سخنگوی وزارت خارجه آمریکا: با گذشت زمان، شرایط برای حکومت ایران بدتر میشود
تامی پیگوت، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا، گفت فشار اقتصادی بر جمهوری اسلامی همچنان در حال افزایش است و با گذشت زمان، شرایط برای حکومت ایران بدتر میشود. او تاکید کرد که تحریمهای دولت دونالد ترامپ، توانایی جمهوری اسلامی را برای تامین مالی فعالیتهای «مخرب» محدود کرده است.
پیگوت در گفتوگو با شبکه فاکسنیوز گفت: «فشار اقتصادی همچنان ادامه دارد و آثار آن در حال انباشتهشدن است. با گذشت زمان، شرایط برای حکومت ایران بدتر میشود.»
او با اشاره به پیامدهای عملیات «طرد اقتصادی» دولت آمریکا گفت: «ما شاهد تورم ۳۰۰ تا ۴۰۰ درصدی در ایران هستیم. همچنین شاهد تاثیرات اقتصادی واقعی این عملیات هستیم که مستقیما توانایی جمهوری اسلامی را برای ادامه فعالیتهای مخرب محدود میکند.»
سخنگوی وزارت خارجه آمریکا افزود که جلوگیری از دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هستهای همچنان هدف اصلی دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، است.
پیگوت گفت: «ترامپ اصل اساسی را کاملا روشن کرده است؛ جمهوری اسلامی نباید به سلاح هستهای دست یابد و این همچنان هدف اصلی است.»
پیگوت افزود: «ما با همکاری وزارت خزانهداری آمریکا به اعمال تحریمها ادامه میدهیم تا عملیات طرد اقتصادی را تقویت کنیم و جمهوری اسلامی را از درآمدهایی که برای ادامه فعالیتهای مخرب خود نیاز دارد، محروم سازیم.»
اعتراضات آبان ۱۳۹۸ تنها یک رویداد سیاسی در تاریخ معاصر ایران نبود. این اعتراضات پرسشی جدی را نیز پیش روی ادبیات گذاشت: کسانی که در خیابانها دیده شدند، پیش از آن چه جایگاهی در جهان داستانهای ما داشتند؟
در هفتمین سالگرد آبان، این پرسش همچنان پابرجاست. جامعه ایران در سالهای اخیر اعتراضات دی ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸، جنبش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ و اعتراضات خونبار دی ۱۴۰۴ را تجربه کرده است. این رویدادها با همه تفاوتهایشان در مطالبات و شرایط تاریخی، در حافظه جمعی ایرانیان با یکدیگر پیوند خوردهاند.
تاثیر یک جنبش بر ادبیات را نمیتوان تنها با شمار کتابها و شعرهایی سنجید که درباره آن منتشر میشوند. دگرگونی عمیقتر زمانی رخ میدهد که جنبش، شخصیتهای تازهای وارد داستان کند، زبان روایت را تغییر دهد و نویسنده را با تجربههایی روبهرو سازد که پیشتر بیرون از جهان ادبی او مانده بودند.
انتشار آثاری درباره آبان نشاندهنده واکنش ادبی به این رویداد است، اما برای اثبات شکلگیری جریانی تازه در داستاننویسی کافی نیست. مساله مهمتر این است که ادبیات ایران تا چه اندازه توانسته زندگی گروههای اجتماعی حاضر در اعتراضات، بهویژه اقشار کمبرخوردار را مستقل از لحظه اعتراض و سرکوب روایت کند.
فرودستان در جهان داستان
در دهههای چهل و پنجاه خورشیدی، طبقه اجتماعی در بخش مهمی از ادبیات داستانی ایران جایگاهی برجسته داشت. کارگران، روستاییان، حاشیهنشینان و تهیدستان گاه شخصیتهای اصلی روایت بودند.
علیاشرف درویشیان در «آبشوران» به فقر و محرومیت شهری پرداخت. احمد محمود در «همسایهها» مناسبات طبقاتی و سیاسی را در بستر زندگی روزمره روایت کرد و غلامحسین ساعدی نیز در بخشی از آثارش به جهان گروههای محروم و مناسبات سلطه توجه نشان داد.
البته حضور فرودستان در ادبیات متعهد همیشه به معنای بازنمایی مستقل تجربه آنان نبود. گاهی کارگر و دهقان بیش از آنکه شخصیتی با زندگی و تضادهای خاص خود باشند، حامل آرمانهای سیاسی نویسنده میشدند. با این همه، فقر، کار و نابرابری در مرکز توجه بخش مهمی از داستاننویسی آن دوران قرار داشت.
در بخشی از داستاننویسی دهههای اخیر، مناسبات خصوصی، بحرانهای فردی و تجربه طبقه متوسط شهری سهم چشمگیری از جهان روایت داشتهاند. این گرایش را نمیتوان به تمام ادبیات معاصر تعمیم داد و لزوما هم نشانه ضعف ادبی نیست. با این حال، میتوان پرسید چه گروههایی بیشتر به شخصیت داستان تبدیل شدهاند و زندگی چه کسانی کمتر مجال روایت پیدا کرده است.
آبان ۱۳۹۸ این پرسش را دوباره پیش کشید. افزایش ناگهانی قیمت بنزین جرقه اعتراضات بود، اما فشار معیشتی، نابرابری اقتصادی و احساس محرومیت نیز در شکلگیری نارضایتیها نقش داشتند. اعتراضات در شهرها و مناطق مختلف رخ داد و نمیتوان همه معترضان را متعلق به یک طبقه اجتماعی دانست.
با این حال، پیوند اعتراضات با مساله معیشت، توجه به زندگی گروههای کمبرخوردار را ضروری میکند. کارگر، جوان بیکار یا ساکن محله محروم تنها هنگام اعتراض یا کشتهشدن به شخصیتی شایسته روایت تبدیل نمیشود. او پیش از آن نیز زندگی، زبان، روابط خانوادگی، آرزوها و شکستهای خود را داشته است.
ادبیاتی که انسان را تنها در قامت قربانی میبیند، هنوز تمام زندگی او را روایت نکرده است.
البته کمرنگبودن برخی تجربههای اجتماعی در ادبیات را نمیتوان صرفا به انتخاب نویسندگان نسبت داد. سانسور، مناسبات نشر، ضعف نقد مستقل و دشواریهای اقتصادی نویسندگی نیز در شکلگیری جهان داستانی تاثیر دارند. سانسور گاهی پیش از آنکه جملهای نوشته شود، موضوع یا شخصیتی را از ذهن نویسنده کنار میزند.
