دولت بریتانیا اعلام کرد که از طرحی به ارزش ۴۹ میلیارد پوند، معادل ۶۴ میلیارد دلار، برای توسعه فرودگاه هیترو، پررفتوآمدترین فرودگاه اروپا، حمایت میکند و آن را به یک طرح ارزانتر ترجیح داده است. در چارچوب این طرح، یک باند جدید به فرودگاه اضافه خواهد شد.
رقم اعلامشده برای این طرح شامل حدود ۱۵ میلیارد پوند برای کارهای نوسازیِ از پیش برنامهریزیشده، و همچنین ۳۳ میلیارد پوند برای ساخت باند جدید، تغییر مسیر بزرگراه اطراف لندن و احداث یک ترمینال تازه است.
این پروژه، یکی از جنجالیترین پروژههای زیرساختی بریتانیا به شمار میرود و پیش از شروع ساختوساز با موانعی از جمله کسب مجوز توسعه و غلبه بر اعتراضات محیط زیستی روبهرو است.
راشل ریوز، وزیر دارایی بریتانیا، در ماه ژانویه از ساخت باند سوم فرودگاه هیترو خبر داده بود؛ اقدامی که با هدف تقویت رشد اقتصادی و پایان دادن به دههها عدم قطعیت درباره توسعه این فرودگاه صورت میگیرد.
طرح کنونی به طرح دیگری که از سوی شرکت آرورا ارائه شده بود، ترجیح داده شد؛ شرکتی که مالک زمین و هتلهایی در نزدیکی فرودگاه است. آرورا برآورد کرد که پیشنهادش کمتر از ۲۵ میلیارد پوند (۳۳ میلیارد دلار) هزینه خواهد داشت، هرچند این رقم شامل برخی هزینهها نمیشد.
بهرهبرداری از باند جدید از سال ۲۰۳۵
دولت بریتانیا در سال جاری میلادی از پروژههای فرودگاهی از جمله ساخت یک ترمینال جدید در فرودگاه لوتن لندن حمایت کرده است.
هیترو که در غرب لندن واقع شده، پرترافیکترین فرودگاه اروپا است و در حداکثر ظرفیت خود فعالیت میکند.
این فرودگاه تنها دو باند دارد، در حالی که فرودگاه شارل دوگل پاریس و فرودگاه فرانکفورت هر کدام چهار باند، و فرودگاه آمستردام شش باند در اختیار دارند.
برنامهریزی شده که پروازها از باند جدید هیترو در سال ۲۰۳۵ آغاز شود و مجوزهای لازم برای ساخت باید تا سال ۲۰۲۹ صادر شود. دولت بریتانیا اعلام کرد که طرح باند کامل هیترو را بهعنوان «قابلاجراترین گزینه» برای تحقق این ضربالاجلها انتخاب کرده است.
هیترو که تحت مالکیت شرکت سرمایهگذاری اردیان فرانسه، صندوق سرمایهگذاری قطر، صندوق سرمایهگذاری دولتی عربستان سعودی و دیگر شرکتهاست، اعلام کرد که از تصمیم دولت استقبال میکند اما نیاز دارد که سازمان هوانوردی و همچنین دولت تا یک ماه دیگر چارچوب نظارتی را ارائه کنند تا از تاخیر [در اجرای پروژه] جلوگیری شود.
نگرانی شرکتهای هواپیمایی از افزایش هزینهها
شرکتهای هواپیمایی مانند شرکت اینترنشنال ایرلاینز، مالک خطوط هوایی بریتیش ایرویز، و ویرجین آتلانتیک مدتهاست نگراناند که هزینههای بالای هیترو برای تامین مالی توسعه این فرودگاه، باز هم افزایش یابد.
یک سخنگوی اینترنشنال ایرلاینز گفت که آنها «نگرانیهای جدی درباره قابلیت پرداخت» [هزینهها] در مورد طرحهای اعلامشده دارند و برنامه دارند با دولت درباره روشهایی برای کاهش هزینه کلی پروژه گفتوگو کنند.
