سازمان ملل: نیمی از مراتع جهان ناپدید شده‌اند

این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه تکامل یک نوع سلول جدید در یک غده خارج از مغز می‌تواند بر رفتارهای اجتماعی تاثیر بگذارد.

نوروساینس نیوز نوشت تحقیقات انجام شده از سوی دانشمندان موسسه زوکرمن وابسته به دانشگاه کلمبیا در نیویورک، نشان می‌دهد که این سلول‌های جدید، ژن «Akr1c18» را توصیف می‌کنند. این ژن، هورمون پروژسترون را به «20α-هیدروکسی پروژسترون» تبدیل می‌کند. این هورمون رفتارهای حمایتی را تقویت می‌کند و وجود ارتباط با تک‌همسری را نشان می‌دهد.

آندرس بندیسکی، محقق اصلی این مطالعه، توضیح می‌دهد که هورمون 20α-هیدروکسی پروژسترون قبلا در انسان‌ها شناسایی شده بود، اما عملکرد آن ناشناخته بود.

در این مطالعه، دو گونه موش مورد بررسی قرار گرفتند: «موش آهوی بی‌بند و بار و موش اولدفیلد تک‌همسر.» تحقیقات قبلی روی این دو گونه نشان داده‌ بود که آن‌ها از نظر ژنتیکی و آناتومیکی شباهت‌های زیادی به یکدیگر دارند، اما رفتارهای متفاوتی از خود نشان می‌دهند. در حالی که موش آهو بی‌بند و بار است، موش اولدفیلد تک‌همسر است و تا آخر عمر فقط یک همسر می‌گیرد.

محققان دریافتند که غده فوق کلیوی موش‌های اولدفیلد بزرگ‌تر از موش‌های آهو است و دارای یک ناحیه چهارم است که آن را «زون ایناودیتا» (Zone inaudita) نامیدند. این ناحیه که به معنی «منطقه ناشناخته» است، سلول‌های جدیدی را شامل می‌شود که قبلا در هیچ حیوان دیگری مشاهده نشده‌بود.

در سلول‌های زون ایناودیتا، 194 ژن از جمله Akr1c18 بسیار فعال‌تر از سایر سلول‌ها در غده فوق کلیوی هستند. آنزیمی که این ژن رمزگذاری می‌کند به تولید هورمون 20α-هیدروکسی پروژسترون کمک می‌کند که در انسان و سایر پستانداران نیز یافت می‌شود.

آزمایش‌های انجام شده روی موش‌ها نشان داد که افزایش هورمون 20α-هیدروکسی پروژسترون، رفتار مراقبتی در والدین را در هر دو گونه موش افزایش می‌دهد. به عنوان مثال، ۱۷ درصد از موش‌های آهو که رفتار بی‌بند و باری داشتند، پس از دریافت این هورمون، توله‌های خود را آراسته و به لانه‌هایشان بازگرداندند. در حالی که در شرایط عادی و بدون دریافت این هورمون، هیچ یک از موش‌های آهو چنین رفتار حمایتی از خود نشان نمی‌دادند.

دکتر بندیسکی می‌گوید: «این اولین باری است که ما چیزی پیدا کردیم که می‌تواند مراقبت والدین را در گروه بی‌بند و بار افزایش دهد.» او همچنین تخمین می‌زند که این نوع سلول‌های جدید طی ۲۰۰ هزار سال گذشته در موش‌های اولدفیلد تکامل یافته‌اند.

محققان معتقدند که تک‌همسری می‌تواند شانس همکاری والدین برای مراقبت از فرزندان را افزایش دهد، زیرا پدران بیشتر مطمئن هستند که فرزندان از آن‌ها هستند. این همکاری می‌تواند شانس زنده ماندن فرزندان را بهبود بخشد، به ویژه زمانی که منابع محدود است. بنابراین، سلول‌های جدید آدرنال که رفتار مراقبتی والدین را افزایش می‌دهند، می‌توانند به تکامل رفتار تک‌همسری در موش‌های اولدفیلد کمک کرده‌باشند.

یکی از نویسندگان این مطالعه، معتقد است که یافته‌های جدید می‌تواند بینش‌هایی را در مورد رفتار والدین و چالش‌های مرتبط با آن در انسان‌ها نیز ارائه دهد. مولکول 20α-هیدروکسی پروژسترون در موش‌ها، شباهت زیادی به مولکول «آلوپرگنانولون» دارد که به طور طبیعی در انسان‌ها وجود دارد و به عنوان دارویی برای کمک به درمان افسردگی پس از زایمان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در نهایت، دکتر مریت، نویسنده اول این مطالعه، امیدوار است که این پژوهش انگیزه‌ای برای تحقیقات بیشتر در مورد ارتباط بین هورمون 20α-هیدروکسی پروژسترون و رفتار مراقبتی در والدین انسانی باشد.

