دونالد ترامپ، رییسجمهور آمریکا در شبکه اجتماعی تروث سوشال، نوشت که با افزایش قیمت نفت، آمریکا بهعنوان بزرگترین تولیدکننده نفت در جهان پول بیشتری به دست میآورد اما اولویت برای او بهعنوان رییسجمهور آمریکا، جلوگیری از دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هستهای است.
ترامپ در پست خود نوشت: «ایالات متحده با اختلاف بسیار، بزرگترین تولیدکننده نفت در جهان است؛ بنابراین وقتی قیمت نفت افزایش مییابد، ما پول زیادی به دست میآوریم. اما آنچه برای من، بهعنوان رئیسجمهور، بسیار مهمتر و اساسیتر است، جلوگیری از دستیابی یک امپراتوری شرور، یعنی ایران، به سلاح هستهای و جلوگیری از نابود کردن خاورمیانه و در واقع جهان توسط آن است. من هرگز اجازه نخواهم داد چنین اتفاقی رخ دهد.»
ارتش اسرائیل پنجشنبه ۲۱ اسفند تاکید کرد این سایت را پنجم آبان ۱۴۰۳ نیز هدف قرار داده بود و جمهوری اسلامی تلاش کرده بود آن را بازسازی کند.
بنا بر این اطلاعات، این سایت در سالهای اخیر برای توسعه مواد منفجره و انجام آزمایشها به منظور توسعه سلاح هستهای در ایران مورد استفاده قرار گرفته است.
آبان ۱۴۰۴، تصاویر ماهوارهای نشان دادند ایران در مجموعه «طالقان-۲» که از سایتهای سابق توسعه سلاح هستهای در چارچوب «برنامه آماد» است، یک سازه استوانهای شبیه محفظه آزمایش مواد منفجره نصب کرده بود.
ابعاد این سازه و سابقه این مرکز، پرسشهای تازهای را درباره اهداف احتمالی آن ایجاد کرد.
موسسه علوم و امنیت بینالملل واقع واشینگتن، در گزارشی اعلام کرد بر اساس تصاویر ماهوارهای که از شهریور تا آبان ۱۴۰۴ از سایت «طالقان-۲» تهیه شده، این سازه حدود ۳۶ متر طول و ۱۲ متر قطر دارد و درون سازهای فلزی با طول تقریبی ۴۰ متر و عرض ۱۷ متر قرار گرفته است.
این موسسه تاکید کرد سند قطعی مبنی بر استفاده از این سازه برای «تسلیحاتیسازی هستهای» وجود ندارد، اما موقعیت و پیشینه سایت پرسشبرانگیز است.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، اول تیر امسال و پس از حمله ایالات متحده به سایتهای هستهای نطنز، فردو و اصفهان در جریان جنگ ۱۲ روزه، عملیات نظامی آمریکا علیه سه سایت کلیدی هستهای در ایران را «دقیق، موفق و تاریخی» خواند و تاکید کرد اگر جمهوری اسلامی به مسیر خود ادامه دهد، حملات بعدی «بسیار شدیدتر» خواهد بود.
او ۲۸ مهر نیز گفت: «پیش از آنکه ما ایران را هدف قرار دهیم، نمیتوانستیم هیچ توافقی در خاورمیانه بهدست آوریم چون سایهای تاریک بر منطقه افتاده بود اما زمانی که توانستیم توان هستهای ایران را از بین ببریم، همه چیز تغییر کرد.»
ترامپ تاکنون بارها اعلام کرده در پی حملات ایالات متحده، برنامه هستهای جمهوری اسلامی نابود شده است.
رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بینالمللی انرژی اتمی، ۱۲ اسفند و در خلال حملات آمریکا و اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی، اعلام کرد تاکنون هیچ مدرکی مبنی بر اینکه حکومت ایران در حال ساخت بمب هستهای است، به دست نیامده است.
او در عین حال افزود: «تا زمانی که ایران به آژانس بینالمللی انرژی اتمی در حلوفصل مسائل باقیمانده کمک نکند، این نهاد در موقعیتی نخواهد بود که بتواند صلحآمیز بودن برنامه هستهای ایران را تضمین کند.»
