محمدباقر قالیباف، رییس مجلس با اشاره به حملات اسرائیل به سوریه گفت: «حالا دیگر زمان آن رسیده که دولتهای اسلامی مقابل اسرائیل به پشتیبانی امت اسلامی بایستند.» او افزود: «اسرائیل دشمن هر نوع صلح، حق حاکمیت و یکپارچگی سرزمینی در منطقه است و تنها زبانی که میفهمد، زبان قدرت است.»
به گفته مومنی، احضار جدید تنها چند ماه پس از آزادیاش از زندان و در پی انتشار گزارشی از خبرگزاری امنیتی فارس صورت گرفته است؛ گزارشی که یک روز پیش از انتشار بیانیه حمایت از طرح مجلس مؤسسان میرحسین موسوی منتشر شد و در آن اتهاماتی علیه او مطرح شده بود.
مومنی در گفتوگو با پایگاه خبری «تحکیم ملت» با انتقاد از روند قضایی و فشارهای امنیتی گفت: «زندگی ما را با زندان و احضار به گروگان گرفتهاید، اما صدای حقیقت خاموششدنی نیست. هنوز چند ماهی نیست که آزاد شدهام، دوباره با همان اتهام پرونده ساختهاند.»
او ادامه داد: «وقتی میبینیم کشور در مسیر جنگ، ناامنی و رنج مردم پیش میرود، مگر میتوان سکوت کرد؟ بیان نگرانی برای آینده ایران جرم نیست. کشور را نمیتوان با تفتیش عقاید اداره کرد.»
مومنی با تاکید بر حق مردم برای دانستن، هشدار دادن و ارائه راهحل گفت: «ما نه برای قدرت، که برای مردم و ایران ایستادهایم. اگر تصور میکنید با این روشها کشور نجات مییابد، راهتان روشن است. اما ما هم راه خود را میرویم. صدای حقیقت خاموش نخواهد شد.»
عبدالله مومنی از چهرههای شناخته شده جنبش دانشجویی در ایران در دو دهه گذشته و از منتقدان جمهوری اسلامی است. او پیش از این نیز بارها به دلیل فعالیتهای مدنی، به زندان محکوم شده بود. احضار اخیر او، نشانهای از آغاز فشارهای تازه بر فعالان حامی تغییرات ساختاری از راههای مسالمتآمیز تلقی میشود.
پیش از این در ۲۰ تیر، میرحسین موسوی، از رهبران «جنبش سبز»، با انتشار بیانیهای از حصر خانگی، از «ایستادگی» مردم در جریان جنگ ۱۲ روزه میان جمهوری اسلامی و اسرائیل تمجید کرد و با تاکید بر حق شهروندان برای تعیین سرنوشت خود، خواستار برگزاری همهپرسی در کشور شد.
پس از آن بیش از ۸۰۰ نفر از کنشگران سیاسی و مدنی داخل و خارج از ایران از طرح سیاسی موسوی برای برگزاری رفراندوم حمایت کردند.
پس از آن نیز ۱۷ نفر از چهرههای سرشناس مدنی و حقوق بشری ایران با انتشار بیانیهای با عنوان «ما نگران سرنوشت ایرانیم» هشدار دادند کشور در بحرانیترین دوره تاریخ معاصر قرار گرفته و تنها راه نجات، بازگرداندن حق تعیین سرنوشت به مردم از مسیر رفراندوم آزاد با نظارت نهادهای بینالمللی است.
در این بیانیه که جمعه ۲۷ تیرماه در نشریه آلمانی اشپیگل منتشر شده، امضاکنندگان با اشاره به فضای ملتهب داخلی و سایه تهدیدات خارجی تاکید کردهاند: «ایران امروز در تقاطع بحرانیترین لحظات تاریخ معاصر خود ایستاده است.»
امضاکنندگان این بیانیه خواستار برگزاری رفراندوم آزاد و شفاف با نظارت نهادهای بینالمللی شدهاند تا «حق تعیین سرنوشت مردم ایران» احیا و از طریق تشکیل مجلس موسسان، زمینه گذار دموکراتیک به یک نظام ملی، دموکراتیک و فراگیر فراهم شود.
راکوئل عطائیان حدود ۲۰ روز پیش با یورش نیروهای امنیتی در منزل خود بازداشت شد و از آن زمان تاکنون اطلاعی از محل نگهداری او در دست نیست. دو روز پس از آن نیز، همسرش سهیل حقدوست با یورش مجدد ماموران امنیتی به خانهشان بازداشت شد و از سرنوشت او نیز خبری منتشر نشده است.