نکته جالب توجه این است که گونه نزدیک به موش اولدفیلد، یعنی موش آهو، فاقد این نوع سلول‌های خاص است و رفتارهای تک‌همسری و مراقبت والدینی را از خود نشان نمی‌دهد. با این حال، زمانی که به موش‌های آهو همان هورمون تولید شده توسط سلول‌های جدید در موش اولدفیلد داده شد، آن‌ها نیز رفتارهای مراقبت از توله‌ها را از خود نشان دادند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که تکامل یک نوع سلول جدید در غده فوق کلیوی موش‌های اولدفیلد، احتمالا نقش مهمی در تکامل رفتارهای تک‌همسری و مراقبت والدینی در این گونه موش داشته است. همچنین، این مطالعه می‌تواند درک ما را از مکانیسم‌های زیست‌شناختی پشت رفتارهای مراقبت والدینی در انسان‌ها نیز افزایش دهد.

در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه تکامل می‌تواند راه‌هایی جدید برای تنظیم رفتار از طریق ایجاد انواع سلول‌های جدید در ارگان‌هایی مانند غدد آدرنال ایجاد کند. این یافته‌ها درک ما را از زیست‌شناسی رفتاری و تکامل آن گسترش می‌دهد.

بر اساس این گزارش دولت بایدن با میانجی‌گری در روابط صنعت فناوری ایالات متحده با خاورمیانه، از این منطقه به عنوان سپری در برابر نفوذ چین استفاده می‌کند. در همین راستا، واشینگتن به شکل‌گیری نسلی از بنیانگذاران کمک می‌کند که به صورت آرام و بی‌سروصدا از سرمایه‌های کلان کشورهای حوزه خلیج فارس بهره می‌برند.

اندرو فلدمن، کارآفرین حوزه هوش مصنوعی، نمونه بارزی از این گرایش جدید است. او که تا دو سال پیش حتی از موقعیت مکانی ابوظبی روی نقشه بی‌اطلاع بود، اینک با جذب سرمایه‌های کلان از سوی امارات، مراکز داده پیشرفته‌ای را در کالیفرنیا، دالاس و حتی حومه شهرهای بیابانی امارات می‌سازد.

فلدمن و همتایانش، بخشی از نسل جدید بنیانگذاران و سرمایه‌گذاران حوزه فناوری هستند که در سکوت، رهسپار صندوق‌های ثروت دولتی کشورهای خلیج فارس می‌شوند تا با رژیم‌های خودکامه منطقه وارد معامله شوند. مایکروسافت نیز ماه گذشته از سرمایه‌گذاری ۱/۵میلیارد دلاری در شرکت پیشرو فناوری امارات یعنی جی۴۲ خبر داد که شامل توافق استفاده از مدل‌های زبان هوش مصنوعی اُپن‌اِی‌آی (OpenAI) آلتمن نیز می‌شود.

او جزیی از نسل بنیانگذاران و سرمایه‌گذاران فناوری است که بی‌سر و صدا به صندوق‌های ثروت دولتی کشورهای خلیج فارس زیارت می‌کنند و با رژیم‌های خودکامه معامله می‌کنند.

این روند، تغییری ویرانگر در نحوه ساخت یکی از پیشرفته‌ترین فناوری‌های جهان و بازیگران مشتاق به بهره‌بری از آن را رقم زده‌است. رقابت تسلیحاتی حوزه هوش مصنوعی، نقش خاورمیانه در این عرصه را دگرگون ساخته است.

تعدادی از مدیران شرکت‌ها و مقامات دولتی، به شرط ناشناس ماندن از ترس آسیب به روابط تجاری با واشینگتن پست گفت‌وگو کرده‌اند.

زمانی برخی از کارآفرینان فناوری و شرکت‌های سرمایه‌گذاری به دلیل نگرانی از نقض حقوق بشر، روابط منطقه با چین و خوار شمردن سرمایه‌گذاری‌های سودآور اما نامطلوب در دولت‌های نفتی، از سرمایه‌گذاری در خاورمیانه خودداری می‌کردند.