گروسی ادامه داد: «ذخایر بزرگ اورانیوم با غنای نزدیک به سطح تسلیحاتی در ایران و خودداری از اعطای دسترسی کامل به بازرسان من، موجب نگرانی جدی است.»
قالیباف، رییس مجلس شورای اسلامی، ۲۰ اسفند در شبکه اجتماعی ایکس خطاب به هواداران جمهوری اسلامی نوشت: «این سرباز کوچکتان سه درخواست از شما دارد: خیابان، خیابان، خیابان.»
برای درک این اصرار، میتوان از نظریههای روانشناسی توده بهره جست.
طبق نظریه گوستاو لوبون در کتاب «روانشناسی تودهها»، تجمع فیزیکی افراد باعث ایجاد نوعی «وحدت ذهنی و روانی» میشود.
جمهوری اسلامی با گسیل مردم به خیابان، به دنبال فعال کردن مکانیزم همگرایی نیروهای سرخورده و مردد خود در پی ضربههای جنگ است. در این فرایند، فردیت «شهروند» که ممکن است بر اثر حملههای نظامی اسرائیل و آمریکا آسیب دیده باشد، در «روح جمعی» ذوب میشود.
از دیدگاه حکومت، خیابان جایی است که تردید جای خود را به شور و ایمان میدهد.
وقتی رحیمصفوی، مشاور نظامی علی خامنهای، دیکتاتور کشتهشده تهران، حضور مردم در خیابان را مقتدرتر از موشک میداند، دقیقا به همان «نیروی شکستناپذیری» اشاره دارد که لوبون آن را ویژگی اصلی تودههای همسو میداند. نیرویی که به حاکمیت مشروعیت بصری و به بدنه هوادار، حس امنیت مطلق میبخشد.
علاوه بر این، در این دکترین سیاسی، «خیابان به مثابه ابزار نمایش قدرت و بستن عرصه همگانی بر روی مخالفان» تعریف میشود.
حاکمیت با اشغال فضای عمومی بهوسیله هواداران خود، عملا قلمرو فیزیکی و نمادین را از رقیب باز پس میگیرد که این اقدام نوعی «تعریف مرز» است. پیامی صریح به مخالفان که نشان دهد هیچ فضایی برای مانور آنها باقی نمانده و عرصه عمومی به طور کامل در تسخیر قدرت است.
از سوی دیگر، بر اساس نظریه هویت اجتماعی، نزد اندیشمندانی چون جان دروری، حضور در تجمعات، وسیلهای برای بازتعریف «ما» در برابر «آنها» است.
در میانه جنگ و تهدید جدی برای رژیم، جمهوری اسلامی از خیابان به عنوان محلی برای تعریف هویت خود استفاده میکند. هدف این است که هویت مذهبی و «ملی» با هویت سیاسی حاکمیت، بهخصوص پس از انتخاب رهبر جدید، گره بخورد.
تکرار کلمه «خیابان» از سوی رییس مجلس، تلاشی برای ایجاد یک «تجربه اشتراکی» است که هواداران را از حالت انفعال و سردرگمی خارج کرده و به آنها حس بودن در یک «جبهه واحد» القا کند.
این حضور، طبق نظریه تایید اجتماعی، به تردیدکنندگان و مخالفان داخلی و خارجی این پیام را مخابره میکند که نظم موجود همچنان از حمایت تودهای برخوردار است.
در نهایت، «سیاست خیابان» تنها یک مانور تبلیغاتی نیست، بلکه تلاشی برای تولید انرژی سیاسی و اجتماعی از طریق سرایت عاطفی است.
حاکمیت میداند که موشکها قدرت تخریب دارند، اما تنها «فرو رفتن در توده» است که میتواند باعث تقویت وفاداری به نظام شود و هراس از دشمن را به جسارت جمعی تبدیل کند.
در واقع، خیابان برای جمهوری اسلامی سنگری است که «مشروعیت» را در آن بازتولید میکند و با تسخیر فضا، امکان کنشگری را از مخالفان میگیرد.