از سوی دیگر، همه افراد فرصت یکسانی برای نویسندهشدن ندارند. آموزش، وقت آزاد، امنیت اقتصادی، شبکههای ارتباطی و امکان انتشار تعیین میکنند چه کسانی بتوانند تجربه خود را به اثری ادبی تبدیل کنند. در چنین شرایطی، غیبت برخی زندگیها از جهان داستان تنها مسالهای مربوط به سلیقه ادبی نیست، بلکه به ساختار اجتماعی تولید ادبیات نیز مربوط میشود.
دادخواهان، صاحبان حافظه
یکی از مهمترین پیامدهای فرهنگی آبان را میتوان در تغییر جایگاه روایتگران جستوجو کرد.
واکنش به آبان تنها در گزارشهای خبری و تحلیلهای سیاسی باقی نمانده است. تلاشهایی برای ثبت و روایت این تجربه در قالبهای ادبی و مستند نیز صورت گرفته، هرچند برای ارزیابی جایگاه این آثار در تاریخ ادبیات معاصر به بررسی دقیقتر مجموعه آثار منتشرشده نیاز داریم.
اما اتفاق مهم دیگری بیرون از فضای معمول نشر رخ داده است. خانوادههای دادخواه خود به روایتگران تاریخ تبدیل شدهاند.
آنان با انتشار تصاویر، ثبت خاطرات، گردآوری اسناد و بازگویی زندگی عزیزانشان در برابر فراموشی ایستادهاند. در این روایتها، جانباخته دیگر فقط نامی در فهرست قربانیان نیست، بلکه انسانی است با خاطرات کودکی، روابط خانوادگی، آرزوها و زندگی ناتمامی که گزارشهای سیاسی بهتنهایی قادر به بازنمایی آن نیستند.
تجربه خانوادههای جانباختگان پرواز ۷۵۲ هواپیمایی بینالمللی اوکراین نیز از همین منظر اهمیت دارد. سرنگونی این هواپیما در دی ۱۳۹۸ رویدادی متفاوت از اعتراضات آبان بود، اما تلاش خانوادهها برای حفظ خاطرات و پیگیری دادخواهی نشان داد چگونه سوگ خصوصی میتواند به کنشی عمومی برای ثبت حقیقت تبدیل شود.
خاطره، شهادت و اسناد دادخواهی لزوما اثر ادبی نیستند، اما میتوانند منابع ارزشمندی برای آفرینش ادبی در آینده باشند. این روایتها بخشی از زندگی انسانهایی را حفظ میکنند که در گزارشهای رسمی یا خبری اغلب تنها در لحظه مرگ حضور دارند.
در این میان، نابرابری اجتماعی حتی بر امکان ثبت خاطرات نیز سایه میاندازد. همه خانوادهها دسترسی یکسانی به رسانه، ناشر، امکانات مالی یا شبکههای فرهنگی ندارند. خاطرات برخی به کتاب تبدیل میشود و تجربه برخی دیگر در گفتوگوهای شفاهی یا حافظه نزدیکان باقی میماند.
نابرابری تنها بر سرنوشت انسانها اثر نمیگذارد، بلکه بر اینکه روایت چه کسانی در تاریخ باقی بماند نیز تاثیر میگذارد.
کتابها و زبان مقاومت
جنبشهای اجتماعی همیشه با تولید آثار تازه بر فرهنگ تاثیر نمیگذارند. گاهی متنی قدیمی در موقعیتی تاریخی معنایی تازه پیدا میکند.
در جنبش «زن، زندگی، آزادی»، شبکههای اجتماعی به یکی از میدانهای گفتوگوی فرهنگی تبدیل شدند. معرفی و خواندن آثار سیاسی، فلسفی و تاریخی، از جمله کتابهایی درباره آزادی، اقتدارگرایی، نافرمانی مدنی و مقاومت، در کنار دیگر شکلهای مشارکت فرهنگی جریان داشت.
اهمیت این فعالیتها تنها در معرفی کتاب نبود. خواندن میتوانست به شکلی از مشارکت در گفتوگوی اجتماعی تبدیل شود. آثاری که پیشتر در حلقههای محدودتری خوانده میشدند، در موقعیتی تازه امکان پیدا میکردند به زبانی مشترک برای توضیح تجربه مقاومت بدل شوند.
مقاله «قدرت بیقدرتان» واتسلاو هاول نمونه تاریخی قابلتوجهی است. هاول آن را در سال ۱۹۷۸ نوشت، اما یازده سال بعد، در تحولات سیاسی ۱۹۸۹ در چکسلواکی، مورد توجه قرار گرفت. این متن در شبکههای فکری و مدنی مخالفان حکومت کمونیستی دستبهدست شد و به توضیح سازوکارهای قدرت و مقاومت کمک کرد.
این تجربه نشان میدهد رابطه متن و جنبش اجتماعی یکطرفه نیست. آثار فکری میتوانند به شکلگیری زبان مقاومت کمک کنند و جنبشها نیز به نوشتههای موجود معنای تازهای ببخشند.
البته شرایط آبان ۱۳۹۸ و جنبش ۱۴۰۱ یکسان نبود. قطع گسترده اینترنت و شدت سرکوب در آبان، امکان ارتباط و ثبت عمومی واکنشها را محدود کرد. در جنبش ۱۴۰۱ نیز مساله حجاب اجباری، آزادی بدن و حقوق زنان با تجربه روزمره بسیاری از هنرمندان و نویسندگان پیوند مستقیم داشت. به همین دلیل نمیتوان میزان مشارکت فرهنگی در این دو دوره را بدون توجه به تفاوت شرایط مقایسه کرد.
رابطه ادبیات و جنبش اجتماعی تنها به نوشتن درباره یک واقعه محدود نیست. گاهی شیوه خواندن، گردش آثار و جایگاه اجتماعی نویسنده و مخاطب نیز تغییر میکند.
تاریخ چگونه وارد رمان میشود؟
تاریخ ادبیات جهان نشان میدهد که تاثیر جنبشها و تحولات اجتماعی بر ادبیات همیشه فوری و مستقیم نیست.
انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ مناسبات قدرت، مالکیت و منزلت اجتماعی را در دهههای بعد دگرگون کرد. رمان قرن نوزدهم فرانسه در بستر همین تحولات شکل گرفت. در آثار بالزاک، پول، رقابت طبقاتی و تلاش برای کسب موقعیت اجتماعی نقشی تعیینکننده در سرنوشت شخصیتها دارند.
