رسانه وابسته به سپاه: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی امشب در آمادگی کامل هستند

پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، در جمع خبرنگاران درباره جمهوری اسلامی گفت حملاتی که امشب انجام خواهد شد، «قوی و روشن» خواهد بود و فرماندهی مرکزی آمریکا، سنتکام، امشب درگیر عملیات خواهد بود.

او افزود آمریکا تاسیسات کلیدی در جمهوری اسلامی را بمباران می‌کند و امشب «ضربه سختی» وارد خواهد کرد.

هگست در ادامه گفت بیشتر موشک‌های جمهوری اسلامی به اهداف خود اصابت نمی‌کنند.

او افزود حملات امشب علیه جمهوری اسلامی از موضع دیپلماتیک واشینگتن حمایت خواهد کرد و به تقویت منافع نظامی ایالات متحده کمک می‌کند.

وزیر جنگ آمریکا همچنین گفت تیم مذاکره‌کننده دولت ترامپ برای دستیابی به «توافقی بزرگ» با جمهوری اسلامی آماده است.

پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، گفت اگر جمهوری اسلامی برای پایان دادن به درگیری با آمریکا به توافق نرسد، ارتش ایالات متحده آن را «به‌شدت» هدف قرار خواهد داد.

او در سخنرانی برای کارکنان فرماندهی مرکزی آمریکا، سنتکام، در تامپای فلوریدا گفت: «همان‌طور که رییس‌جمهوری چهارشنبه گفت، اگر آن‌ها توافق نکنند، ما به‌شدت به آن‌ها حمله خواهیم کرد.»

هگست افزود دولت آمریکا بر دستیابی به نتیجه‌ای که دونالد ترامپ به نمایندگی از مردم آمریکا خواهان آن است متمرکز شده و در این مسیر «پیشرفت زیادی» داشته است.

او همچنین به اظهارات ترامپ اشاره کرد که گفته بود آمریکا حملات بیشتری علیه جمهوری اسلامی انجام خواهد داد و تهران برای مذاکره درباره توافق «بیش از حد وقت تلف کرده» و اکنون «باید بهای آن را بپردازد».

او در پیامی ویدیویی که چهارشنبه ۲۰ خرداد در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، گفت: «امروز وظیفه ما تداوم ایستادگی، حفظ امید و همبستگی ملی، حفظ اعتماد متقابل و بلوغ ملی است. نباید اجازه دهیم اختلاف‌افکنی، حاشیه‌سازی و عملیات روانی رژیم ما را از یکدیگر دور کند.»

شاهزاده رضا پهلوی در ادامه افزود: «چه با حمایت خارجی و چه بدون آن، سرنوشت ایران در دستان خود ماست.»

او همچنین با اشاره به وضعیت جمهوری اسلامی گفت این حکومت «از مردم، از اینترنت و از حقیقت» می‌ترسد و نمایش‌های خیابانی آن «نه نشانه اقتدار، بلکه اعتراف به ضعف و ترس» است.

شاهزاده رضا پهلوی افزود جمهوری اسلامی مشروعیت خود را از دست داده و «دیگر حتی به وفاداری حامیان خود نیز اطمینان ندارد».

او در بخش دیگری از این پیام، حکومت جمهوری اسلامی را «فرسوده و درمانده» خواند و گفت مردم ایران از «مزدورانی که برای نمایش‌های تبلیغاتی به خیابان فرستاده می‌شوند، مصمم‌تر و استوارتر» هستند.

شاهزاده رضا پهلوی با تاکید بر این‌که «راه آزادی هیچ ملتی آسان نبوده است»، گفت ملت‌هایی که تاریخ را تغییر داده‌اند، از دل سخت‌ترین روزها عبور کرده‌اند و ملت ایران نیز از این آزمون عبور خواهد کرد.

او با اشاره به فشارهای اقتصادی، ناامنی و بی‌ثباتی در ایران گفت رنج مردم را می‌بیند و صدای آنان را می‌شنود و تا «روز آزادی ایران» در کنار آنان خواهد ماند.