به گفته منابع مطلع، پرونده این زوج بهائی در شعبه چهارم دادیاری قائمشهر و نزد بازپرس خسروی در جریان است. این در حالی است که تاکنون هیچگونه توضیح رسمی از سوی نهادهای قضایی و امنیتی درباره اتهامات یا وضعیت بازداشت این شهروندان ارائه نشده است.
بنا بر اطلاعات رسیده به ایران اینترنشنال، سهیل حقدوست، که به بیماری قند و مشکلات قلبی مبتلا بوده، تنها ساعاتی پس از بازداشت، با افزایش ضربان قلب مواجه شده و به بیمارستان الزهرا در ساری منتقل شده است.
به گفته منابع مطلع، ماموران اطلاعاتی این شهروند بهائی را باوجود نیاز به بستری شدن، بلافاصله از بیمارستان خارج و به بازداشتگاه منتقل کردند.
براساس این گزارش، باوجود پیگیریهای نزدیکان این زوج، هر دوی آنها از حق داشتن وکیل محروم هستند و درخواست قرار وثیقه راکوئل عطائیان را به قرار بازداشت تبدیل کردهاند.
سهیل حقدوست، پیشتر نیز سابقه برخوردهای قضائی را داشته است.
فشارهای تازه بر بهاییان
در روزهای اخیر، منابع معتبر از تشدید فشارها بر جامعه بهائیان در ایران خبر دادهاند. مطابق گزارش شبکه حقوق بشری ههنگاو، پس از آتشبس پس از جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل، نهادهای امنیتی در استان اصفهان اقدامات گستردهای برای پروندهسازی سازمانیافته علیه بهاییان آغاز کردهاند.
در برخی موارد، همسایگان و آشنایان مورد تهدید قرار گرفتهاند که اگر علیه شهروندان بهایی شکایت نکنند، با پیگرد روبهرو خواهند شد.
همچنین گزارش میشود که همزمان با این پروندهسازیها، ماموران امنیتی به منازل دهها نفر از بهاییان در شهرهایی چون تهران، شیراز، رفسنجان، قائمشهر و جویبار یورش برده و وسایل شخصی آنها را ضبط کردهاند.
پروژه پراکندهسازی بر اساس شهادتهای اجباری علیه همکیشانشان، نمونهای از سرکوب سیستماتیک مذهبی است که طی ماههای گذشته سرعت گرفته است.
این اقدامات تازه بار دیگر نشان داد که سرکوب قانونی و فرهنگی علیه بهائیان نهتنها متوقف نشده، بلکه شدت گرفته است. با اجبار دیگران به شکایت علیه بهاییان، توقیف منازل و مصادره وسایل شخصی، این اقلیت دینی با فشارهای گسترده امنیتی، اقتصادی و اجتماعی روبهرو هستند؛ آنهم در حالی که اغلب حتی از جزئیات اتهامات خود مطلع نیستند و امکان دفاع از خود را ندارند.
به گزارش شبکه سیانان، این تلاشها در راستای بازسازی نفوذ منطقهای حکومت ایران صورت میگیرد؛ نفوذی که طی دو سال گذشته در پی کارزار نظامی اسرائیل بهشدت آسیب دیده است.
حملات حوثیها در دریای سرخ؛ آرامش شکننده پایان یافت
سه روز پس از اعلام آتشبس میان جمهوری اسلامی و اسرائیل، نیروهای وفادار به دولت در تبعید یمن یک کشتی حامل ۷۵۰ تُن تسلیحات ساخت ایران را در دریای سرخ توقیف کردند. به گفته فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا، این کشتی حامل موشک، موتور پهپاد و سامانههای راداری بود که قرار بود در اختیار حوثیهای یمن قرار گیرد.
بهگفته ارتش آمریکا، این بزرگترین عملیات توقیف سلاح در تاریخ نیروهای مقاومت ملی یمن به رهبری طارق صالح، برادرزاده رییسجمهوری پیشین یمن، بوده است.
با اینحال، وزارت خارجه جمهوری اسلامی این موضوع را رد کرده و آن را «تلاش فریبکارانهای از سوی آمریکا برای منحرفکردن افکار عمومی» خوانده است.
در همین حال، حوثیها با استفاده از تسلیحات ایرانی طی روزهای اخیر دو کشتی تجاری را هدف قرار دادند. یکی از این کشتیها متعلق به یونان بود که در حمله به آن، چهار نفر کشته، چند نفر مجروح و ۱۱ نفر دیگر ناپدید شدند. شش خدمه نیز بهدست حوثیها اسیر شدند.