بالزاک لزوما درباره روزهای انقلاب نمینوشت. جهان اجتماعی دگرگونشده پس از انقلاب، بخشی از زمینه تاریخی داستانهای او بود.
جنبش مه ۱۹۶۸ فرانسه نیز پرسشهایی درباره اقتدار، آزادی فردی، مناسبات جنسیتی و قدرت نهادهای فرهنگی را به میدان گستردهتری کشاند. بسیاری از این مباحث پیشتر وجود داشتند، اما جنبش به آنها نیروی اجتماعی تازهای بخشید و بازتابشان در ادبیات، سینما و نقد فرهنگی ادامه یافت.
این نمونهها قرار نیست نسخهای آماده برای آینده ادبیات ایران باشند. آنچه اهمیت دارد این است که تاثیر یک رویداد تاریخی را نباید تنها در آثاری جستوجو کرد که مستقیما درباره همان رویداد نوشته شدهاند.
ممکن است رمانهای مهمی که در آینده تحت تاثیر آبان ۱۳۹۸ نوشته میشوند، هیچ اشاره مستقیمی به اعتراضات نداشته باشند. شاید شخصیتهایشان درگیر مساله بیکاری، نابرابری، مهاجرت، خشونت، بیاعتمادی یا فروپاشی روابط اجتماعی باشند. تجربه آبان میتواند بدون آنکه نامی از آن برده شود، در جهان این شخصیتها حضور داشته باشد.
البته تشخیص چنین تاثیری به مطالعه تاریخی و ادبی دقیق نیاز دارد. نمیتوان هر داستانی درباره فقر یا نابرابری را محصول یک جنبش اعتراضی دانست.
داستانهایی که هنوز نوشته نشدهاند
اکنون میتوان نشانههایی از واکنش فرهنگی به آبان را دید. روایتهایی نوشته شدهاند، خاطراتی ثبت شدهاند و خانوادههایی در برابر فراموشی ایستادهاند. اما هنوز برای داوری درباره تاثیر پایدار آبان بر فرم و زبان داستاننویسی ایران زود است.
اعتراضات خونبار دی ۱۴۰۴ نیز به حافظه اعتراضی جامعه افزوده شدهاند. ثبت نام جانباختگان، شهادتها و خاطرات خانوادهها در این مرحله بیش از هر چیز با مستندسازی، سوگ و دادخواهی پیوند دارد. پیامدهای ادبی چنین رویدادهایی ممکن است سالها بعد آشکار شوند.
با این حال، گذشت زمان بهتنهایی ادبیات تازهای خلق نمیکند. آزادی نوشتن، امکان انتشار، نقد مستقل و حضور تجربههای متنوع اجتماعی در جهان داستان ضروریاند.
شاید نویسندگان آثار آینده درباره آبان کسانی باشند که در سال ۱۳۹۸ نوجوان بودند، در محلههای معترض زندگی میکردند یا سرکوب و دادخواهی به بخشی از حافظه خانوادگیشان تبدیل شده است.
اما مساله تنها این نیست که چه کسانی در آینده درباره آبان خواهند نوشت. پرسش این است که آیا ادبیات ایران میتواند جهان اجتماعی کسانی را روایت کند که حضورشان در خیابان دیده شد، اما زندگیشان در داستانها کمتر بازتاب یافت؟
شاید مهمترین داستانهای آبان هنوز نوشته نشدهاند؛ داستان زندگی کسانی که صدایشان در خیابان شنیده شد، اما جهانشان هنوز بهقدر کافی در ادبیات دیده نشده است.
اعتراضات آبان ۱۳۹۸ یکی از مهمترین نقاط عطف در تاریخ سیاسی جمهوری اسلامی است؛ واقعهای که نهتنها ابعاد شکاف میان جامعه و حکومت را آشکار کرد، بلکه نشان داد ساختار سیاسی ایران برای حفظ کنترل خود تا چه اندازه آمادگی استفاده از خشونت سازمانیافته را دارد.
آبان ۹۸ را نمیتوان صرفا واکنشی خیابانی به افزایش قیمت بنزین دانست؛ این اعتراضات حاصل انباشت بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بود که در نهایت به رویارویی بخش گستردهای از جامعه با کلیت نظام سیاسی انجامید.
در اعتراضات آبان ۹۸، شعارهای ضدحکومتی در شهرهای مختلف نشان داد که نارضایتی از عملکرد دولت روحانی فراتر رفته و کلیت نظام سیاسی را هدف گرفته است.
از بحران اقتصادی تا انفجار اجتماعی
در ۲۴ آبان ۱۳۹۸، پس از اعلام ناگهانی افزایش قیمت بنزین، اعتراضات در شهرهای مختلف ایران آغاز شد. قیمت بنزین سهمیهای از هزار به هزار و پانصد تومان و قیمت بنزین آزاد از هزار به سه هزار تومان افزایش یافت. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شد که اقتصاد ایران تحت تاثیر تحریمهای آمریکا، سقوط ارزش ریال، تورم، کاهش قدرت خرید و گسترش بیکاری قرار داشت.
با این حال، افزایش قیمت بنزین صرفا جرقه اعتراضات بود، نه علت اصلی آن. تجربه اعتراضات دی ۱۳۹۶ نشان داده بود که نارضایتی عمومی از عملکرد دولت فراتر رفته و بخشهایی از جامعه کلیت ساختار سیاسی را مسئول وضعیت موجود میدانستند. در آبان ۹۸ نیز مطالبات اقتصادی بهسرعت جای خود را به شعارهای سیاسی و ضدحکومتی داد.
اعتراضات سراسری و جغرافیای سرکوب
اعتراضات در فاصله ۲۴ تا ۳۰ آبان به ۲۹ استان کشور گسترش یافت. تهران، کرج، شیراز، مشهد، اصفهان، کرمانشاه، اهواز، ماهشهر و بهبهان از جمله کانونهای مهم اعتراضات بودند. در برخی مناطق، معترضان خیابانها را مسدود کردند و شماری از بانکها، خودروها، پمپبنزینها و ساختمانهای دولتی به آتش کشیده شدند.
حکومت در پاسخ، از نیروهای انتظامی، امنیتی و نظامی برای متوقفکردن اعتراضات استفاده کرد. گزارشهای متعدد از شلیک مستقیم به معترضان، استفاده از سلاح جنگی و کشتهشدن افراد غیرمسلح منتشر شد.