شاهزاده رضا پهلوی در ادامه پیام خود، جمهوری اسلامی را حکومتی دانست که به گفته او «به جای ساختن ایران، کشور را به جنگ، فساد، فقر و ویرانی کشانده است».

او همچنین با اشاره به کشته‌شدگان اعتراضات و مبارزات مردم ایران گفت این دستاوردها «پیش و بیش از همه متعلق به ملت ایران» است؛ به زنان و مردانی که ایستادند، جوانانی که جان دادند و مردمی که از مطالبه آزادی و بازپس‌گیری ایران عقب ننشستند.

او افزود: «ایران ما تشنه زندگی است. تشنه امنیت و ثبات است. تشنه آزادی و عدالت است. تشنه رفاه و پیشرفت است. و آن روز خواهد رسید.»

شاهزاده رضا پهلوی در پایان پیام خود گفت به ایران، روح ایرانی، ملت ایران و اراده ایرانی ایمان دارد و تاکید کرد: «ملت ایران پس از سال‌ها رنج و سرکوب، کشور خود را پس خواهد گرفت.»

شایان سمیعی، کارشناس امنیت ملی، گفت: «شرایط به گونه‌ای پیش رفته که ممکن است حتی اگر دونالد ترامپ تمایلی به تشدید درگیری نداشته باشد، گزینه‌های محدودی پیش روی خود ببیند و مجبور به این کار شود.»

او افزود: «از نگاه ترامپ، دیپلماسی ابزاری برای افزایش فشار اقتصادی و رسیدن به توافق است؛ اما جمهوری اسلامی از دیپلماسی بیشتر به‌عنوان ابزاری برای خرید زمان استفاده می‌کند.»

اتاوا در همین پاسخ، بر ضرورت بازگشت طرف‌ها به مسیر دیپلماسی و گفت‌وگو برای پایان دادن به بحران تاکید کرده است؛ موضعی که در ظاهر بر کاهش تنش و جلوگیری از گسترش جنگ متمرکز است، اما در کنار سابقه سیاست کانادا در قبال جمهوری اسلامی، تصویری پیچیده‌تر نشان می‌دهد: دعوت به دیپلماسی، بدون چشم‌پوشی از فشار سیاسی، امنیتی و اقتصادی بر حکومتی که کانادا آن را عامل بی‌ثباتی منطقه‌ای، ناقض حقوق بشر و حامی تروریسم می‌داند.

دیپلماسی؛ راه‌حل بحران یا فرصت خرید زمان؟

تاکید کانادا بر دیپلماسی در شرایطی مطرح می‌شود که فضای سیاسی در واشینگتن نسبت به جمهوری اسلامی تندتر شده است.

دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، در شبکه اجتماعی تروث‌سوشال نوشت جمهوری اسلامی «فقط حرف می‌زند و هیچ اقدامی نمی‌کند».

• 

  هشدار مشترک ۲۲ کشور به جمهوری اسلامی: به اقدامات تروریستی در خاک ما فورا پایان دهید

ترامپ افزود تهران برای مذاکره بر سر توافقی که به گفته او می‌توانست برایش «بسیار عالی» باشد، بیش از حد وقت تلف کرده و اکنون باید بهای آن را بپردازد.

این نگاه، با تردیدی قدیمی درباره رفتار جمهوری اسلامی در مذاکرات گره خورده است؛ تردیدی که منتقدان حکومت سال‌هاست مطرح می‌کنند: آیا تهران مذاکره را راهی برای حل بحران می‌داند یا ابزاری برای خرید زمان،

کاهش فشار خارجی و مدیریت افکار عمومی؟

در چهار دهه گذشته، جمهوری اسلامی بارها در بزنگاه‌های حساس، از پرونده هسته‌ای تا بحران‌های منطقه‌ای، وارد روندهای طولانی مذاکره شده است؛ روندهایی که در بسیاری موارد، نه به تغییر پایدار رفتار حکومت انجامیده و نه بی‌ثباتی ناشی از سیاست‌های منطقه‌ای و امنیتی تهران را کاهش داده است.

اکنون نیز، در حالی که جمهوری اسلامی خود را درگیر جنگی با آتش‌بسی شکننده نگه داشته، کشورهای غربی و قدرت‌های میانی همچنان از مسیر گفت‌وگو سخن می‌گویند.