قتل جمال خاشقچی، روزنامه‌نگار سعودی و عضو واشینگتن پست در سال ۲۰۱۸ باعث شد برخی از شرکت‌ها به صراحت از پول نقد این کشور صرف نظر کنند.

اما پول خاورمیانه تقریبا یک‌شبه به قدرتمندترین نیروی ژئوپلیتیکی در صنعت فناوری تبدیل شده‌است. یکی از سرمایه‌گذاران برجسته به واشینگتن پست گفت: «دوران خاشقچی به پایان رسیده‌ است.»

واشنگتن از این تغییر برای دور کردن خاورمیانه به‌ویژه امارات متحده عربی، متحد امنیتی کلیدی آمریکا، از مدار نفوذ چین بهره می‌برد. در همین راستا، کاخ سفید در ژوئن ۲۰۲۳ میزبان مدیران شرکت‌هایی همچون مایکروسافت، گوگل و اُپن‌اِی‌آی بود تا با مشاور امنیت ملی امارات دیدار و گفت‌وگو کنند.

در این نشست، شیخ طحنون تمایل امارات را به همکاری با شرکت‌های پیشرو هوش مصنوعی آمریکایی و جایگزینی آن‌ها با شرکت‌های چینی که سال‌هاست در منطقه حضور دارند، تشریح کرد.

بر اساس گفته‌های چهار نفر از کسانی که با این رسانه گفت‌وگو کردند برخی شرکت‌های سیلیکون ولی از طریق کانال‌های پشتیبان شخصی، با مقامات ایالات متحده در ارتباط هستند. سام آلتمن، مدیرعامل اُپن‌اِی‌آی که چندین سفر جذب سرمایه برای تاسیس یک شرکت زیرساختی جدید، به نام این‌فِراکو (InfraCo) به امارات داشته، با وزیر بازرگانی آمریکا در تماس پیامکی قرار دارد.

خاورمیانه از شراکت با سیلیکون ولی برای دستیابی به اهداف مهم خود از جمله تبدیل شدن به یک قدرت هوش مصنوعی و کاهش وابستگی اقتصادی خود به نفت استفاده می‌کند.

شرکت جی۴۲ امارات در تلاش برای ساخت پیشرفته‌ترین مدل هوش مصنوعی به زبان عربی در جهان است که می‌تواند به زبانی که ۴۰۰ میلیون نفر به آن تکلم می‌کنند، گفت‌وگو کند.

برخی مدیران فناوری و محققان امنیتی هشدار می‌دهند این صنعت باید در همکاری با کشورهایی که مرتکب نقض حقوق بشر می‌شوند و ممکن است از فناوری‌های آمریکایی برای نظارت از جمله هدف قرار دادن شهروندان آمریکایی سوءاستفاده کنند، محتاط باشد.

رقابت تسلیحاتی هوش مصنوعی

ده‌ها میلیارد دلار سرمایه‌گذاری عربستان و امارات، شرکت ژاپنی سافت‌بانک را قادر کرد تا در ۲۰۱۷ بزرگترین صندوق سرمایه‌گذاری فناوری را راه‌اندازی کند. محمد بن سلمان، ولیعهد سعودی نیز با میزبانی سرمایه‌گذاران نامداری چون پیتر تیل، مارک آندرسن و آلتمن در هتل فورسیزنز، حضور فزاینده سیلیکون ولی در عربستان را اعلام کرد.

پیشگامان

امسال در مجمع جهانی اقتصاد در داووس، دو ویترین غول‌پیکر از قدرت فناوری خاورمیانه به نمایش گذاشته‌شده‌بود، یک غرفه متعلق به شهر هوشمند عربستان سعودی «نئوم» و دیگری غرفه امارات متحده عربی که مزین به شعار «ملت‌های بردبار جهانی هستند» بود.

برنامه ملی ۱۰ ساله عربستان سعودی با این وعده در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، که «هرگز اجازه نخواهد‌داد کشورش تحت تاثیر قیمت‌های بی‌ثبات کالاها قرار گیرد». رهبران ابوظبی دو سال بعد گفتند «نفت آینده، اطلاعات است».

با آغاز تعامل غرب، منطقه با فشار برای انتخاب جبهه روبه‌روست. مقامات کشورهای خلیج بر توانایی خود در همکاری با ابرقدرت‌های رقیب تاکید دارند. عمر سلطان العلما، وزیر هوش مصنوعی امارات در این خصوص گفت: «ما نمی‌توانیم صرفا یک طرف را انتخاب کنیم» اما تاکید کرد این کشور در زمینه هوش مصنوعی با غرب همسوتر است.

