کرد.
عقبنشینی یکجانبه اسرائیل در ماه می ۲۰۰۰، جایگاه حزبالله را بهعنوان «نیروی مقاومت» در لبنان تقویت کرد؛ هرچند اختلاف بر سر مزارع شبعا ادامه یافت.
تابستان سال ۲۰۰۶ حمله مرزی حزبالله به یک واحد نظامی اسرائیلی و به اسارت گرفتن دو سرباز، به درگیری گسترده و جنگ تمامعیار یکماهه میان حزبالله و اسرائیل انجامید.
این جنگ با بمبارانهای سنگین هوایی اسرائیل علیه لبنان و شلیک هزاران راکت حزبالله به شمال اسرائیل همراه بود.
قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت به این درگیریها پایان داد و در آن بر عقبنشینی کامل نیروهای اسرائیل به پشت خط آبی، استقرار ارتش لبنان و نیروهای یونیفل (UNIFIL) در جنوب منجر شد.
یونیفل نیروی موقت سازمان ملل در لبنان است که از سال ۱۹۷۸ برای نظارت بر عقبنشینی اسرائیل و کمک به استقرار اقتدار دولت لبنان در جنوب این کشور تشکیل شد و پس از جنگ ۲۰۰۶ با قطعنامه ۱۷۰۱، ماموریت آن گسترش یافت.
در قطعنامه ۱۷۰۱ همچنین بر لزوم خلع سلاح تمامی گروههای مسلح جنوب رود لیتانی تاکید شد.
بر اساس آمار معتبر، در این جنگ بیش از هزار و ۱۰۰ لبنانی عمدتا غیرنظامی و حدود ۱۶۰ اسرائیلی شامل نظامیان و غیرنظامیان کشته شدند.
درگیریهای ۲۰۰۸ بیروت و توافق دوحه، ادامه تحولات در حزبالله بودند.
در پی اقدام دولت لبنان علیه شبکه مخابرات حزبالله، در ماه می ۲۰۰۸ درگیریهای خونین مسلحانهای رخ داد که توان برتر نظامی حزبالله را در بیروت نشان داد.
توافقی به میانجیگری قطر، این بحران را پایان داد و ترتیبات سیاسی را بازتعریف کرد.
در جریان اعتراضات گسترده علیه فساد و فروپاشی اقتصادی در لبنان در سالهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، هواداران حزبالله گاه با تظاهرکنندگان درگیر شدند.
این گروه با تغییر بنیادین نظام فرقهای و تشکیل دولت کاملا تکنوکرات مخالفت کرد.
فراتر از لبنان: سوریه و «محور مقاومت»
از سال ۲۰۱۲، حزبالله هزاران نیرو به سوریه فرستاد تا حکومت بشار اسد را سرپا نگه دارد. این تصمیم، وضعیت حزبالله را دگرگون کرد، جایگاه منطقهای آن را مخدوش ساخت و وابستگیاش را به خطوط تدارکاتی ایران افزایش داد.
سقوط حکومت اسد در دسامبر ۲۰۲۴ مسیرهای تدارکاتی حیاتی حزبالله را قطع و موقعیت آن را بهشدت تضعیف کرد.
حذف رهبر، دبیرکل جدید و جنبشی فرسوده از جنگ
سپتامبر ۲۰۲۴، در جریان جنگ پس از حمله هفتم اکتبر ۲۰۲۳ حماس و موشکپرانیهای حزبالله، اسرائیل در حمله هوایی به بیروت، حسن نصرالله، دبیرکل وقت حزبالله را کشت.
پس از هفتهها خلاء رهبری و حملات به فرماندهان ارشد، حزبالله در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۴، نعیم قاسم را بهعنوان دبیرکل جدید معرفی کرد.
تا میانه سال ۲۰۲۵، گزارشها از تلفات سنگین حزبالله و نابودی بخشی از زرادخانه و زیرساختهای حیاتی آن خبر دادند. با این حال، حزبالله همچنان بازیگری پرنفوذ و دارای پایگاه اجتماعی در میان شیعیان باقی ماند.
زمینه حقوقی و بینالمللی برای خلع سلاح
بسیاری از دولتها، حزبالله را بهعنوان سازمانی تروریستی معرفی کردهاند.
خلع سلاح حزبالله و دیگر گروههای مسلح در لبنان تنها مطالبهای داخلی نیست، بلکه پشتوانهای قوی در حقوق بینالملل دارد.
