وزیر کشور دولت ابراهیم رئیسی با دفاع از فعالیت حجاببانان هشدار داد ممانعت کردن از فعالیت این افراد جرمانگاری شده و خاطیان مجازات خواهند شد. حسن یونسی، وکیل، روز چهارشنبه هشتم آبان خبر داد همراه با وکیل دیگری درخواست ابطال دستورالعمل وزارت کشور را به دیوان عدالت اداری داده است.
یونسی در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «امروز به همراه دوست و همکار گرامی، جناب آقای علی مجتهدزاده، درخواست ابطال دستورالعمل وزارت کشور برای برخورد با بیحجابی به دلیل ایرادات حقوقی فراوان را به دیوان عدالت اداری تقدیم کردیم. به امید دادرسی عادلانه وحاکمیت مطلق قانون و پایان دادن به اقدامات سلیقهای.»
احمد وحیدی، وزیر کشور، روز چهارشنبه در حاشیه جلسه هیات دولت جمهوری اسلامی ضمن قدردانی از حجاببانان گفت: «از همه گروههای آمران به معروف و ناهیان از منکر بر اساس وظیفه قانونی خود حمایت میکنیم.»
او بار دیگر تاکید کرد وزارت کشور مجوزی برای فعالیت حجاببانان صادر نکرده است.
به گفته او، حجاببانان براساس قانون حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر مجوز دارند: «لذا به مجوزی نیاز ندارند که ما بخواهیم در وزارت کشور به آنها بدهیم.»
وحیدی اضافه کرد وزارت کشور قرار نیست برای «فعالیت تک تک گروهها» مجوز صادر کند.
اظهارات امروز وزیر کشور در حالی مطرح شد که بسیاری از فعالان سیاسی و مدنی از او خواستهاند به دلیل دروغگویی در ارتباط با فعالیت حجاببانان استعفا دهد.
وحیدی روز اول آذر سازماندهی حکومتی گروههای حجاببان را رد کرده و مدعی شده بود این گروهها مردمی هستند.
او گفته بود: «ما مجوز خاصی برای این کار صادر نکردهایم. در واقع تحت عنوان امر به معروف و نهی از منکر ظاهرا گروههای مردمی اقدام میکنند و کارشان در این چارچوب است.»
روزنامه اعتماد روز چهارم آذر تصویری از یک بخشنامه «خیلی محرمانه» وزارت کشور درباره حجاببانها را منتشر کرد که نشان میدهد حضور این نیروها به درخواست خود این وزارتخانه بوده است.
در بخشی از این سند آمده که وزیر کشور خواستار برخورد با شهروندان بیاعتنا به حجاب اجباری و تصویربرداری از آنها شده است.
بر اساس این سند، سازمان اطلاعات فراجا، سازمان اطلاعات سپاه و وزارت اطلاعات ملزم به «تصویربرداری و تهیه مستندات و احزار هویت» مخالفان حجاب اجباری هستند.
وبسایت خبری رویداد ۲۴ در گزارشی با اشاره به تناقضات موجود نوشت وزیر کشور باید به خاطر دروغگویی، ریاکاری و نداشتن شفافیت عذرخواهی کند و برکنار شود.
وحیدی روز هشتم آذر در واکنش به انتقادهای مطرح شده،افشای این سند را از سوی روزنامه اعتماد غیرقانونی خواند.
او گفت: «چرا تلاش کردند یک مطلب با مهر طبقهبندی را از درون دستگاهی بگیرند، چرا تلاش کردند آن را منتشر کنند و آن را به عنوان کار درست مطرح کنند که سه کار غیرقانونی است.»
از سوی دیگر مرکز مشاوره و آموزش حقوقی ویژه کنشگران (دادبان) روز هشتم آذر نوشت با توجه به سند افشا شده در مورد بخشنامه محرمانه وزارت کشور درباره حجاب اجباری و اثبات غیرقانونی بودن آن، شهروندان میتوانند بر اساس اصل ۱۷۳ قانون اساسی جمهوری اسلامی به دیوان عدالت اداری شکایت کنند.
به گفته دادبان، شهروندان میتوانند «خواستار لغو این بخشنامه و پاسخگو کردن وزارت کشور در برابر صدور آن» شوند.
آفاق خسرویزند (رحیمیان) که از تاریخ ۲۲ آبان به دلیل عفونت شدید ریه در بخش آیسییو بستری شده بود، روز سهشنبه ۳۰ آبان از دنیا رفت.
پس از درگذشت این شهروند بهائی و صادر نشدن اجازه دفن او در «گلستان جاوید تهران»، آرامگاه متعلق به بهائیان، از خانواده رحیمیان خواسته شد پیکر مادرشان را در گورستان خاوران دفن کنند.
فرزندان خسرویزند از این کار سر باز زدند و در اطلاعیهای اعلام کردند پیکر مادرشان را برای «حفظ استقلال جامعه بهائی»، «احترام به حریم آرامگاه خاوران» و «میل مادرشان به یادگیری»، به دانشکده پزشکی دانشگاه تهران اهدا کردند.
محروم شدن پیروان آیین بهائی در ایران از حق کفن و دفن با رعایت مراسم خود و در آرامگاه خودشان، یکی از نمونههای سرکوب و آزار جامعه بهائیان به دست جمهوری اسلامی است.
آنها همواره از دفن اجباری درگذشتگان خود در محل گورهای دستهجمعی خاوران خودداری کردهاند.