مقامات آمریکایی نیز به آلتمن و دیگر مدیران ارشد هشدار دادند از فناوری خود در هنگام معامله با شرکای اماراتی محافظت کنند. یکی از کسانی که ارتباط با برنامه‌های آلتمن است به شرط ناشناس ماندن در گفت‌وگو با واشینگتن پست گفت: «مدیران با احتیاط کامل وارد منطقه شدند».

پروژه بلندپروازانه این‌فِراکو، مستلزم خرید مقادیر زیادی تراشه‌های نیمه‌رسانا همراه با املاک و قدرت است، تعهدی چند میلیارد دلاری که به مشتریانش خدماتی فراتر از اُپن‌اِی‌آی‌ می‌دهد.

برخی از افراد در سیلیکون ولی از فضای جدید جذب سرمایه استقبال نکرده‌اند و می‌گویند که نگرانی بزرگ آن‌ها عربستان سعودی است.

یکی از بنیان‌گذاران استارت‌آپ که اخیرا پیشنهاد سرمایه‌گذاران سعودی را رد کرده‌است به واشینگتن پست گفت که سیلیکون ولی می‌داند که بیشتر فناوری‌های پیشرفته هوش مصنوعی در نهایت به دست ارتش‌های خارجی می‌افتد، جنگ هوش مصنوعی آن‌قدر مهم است که نمی‌توان آن را از دست داد.

اندرو کینگ، سرمایه‌گذار و بنیان‌گذار فیوچر‌‌یونیون (Future Union)، یک سازمان غیرانتفاعی که به قانون‌گذاران ایلات متحده در مورد خطرات چین مشاوره می‌دهد، گفت: «هیچکس اهمیتی نمی‌دهد که سرمایه‌ای که موفق به جذب آن شده از کجا تامین می‌شود. مثل این است که شتر دیدی ندیدی! کسی به روی خودش نمی‌آورد.»

کاسپاروف در یادداشت خود برای واشینگتن پست به بسته کمک ۹۵ میلیارد دلاری به اسرائیل، اوکراین و تایوان اشاره می‌کند که پس از ماه‌ها مانع‌تراشی، سرانجام به تصویب رسید. او معتقد است نباید جزئیات مهم این «لایحه» را نادیده گرفت.

در صفحه ۳۲ این لایحه، از دولت بایدن خواسته شده‌است که «راهبرد حمایت ایالات متحده از اوکراین در برابر تجاوزات فدراسیون روسیه» را ظرف ۴۵ روز ارائه کند. کاسپاروف معتقد است که در حمایت از اوکراین، ایالات متحده و اروپا نتوانسته‌اند اساسی‌ترین عنصر برنامه‌ریزی استراتژیک، یعنی «تعیین یک هدف مشخص» را ایجاد کنند.

او با اشاره به سخنان آبراهام لینکلن در سال ۱۸۵۸ که گفته بود «اگر از ابتدا می‌توانستیم بدانیم کجا هستیم و هدف‌مان چیست، می‌توانستیم بهتر تصمیم بگیریم که چه کاری را و چگونه انجام دهیم»، این پرسش را مطرح می‌کند که در شرایط کنونی، «ما در چه موقعیتی قرار داریم و هدف ما چیست؟»

کاسپاروف در پاسخ می‌نویسد که موضع غرب در دو جهت غیرممکن قرار دارد، از یک طرف آرزوی بازگشت به وضعیت پیشین و معاملات سودآور و فاسد با روسیه را دارد و در عین حال در جهت مخالف، خواستار حمایت کافی از اوکراین برای جلوگیری از پیروزی روسیه است که می‌تواند جرقه بحران در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) را ایجاد کند.

به گفته او، رهبران اروپایی مانند اولاف شولتس، صدراعظم آلمان طوری رفتار می‌کنند که گویی مشتاقند تا مانند گذشته با دولت مافیایی ولادیمیر پوتین به تجارت بپردازند. آن‌ها تسلیحات دفاعی در اختیار اوکراین قرار می‌دهند، اما زمانی که صحبت از ارسال سلاح‌های موثر که به اوکراین می‌شود، تزلزل می‌کنند و در نتیجه چرخه‌ای دایمی از مرگ غیرنظامیان وجود دارد.