آمار قربانیان همچنان یکی از مهمترین موضوعات مورد مناقشه است. عفو بینالملل ابتدا کشتهشدن دستکم ۳۰۴ نفر را مستند کرد و در بهروزرسانی بعدی این رقم را به ۳۲۳ نفر رساند. گزارشگر ویژه سازمان ملل نیز از گزارشهای تاییدنشده درباره بیش از ۴۰۰ کشته سخن گفت. در مقابل، گزارش تحقیقی رویترز در دوم دی ۱۳۹۸، به نقل از سه مقام ناشناس وزارت کشور جمهوری اسلامی، شمار کشتهشدگان را حدود ۱۵۰۰ نفر اعلام کرد.
شدت سرکوب نیز در همه استانها یکسان نبود. گزارش سازمان ملل نشان میداد که استانهای خوزستان و کرمانشاه از جمله مناطقی بودند که آمار بالایی از کشتهشدگان در آنها گزارش شده بود.
ماهشهر؛ نماد خشونت مرگبار
در میان مناطق مختلف، ماهشهر یکی از خونینترین صحنههای اعتراضات بود. گزارشها حاکی از آن است که در جریان درگیریها، گروهی از معترضان به نیزارهای اطراف منطقه پناه بردند و نیروهای امنیتی با استفاده از خودروهای زرهی و سلاحهای سنگین به سوی آنان شلیک کردند.
ایرانوایر به نقل از یک مقام محلی، شمار کشتهشدگان ماهشهر را ۱۴۸ نفر اعلام کرد. وزارت خارجه آمریکا نیز در آبان ۱۳۹۹ از کشتهشدن احتمالی ۱۴۸ غیرنظامی در این منطقه سخن گفت و دو مقام امنیتی خوزستان را تحریم کرد.
در بیانیه آمریکا، جزئیات تکاندهندهای از واقعه مطرح شده بود: شلیک تکتیراندازها از پشتبامها، تعقیب معترضان با خودروهای زرهی، محاصره معترضان در نیزارها، شلیک مسلسل به سوی افراد پناهگرفته در منطقه، آتشزدن نیزارها و تیراندازی به افرادی که قصد خروج داشتند.
ماهشهر صرفا یک شهر که محل اعتراض باشد نبود. این منطقه به دلیل موقعیت راهبردی در صنعت پتروشیمی و زیرساختهای اقتصادی ایران اهمیت ویژهای دارد. از این منظر، حکومت احتمالا اعتراضات در این منطقه را علاوه بر یک مساله خیابانی، تهدیدی علیه امنیت زیرساختهای اقتصادی و صنعتی تلقی میکرد. اما حتی اگر حکومت از وجود تهدید امنیتی سخن بگوید، چنین ادعایی مجوز استفاده نامتناسب از نیروی مرگبار علیه جمعیت غیرمسلح نیست.
قطع اینترنت؛ خاموشکردن صدای شاهدان
یکی از مهمترین ابعاد سرکوب آبان، قطع تقریبا سراسری اینترنت بود. از بعدازظهر ۲۵ آبان، دسترسی به اینترنت جهانی بهشدت محدود شد و سطح اتصال کشور در مقطعی به حدود پنج درصد وضعیت عادی رسید.
این اقدام صرفا محدودکردن ارتباطات نبود؛ پیامد مستقیم آن دشوارشدن انتشار تصاویر سرکوب، اختلال در ارتباط خانوادهها با یکدیگر و محدودشدن امکان مستندسازی مستقل بود. در حالی که اینترنت جهانی قطع شده بود، بخشهایی از شبکه ملی اطلاعات و خدمات داخلی همچنان فعالیت میکردند. این موضوع نشان میدهد که خاموشی ارتباطات بینالمللی، اقدامی سازمانیافته و هدفمند بود.
زنجیره مسئولیت و سرکوب پس از خیابان
مسئولیت سرکوب آبان را نمیتوان تنها به رفتار ماموران حاضر در خیابان محدود کرد. گزارش رویترز از جلسه علی خامنهای با مقامهای ارشد حکومتی و امنیتی در ۲۶ آبان ۱۳۹۸ و دستور برخورد قاطع برای پایاندادن به اعتراضات، پرسشهای جدی درباره مسئولیت سطوح عالی قدرت مطرح میکند. همچنین تصمیم شورای عالی امنیت ملی درباره قطع اینترنت و مواضع عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور وقت جمهوری اسلامی، از جمله شواهد مهم برای بررسی ساختار تصمیمگیری هستند.
سرکوب نیز با پایان اعتراضات خیابانی خاتمه نیافت. عفو بینالملل از بازداشت بیش از هفت هزار نفر، شکنجه، اعترافگیری اجباری، محرومیت از وکیل و تهدید خانوادههای قربانیان گزارش داد. پرونده سه معترض، امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی، که به اعدام محکوم شدند و اجرای حکمشان پس از اعتراضات گسترده متوقف شد، نمونهای از ادامه برخورد قضایی با معترضان بود.
عفو بینالملل در گزارش تحقیقی خود با عنوان «لهکردن انسانیت»، مجموعهای از موارد نقض حقوق بشر پس از اعتراضات را مستند کرد.
بر اساس این گزارش، بیش از هفت هزار نفر، شامل مردان، زنان و کودکان، در ارتباط با اعتراضات بازداشت شدند.
مهمترین موارد مستندشده عبارت بودند از: بازداشتهای خودسرانه و بدون ارائه حکم قضایی، ضربوشتم و شکنجه بازداشتشدگان، نگهداری افراد در مکانهای نامعلوم و محرومیت از تماس با خانواده، اعترافگیری اجباری و پخش اعترافات تلویزیونی، محرومیت از دسترسی به وکیل مستقل، تهدید خانوادههای کشتهشدگان و فشار برای سکوت و محرومیت از خدمات درمانی یا تاخیر در ارائه این خدمات به برخی زندانیان.
عفو بینالملل همچنین از بازداشت کودکان و نوجوانان و استفاده از شکنجه برای گرفتن اعترافات خبر داد.
آبان ۹۸؛ نقطه عطف بحران مشروعیت
اهمیت تاریخی آبان ۱۳۹۸ در این است که نشان داد اعتراض به یک تصمیم اقتصادی میتواند در مدت کوتاهی به اعتراض علیه کلیت ساختار سیاسی تبدیل شود. حکومت توانست با استفاده از نیروی مرگبار و قطع اینترنت، اعتراضات را متوقف کند، اما نتوانست زمینههای اقتصادی و سیاسی نارضایتی را از میان ببرد.
اگر دی ۱۳۹۶ نشانه عبور اعتراضات اقتصادی از مطالبات محدود بود، آبان ۱۳۹۸ آشکارکننده ظرفیت خشونت ساختاری حکومت در برابر اعتراضات سراسری شد و جنبش ۱۴۰۱ نیز ابعاد دیگری از شکاف اجتماعی و سیاسی را به نمایش گذاشت.