حمله دیگر، با پهپاد و قایق انفجاری علیه یک کشتی با پرچم لیبریا انجام شد. بهگفته سیانان، این نخستین موج حملات ثبتشده در سال جاری میلادی بهدنبال چند ماه آرامش نسبی در دریای سرخ بوده است.
درگیری در عراق؛ حمله به زیرساختهای نفتی
گزارش سیانان میافزاید که شبهنظامیان مورد حمایت حکومت ایران در عراق نیز حملاتی را علیه تاسیسات انرژی در اقلیم کردستان آغاز کردهاند. بهگفته مقامات دولت محلی اقلیم، دستکم پنج میدان نفتی، از جمله دو میدان تحت بهرهبرداری شرکتهای آمریکایی، هدف «حملات پهپادی» قرار گرفتهاند.
وزارت داخله اقلیم این حملات را به واحدهای بسیج مردمی، نیروی شبهنظامی شیعه تحت حمایت حکومت ایران، نسبت داده و آن را تلاشی برای «فلجکردن اقتصاد منطقه» توصیف کرده است.
حزبالله لبنان؛ بازوی تضعیفشده تهران
در لبنان، حزبالله که پس از حمله ۷ اکتبر حماس به اسرائیل اقدام به گشودن جبهه دوم علیه ارتش اسرائیل کرد، اکنون با چالشهای فزایندهای روبهروست. بهگزارش سیانان، این گروه در نتیجه حملات پیاپی اسرائیل بهشدت تضعیف شده، نفوذش در لبنان کاهش یافته و با فشارهای داخلی و بینالمللی برای خلعسلاح مواجه است.
حسن نصرالله، رهبر حزبالله، در حمله هوایی اسرائیل کشته شد و مسیر حیاتی تدارکاتی این گروه از طریق سوریه نیز پس از سقوط رژیم بشار اسد در دسامبر گذشته، قطع شد. با وجود این، برخی منابع منطقهای به سیانان گفتهاند که حزبالله طی هفتههای آینده ممکن است خود را بازسازی کند، چرا که احساس میکند در موقعیتی «وجودی» قرار گرفته است.
سوریه؛ دولت جدید در برابر نفوذ حکومت ایران
با رویکارآمدن حکومت جدید در دمشق که با نفوذ ایران مخالف است، تلاشهای تهران برای ارسال سلاح به لبنان با موانع تازهای روبهرو شده است. بهنوشته سیانان، وزارت داخله سوریه در ماه گذشته محمولهای از موشکهای ضدتانک کورنت را که برای حزبالله در نظر گرفته شده بود، در حومه حمص کشف و توقیف کرده است. این تسلیحات در کامیونی حامل سبزیجات پنهان شده بود.
یک مقام امنیتی منطقهای در گفتوگو با سیانان تاکید کرده است: «سؤال اینجاست که این تسلیحات چه سودی برای حزبالله داشته؟ نه از آنها محافظت کرده، نه یک گام آنها را به آزادسازی قدس نزدیکتر کرده؛ فقط درد و رنج برای غیرنظامیان به بار آورده است.»
موضع آمریکا؛ مذاکره یا فشار؟
همزمان، دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده، از کاهش تمایل خود به گفتوگو با حکومت ایران خبر داده و گفته است: «آنها شدیداً خواهان مذاکرهاند، اما ما عجلهای نداریم... ما جاهایی را بمباران کردیم. اگر بخواهند مذاکره کنند، ما اینجاییم.»
در واکنش، علی لاریجانی، مشاور ارشد علی خامنهای، گفتوگو را «تاکتیکی» خوانده و در سخنانی تلویزیونی تاکید کرده که «اکنون زمان مذاکره نیست» و این موضوع «بسته به نظر رهبری است».
قرار بود ششمین دور مذاکرات در ۱۵ ژوئن برگزار شود، اما حمله ناگهانی اسرائیل در روز پیش از آن، این نشست را لغو کرد.
بازسازی نیابتیها؛ برگ چانهزنی تهران در مذاکرات
کارشناسان به سیانان گفتهاند که بازسازی گروههای مسلح وابسته به حکومت ایران، بخشی از راهبرد تهران برای افزایش قدرت چانهزنی در مذاکرات آینده است.