کاسپاروف می‌نویسد: «دولت بایدن هنوز هم توسط دستیاران دوره اوباما و مفاهیم شکست خورده دوره او برای محدود کردن قدرت آمریکا و متحدانش هدایت می‌شود.»

رییس «ابتکار دموکراسی نو» می‌نویسد باید اهداف را اصلاح کرد، نمی‌توان حمایت از اوکراین «تا هر زمانی که طول بکشد!» را یک «هدف استراتژیک» تلقی کرد، همچنان که حمایت از اسرائیل بدون این‌که تروریست‌های حماس را ریشه کن کند، یک «هدف» نیست. در مقابل حمایت از اوکراین تا زمانی که یکپارچه و آزاد شود یک «هدف» است، ترویج صلح بلندمدت در اروپا و خاورمیانه با انجام هر کاری که موجب تسریع سقوط رژیم‌های متخاصم در روسیه و ایران شود، «هدف» است.

«لایحه‌ کمک» همچنین به توقیف صدها میلیارد دارایی روسیه در خارج از کشور و استفاده از این پول برای دفاع و بازسازی اوکراین اشاره می‌کند. کاسپاروف می‌گوید این یک اقدام طبیعی است و «ابتکار دموکراسی نو» که با دیکتاتوری‌ها مقابله و آزادی را در سراسر جهان ترویج می‌کند، اعتبار و قانونی بودن این اقدام اثبات می‌کند.

دیمیتری پسکوف، سخنگوی پوتین گفته اگر این دارایی‌ها توقیف شود، روسیه در دادگاه تلافی خواهد‌کرد. کاسپاروف این پاسخ یا تهدید را که از سوی یک دیکتاتوری نامشروع که به همسایگان خود در اروپا حمله می‌کند، مطرح شده، از سوی کشوری که با تروریست‌ها از سوریه و ایران گرفته تا افغانستان همکاری می‌کند و به مداخله در انتخابات در سراسر جهان آزاد می‌پردازد، یک زنگ بیداری برای غرب می‌داند.

جدی گرفته شدن این ادعا به گفته کاسپاروف ثابت می‌کند که غرب هنوز باور ندارد در جنگ است. این توهم همچنین اتحادیه اروپا و ناتو را از اعمال تحریم یا اخراج شرکای پوتین در مجارستان و اسلواکی و برخورد با شرکت‌های غربی که هنوز با روسیه تجارت می‌کنند، منع می‌کند. اروپا و ناتو برای توقف تجارت پررونق واسطه‌گری برای روسیه در چین و آسیای مرکزی، اقدامی نکرده‌اند.

کاسپاروف می‌افزاید برای سال‌ها، ایالات‌متحده با اشاره به بزرگی و قدرت ارتش خود، اعلام می‌کرد که به راحتی و قاطعیت می‌تواند به هر تهدیدی پاسخ دهد. اما بازدارندگی تنها زمانی تاثیر‌گذار خواهد‌بود که این قدرت با ادعای مطرح شده مطابقت داشته‌باشد.

در ادامه او به برخی موارد اشاره می‌کند که ایالات متحده نتوانسته به خطوط قرمز پایبند باشد. در سال ۲۰۱۲، اوباما به بشار اسد دیکتاتور سوریه گفت استفاده از سلاح شیمیایی در سوریه عبور از «خط قرمز» خواهد بود. اما اسد این کار را کرد بدون آن‌که با او برخوردی شود و هنوز مردم را بدون مجازات سلاخی می‌کند. همچنین بایدن به ایران گفت نمی‌تواند از خاک خود به اسرائیل حمله کند، اما در نهایت این کار را انجام داد.

کاسپاروف می‌گوید نهادهای بین‌المللی نیز اعتبار خود را از دست داده‌اند. ناتو تنها یک تکه کاغذ است مگر اینکه رهبران آن اراده‌ اقدام موثر را داشته‌باشند. با توجه به فناوری‌های جدید در دنیای به هم پیوسته امروزی، خطر یک فاجعه جهانی وجود دارد که هرگز مانند آن دیده نشده است.

کاسپاروف معتقد است در حال حاضر شرایط برای پوتین، شی جین پینگ، علی خامنه‌ای، نیکلاس مادورو، رجب طیب اردوغان، ویکتور اوربان و هر دیکتاتوری، بهتر از چهار سال پیش است.