آبان ۹۸ را نباید حادثهای گذرا، بلکه باید بخشی از روند مستمر بحران مشروعیت جمهوری اسلامی دانست. تا زمانی که آمار واقعی قربانیان روشن نشود، خانوادهها به عدالت دسترسی پیدا نکنند و درباره آمران و عاملان سرکوب تحقیق مستقل صورت نگیرد، این پرونده همچنان باز خواهد ماند.
آبان ۱۳۹۸ فقط خاطره پنج روز اعتراض و کشتار نیست؛ آزمونی تاریخی درباره نسبت قدرت، جامعه، حقیقت و مسئولیت در جمهوری اسلامی است.
مجله آتلانتیک گزارش داد پنتاگون پیش از آغاز جنگ با جمهوری اسلامی، هشدارهای افسران آمریکایی درباره ضرورت استفاده از فناوری اوکراین برای مقابله با پهپادهای شاهد را نادیده گرفت. به باور این افسران این فناوری میتوانست از کشته شدن نظامیان آمریکایی جلوگیری کند.
سایمون شوستر، نویسنده گزارش آتلانتیک، برای تهیه آن با بیش از ۱۲ افسر کنونی و پیشین آمریکایی و اوکراینی گفتوگو کرده است. بیشتر این افراد به دلیل نگرانی از اقدامات تلافیجویانه مقامهای نظامی، به شرط ناشناس ماندن صحبت کردهاند.
به نوشته آتلانتیک، یک پهپاد شاهد ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، در دومین روز جنگ، به ساختمان اداری یک مرکز لجستیکی مورد استفاده ارتش آمریکا در کویت اصابت کرد. شش نظامی آمریکایی کشته و بیش از ۲۴ نفر زخمی شدند.
افسران آمریکایی مستقر در آلمان به این نشریه گفتند ماهها پیش از جنگ، درباره خطر وقوع چنین حملهای هشدار داده و خواستار استقرار پهپادهای رهگیر اوکراینی در پایگاههای خاورمیانه شده بودند.
در مقابل، شان پارنل، سخنگوی پنتاگون، در پاسخ به آتلانتیک، طرح موضوع آماده نبودن ارتش آمریکا برای جنگ را «انزجارآور» خواند و گفت: «فرماندهی مرکزی آمریکا گستردهترین چتر پدافند هوایی جهان را بر فراز خاورمیانه ایجاد کرده بود.»
این گزارش در حالی منتشر شده است که روایت رسانههای دیگر نشان میدهد ارتش آمریکا پس از شروع جنگ ایران برای مقابله با پهپادهای شاهد، راهکارهایی جز استفاده از تجهیزات گرانقیمت آمریکایی را نیز دنبال کرده است.
رویترز دوم اردیبهشت گزارش داد ارتش آمریکا سامانه فرماندهی و کنترل ضدپهپادی «اسکایمپ» اوکراین را در پایگاهی در عربستان سعودی مستقر کرده و آزمایش پهپادهای رهگیر «مروپس» را آغاز کرده است.
نیویورکتایمز نیز ۱۵ اردیبهشت نوشت پنتاگون برای کاهش اتکا به موشکهای چهار میلیون دلاری پاتریوت، به استفاده از راکتهای هدایتشونده لیزری ۴۰ هزار دلاری روی آورده است؛ راکتهایی که ارتش آمریکا پیش از جنگ با ایران نیز برای مقابله با پهپادها به کار گرفته بود.
همچنین سیبیاس نیوز اول مهر از مذاکرات واشینگتن و کییف برای گسترش آزمایش و تولید مشترک فناوریهای دفاع پهپادی خبر داد.
پنتاگون در واکنش به گزارش آتلانتیک، ادعای آماده نبودن ارتش آمریکا برای مقابله با تهدیدهای ایران را رد کرده است.
هشدارهایی که پیش از جنگ ارسال شد
بر اساس گزارش آتلانتیک، افسران آمریکایی در ویسبادن آلمان، پس از بررسی تجربه اوکراین در مقابله با شاهد، دو گزارش برای انتقال این تجربه تهیه و توزیع کردند.
گزارش نخست در دسامبر ۲۰۲۵ در اختیار ارتش آمریکا و شماری از متحدان قرار گرفت. در آن زمان، فرماندهی نیروهای زمینی آمریکا در اروپا به رهبری ژنرال کریس داناهیو، رهگیرهای اوکراینی را در پایگاههایی در رومانی و لهستان مستقر کرده بود.
گزارش دوم، شامل دستورالعملهایی برای استقرار این تجهیزات در مناطق دیگر، چهارم اسفند، یعنی پنج روز پیش از آغاز جنگ، منتشر شد.
یکی از افسران به آتلانتیک گفت: «همه این مسائل باید از قبل حلوفصل میشد. باید روشن میشد قرار بود چطور در برابر شاهدها از خودمان دفاع کنیم.»
به روایت منابع این نشریه، مقامهای واشینگتن توضیح روشنی برای نپذیرفتن توصیهها ندادند. برخی افسران، اعتماد بیش از اندازه به توان نظامی آمریکا و فضای سیاسی نامساعد علیه همکاری با اوکراین را از عوامل این تصمیم میدانستند.
آتلانتیک نوشت پس از روی کار آمدن پیت هگست در وزارت دفاع آمریکا، جلسات توجیهی هفتگی درباره تجربه جنگ اوکراین متوقف شد و به گفته یکی از مقامهای ارشد اوکراینی، هگست حتی تمایلی به شنیدن نام اوکراین نداشت.
داناهیو نیز که برای انتقال فناوری ضدپهپادی اوکراین به خاورمیانه تلاش کرده بود، تابستان امسال فرماندهی خود را واگذار کرد. پنتاگون همچنین تصمیم گرفت یگان تخصصی پهپادی را که او در ایجاد آن نقش داشت، منحل کند.
یکی از محورهای گزارش آتلانتیک، فشار حملات پهپادی جمهوری اسلامی بر ذخایر پدافندی آمریکاست.
این نشریه با استناد به تازهترین برآوردها نوشت آمریکا از آغاز جنگ با جمهوری اسلامی نزدیک به سهچهارم ذخایر موشکهای پاتریوت خود را مصرف کرده و جایگزینی این ذخایر سالها طول خواهد کشید.
گزارشهای پیشین رسانههای دیگر نیز از کاهش شدید ذخایر پدافندی آمریکا حکایت داشتند، هرچند برآوردهای آنها یکسان نبود.