طبق بیانیه دولت بریتانیا، جزئیاتی مانند طول باند جدید، نحوه چیدمان آن و پیامدهای زیرساختی، در مراحل بعدی بررسی خواهد شد.
فرودگاه هیترو اکنون با ۹۹ درصد ظرفیت فعالیت میکند و اگر توسعه نیابد، ممکن است در سالهای آینده جایگاه خود را بهعنوان پرترددترین فرودگاه اروپا از دست بدهد.
تاریخچه طرح گسترش هیترو چیست؟
این اولین بار نیست که موضوع گسترش این فرودگاه مطرح میشود. طرح ساخت باند سوم هیترو در سال ۲۰۰۹ مورد موافقت دولت قرار گرفت اما پس از تغییر دولت در سال ۲۰۱۰ کنار گذاشته شد.
در سال ۲۰۲۰، عالیترین دادگاه بریتانیا طرح ساخت باند سوم هیترو را تایید کرد، اما این تصمیم در دورهای گرفته شد که بهدلیل همهگیری کووید-۱۹، ترافیک هوایی تقریباً متوقف شده بود.
پس از آن، هیترو تمرکز خود را بر احیای سفرها گذاشت. در سال ۲۰۲۴، تعداد مسافران به ۸۴ میلیون نفر رسید؛ رقمی بالاتر از رکورد پیش از همهگیری. همین رشد موجب شد موضوع ساخت باند سوم دوباره در دستور کار قرار گیرد.
سوریه از سال گذشته و پس از سقوط بشار اسد در پی حمله مخالفان به رهبری احمد الشرع و تشکیل دولت جدید با محوریت اهل سنت، بارها شاهد تنشها و خشونتهای فرقهای بوده است.
بهگفته شاهدان، صدها نفر از علویان در لاذقیه تجمع کردند و خواستار ایجاد ساختار سیاسی غیرمتمرکز و آزادی افرادی شدند که به باور آنان ناعادلانه بازداشت شدهاند.
کمی بعد، گروهی از هواداران دولت در محل حاضر شدند و با توهین به معترضان، فضا را بهشدت متشنج کردند.
دو شاهد عینی و ویدیوهایی که رویترز صحت آنها را تایید کرده، گزارش میدهند که حدود یک ساعت پس از آغاز تجمع، صدای تیراندازی از میدان کشاورزی ــ یکی از مناطق اصلی شهر ــ شنیده شد.
در یکی از تصاویر، مردی دیده میشود که بیحرکت روی زمین افتاده و از ناحیه سر زخمی شده است. مقامهای رسمی تاکنون آماری از تلفات اعلام نکردهاند.
نورالدین البریمو، رییس روابط رسانهای در استان لاذقیه، در گفتوگو با رویترز گفت نیروهای امنیتی برای پراکنده کردن جمعیت تیراندازی هوایی انجام دادهاند.
او افزود افراد ناشناسی بهسوی غیرنظامیان و نیروهای امنیتی شلیک کردهاند، اما جزئیات بیشتری ارائه نکرد. به گفته شاهدان، هر دو تجمع تا بعدازظهر متفرق شده بودند.
غزال غزال، رییس شورای عالی اسلامی علویان، یک روز پیش از این حوادث مردم را به برگزاری تجمعی مسالمتآمیز دعوت کرده بود.
«لین»، یکی از شرکتکنندگان که بهدلیل نگرانیهای امنیتی نام خانوادگی خود را اعلام نکرد، گفت: «ما میخواهیم در امنیت زندگی کنیم و بدون ترس از ربوده شدن به مدرسه برویم. این تنها جایی بود که احساس امنیت میکردیم، اما حالا دیگر امنیتی وجود ندارد.»