با این حال او می‌گوید اکنون که «لایحه کمک» به تصویب رسیده، هنوز زمان برای اصلاح مسیر کاخ سفید وجود دارد. با پیروی از قوانین زمان صلح نمی‌توان در جنگ پیروز شد. تنها راه پیروزی در این جنگ طولانی، تغییر رژیم در مسکو و تهران است. چنین تغییری با انزوای سیاسی و اقتصادی روسیه و ایران و با توقف تهاجم خارجی آن‌ها، به واقعیت نزدیک‌تر خواهد شد.

او معتقد است تصویب این لایحه باید یک شروع جدید باشد نه پایان. روسیه به سمت جنگ دایمی رفته‌است و چین از اقدامات پوتین برای بی‌ثبات کردن نظم جهانی غرب حمایت می‌کند. آمریکا و اروپا باید با این چالش مقابله کنند.

کاسپاروف نوشته: «ما برای پیروزی به اهداف روشن، استراتژی و رهبری جسورانه نیاز داریم. درک این موضوع که در حال جنگ هستیم، شهامت ریسک سیاسی برای تغییر مسیر را به همراه خواهد‌داشت. این چیزی است که آینده دموکراسی آمریکا و جهان آزاد به آن بستگی دارد.»

این گزارش که پیش از هفتاد‌ و هفتمین مجمع جهانی بهداشت در سال ۲۰۲۴ (۲۷ می‌ تا اول ژوئن) منتشر شد، ۹۶ درصد از دفاتر سازمان بهداشت جهانی را که شامل دستاوردهای ۱۷۴ کشور است پوشش می‌دهد و پیشرفت‌ به سوی تامین اهداف و برخی چالش‌های موجود را برجسته می‌کند.

اهداف سه میلیاردی سازمان

دکتر تدروس آدهانوم گبریسوس، مدیرکل سازمان بهداشت جهانی، گفت: «جهان در مسیر رسیدن به بخش زیادی از اهداف برنامه سه میلیاردی و توسعه پایدار مرتبط با سلامت قرار دارد. هدف ما سرمایه‌گذاری بیشتر منابع در نقاطی است که بیشترین اهمیت را دارند.»

این گزارش نشان دهنده پیشرفت در چندین زمینه کلیدی از جمله جمعیت سالم‌تر، پوشش همگانی سلامت (UHC) و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در شرایط اضطراری است:

جمعیت سالم‌تر: روند کنونی نشان می‌دهد که احتمالا تا سال ۲۰۲۵، یک میلیارد نفر دیگر از سلامت و رفاه بهتر برخوردار می‌شوند که عمدتا از طریق بهبود کیفیت هوا، دسترسی به آب سالم، اقدامات بهداشتی و تندرستی حاصل می‌شود.

پوشش همگانی سلامت (UHC): بر اساس این گزارش ۳۰ درصد از کشورها در پوشش خدمات بهداشتی ضروری و ارائه حفاظت مالی پیشرفت داشته‌اند، این پیشرفت تا حد زیادی به دلیل افزایش پوشش خدمات بهداشتی در مقابله با اِچ‌آی‌وی است.

مراقبت‌های بهداشتی در شرایط اضطراری: اگرچه پوشش واکسیناسیون برای پاتوژن‌های با اولویت بالا نسبت به اختلالات ناشی از همه‌گیری کووید-۱۹ در سال‌های ۲۰۲۰-۲۰۲۱ بهبود یافته اما هنوز به سطح قبل از همه‌گیری بازنگشته است.

اولین اعتبار پرداخت شده از سوی «صندوق همه‌گیری» در سال ۲۰۲۳ بالغ بر ۳۳۸ میلیون دلار آمریکا بود که به تامین بودجه ۳۷ کشور در پاسخ اولیه به رویدادهای حاد و افزایش عملیات بهداشتی نجات دهنده در بحران‌های طولانی مدت اختصاص یافت.

سازمان بهداشت جهانی با هدف افزایش قابلیت‌های توالی‌یابی ژنومی و تقویت سیستم‌های آزمایشگاهی و نظارتی در سرتاسر جهان به همکاری با کشورها و شرکای خود ادامه می‌دهد.

سایر نکات برجسته گزارش عبارتند از:

- تزریق اولین واکسن مالاریا در جهان، RTS، S/AS۰۱، به بیش از دو میلیون کودک در غنا، کنیا و مالاوی که باعث کاهش ۱۳ درصدی مرگ و میر در میان کودکان واجد شرایط واکسیناسیون شد.

- حذف حداقل یک بیماری استوایی نادیده گرفته شده توسط ۱۴ کشور در سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳ (بنگلادش موفق به حذف دو بیماری شد).