فعالان جامعه بهائی و سازمانهای حقوق بشری در یک سال گذشته گزارشهای متعددی دادهاند که بر اساس آنها مقامهای جمهوری اسلامی مانع دفن پیکر بهائیان در «گلستان جاوید تهران»، آرامگاه متعلق به بهائیان شدهاند و برخی از درگذشتگان بهائی را بدون اطلاع خانوادههایشان در آرامگاه خاوران دفن کردهاند.
آرامگاه خاوران محل دفن پیکر اعدامشدگان دهه ۶۰ و به ویژه قربانیان اعدامهای گسترده سیاسی در سال ۶۷ است.
فعالان بهائی معتقدند دفن پیکر بهائیان در آرامگاه خاوران از سوی حکومت نه تنها با هدف آزار بهائیان بلکه به منظور مخدوش کردن آثار دفن جمعی اعدامشدگان در این آرامگاه صورت میگیرد.
زندانیان سیاسی: آفاق با بیعدالتی و خشونت در ستیز بود
۱۴ زن زندانی سیاسی در نامهای که نسخهای از آن به دست ایراناینترنشنال رسیده، از ۱۵ فروردین ۱۳۶۳ که خبر تیرباران رحیم رحیمیان، همسر آفاق خسرویزند را به او دادند به عنوان روزی یاد کردند که «آفاقِ جوان ناگهان با روی دیگر زندگی مواجه شد».
مهوش ثابت، فریبا کمالآبادی، نرگس محمدی، گلرخ ایرایی، سپیده کشاورز، مهوش عدالتی، سپیده قلیان، فائزه هاشمی، ناهید تقوی، شکیلا منفرد، محبوبه رضایی، رضوانه خانبیگی، زهرا توحیدی و هدا توحیدی امضاکنندگان این نامه هستند.
به گفته آنها، «آن روز سرد و سخت زندگی» تا آخرین نفس همراه آفاق بود.
رحیم رحیمیان به دلیل بهائی بودن تیرباران شد و ماموران هرگز پیکرش را به خانواده تحویل ندادند.
احتمال میرود پیکر او در آرامگاه خاوران به خاک سپرده شده باشد.
مصادره خانه و تمامی وسایل متعلق به این خانواده بهائی، ریختن کتابهای درسی دو پسر خردسال در چمدانی که اجازه داده بودند آفاق با خود از خانه خارج کند و ترک خانه بیمجالی برای سوگواری، بخشی از رنجی است که این زندانیان از زندگی این زن بهائی روایت کردهاند.
امضاکنندگان این نامه، آفاق خسرویزند را زنی با استقامت توصیف کردند که ناملایمات زندگی او را از «مدارِ مدارا» خارج نکرد و با ضعف و زبونی و بیعدالتی و خشونت در ستیز بود.
آنها با اشاره به اینکه آفاق معنای «سلب حق حیات» را زندگی کرده و درد آن را با تمام وجود کشیده بود، او را انسانی توصیف کردند که قدرت روحیاش از عشق بیکرانش به حق حیات سرچشمه میگرفت.
در این نامه به زندانی شدن کامران و کیوان رحیمیان، دو پسر آفاق و عروسش فاران حسامی، در سال ۱۳۹۰ اشاره شده و آمده که وقتی آنها زندانی شدند، آفاق سرپرستی دو نوه خردسالش، ژینا و آرتین را بر عهده گرفت.
بر اساس این نامه، آفاق سالها این دو کودک را برای دیدن والدینشان به زندان اوین و زندان گوهردشت میبرد.
کامران رحیمیان و همسرش فاران حسامی در سال ۱۳۹۰ به دلیل تدریس در دانشگاه مجازی بهائیان ایران بازداشت و چهار سال زندانی شدند.
کیوان رحیمیان، مترجم و روانشناس نیز پس از تحمل پنج سال حبس به اتهام تدریس به جوانان محروم از تحصیل بهائی، در سال ۱۳۹۶ از زندان رجایی شهر کرج آزاد شد.
به گفته نویسندگان این نامه، کامران رحیمیان صاحب نوآوری در گسترش مکتب روانشناسیِ «ارتباط بدون خشونت» در ایران است.
این زنان زندانی در ادامه به دلیل بستری شدن آفاق در بیمارستان پرداخته و نوشتند: «آفاق پس از دستگیری مجدد پسرش کیوان و بیخبری و دوریِ دوباره از او، در بستر بیماری افتاد و عصر ۲۷ آبان ۱۴۰۲ در کشاکش آخرین نبردش در حالی که تصویر زندان اوین دوباره به قاب زندگیاش بازگشته بود، درگذشت.»
مسوولان زندان پیش از درگذشت آفاق و با وجود وضعیت وخیم او، با مرخصی پسرش کیوان رحیمیان که از ۲۷ تیر ۱۴۰۲ بهصورت بلاتکلیف در زندان اوین بود، موافقت نکردند.
این زندانی عقیدتی در نهایت روز چهارم آذر برای سه روز و به منظور شرکت در مراسم ترحیم مادرش با تودیع قرار وثیقه به مرخصی اعزام شد.
این ۱۴ زن زندانی سیاسی در پایان نامهشان ضمن تسلیت به خانواده و نزدیکان آفاق خسرویزند، خطاب به آنها نوشتند: «امیدواریم رهایی او از رنج و محنت این زندگی و حیاتِ سراسر استقامت و پربارَش سبب تسلای خاطر شما باشد.»
منابع غیررسمی میگویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی میکنند اما قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتیگری را به رسمیت میشناسد.
بهائیان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ و استقرار جمهوری اسلامی به طور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار دارند.