در ماه مارس، نزدیک به ۱۵۰۰ علوی در جریان درگیریهایی کشته شدند که از حمله نیروهای وفادار به اسد به یک واحد امنیتی دولتی و حمله متقابل نیروهای وابسته به دولت آغاز شد.
رویترز گزارش داده بود که دهها زن علوی نیز ربوده شدند، هرچند مقامات این موضوع را رد کردهاند.
ثَمین الکیتان، سخنگوی دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، جمعه ۱۶ آبان در ژنو گفته بود که ۱۱ ماه پس از سقوط دولت پیشین سوریه همچنان «گزارشهای نگرانکنندهای درباره دهها مورد ربایش و ناپدیدسازی اجباری» دریافت میشود.
این نهاد همچنین اعلام کرد که از ابتدای سال میلادی تاکنون دستکم ۹۷ نفر ربوده یا ناپدید شدهاند، اما به دلیل وضعیت امنیتی، تعیین رقم دقیق همچنان دشوار است.
این آمار جدا از بیش از ۱۰۰ هزار نفری است که در دوران حکومت بشار اسد ناپدید شدهاند.
پس از سقوط اسد، برخی خانوادهها موفق به دیدار دوباره با عزیزانشان شدهاند، اما شمار زیادی همچنان از سرنوشت بستگان خود بیخبرند.
بهگفته الکیتان، خشونتهای اخیر در مناطق ساحلی و استان سویدا روند جستوجوی افراد ناپدیدشده را دشوارتر کرده است، زیرا بعضی افراد از بیان اطلاعات میترسند و برخی نیز بهدلیل گفتوگو با سازمان ملل تهدید شدهاند.
رییسجمهوری موقت سوریه که پیشتر از اسلامگرایان مسلح بوده، وعده داده است برای همه شهروندان حکومت کند. با این حال، تداوم جنگ داخلی نزدیک به ۱۴ ساله و موجهای تازه خشونت، نگرانیها درباره تشدید بیثباتی در کشور را افزایش داده است.
این اطلاعات روز سهشنبه چهارم آذر منتشر شد، هرچند پنتاگون پیشتر بخشهایی از این عملیات را توضیح داده بود؛ از جمله بهکارگیری هفت بمبافکن پنهانکار بی-۲ که بمبهای عظیم سنگرشکن را بر تاسیسات زیرزمینی ایران در فردو، نطنز و اصفهان فرو ریختند.
اکنون فرماندهان درگیر در این عملیات، جزئیات نقش محوری جنگندههای اف-۳۵ (نوع A) را نیز روشن کردهاند.
یک واحد نظامی - بال ۳۸۸ شکاری - در پایگاه هوایی هیل در یوتا اعلام کرده که جنگندههای «اف-۳۵ لایتنینگ ۲» فرماندهی عملیات را بر عهده داشتند.
این جنگندهها با اتکا به توان پنهانکاری، رادار پیشرفته، حسگرها و سامانههای هدفگیری خود، سامانههای پدافند هوایی ایران را شناسایی و منهدم کردند؛ اقدامی که مسیر را برای ورود دیگر جنگندهها، از جمله هفت بمبافکن بی-۲ و جنگندههای اف-۲۲، هموار ساخت.
سرهنگ دوم آرون آزبرن، از فرماندهان این پایگاه هوایی، گفت جنگندههای اف-۳۵ «صدها مایل در عمق ایران نفوذ کردند» و «در تمام مسیر، بمبافکنهای بی-۲ را اسکورت کردند». او اضافه کرد: «ما علیه چندین سایت موشک سطحبههوا با دقت و اثربخشی بالا از تسلیحات خود استفاده کردیم.»
او گفت پدافند هوایی ایران با بهرهگیری از «سامانههای بسیار پیشرفته» تلاش کرد جنگندههای اف-۳۵ را هدف قرار دهد، اما پس از سرکوب شدن نتوانست به این هدف برسد.