سیانان ۱۳ مرداد گزارش داد ارتش آمریکا نزدیک به ۸۰ درصد موشکهای رهگیر سامانه تاد و حدود نیمی از رهگیرهای پاتریوت خود را مصرف کرده است.
آسوشیتدپرس نیز پنجم شهریور گزارش داد حدود ۶۵ درصد ذخایر رهگیرهای پاتریوت آمریکا، معادل تقریبا هزار و ۵۰۰ فروند، در جنگ با جمهوری اسلامی مصرف شده است.
این ارقام در مقاطع زمانی متفاوت و بر اساس منابع مختلف گزارش شدهاند. پنتاگون آمار دقیق موجودی خود را علنی نکرده و هگست نیز پیشتر گزارش سیانان درباره کاهش ذخایر تاد را رد کرده بود.
آتلانتیک در توضیح دشواری مقابله با پهپادهای شاهد به تجربه اوکراین اشاره میکند؛ اینکه کییف نمیتوانست موشکهای چند میلیون دلاری پاتریوت را صرف مقابله با پهپادهایی کند که هزینه ساخت هر فروند برای روسیه حدود ۳۵ هزار دلار بود. اوکراین باید ذخایر محدود پاتریوت را برای تهدیدهای بزرگتر، از جمله موشکهای بالستیک، حفظ میکرد.
مهندسان اوکراینی در نهایت پهپادهای رهگیر چند هزار دلاری ساختند که بنا بر برآوردهای رسمی نقلشده در آتلانتیک، توانستهاند بیش از ۹۰ درصد پهپادهای شاهد را سرنگون کنند.
با این حال، گزارشهای دیگر نشان میدهند آمریکا نیز برای کاهش هزینه مقابله با پهپادها به سراغ راهکارهای جایگزین رفته بود.
نیویورکتایمز ۱۵ اردیبهشت گزارش داد پنتاگون برای کاهش اتکا به موشکهای حدود چهار میلیون دلاری پاتریوت، استفاده از راکتهای هدایتشونده لیزری حدود ۴۰ هزار دلاری را در دستور کار قرار داده است.
به نوشته این روزنامه، ارتش آمریکا راکتهای موجود را برای مقابله با پهپادها تطبیق داده بود و نیروی هوایی این کشور از سال ۲۰۲۵ از آنها برای سرنگون کردن پهپادهای حوثیها بر فراز دریای سرخ استفاده میکرد.
این گزارش نشان میدهد تلاش ارتش آمریکا برای یافتن روشهای کمهزینهتر مقابله با پهپادها به پیش از جنگ ایران بازمیگردد.
با این حال، موضوع اصلی افشاگری آتلانتیک نه بیتوجهی کامل آمریکا به فناوریهای ضدپهپادی، بلکه نادیده گرفتن توصیههای مشخص افسران این کشور برای استقرار سامانههای رهگیر اوکراینی در خاورمیانه، پیش از آغاز جنگ است.
استفاده از فناوری اوکراینی؛ تفاوت میان استقرار و کارایی
یکی دیگر از نکات قابل توجه گزارش آتلانتیک، روایت آن از مشکلات عملیاتی استفاده از تجهیزات ضدپهپادی اوکراین پس از آغاز جنگ است.
به نوشته این نشریه، داناهیو پس از حمله مرگبار کویت، صدها پهپاد رهگیر مستقر در اروپا را به خاورمیانه فرستاد و از مقامهای اوکراینی تجهیزات بیشتری خواست.
در اقدامی دیگر، دن دریسکول، وزیر وقت نیروی زمینی آمریکا، و اریک اشمیت، مدیرعامل پیشین گوگل و سرمایهگذار صنایع پهپادی، برای انتقال ۱۳ هزار رهگیر «مروپس» به منطقه همکاری کردند.
اما به گفته دو منبع آگاه از نتیجه این عملیات، این رهگیرها فقط یک پهپاد شاهد ایرانی را سرنگون کردند.
آتلانتیک این ناکامی را به برنامهریزی ضعیف، تاخیر کشورهای میزبان در صدور مجوز استقرار و نبود شبکه حسگرهای لازم برای شناسایی و تعقیب اهداف نسبت میدهد.
بر اساس گزارش دوم اردیبهشت رویترز، ارتش آمریکا سامانه فرماندهی و کنترل اوکراینی «اسکایمپ» را در پایگاه هوایی پرنس سلطان در عربستان سعودی مستقر کرده بود.
این خبرگزاری به نقل از پنج منبع آگاه نوشت نیروهای اوکراینی برای آموزش نظامیان آمریکایی به این پایگاه اعزام شدهاند.
با این حال، آتلانتیک میگوید هشت ماه پس از حمله کویت، ارتش آمریکا هنوز شبکهای مشابه مجموعه یکپارچه حسگرها و رهگیرهای مورد استفاده اوکراین را مستقر نکرده است.
استقرار یک سامانه فرماندهی و کنترل در یک پایگاه، لزوما به معنای ایجاد شبکه کامل شناسایی و رهگیری در سراسر منطقه نیست. گزارشهای موجود نیز بهتنهایی روشن نمیکنند تجهیزات مستقرشده در عربستان تا چه اندازه با الگوی دفاعی اوکراین یکپارچه شدهاند.
همکاری با اوکراین؛ از رد پیشنهاد کمک تا مذاکرات توافق دفاعی
آتلانتیک در بخش دیگری از گزارش خود، موضع دولت ترامپ در قبال همکاری با اوکراین را یکی از عوامل تاخیر در بهرهگیری از فناوری این کشور معرفی میکند.
به نوشته این نشریه، ترامپ در روزهای نخست جنگ از آمادگی برای پذیرش کمک دیگر کشورها سخن گفت، اما ۱۳ مارس اعلام کرد آمریکا به کمک اوکراین برای دفاع پهپادی نیازی ندارد.
با وجود این، گزارشهای ماههای بعد از گسترش همکاریهای عملیاتی و مذاکرات دفاعی دو کشور حکایت داشتند.
افزون بر استقرار اسکایمپ در عربستان سعودی، سیبیاس نیوز اول مهر گزارش داد اوکراین آماده امضای توافق مهمی با آمریکا برای توسعه و تولید مشترک فناوریهای دفاع پهپادی است.
به نوشته این شبکه، وزارتخانههای دفاع دو کشور طی یک سال گذشته چارچوبی برای گسترش آزمایش و تولید فناوریهای اوکراینی در آمریکا تدوین کرده بودند.