دو قطعنامه مهم شورای امنیت سازمان ملل چارچوب اصلی این مطالبه را تعیین میکنند:
قطعنامه ۱۵۵۹ در سال ۲۰۰۴ بهطور مشخص بر ضرورت انحلال و خلع سلاح تمامی شبهنظامیان لبنانی و غیرلبنانی تاکید کرده و همچنین خواستار خروج همه نیروهای خارجی از خاک لبنان شده است.
هدف اصلی این قطعنامه، تثبیت اقتدار انحصاری دولت لبنان بر ابزارهای نظامی است.
قطعنامه ۱۷۰۱ مربوط به سال ۲۰۰۶ که پس از جنگ یکماهه میان حزبالله و اسرائیل تصویب شد نیز نقشی سرنوشتساز در تعیین آینده جنوب لبنان ایفا کرده است.
این قطعنامه علاوه بر پایان رسمی درگیریها، ماموریت نیروهای یونیفل را گسترش داد تا در کنار ارتش لبنان در جنوب این کشور مستقر شوند.
همچنین بار دیگر بر ممنوعیت فعالیت هر گروه مسلح خارج از کنترل دولت در جنوب رود لیتانی تاکید کرد
فشارها برای خلع سلاح
پیشنهاد خلع سلاح واشینگتن در مورد گروههای مسلح در لبنان بر سه پایه استوار است: نخست توقف عملیات اسرائیل و عقبنشینی از پنج موقعیت، دوم اولویت ارتش لبنان در انحصار سلاح و قدرت نظامی دولت و ارتش ملی و سرانجام خلع سلاح حزبالله تا پایان سال ۲۰۲۵ و آغاز حمایت اقتصادی بینالمللی.
مراحل این طرح شامل تعهد ۱۵ روزه به خلع سلاح، طرح ۶۰ روزه استقرار ارتش و دوران ۱۲۰ روزه نابودی سلاحهای سنگین حزبالله است.
بیروت اهداف این طرح را تایید کرده اما نقض آتشبس از سوی اسرائیل، چالشی جدی محسوب میشود.
جوزف عون، رییسجمهوری لبنان، به مقامهای ایرانی گفته است لبنان هیچ گروه مسلحی خارج از دولت را نمیپذیرد. مقامهای آمریکایی نیز وعده دادهاند اسرائیل را به رعایت اقدامات متقابل وادار کنند.
نعیم قاسم، این طرح را «پروژه آمریکایی-اسرائیلی» خوانده و هشدار داده که اجرای آن میتواند کشور را به «مرگ سیاسی» بکشاند اما حزبالله در عین حال آمادگی مشروط برای انتقال سلاح در چارچوب راهبرد دفاع ملی را ابراز کرده است.
این گروه تا امروز از بسیج خیابانی گسترده خودداری کرده و گزینههایش را باز نگه داشته است.
تواناییها، منابع مالی و پایگاه اجتماعی
پیش از جنگ اخیر، حزبالله زرادخانهای عظیم از موشکها و راکتها در اختیار داشت؛ از راکتهای کوتاهبرد و غیرهدایتشونده گرفته تا سامانههای پیشرفتهتر با قابلیت هدایت دقیق که میتوانستند اهداف حیاتی در عمق خاک اسرائیل را نشانه بگیرند.
علاوه بر این، این گروه یک شبکه ارتباطی و لجستیکی مستقل ایجاد کرده بود که بدون اتکا به زیرساختهای دولتی عمل میکرد و امکان هماهنگی سریع میان نیروها را فراهم میساخت.
در کنار بُعد نظامی، حزبالله با گسترش خدمات اجتماعی، از مدارس و بیمارستانها تا پروژههای بازسازی و توزیع کمکهای معیشتی، موفق شد جایگاهی ریشهدار در جامعه شیعه لبنان پیدا کند و خود را نه فقط یک نیروی نظامی، بلکه یک «دولت موازی» نشان دهد.
منابع مالی حزبالله عمدتا از ایران تامین میشد اما این جریان با شبکهای از کمکهای مردمی در داخل و خارج لبنان، فعالیت شرکتهای پوششی و سازوکارهای مالی غیرقانونی نیز تقویت شده است. مسیری که به این گروه توان تابآوری در برابر فشار تحریمهای بینالمللی را داد.
چشمانداز آینده
خلع سلاح نیازمند اجرای همزمان عقبنشینی اسرائیل، استقرار ارتش لبنان و یونیفل و تحویل سلاحهاست. جلوگیری از تجدید تسلیح از مسیر سوریه پس از سقوط اسد نیز چالشی مهم خواهد بود.