براساس توضیحات منتشرشده، بی-۲ها در مجموع ۱۴ بمب سنگرشکن ۳۰هزار پوندی موسوم به جیبییو-۵۷ را بر اهداف مورد نظر رها کردند. جنگندههای اف-۳۵ خروج بمبافکنها از منطقه حمله را نیز پوشش دادند و طبق گزارش این جنگندهها آخرین هواپیماهایی بودند که حریم هوایی ایران را ترک کردند.
فرماندهان آمریکایی گفتند ایران در جریان عملیات بهسوی هیچ هواپیمای آمریکایی شلیک نکرد.
به گفته ارتش آمریکا، نیروهای این واحد نظامی - بال ۳۸۸ شکاری - تقریبا هر روز برای ماموریتهای سرکوب پدافند هوایی دشمن تمرین میکنند.
فرماندهان توضیح دادند که جنگنده اف-۳۵، محصول شرکت لاکهید مارتین، طی دو دهه گذشته در مجموعهای از درگیریهای واقعی آزموده شده است؛ از جنگهای خاورمیانه گرفته تا عملیات نفوذی اسرائیل در داخل ایران و رهگیری پهپادهای روسی بر فراز قلمرو ناتو.
سرهنگ چارلز فالون، فرمانده بال ۳۸۸ شکاری، گفت: «موفقیت این حمله همه قابلیتهای اف-۳۵ را که سالها دربارهاش صحبت کردهایم تایید کرد؛ از پنهانکاری و قدرت تخریبی گرفته تا توانایی ترکیب دادههای حسگرها و نقش این جنگنده در افزایش توان عملیاتی.»
او تاکید کرد موفقیت عملیات وابسته به عملکرد خلبانان و خود جنگنده بود «و هر دو فراتر از حد انتظار عمل کردند».
فرماندهان همچنین گفتند که پس از پایان حمله، یگان اف-۳۵ باید خود را برای هرگونه اقدام تلافیجویانه ایران آماده میکرد. بهگفته آزبرن، وضعیت «غیرعادی» بود؛ نیروها هواپیماها را پراکنده کردند، انتظار حملات موشکی بالستیک را داشتند و برای دریافت احتمالی مجروحان و انجام تخلیه پزشکی آماده شدند.
بامداد ۲۳ ژوئن، ایران در پاسخ به این حمله، موشکهای بالستیک کوتاهبرد و میانبرد به پایگاه العدید، از تاسیسات کلیدی نظامی آمریکا در قطر، شلیک کرد. یک مقام پنتاگون گفت گزارشی از تلفات نیروهای آمریکایی دریافت نشده است.
فرماندهان عملیات چکش نیمهشب تاکید کردند مشارکت اف-۳۵ در این عملیات بار دیگر نقش آن را در نبردهای آینده نشان میدهد.
آنها گفتند مشخص نیست ارتش آمریکا درسهای این حمله را چگونه در توسعه توانمندی ناوگان اف-۳۵ بهکار خواهد گرفت اما حفظ برتری هوایی در منطقه غرب اقیانوس آرام در هر سناریوی احتمالی رویارویی با چین اهمیت حیاتی دارد.
دادستانی پاریس سهشنبه چهارم آذر در بیانیهای اعلام کرد که مظنونان دو مرد ۳۸ و ۳۹ ساله و دو زن ۳۱ و ۴۰ ساله هستند.
در آبانماه نیز چهار نفر بازداشت و تحت تحقیقات رسمی قرار گرفته بودند.
این سرقت که در روز روشن انجام شد و چهار دزد با جواهراتی به ارزش ۱۰۲ میلیون دلار گریختند، اعتبار پربازدیدترین موزه جهان را بهعنوان نگهبان مجموعهای بزرگ از آثار هنری و تاریخی زیر سؤال برد.