- در دسترس قرار گرفتن اولین سیستم درمانی تمام خوراکی برای سل مقاوم به چند نوع دارو در سال ۲۰۲۲.

- به لطف ابتکار REPLACE سازمان بهداشت جهانی، کشورهایی که سیاست‌های حذف اسیدهای چرب ترانس تولید شده صنعتی را اجرا کرده‌اند به ۵۳ کشور رسید.

- دریافت درمان ضد رتروویروسی توسط بیش از ۷۵ درصد افراد مبتلا به اِچ‌آی‌وی که در بیشتر موارد به سرکوب ویروسی دست یافته‌اند، به این معنی که این افراد دیگر ناقل محسوب نمی‌شوند.

- کاهش مصرف دخانیات در ۱۵۰ کشور در حالی که ۵۶ کشور دیگر در مسیر دستیابی به هدف جهانی برای کاهش مصرف دخانیات تا سال ۲۰۲۵ هستند.

- توسعه برنامه‌های اقدام ملی چندبخشی در زمینه مقاومت ضد میکروبی در ۲۹ کشور دیگر در دوسالانه ۲۰۲۲-۲۰۲۳ که مجموع آن را به ۱۷۸ کشور رساند.

- معرفی واکسن ویروس پاپیلومای انسانی در ۲۵ کشور دیگر که تعداد کل کشورهای تحت پوشش این واکسن را از زمان راه اندازی آن توسط سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۲۰ به ۵۸ کشور رسانده‌است. این اقدام پس از فراخوان مدیرکل سازمان برای ریشه کن کردن سرطان دهانه رحم صورت گرفته‌است.

مسیر پیش روی سازمان بهداشت جهانی

این گزارش به نابرابری‌های قابل توجه در نتایج سلامت، اختلالات ناشی از همه‌گیری کووید-۱۹ و کمبود مداوم کادر بهداشت و درمان که نیازمند سرمایه‌گذاری در آموزش و اشتغال است، اشاره می‌کند.

راه‌اندازی مرکز داده‌های بهداشت جهانی، دسترسی کشورهای عضو به داده‌های بهداشتی و آمارهای ملی را ساده‌تر کرده‌است.

کشورهای عضو تعهد خود را به تامین مالی پایدار سازمان بهداشت جهانی نشان داده‌ و مسیر را برای افزایش کمک‌های ارزیابی شده تا ۵۰ درصد از بودجه پایه مصوب ۲۰۲۲-۲۰۲۳ تا دوره دو سالانه ۲۰۳۰-۲۰۳۱ پذیرفته‌اند.

وب‌سایت کانورسیشن در گزارشی نوشت پاسخ زنان به این پرسش بسیاری از مردان را متعجب و شوکه کرده ‌است.

واقعیت این است که پاسخ زنان به چنین سوالی، ریشه در تجربیات و ترس‌های واقعی آن‌ها از خشونت مردان دارد.

واکنش‌ها نشان می‌دهند برخی مردان، تجربیات زنان را درک نمی‌کنند.

ترجیح زنان در رویارویی با یک خرس به جای یک مرد، ریشه در میزان خشونت مردانه علیه زنان دارد و بر یک عمر آموختن ترس و پیش‌بینی این خشونت استوار است.

این امر به ویژه در مورد خشونت جنسی صادق است؛ موردی که در برخورد با خرس مصداق ندارد.

بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی، یک زن از هر سه زن یعنی حدود ۷۳۶ میلیون نفر از جمعیت جهان در طول زندگی خود خشونت جسمی یا جنسی را از سوی شریک زندگی یا مردان دیگر تجربه کرده است.

این آمار در یک دهه گذشته تقریبا بدون تغییر باقی مانده ‌است.

در مقابل، حملات خرس‌ها بسیار کمتر بوده است چرا که این حیوانات به ندرت انسان‌ها را هدف قرار می‌دهند.

طی ۱۵ سال اخیر در سراسر جهان تنها ۶۶۴ مورد حمله از سوی خرس گزارش شده است.

این آمار سعی در تعمیم دادن این موضوع به تمام مردان ندارد. زنان می‌دانند که همه مردان خطرناک نیستند اما برخی از آنان خشن هستند و رفتار مناسبی با زنان ندارند.

مساله اینجاست که زنان نمی‌دانند از کدام مرد باید بترسند و بنابراین باید همیشه مراقب آزار و اذیت احتمالی از سوی مردان باشند.