در داخل لبنان موفقیت این روند نیازمند اجماع سیاسی و پذیرش اجتماعی در میان شیعیان است؛ جامعهای که هم از حمایتهای حزبالله بهرهمند بوده و هم هزینههای جنگ و بحران اقتصادی را پرداخته است.
تهران هم میتواند نقش تعیینکنندهای داشته باشد؛ چه با تشویق به همکاری، چه با کند کردن روند یا حفظ بازدارندگی پنهان. در عین حال احتمال اقدام گروههای حاشیهای فلسطینی یا حملات پیشدستانه اسرائیل وجود دارد و در این میان نقش و آزادی عمل یونیفل حیاتی خواهد بود.
هفتههای آینده تعیین خواهد کرد که آیا اصل انحصار سلاح در دست دولت از متن قطعنامهها به واقعیت بدل میشود یا نه.
این وبسایت چهارشنبه ۲۹ مرداد در مطلبی تحلیلی به راهبردهایی پرداخت که جمهوری اسلامی برای فریب غربیها و واداشتن آنها به پذیرش خواستههایشان به کار میگیرد و نوشت رهبران حکومت، در هنر صبر، تعلل و فرصتطلبی مهارت یافتهاند و منتظر لحظه مناسب برای ضربهزدن هستند.
به گفته این سندیکا، هرچند حکومت تضعیف شده، اما هنوز ضربه مهلکی نخورده است، بنابراین تا زمانیکه در قدرت بماند، غرب، اسرائیل و متحدان عرب میانهرویشان در معرض خطر خواهند بود.
باور تهران به پیروزی با استفاده از «گذر زمان و پافشاری»
رهبران جمهوری اسلامی پیوسته در حال آزمودن و سنجیدن دشمنان خود هستند و باور دارند که گذر زمان و پافشاری سرانجام آنها را به پیروزی میرساند.
به گفته نویسنده مطلب، تفاوت در نگرش به مذاکره میان ایرانیها و غربیها بازتاب همین نگاه است.
بر اساس این گزارش، برای غربیها، مذاکره به معنای مصالحه و رسیدن به نتیجهای برد-برد است؛ هر دو طرف چیزی به دست میآورند و هر دو قویتر از میز مذاکره برمیخیزند. اما برای ایرانیها، مذاکره تنها زمانی رخ میدهد که یک طرف از پیش پیروز شده باشد. در این صورت، برنده شروط را دیکته میکند و بازنده باید بپذیرد.
نویسنده افزود از این رو، زمانی که جمهوری اسلامی شاهد تمایل رهبران غربی به مذاکره پیش از رسیدن به پیروزی قاطع است، آن را نشانه ضعف میداند؛ اعترافی به این موضوع که طرف مقابل اراده یا توان تحمیل شرایط را ندارد.
این ذهنیت بر چگونگی تفسیر رویدادهایی مانند جنگ ۱۲ روزه اثر میگذارد؛ از دیدگاه تهران، چون اسرائیل و آمریکا نه اراده و نه توان نابودی جمهوری اسلامی را نداشتند، پس این به مثابه پیروزی است.
سندیکای خبر یهود توضیح داد مقامهای جمهوری اسلامی توافقهای امضاشده را «ابزارهایی موقت» میدانند، نه «تعهداتی الزامآور» و در همین راستا ممکن است برای «دلجویی و راضی نگه داشتن» دیگران پای سندی را امضا کنند، اما به ندرت قصد اجرای آن را دارند.
به نوشته این وبسایت، توافقها از نگاه مقامهای جمهوری اسلامی پلهای برای رسیدن به پیروزی نهایی است، نه مصالحهای متقابل. در فرهنگ سیاسی ایران، مصالحه نوعی تحقیر است؛ سرنوشتی بدتر از مرگ.
تنها هراس حکومت از «قدرت و اراده واقعی برای استفاده از آن» است
نویسنده مطلب با اشاره به سیاستهای تهران برای تحت تاثیر قرار دادن غرب در مذاکرات هستهای، نوشت جمهوری اسلامی «اغلب خود را مهربان و همدل» نشان میدهد و در هنر «ابراز صمیمیت و صادق نشان دادن خود برای خلع سلاح غربیها» استاد است.
این رویکرد در کاریکاتورهای سیاسی و طنز رسانههای وابسته به حکومت نیز برای تقویت تصویر «ایرانِ پیروز» به کار گرفته میشود.
رسانههای حکومتی در جریان مذاکرات برجام نیز رهبران آمریکا از جمله جان کری و باراک اوباما را به تمسخر گرفتند. پای شکسته کری با عصاهای بزرگتر نشان داده شد تا ضعف او را برجسته کنند. رنگ پوست اوباما هم تیرهتر کشیده شد تا «عیوب» را پررنگ کنند.