آنها با استفاده از دستگاههای برش، پنجره و ویترینهای نگهداری جواهرات را تخریب کردند و پس از برداشتن اموال، سوار دو اسکوتر شدند که همدستانشان آنها را هدایت میکردند. فرد سومی نیز بیرون از محل مراقب اوضاع بود.
جواهرات سرقتشده در ویترینهایی مربوط به ناپلئون و پادشاهان فرانسه نگهداری میشدند. سالن گالری آپولون ــ یکی از بخشهای نمادین و پربازدید موزه و کاخ لوور ــ محل نمایش بخشی از ارزشمندترین مجموعههای تاریخی این موزه است. این گالری پس از بازسازی گسترده، در ژانویه ۲۰۲۰ دوباره به روی عموم باز شده بود.
تا این لحظه هیچ اثری از جواهرات سرقتشده پیدا نشده است. تنها یک تاجِ آراسته به الماس و زمرد، متعلق به همسر ناپلئون سوم، هنگام فرار سارقان بر زمین افتاد.
در پی این رسوایی، شماری از جواهرات گرانقیمت باقیمانده موزه به بانک مرکزی فرانسه منتقل شدهاند و مسئولان قول دادهاند تا پایان سال، تدابیر امنیتی تازهای اجرا شود.
این جواهرات اکنون در صندوقهای فوقامن در عمق ۲۶ متری زمین نگهداری میشوند.
با اینکه امیدها برای بازیابی کامل جواهرات کاهش یافته، دادستان پرونده اعلام کرده همچنان امیدوار است اشیای گمشده به صورت سالم بازگردانده شوند.
این حملات شبانه گزارش شده از سوی طالبان در سهشنبه چهارم آذرماه، پس از چند عملیات مرگبار در پاکستان انجام شد؛ حملاتی که اسلامآباد مسئولیت آن را بر عهده گروههایی گذاشته که به گفته مقامهای پاکستانی در افغانستان مستقرند.
پاکستان هنوز واکنشی به گزارشهای منتشر شده نشان نداده است.
در هفتههای اخیر، پس از درگیریهای مرزی شدید در ماه اکتبر، آتشبسی میان دو کشور برقرار بود اما مذاکرات صلح به نتیجه نرسید.
اتهامزنیهای متقابل
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان افغانستان، گفت که جنگندههای پاکستانی سه ولایت شرقی افغانستان را هدف قرار دادند.
او این حملات را «نقض حاکمیت افغانستان» و «تخطی آشکار از هنجارهای بینالمللی» توصیف کرد.
مجاهد گفت: «دفاع از خاک و مردممان حق مشروع ماست. پاسخ در زمان مناسب داده میشود.»
اسلامآباد میگوید مهاجمان مسلح اخیرا از خاک افغانستان وارد پاکستان شدهاند.
طالبان این اتهام را رد میکند و میگوید خاک افغانستان برای حملات گروههای پاکستانی استفاده نمیشود.
حملات مرگبار در پاکستان
دوشنبه سوم آذرماه، دو بمبگذار انتحاری، سه عضو نیروهای شبهنظامی را در پیشاور پاکستان کشتند.
بهدنبال این رخداد، مقامهای امنیتی اعلام کردند جلوی تلفات بیشتر را گرفتهاند.
اوایل ماه جاری، یک بمبگذار انتحاری در اسلامآباد ۱۲ نفر را کشت که این اقدام نخستین حمله مرگبار علیه غیرنظامیان در پایتخت پاکستان طی ۱۰ سال اخیر بود.
یک روز پیش از آن، در وزیرستان جنوبی، خودرویی حامل مواد منفجره با درِ اصلی یک مدرسه نظامی برخورد کرد و سه نفر کشته شدند.
اسلامآباد میگوید هر سه این حملهها را از افغانستان ردیابی کرده است.
آتشبس کوتاه و مذاکرات بینتیجه
ماه گذشته، درگیری مرزی میان دو کشور دهها کشته بر جای گذاشت که شدیدترین موج خشونت از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ بود.