پرسش اصلی این است که اصرار بر بازگشت به میز مذاکره، در عمل تلاشی برای پایان دادن به بحران است یا فرصتی تازه برای حکومتی که منتقدانش می‌گویند از دیپلماسی، بارها به‌عنوان ابزار وقت‌کشی استفاده کرده است.

• 

  کانادا در خاورمیانه؛ بازگشت به «عصر طلایی» یا انزوای تدریجی در سایه انفعال؟

نگرانی اتاوا از هرمز و ثبات انرژی

بخشی از پاسخ کانادا به ایران‌اینترنشنال به تنگه هرمز اختصاص دارد؛ آبراهی که هرگونه اختلال در آن می‌تواند پیامدهایی فراتر از مرزهای ایران و خلیج فارس داشته باشد.

وزارت امور خارجه کانادا اعلام کرده است اتاوا همچنان نسبت به اختلالات ایجادشده در تنگه هرمز نگران است و احترام به حقوق کشتیرانی بین‌المللی در این آبراه را، بر اساس قوانین بین‌المللی، ضروری می‌داند.

به گفته کانادا، تداوم عبور و مرور امن در این مسیر برای ثبات بازارهای انرژی و زنجیره‌های تامین جهانی اهمیت حیاتی دارد.

این بخش از موضع کانادا نشان می‌دهد نگرانی اتاوا تنها به تبادل آتش یا پیامدهای انسانی جنگ محدود نیست، بلکه ثبات انرژی، تجارت جهانی و امنیت مسیرهای کشتیرانی نیز بخشی از محاسبه سیاسی دولت کانادا در مواجهه با بحران تازه است.

دو مسیر هم‌زمان: گفت‌وگو و فشار

با این حال، موضع کانادا صرفا دعوت به مذاکره نیست. وزارت امور خارجه این کشور در پاسخ خود تاکید کرده است کانادا به همکاری با متحدان و شرکای خود، چه به‌صورت دوجانبه و چه در چارچوب نهادهای چندجانبه، ادامه خواهد داد تا هم از یک راه‌حل دیپلماتیک حمایت کند و هم با اقدامات بی‌ثبات‌کننده جمهوری اسلامی در منطقه مقابله کند.

اتاوا این اقدامات را شامل حمایت جمهوری اسلامی از سازمان‌های تروریستی، برنامه موشک‌های بالستیک، فعالیت‌های هسته‌ای و نقض سیستماتیک حقوق بشر دانسته است.

• 

  بحران مالی و روانی دانشجویان ایرانی در کانادا؛ خطر اخراج و نگرانی از بازگشت به ایران

همین دوگانگی، هسته اصلی سیاست کانادا در قبال جمهوری اسلامی را نشان می‌دهد: کانادا همچنان از زبان دیپلماسی استفاده می‌کند، اما این دیپلماسی به معنای عادی‌سازی رابطه یا کاهش فشار نیست.

اتاوا از یک سو خواستار کاهش تنش و بازگشت به گفت‌وگوست و از سوی دیگر، جمهوری اسلامی را در سطح ساختاری، منبع تهدید امنیتی، بی‌ثباتی منطقه‌ای و سرکوب فرامرزی می‌داند.

از سپاه تا گروه‌های نیابتی

نگاهی به فهرست گروه‌هایی که کانادا آن‌ها را سازمان تروریستی می‌داند، نشان می‌دهد پرونده جمهوری اسلامی در نگاه اتاوا تنها به رفتار دولت مرکزی ایران محدود نیست. حماس، حزب‌الله لبنان و حوثی‌های یمن از جمله گروه‌هایی هستند که کانادا آن‌ها را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار داده و جمهوری اسلامی سال‌هاست به حمایت سیاسی، مالی یا نظامی از آن‌ها متهم است.

در ژوئن ۲۰۲۴، دولت کانادا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را نیز به فهرست سازمان‌های تروریستی خود اضافه کرد؛ تصمیمی که پس از سال‌ها فشار خانواده‌های قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲، فعالان حقوق بشر و جامعه ایرانی-کانادایی اتخاذ شد.