این سندیکا هشدار داد باوجود ضربات چشمگیر اسرائیل و آمریکا در جنگ ۱۲ روزه، تهران «زمان» را متحد خود میداند؛ صبر میکند تا غرب بیعلاقه شود و عقبنشینی کند. اگر چنین شود، جمهوری اسلامی میتواند دوباره با سلاح هستهای و منابع تازه بازگردد و آمریکا، اسرائیل و متحدان عرب سنی را تهدید کند. غرب باید این «شکاف فرهنگی و راهبردی» را بشناسد.
به گفته نویسنده مطلب، تنها راهحل پایدار، حمایت از مردم ایران برای رهایی از جمهوری اسلامی است. در غیر این صورت، بازی طولانی تهران ممکن است در نهایت سه دشمن اصلیاش یعنی آمریکا و غرب، اسرائیل و جهان عرب سنی را از پا درآورد.
این سندیکا افزود: «آنچه برای ما غیرقابل تصور است، از نگاه تهران کاملا شدنی به نظر میرسد.»
ماسک، بدون اظهار نظر بیشتر در مورد این گزارش، در یک پست در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «هیچ چیزی که وال استریت ژورنال میگوید را هرگز نباید درست دانست.»
ماسک، ثروتمندترین مرد جهان، در ماه ژوئیه پس از اختلاف عمومی با دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، بر سر لایحه کاهش مالیات و هزینهها، از «حزب آمریکا» رونمایی کرد.
وال استریت ژورنال گزارش داد که او اخیرا تا حدی بر حفظ روابط با جیدی ونس، معاون ترامپ، متمرکز شده و به همکارانش اذعان کرده که تشکیل یک حزب سیاسی به رابطهاش با ونس آسیب میرساند.
این روزنامه افزود که ماسک و همکارانش به افراد نزدیک به ونس گفتهاند که این میلیاردر در حال بررسی استفاده از برخی از منابع مالی خود برای حمایت از ونس در صورت تصمیم به نامزدی ریاست جمهوری در سال ۲۰۲۸ است.
مدیرعامل شرکت تسلا و اسپیس ایکس در سال ۲۰۲۴ نزدیک به ۳۰۰ میلیون دلار برای کمک به انتخاب شدن ترامپ و دیگر جمهوریخواهان هزینه کرد و در چند هفته اول دوره ترامپ به عنوان رییس اداره تازه تاسیس بهرهوری دولت نفوذ زیادی اعمال کرد.
تسلا و کاخ سفید به درخواست رویترز برای اظهارنظر در این زمینه پاسخ ندادند.
ونس که پس از خصومت عمومی ماسک با ترامپ خواستار آتشبس شده بود، این ماه موضع خود را مجددا تایید کرد و گفت که از ماسک خواسته است به جمع جمهوریخواهان بازگردد.
سهام تسلا پس از آنکه در ماه ژوئیه بدترین کاهش فروش سهماهه خود را در بیش از یک دهه ثبت کرد، امسال بیش از ۱۸ درصد کاهش یافته است.
ماسک همچنین پس از پایان حمایت از خودروهای برقی از سوی دولت ترامپ، نسبت به وقوع «چند فصل سخت» هشدار داد.
سرمایهگذاران نگرانند که آیا او پس از مشاجره با ترامپ بر سر جاهطلبیهایش برای تشکیل یک حزب سیاسی جدید، قادر خواهد بود زمان و توجه کافی را به تسلا اختصاص دهد یا خیر.
این هشدار در حالی مطرح شده که همزمان، کاخ سفید برای بررسی نقشه صلح پیشنهادی دونالد ترامپ میزبان رییسجمهوری اوکراین و رهبران اروپایی بود.
بر اساس گزارش تلگراف، تحلیلگران وزارت دفاع بریتانیا میگویند که اگر روند کند پیشروی کنونی روسیه ادامه یابد، مسکو برای تصرف مناطق باقیمانده از خاک اوکراین، باید بیش از چهار سال بجنگد و حدود ۱.۹۳ میلیون کشته یا زخمی دیگر را تحمل کند. این رقم در کنار بیش از یک میلیون نفری است که از ابتدای تهاجم روسیه در سال ۲۰۲۲ کشته یا مجروح شدهاند.