دو طرف ۲۶ مهر در دوحه با میانجیگری قطر به آتشبس موقت دست یافتند اما در دور دوم مذاکرات که با میانجیگری ترکیه و قطر در استانبول برگزار شد، نتوانستند بر سر مسائل کلیدی به تفاهم برسند.
منابع افغان و پاکستانی نزدیک به مذاکرات گفتند هر یک از طرفین، دیگری را مسئول شکست گفتوگوها میداند.
گفته میشود پاکستان میخواسته است که کابل تعهد کتبی برای اقدام علیه گروههای مسلح بدهد اما طالبان افغانستان میگوید نمیتواند امنیت داخلی پاکستان را تضمین کند.
دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم و نهاد زنان سازمان ملل، سهشنبه چهارم آذرماه گزارش سال ۲۰۲۵ خود درباره زنکشی در جهان را منتشر کردند.
بر اساس این گزارش، سال گذشته میلادی ۸۳ هزار زن و دختر با قتل عمد کشته شدند.
از این میان، ۶۰ درصد یعنی ۵۰ هزار زن و دختر به دست شریک عاطفی یا اعضای خانواده خود به قتل رسیدند. این یعنی بهطور میانگین ۱۳۷ زن در روز کشته شدهاند.
در مقابل، تنها ۱۱ درصد قتلهای مردان از سوی شریک یا اعضای خانواده انجام شده است.
سارا هندریکس، مدیر بخش سیاستگذاری نهاد زنان سازمان ملل، گفت: «قتل زنان در خلأ اتفاق نمیافتد، بلکه معمولا ادامه زنجیرهای از خشونت است که با رفتارهای کنترلگرانه و تهدید و آزار، از جمله به شکل آنلاین شروع میشود.»
به گفته او، کمپین ۱۶ روزه امسال سازمان ملل تاکید میکند که خشونت دیجیتال محدود به فضای آنلاین نمیماند؛ میتواند به فضای واقعی سرریز شده و در بدترین حالت، به آسیبهای مرگبار از جمله زنکشی تبدیل شود.
این مقام سازمان ملل با تاکید بر ضرورت مداخله زودهنگام نظامهای سیاسی، تاکید کرد برای پیشگیری از این قتلها، باید قوانینی اجرا شوند که نحوه ظهور خشونت را در زندگی زنان و دختران، چه آنلاین و چه آفلاین، در نظر بگیرند و عاملان را خیلی پیش از مرگبار شدن این خشونتها پاسخگو کنند.
جان برندولینو، مدیر اجرایی دفتر مقابله با جرم سازمان ملل نیز گفت: «خانه همچنان مکان خطرناک و گاه مرگباری برای تعداد زیادی از زنان و دختران در سراسر جهان است ... ما نیازمند راهبردهای بهتر برای پیشگیری و پاسخهای کارآمدتر عدالت کیفری هستیم.»
نرخ زنکشی در مناطق مختلف جهان
گزارش سازمان ملل تاکید میکند که زنان و دختران در همه مناطق جهان در معرض این شکل از خشونت قرار دارند.
برآوردها نشان میدهد بالاترین نرخ زنکشی به دست شریک زندگی یا اعضای خانواده، با رقم سه نفر از هر ۱۰۰ هزار زن و دختر در آفریقا رخ داده است.
در ردههای بعدی آمریکا، اقیانوسیه، آسیا و اروپا قرار دارند.
اگرچه زنکشی خارج از خانه نیز رخ میدهد، اما دادههای موجود در زمینه قتلهای جنسیتمحور زنان و دختران محدود است.
ایران؛ بیانیه تشکلهای دانشجویی برای روز جهانی منع خشونت علیه زنان
بر اساس آماری که سازمان حقوق بشری هرانا منتشر کرده، در ایران نیز طی یک سال گذشته، یعنی از چهار آذر ۱۴۰۳ تا ۲۹ آبان ۱۴۰۴، دستکم ۱۱۰ زن کشته شدهاند. هرچند که به گفته هرانا، این آمار حداقل رخدادهای قابل تایید را نشان میدهد و شدت و گستره واقعی خشونت علیه زنان در ایران بهمراتب بیشتر است.