به این ترتیب ترس زنان از برخورد با برخی مردان، جزء زندگی روزمره آنان محسوب می‌شود.

آمارها حاکی از آن است که معمولا زنان، قربانی خشونت جنسی و مردان، مرتکب خشونت از جمله علیه سایر مردان می‌شوند.

تعداد مردانی که به زنان آسیب رسانده یا می‌توانند به آن‌ها صدمه بزنند به اندازه‌ای هست که راه تشخیص این دسته از مردان را از دیگر مردها، برای زنان دشوار کند.

در بسیاری از موارد، خشونت‌ها از سوی مردانی رخ می‌دهند که زنان آن‌ها را می‌شناسند اما همچنان خطر از جانب مردان ناشناس نیز وجود دارد.

تحقیقات نشان می‌دهند زنان به همین دلیل مجبورند رفتار خود را تغییر دهند و در انتخاب مسیر، لباس و موارد دیگر محتاط باشند تا مورد آزار و اذیت مردان قرار نگیرند.

محققانی مانند فیونا ورا-گری این امر را «تلاش برای ایمنی» می‌نامند.

این نگاه زنان به مردان تنها از اعمال خشونت فیزیکی سرچشمه نمی‌گیرد. اعمال و رفتارهای غیرخشونت‌آمیز مردان نیز می‌تواند به زنان آسیب برساند. برای مثال تبعیض جنسیتی، زن‌ستیزی، شوخی‌های توهین‌آمیز، رفتارهای آزاردهنده و ... همگی از این دست هستند و متاسفانه اغلب مردان، خواسته یا ناخواسته در این امور دخیل‌اند. در حالی که خرس‌ها چنین کارهایی انجام نمی‌دهند!

اِما پیتمن، برای توصیف این پدیده آن را به «هرم انسانی» تشبیه کرده است.

این نویسنده انگلیسی معتقد است در قاعده این هرم، مردانی قرار دارند که در برابر اعمال زن‌ستیزانه و بدرفتاری‌ها سکوت می‌کنند. در طبقات بالاتر، مردانی هستند که خود در چنین اعمالی، از شوخی‌های توهین‌آمیز گرفته تا ارتکاب خشونت علیه زنان نقش دارند.

اثر کلی این سکوت چه عمدی و چه از طریق جهل یا بی‌تفاوتی، عادی‌سازی و حمایت از اقدامات شکارچیان جنسی مرد و مرتکبان آزار خانگی است.

متجاوزان و قاتلان، کسانی که زنان را تعقیب و کنترل می‌کنند و آن‌ها را مورد سوء‌استفاده قرار می‌دهند، همه از این فرهنگ سکوت و بی‌تفاوتی قدرت می‌گیرند و به تداوم زن‌ستیزی که واقعیت زندگی روزمره زنان است دامن می‌زنند اما در هیچ نقطه‌ای از این زنجیره، خرس‌ها دیده نمی‌شوند!

مردان در حالت دفاعی

بسیاری از مردان وقتی بحث خشونت علیه زنان پیش می‌آید شگفت‌زده می‌شوند. پاسخ آن‌ها به چنین بحثی معمولا یک عبارت است: «نه همه مردان ...»

هنگامی که زنان در رسانه‌های اجتماعی خشم و ناراحتی خود را پس از قتل سارا اورارد به دست یک افسر پلیس در سال ۲۰۲۱ ابراز کردند، هشتگ «نه همه مردان» در فضای مجازی ترند شد.

ترس و نگرانی زنان یک واقعیت است و نباید نادیده گرفته‌ شود.

زنان به دلیل تجربیاتشان از رفتارهای برخی مردان، مجبورند در زندگی روزمره محدودیت‌هایی را تحمل کنند که مردها با آن‌ها بیگانه هستند.

مردان می‌توانند تا دیر‌وقت، به تنهایی، بدون رعایت نکات ایمنی یا بدون اینکه با شنیدن صدای پایی از پشت سر، قلبشان تندتر بزند، در مسیر دلخواه‌ قدم بزنند اما زنان مضطربند که مبادا از جانب مردان در معرض خشونت جنسی و غیرجنسی قرار بگیرند.

شاید همه مردان خطرناک نباشند اما تجربه زنان چیز دیگری می‌گوید. گفت‌وگوها در این باره فرصتی ایجاد می‌کند تا مردان ترس‌های واقعی زنان را درک کنند و بخشی از راه‌حل باشند نه مشکل.