با این حال، سیبیاس نیوز تاکید کرد امضای توافق ممکن است تا زمان آمادگی واشینگتن به تعویق بیفتد.
این موضوع با روایت آتلانتیک از ناکامی استقرار مروپس ارتباط دارد؛ عملیاتی که به گفته منابع این نشریه، انتقال تجهیزات بدون ایجاد زیرساخت شناسایی و پشتیبانی لازم، نتوانست نتیجه مورد انتظار را به همراه داشته باشد.
آتلانتیک در پایان به تهدید تازهای اشاره میکند: پهپادهای شاهد مجهز به موتور جت که روسیه توسعه داده و جمهوری اسلامی نیز از آنها علیه نیروهای آمریکایی استفاده کرده است.
به نوشته این نشریه، سرعت بالاتر این پهپادها مقابله با آنها را برای بسیاری از رهگیرهای فعلی دشوار کرده است.
اوکراین اواخر سپتامبر از استقرار رهگیرهای جدیدی برای مقابله با این نوع پهپاد خبر داد، اما به گزارش آتلانتیک، آمریکا تا زمان انتشار گزارش توافقی برای خرید این نسل از رهگیرها نداشت.
مارکا در گزارشی درباره بازگشت رونالدینیوی ۴۶ ساله به فوتبال حرفهای نوشت: دیدار راونا و فورلی، دربی منطقه امیلیا رومانیا، به پربینندهترین مسابقه تاریخ سری سی ایتالیا تبدیل شد. حتی در میدان تایمز نیویورک نیز این مسابقه روی یکی از نمایشگرهای غولپیکر مشهورترین میدان جهان پخش شد.
دلیل این توجه چه بود؟ بازگشت رونالدینیو به فوتبال حرفهای، ۱۱ سال پس از کنارهگیری او از مسابقات.
زمانی که خبر بازگشت رونالدینیو اعلام شد، بسیاری آن را صرفا اقدامی تبلیغاتی و بدون چشماندازی جدی تلقی کردند. اما واقعیت این بود که روز ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶، در ورزشگاه مملو از تماشاگر برونو بنلی، رونالدینیو در ۴۶ سالگی دوباره به زمین فوتبال بازگشت.
در حالی که همتیمیهای سابق او، از جمله دیدا و سرجینیو، از روی سکوها مسابقه را تماشا میکردند، ستاره برزیلی با پیراهن شماره ۱۰ در ترکیب اصلی تیم تحت هدایت آندرهآ ماندورلینی، بازیکن سابق اینتر، قرار گرفت.
راونا که در رتبه دوم گروه B سری سی قرار داشت، میزبان فورلی بود و رونالدینیو از ابتدا در نقش «وینگر چپ کاذب» به میدان رفت و پشت مهاجم بازی کرد.
برنامه اولیه این بود که رونالدینیو فقط حدود نیم ساعت بازی کند، اما او بیشتر در زمین ماند و تا پایان نیمه نخست بازی کرد.
با این حال، ورود او به جریان مسابقه آسان نبود. رونالدینیو نخستین بار در دقیقه ششم توپ را لمس کرد و یک ضربه کرنر زد.
اما سرانجام رونالدینیو تاثیر خود را گذاشت.
این اتفاق در دقیقه ۳۶ رخ داد؛ اندکی پس از آنکه دوناتی روی یکی از ضربات کرنر رونالدینیو با ضربه سر دروازه را تهدید کرده بود.
ستاره اهل پورتو آلگره، حمله منجر به گل را با یک «پاس پیش از پاس گل» آغاز کرد؛ اصطلاحی که شرکت آماری اوپتا برای این نوع مشارکت در گل به کار میبرد.
در ادامه این حمله، دوناتی، بازیکن سابق اینتر، بایرلورکوزن، مونتزا و لچه، با شوتی مورب از پشت محوطه جریمه گل برتری یک بر صفر راونا را به ثمر رساند.
رونالدینیو که کاملا با همتیمیهایش هماهنگ شده بود، این گل را با شور و هیجان فراوان جشن گرفت.
پس از سوت پایان نیمه نخست، رونالدینیو با تماشاگران خداحافظی کرد و با تشویق پرشور آنها روبهرو شد.
۴۵ دقیقهای که به بخشی از تاریخ فوتبال تبدیل شد.
عملکرد رونالدینیو در زمین
رونالدینیو در این مسابقه بیشتر بین خطوط بازی میکرد و نقشه حرارتی او نیز همین موضوع را نشان میداد.
بازیکن سابق بارسلونا، پاریسنژرمن و میلان در نقش شماره ۱۰ و پشت مهاجم قرار گرفت.
او در کارهای دفاعی مشارکت چندانی نداشت، اما در منطقه یکسوم هجومی زمین تحرک نسبتا زیادی نشان داد.
رونالدینیو تقریبا وارد محوطه جریمه حریف نشد و ترجیح داد بیشتر در فضای پشت محوطه جریمه حضور داشته باشد و بازی را از آن منطقه هدایت کند.
همچنین سه ضربه کرنری که او زد، در نقشه حرارتیاش کاملا مشخص بود. یکی از این کرنرها که با ضربه سر دوناتی همراه شد، تا آستانه تبدیل شدن به گل پیش رفت.
تصویر منتشرشده از سوی کانون نویسندگان ایران به مناسبت روز جهانی نویسندگان زندانی
کانون نویسندگان ایران در گزارشی به مناسبت روز جهانی نویسندگان زندانی از تداوم سرکوب اهل قلم، بازداشت یا حبس دستکم ۲۰ نویسنده و شاعر و خطر اعدام یک نویسنده زندانی خبر داد. نرگس محمدی نیز با انتشار پیامی، به صدور احکام اعدام، بازداشت و پیگرد قضایی نویسندگان در ایران اعتراض کرد.
کانون نویسندگان ایران، همزمان با روز جهانی نویسندگان زندانی، گزارشی از وضعیت نویسندگان و شاعران زندانی و بازداشتشده منتشر کرد و از صدور احکام سنگین، بازداشتهای طولانیمدت و دشواری دسترسی به اطلاعات بازداشتشدگان خبر داد.
این کانون اعلام کرد پس از سرکوب اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ و جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی، فضای ارعاب و سانسور بر کشور حاکم شده و وضع قوانینی از جمله قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با اسرائیل و کشورهای متخاصم علیه امنیت و منافع ملی بر شدت سرکوبها افزوده است.