شماری از تشکلها و گروههای دانشجویی با انتشار بیانیهای به مناسبت روز جهانی منع خشونت علیه زنان، نقطه آغاز انقلاب «زن زندگی آزادی» پس از قتل حکومتی مهسا ژینا امینی را فورانِ خشم جامعهای عاصی از خشونت سیستماتیک علیه زنان خواندند.
این بیانیه افزود جمهوری اسلامی در سه سال اخیر با تهدید و «جنگ علیه زنان»، به آتش کشیدن خاورمیانه و صدور احکام فلهای اعدام و زندان و شلاق، کوشید آتش اعتراضات ۱۴۰۱ را خاموش کند.
اما به گفته آنها، حکومت در پاسخ، یک «نه» سیاسی و عملگرا از جنس «مقابله با حجاب اجباری، علیه آپارتاید جنسیتی و برای مبارزه مداوم با تمام قوانین متحجر و ضدانسانی جمهوری اسلامی» شنید.
در بخشی از این بیانیه آمده است: «حکومت میداند جنگی تعیینکننده مقابل زنان و اکثریت جامعه در پیش دارد؛ جنگی که پیروزی مردم در آن میتواند خاتمهدهنده تمامی اشکال خشونت، تبعیض، بیحقوقی و سرکوب علیه زنان و افراد الجیبیتیکیو پلاس باشد.»
این بیانیه به کارزار ۱۶ روزه «دنیا را نارنجی کن» سازمان ملل و مطالبه برای پایان دادن به خشونت علیه زنان و دختران در سراسر جهان اشاره کرد.
تشکلهای دانشجویی گفتند در این مدت، فریاد برابریخواهی و آزادیخواهی را برای «رهایی از نظم کهنه مردسالار و ضدزن» بلند خواهند کرد.
چهار دهه مقاومت زنان ایرانی در برابر خشونت ساختاری نظام دینی
کمیسیون زنان جبهه هفت آبان در بیانیهای به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، نوشت آنچه پس از انقلاب اسلامی بر زنان ایران گذشته و میگذرد، «دوزخی برساخته از خشونت ساختاریِ یک نظام دینی» است که کرامت انسانی و ابتداییترین حقوق زنان را هدف گرفته است.
در این بیانیه تاکید شده زنان ایران در ۴۶ سال گذشته «مقاومتی بیوقفه و شجاعانه» رقم زدهاند که پژواکش امروز در سراسر جهان شنیده میشود و بخشی جداییناپذیر از مبارزه ملت ایران برای آزادی است.
این بیانیه با اشاره به «چهار دهه و نیم قانونگذاری تبعیضآمیز، زنکشی، سنگسار، تحمیل پوشش اجباری، سرکوب معترضان زن و محرومسازی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی» تصویری از «آپارتاید جنسیتی» در ایران ارائه داد.
کمیسیون زنان این ائتلاف گفت عقبنشینیهای اخیر حکومت درباره حجاب اجباری «محدود، تحمیلی و فاقد ارزش ساختاری» است، زیرا زنان ایران «نه امتیازهای جزئی، بلکه برابری کامل حقوقی، سیاسی و اجتماعی» میخواهند.
در بخش دیگری از این بیانیه خطاب به نیروهای حکومتی آمده است همراهی با خشونت علیه زنان، «استمرار ظلم و بازتولید سرکوب» است و «سرکوب آنان، سرکوب آینده یک کشور» محسوب میشود.
این بیانیه با ادای احترام به ایستادگی زنان ایران تاکید کرد این مبارزه تا «برچیدهشدن کامل نظام آپارتاید جنسیتی» ادامه خواهد یافت.