مایکل نایتس، تحلیلگر ارشد در مؤسسه واشینگتن، میگوید: «هدف [حکومت] ایران این است که نشان دهد تسلیم نشده و همچنان فعال است؛ نه آنقدر ضعیف که آمریکا دوباره ضربه بزند، و نه آنقدر تهاجمی که مذاکرات از بین برود.»
خواهران و برادران سعید ماسوری شنبه ۲۸ تیر در نامهای به ساتو، یادآوری کردند که برادرشان بیش از ۲۵ سال است که «بدون حتی یک روز مرخصی» در زندان بهسر میبرد.
آنها یادآوری کردند: «برادر ما بیش از ۲۵ سال است در زندانهای رژیم ایران حبس میکشد. او روزی به اعدام محکوم شد و بعدها به حبس ابد. اما هیچ دادگاهی، هیچ قاضیای، حکم به تبعید و فراموشی او در زاهدان یا زندان دیگری نداد.»
ماسوری که برای ادامه تحصیل به نروژ رفته بود، پس از بازگشت به ایران در ۱۹ دی ۱۳۷۹ بهدست ماموران وزارت اطلاعات در دزفول بازداشت شد.
او در سال ۱۳۸۱ در دادگاه انقلاب تهران با اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شد اما این حکم بعدتر به حبس ابد کاهش یافت.
به گفته خواهران و برادران ماسوری، اکنون قرار است این زندانی بدون هیچ حکم قضایی و توضیحی، به زاهدان و دور از خانوادهاش منتقل شود؛ اتفاقی که به گفته آنها، مصداق «شکنجه مضاعف و خاموش بعد از ۲۵ سال حبس» است.
این خانواده در نامه خود خطاب به ساتو گفتند: «ما از شما نمیخواهیم معجزه کنید. فقط میخواهیم صدای ما را بشنوید.... از شما تقاضا داریم: در مقابله با این اجحافات غیرانسانی و غیرقانونی، آنچه در توان دارید برای جلوگیری از آن انجام بدهید.»
در همین روز، گروه «صدای مستقل آزادی فعالان گیلان» نیز در بیانیهای نسبت به تلاش جمهوری اسلامی برای سرکوب کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» هشدار داد و تبعید احتمالی ماسوری را ضربهای خطرناک به «یکی از اصلیترین حرکتهای ضد اعدام در ایران» توصیف کرد.
مخالفت با تبعید سعید ماسوری امری حیاتی است
فعالان گیلان در بیانیه خود اشاره کردند که ماسوری یکی از همراهان اصلی کارزار سهشنبههای نه به اعدام است.
اعتصاب غذای زندانیان عضو کارزار سهشنبههای نه به اعدام از نهم بهمن ۱۴۰۲ با درخواست توقف صدور و اجرای احکام وفا آذربار، محمد فرامرزی، پژمان فاتحی و محسن مظلوم در زندان قزلحصار آغاز شد.
این کارزار که نویسندگان نامه آن را از گستردهترین و قدرتمندترین حرکتهای اعتراضی علیه اعدام در زندانهای ایران خواندند، ۲۴ تیر با اعتصاب غذای زندانیان محبوس در ۴۸ زندان کشور، به هفتاد و هفتمین هفته خود رسید.
در بخشی از بیانیه فعالان گیلان آمده است: «روایتها از شرافت ماسوری میگویند. تعداد سالهای زندان و البته اخلاق و صداقت و استمرارش... شاید پزشک بودنش هم، بار و ارزشی به حضور ایشان در بند و زندان میدهد که قابل کتمان نیست.»
امضاکنندگان این بیانیه با هشدار نسبت به پیامدهای احتمالی تبعید ماسوری نوشتند: «این تبعید میتواند آغاز یک فاجعه باشد برای گستردهتر شدن اعدامها، برای احکام اعدام بیشتر و برای شکستن مهمترین و انسانیترین کارزار مبارزه با اعدام.»
به گفته آنها، در این وضعیت و در «جنگ میان زندگی و اعدام»، مخالفت گسترده و عمومی با تبعید سعید ماسوری، امری نه فقط ضروری که حیاتی است.
فعالان گیلان هشدار دادند این فشارها نهتنها تهدیدی علیه جان یک زندانی سیاسی بلکه خطری جدی برای تداوم مهمترین کارزار ضد اعدام در ایران است.
آنها خواستار اعتراض علنی، گسترده و همگانی به تبعید احتمالی ماسوری شدند و آن را امری ضروری در تقابل با ماشین مرگ جمهوری اسلامی توصیف کردند.