بر اساس این گزارش، دستکم ۲۰ نویسنده و شاعر در ایران در حال گذراندن دوران محکومیت یا در بازداشت طولانیمدت نیروهای امنیتی هستند و شماری از آنان با اتهامهای سنگین روبهرو شدهاند.
یکشنبه ۲۴ آبان، برابر با ۱۵ نوامبر، روز جهانی نویسندگان زندانی است که از سال ۱۹۸۱ به ابتکار انجمن جهانی قلم (پن) گرامی داشته میشود. هدف از این گرامیداشت، حمایت از آزادی بیان، توجه به وضعیت نویسندگان زندانی و زنده نگه داشتن یاد نویسندگانی است که در بازداشت یا زندان جان باختهاند.
کانون نویسندگان ایران اعلام کرد حکم اعدام پیمان فرحآور، ترانهسرای اهل گیلان، به اتهامهای «بغی» و «محاربه» قطعی شده و بیم اجرای آن میرود.
بر اساس گزارشهای حقوق بشری و اعدامهای ثبتشده در روزهای اخیر، از ۱۱ دی ۱۴۰۴ تا ۱۷ آبان دستکم ۸۷ نفر با اتهامهای سیاسی و امنیتی در ایران اعدام شدهاند و حدود ۲۲۰ نفر دیگر با اتهامهای مشابه در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارند.
این کانون همچنین گزارش داد علیرضا بیرانوند، شاعر و فعال محیطزیستی اهل ایذه در استان خوزستان، که اردیبهشتماه در تهران بازداشت شده بود، تیرماه در بازداشت نیروهای امنیتی جان باخت. منابع رسمی جمهوری اسلامی علت مرگ او را «مسمومیت در زندان» اعلام کردهاند.
کانون نویسندگان همچنین به وضعیت احسان رستمی، مترجم و ناشر، اشاره کرد و نوشت او از مرداد ۱۴۰۴ در بازداشت به سر میبرد و با اتهام «بغی» روبهروست.
گلرخ ایرایی، نویسنده و فعال مدنی، نیز با حکم پنج سال حبس در زندان اوین محبوس است و کیوان رحیمیان، مترجم، نیز دوران محکومیت ۹ ساله خود را میگذراند.
حسین شنبهزاده، نویسنده، ویراستار و طنزپرداز، که پیش از این به اتهام «توهین به رهبری» به پنج سال زندان محکوم شده بود، در پروندهای جدید به دلیل «انتشار یک شعر از درون زندان» به یک سال دیگر حبس محکوم شده است.
این کانون همچنین گزارش داد مصطفی مهرآیین، نویسنده و جامعهشناس، با حکم هشت سال حبس (پنج سال قابل اجرا) در زندان اوین به سر میبرد و حامد قصری، نویسنده و عکاس، که از ۱۵ اردیبهشت در بازداشت است، به شش سال و یک ماه زندان محکوم شده و در زندان مرکزی اصفهان محبوس است.
در فهرست منتشرشده، نام علی دورقی، یوسف رحیمی، الیاس قنواتیلاری، جواد کنانی معروف، امین ماسوری، داوود محمدینیا و مهرگان نامآور نیز دیده میشود.
این کانون همچنین از محکومیت عمر محمدی به پنج سال زندان در ارتباط با فعالیتهای فرهنگی و آموزش زبان کردی، صدور حکم پنج سال حبس برای امین عسکراوی و محکومیت وحید علیزاده رزازی به ۷۵ روز زندان خبر داد.
بر اساس این گزارش، مهدی ناصری و عارف ناصری پس از انتشار یک قطعه موسیقی دارای مجوز رسمی بازداشت شدند و محمد کعبی، شاعر اهل شوش، نیز در ارتباط با همین پرونده بازداشت شد.
نرگس محمدی: دشمنی با قلم و اندیشه مشخصه حکومتهای خودکامه است
نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل، نیز یکشنبه ۲۴ آبان به مناسبت روز جهانی نویسندگان زندانی در اینستاگرام نوشت: «به یاد آنان که قلم را به هیچ بهایی نفروختند. روزتان گرامی.»
او با تاکید بر اینکه «دشمنی با قلم و اندیشه مشخصه حکومتهای خودکامه بوده و هست»، به قتل شاعران و دگراندیشان، صدور احکام اعدام برای نویسندگان و تهدید اهل قلم با احکام تعلیقی و پروندههای قضایی اشاره کرد.
محمدی به خبر محاکمه دوباره پنج روزنامهنگار و شاعر در آبادان به نامهای آرش قلعهگلاب، ماندانا صادقی، رضا محمدی، کورش کرمپور و فرزانه یحییآبادی اشاره کرد.
او همچنین نوشت حکم اعدام فرحآور، ترانهسرای زندانی در زندان لاکان رشت، در روزهای گذشته به شعبه اجرای احکام ارجاع شده است.
محمدی در ادامه به برخوردهای قضایی با جعفر پناهی، از جمله زندان و مصادره اموال، بازداشت الیاس قنواتی، مهدی ناصری، عارف ناصری و محمد کعبی، محکومیت روزبه گیلاسیان و نیما صفار، دو نویسنده اهل گرگان، هر یک به چهار سال و هشت ماه زندان و صدور حکم زندان برای محمد مالجو، اقتصاددان مستقل، اشاره کرد.
این فعال حقوق بشر نوشت: «این خبرها که چهارگوشه سرزمین ما را در برمیگیرد، تنها بخش کوچکی از سرکوب اهل قلم در همین چند هفته گذشته است.»
محمدی با اشاره به دشواری برآورد شمار نویسندگانی که با زندان و سرکوب روبهرو شدهاند، بر اهمیت حمایت از نویسندگان زندانی و شنیدن صدای تکتک آنان تاکید کرد.
محمدی اعطای جایزه سال ۲۰۲۶ انجمن جهانی قلم به گلرخ ایرایی و علی اسداللهی را نمونهای از حمایت از نویسندگان زندانی دانست و نوشت: «با نویسنده و قلم میتوان به زبان زور سخن گفت، اما اندیشه و آرمانهای او همواره راه خود را پیدا خواهد کرد.»
انجمن قلم آمریکا نیز به مناسبت روز جهانی نویسندگان زندانی در اینستاگرام نوشت نویسندگان در سراسر جهان با آثار خود حقیقت را روشن میکنند و روایتهای رسمی را به چالش میکشند، اما برخی حکومتها میکوشند آنان را ساکت کنند.
این انجمن در مجموعه تصاویر این پست، عکسی از ایرایی را منتشر کرد و نوشت حتی در زندان نیز برخی نویسندگان حاضر نیستند قلم خود را زمین بگذارند.