افزون بر آن، کانادا از سال ۲۰۱۲ جمهوری اسلامی را بر اساس قانون مصونیت دولت‌ها، در ردیف دولت‌های حامی تروریسم قرار داده و این وضعیت را در بازبینی‌های دوره‌ای خود حفظ کرده است. این تصمیم به قربانیان تروریسم امکان می‌دهد در چارچوب قوانین کانادا، علیه جمهوری اسلامی طرح دعوی کنند.

بنابراین، از نگاه اتاوا، مسئله تنها یک بحران مقطعی یا رفتار یک نهاد خاص نیست. مجموعه تصمیم‌های کانادا نشان می‌دهد این کشور ساختار قدرت در جمهوری اسلامی را بخشی از منظومه‌ای می‌داند که از تروریسم، سرکوب داخلی، ارعاب فرامرزی و بی‌ثباتی منطقه‌ای تغذیه می‌کند.

• 

  کانادا مهدی تاج، فرمانده پیشین سپاه، را پس از ورود به ونکوور، به ایران بازگرداند

تحریم‌های تازه و فشار امنیتی

در دو سال گذشته، کانادا چندین دور تحریم تازه علیه مقام‌ها، افراد و شبکه‌های مرتبط با جمهوری اسلامی اعمال کرده است. در مارس ۲۰۲۶، اتاوا پنج فرد و چهار نهاد را به دلیل نقش در شبکه‌های تامین فناوری مورد استفاده در تولید تسلیحات سپاه پاسداران تحریم کرد؛ تجهیزاتی که به گفته دولت کانادا بخشی از آن‌ها در اختیار روسیه برای استفاده در جنگ علیه اوکراین قرار گرفته است.

پیش از آن نیز، در فوریه ۲۰۲۶، کانادا هفت فرد مرتبط با نهادهای حکومتی جمهوری اسلامی را به دلیل نقش در ارعاب، خشونت و سرکوب فرامرزی مخالفان و مدافعان حقوق بشر هدف تحریم قرار داد.

این تحریم‌ها در کنار تروریستی شناختن سپاه و تداوم شناسایی جمهوری اسلامی به‌عنوان دولت حامی تروریسم، نشان می‌دهد سیاست کانادا در قبال تهران، هرچند از زبان دیپلماسی استفاده می‌کند، در عمل بر ترکیبی از فشار سیاسی، امنیتی و اقتصادی استوار است.

روابطی که دورتر شده است

کانادا در سپتامبر ۲۰۱۲ روابط دیپلماتیک خود با جمهوری اسلامی را قطع کرد، سفارتش در تهران را بست و دیپلمات‌های جمهوری اسلامی در کانادا را عنصر نامطلوب اعلام کرد.

از آن زمان تاکنون، روابط دو کشور نه تنها احیا نشده، بلکه با پرونده‌هایی چون سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲، سرکوب اعتراضات در ایران، تهدید مخالفان در خارج از کشور، فعالیت‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی و برنامه‌های موشکی و هسته‌ای تهران، فاصله میان دو طرف بیشتر شده است.

از این منظر، پاسخ تازه کانادا به ایران‌اینترنشنال را باید در دل همین سیاست دوگانه خواند: اتاوا از دیپلماسی و خویشتن‌داری سخن می‌گوید، اما هم‌زمان بر مقابله با اقدامات بی‌ثبات‌کننده جمهوری اسلامی تأکید می‌کند.

این رویکرد نشان می‌دهد کانادا، مانند بسیاری از قدرت‌های میانی، می‌کوشد بدون ورود مستقیم به مناقشه نظامی، از مسیر فشار هماهنگ با متحدان، تحریم، محدودیت‌های امنیتی و حمایت لفظی از دیپلماسی نقش‌آفرینی کند.

اما پرسش همچنان باقی است: اگر جمهوری اسلامی، چنان که منتقدانش می‌گویند، دیپلماسی را نه راهی برای تغییر رفتار، بلکه ابزاری برای وقت‌کشی بداند، بازگشت دوباره به میز مذاکره تا چه اندازه می‌تواند بحران را مهار کند؟