ترامپ، پیامرسان پوتین؟
تلگراف مینویسد که دیدار اخیر دونالد ترامپ و ولودیمیر زلنسکی در واشینگتن، حامل پیام شفاهی از سوی ولادیمیر پوتین بود. ترامپ در جریان این دیدار، نقشهای را بهنمایش گذاشت که خطوط فعلی کنترل نظامی در اوکراین را نشان میداد. تحلیلگران این اقدام را نشانهای از تلاش برای تحمیل توافق صلحی مبتنی بر واقعیتهای میدانی به اوکراین تعبیر کردهاند.
با این حال، واکنش فرانسه و دیگر کشورهای غربی به این دیدگاه بسیار منفی بوده است. امانوئل مکرون، رییسجمهوری فرانسه، تاکید کرد که در ۱۰۰۰ روز گذشته روسیه تنها کمتر از یک درصد از خاک اوکراین را تصرف کرده و ادعاها درباره شکست اوکراین صرفاً «اخبار جعلی» هستند.
پیشرویهای میلیمتری و ناکارآمدی ارتش روسیه
طبق گزارش تلگراف، تحلیلگران اندیشکده مطالعات جنگ میگویند روسیه برای پیشروی ۶.۴ مایل در محور تورسک، ۱۴ ماه زمان صرف کرده و در محور باخموت به چاسیف یار نیز طی ۲۶ ماه تنها ۶.۸ مایل پیش رفته است. این آمار بهگفته مایکل کافمن، پژوهشگر مؤسسه کارنگی، نشاندهنده ضعف ساختاری نیروهای روسیه است.
او در گفتوگویی با تلگراف تاکید کرده: «مشکل روسیه این نیست که چقدر جلو میرود، بلکه این است که اصلاً توان حفظ فشار نظامی را ندارد. آنها فاقد قابلیتهای عملیاتی لازم هستند و استراتژیشان بیش از حد پرهزینه و ناکارآمد است.»
تلفات انسانی بالا و افسانه نیروی بیپایان
برآورد وزارت دفاع بریتانیا نشان میدهد که ارتش روسیه تاکنون بیش از یک میلیون سرباز را از دست داده است که ۲۵۰ هزار نفر از آنها کشته یا مفقود شدهاند. این در حالی است که بهگفته تحلیلگران، تصور درباره بیپایان بودن منابع انسانی روسیه توهمی بیش نیست و ادامه این روند میتواند ارتش را به نقطه بحرانی برساند.
تلگراف میافزاید، گرچه واحدهای پهپادی اوکراین کارایی بالایی دارند، اما نبود نیروی زمینی کافی باعث شده که دفاع از خطوط جبهه با مشکل مواجه شود؛ مسئلهای که نگرانیها درباره توان ادامه مقاومت اوکراین را افزایش داده است.
اقتصاد جنگزده، رو به افول
به نوشته تلگراف، رشد اقتصادی روسیه در سال ۲۰۲۴ حدود ۴.۳ درصد بوده که عمدتاً ناشی از افزایش هزینهکرد نظامی است. اما صندوق بینالمللی پول پیشبینی کرده که رشد اقتصادی این کشور در سال آینده به ۰.۹ درصد کاهش یابد. شرکت فولادسازی ماگنیتوگورسک نیز از افت ۲۱ درصدی سود خود و کاهش شدید تولید خبر داده است.
دولت روسیه برای کنترل تورم، محدودیتهایی بر قیمت محصولات غذایی از جمله گوشت، لبنیات و سبزیجات اعمال کرده است؛ نشانهای از شدت بحران اقتصادی و تلاش برای حفظ ثبات نسبی در جامعه.
تهدید فرسایش داخلی و هشدار به غرب
سم گرین، استاد دانشگاه کینگز کالج لندن، به تلگراف گفت: «اقتصاد روسیه با وجود ظاهر باثبات، در آستانه انفجار است. جنگ هزینههای پنهانی دارد که حکومت نمیتواند تا ابد آنها را پنهان کند. غرب اگر هدفمند عمل کند، میتواند با وارد کردن شوکهای اقتصادی، توازن را بر هم بزند.»
یان باند، معاون مرکز اصلاحات اروپا، هشدار داده که اروپا و اوکراین نباید فریب ظاهر قدرت روسیه را بخورند. بهگفته او، «امضای توافقی بر پایه شرایط تحمیلی پوتین، نهتنها امنیت اوکراین را به خطر میاندازد، بلکه سراسر اروپا را آسیبپذیر خواهد کرد.»
تلگراف در پایان گزارش خود مینویسد که با وجود دست بالا در برخی جبههها، روسیه ممکن است با استمرار فشارهای نظامی، بحران اقتصادی و چالشهای سیاسی داخلی، به سرنوشت امپراتوریهایی دچار شود که سقوطشان ناگهانی اما قطعی بود.
