با رای دیوان عدالت اداری و پس از ۱۹ ماه؛ ریاست احسان حدادی بر فدراسیون دوومیدانی ابطال شد

او در ادامه نوشت: «این بار آخری است که با احترام با تو صحبت می‌کنم. تو و همبازی‌هایت دو روز از خانواده‌هایتان دور باشید، شلوارتان را خیس می‌کنید. بین کسایی که سال‌هاست قید خانواده و وطن‌شان را زدند که کنار مردم باشند، با شما شما پول‌پرست‌ها خیلی فرق است.»

رحمانی نوشت: «چهره واقعی تو برای ما همان هم‌خوانی شماست با حسین رقاص. برید همان «سلام فرمانده» را بخوانید. به فوتبال به‌درد نخورتان برسید.»

شجاع خلیل‌زاده، کاپیتان تراکتور پس از دیدار برابر سپاهان در جمع خبرنگاران درباره رفتارش پس از جنایت جمهوری اسلامی گفته بود: «خوشحالی من برای جام باشگاه‌ها بود. یکسری رفتند آن‌ور آب می‌گویند لنگش کن. شما پدر و مادر و خانواده‌ات را بفرست داخل خیابان.»

راوی گفته که جاویدنام ایمان بهداری در جریان اعتراضات از سوی نیروهای بسیجی مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد؛ آنها ابتدا از پشت سر با باتوم ضرباتی به او می‌زنند و دقایقی بعد با شلیک تیر جنگی ماموران سرکوب، مقابل چشمان برادرش سالار بهداری، دروازه‌بان تیم فوتبال آلومینیوم اراک، به قتل می‌رسد.

طبق این گزارش، خانواده جاویدنام ایمان بهداری تحت فشار و تهدید قرار دارند؛ به آنها اعلام شد که برای تحویل پیکر باید حدود ۷۰۰ میلیون تومان پرداخت کنند، سکوت رسانه‌ای داشته باشند و هیچ مراسمی برگزار نکنند.

جاویدنام ایمان بهداری از مربیان باسابقه و تأثیرگذار فوتبال پایه در اراک بود و نقش مهمی در تربیت فوتبالیست‌های نوجوان این شهر داشت.

بنابراین گزارش، جاویدنام علی ایازی، پس از زخمی شدن ابتدا توسط یک شهروند به بیمارستان صدوقی اصفهان منتقل شد اما بنا از پذیرش او خودداری کردند.

راوی گفته است که علی در تمام مسیر وضعیت پایدار و خوبی داشت خودش راه میرفت و مشکلی نداشت. او را در ادامه به بیمارستان کاشانی منتقل کردند، اما به علت عدم رسیدگی به‌موقع در این مرکز درمانی جان باخت.

خانواده جاویدنام علی ایازی، ۱۰ روز بعد، در ۲۸ دی‌ماه پیکر او را پس از پرداخت مبلغی هنگفت، ارائه تعهد برای رسانه‌ای نکردن نام او و عدم برگزاری مراسم ختم و یادبود، تحویل گرفتند.

نزدیکان این بازیکن تیم فوتبال سپاهان گفته او که او نوجوانی پرانرژی، خوش‌اخلاق و مهربان بود، امید بالایی به زندگی داشت و برای آینده ورزشی خود در فوتبال حرفه‌ای برنامه‌های متعددی داشت.

محروقی در این یادداشت نوشت: «امروز سخت‌ترین جمله‌ای را می‌نویسم که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی به آن برسم؛ خداحافظ دنیای ورزش. سال‌ها با تو نفس کشیدم، با عرق و درد بزرگ شدم، با شکست‌هایت قوی‌تر شدم و با پیروزی‌هایت زنده ماندم. صدای سالن، سکوها، حتی سکوت قبل از شروع مسابقه، همه بخشی از وجودم شدند. اما گاهی انسان مجبور می‌شود قبل از اینکه دلش بخواهد، به صدای بدن و روحش گوش بدهد.»

او در ادامه نوشت: «مدت‌هاست جسمم دیگر همراهی نمی‌کند و روحم خسته‌تر از آن است که بتواند مثل قبل بجنگد. ادامه دادن، دیگر نشانۀ قدرت نیست؛ شجاعتِ واقعی این است که به موقع بایستی و خودت را نجات بدهی.»

محروقی نوشت: «من نمی‌روم چون نخواستم، می‌روم چون نمی‌توانم همان آدم سابق باشم. ورزش به من همه‌چیز داد: درس زندگی، صبر، احترام، و معنای واقعی تلاش. این خداحافظی پایان عشق نیست؛ فقط پایان حضور من در میدان رقابت است. با قلبی پر از خاطره و چشمانی پُر از احترام، از تو خداحافظی می‌کنم، نه با حسرت، بلکه با قدردانی.»

اوراعی در این پست نوشت: «لباس تیم ملی برای من فقط یک پیراهن نبود؛ تکه‌ای از قلبم بود، رویایی که با نام ایران نفس می‌کشید و با عشق مردم جان می‌گرفت. امروز اما، وقتی دل‌های زیادی در این سرزمین زخمی و نگران است، دلم اجازه نمی‌دهد مثل قبل ادامه بدهم. کناره‌گیری من خداحافظی نیست؛ فریادی خاموش از همدلی‌ست، وقتی که درد مردم، از هر مسابقه‌ای مهم‌تر می‌شود.»

او نوشت: «قلبم با مردم ایران است؛ کنار اشک‌هایشان، کنار ترس‌هایشان، کنار امیدی که هنوز زنده است. اگر امروز این لباس را بر تن ندارم، برای این است که دلم می‌خواهد قبل از هر چیز، انسان بمانم. ایران فقط یک نام نیست، خانه‌ی قلب من است، و قلب من امروز کنار مردمش می‌تپد.»

پیش از این زهرا علی‌زاده، کوثر کمالی بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان ایران و همچنین بهنام یخچالی و محمد امینی، بازیکنان تیم ملی بسکتبال، در اعتراض به قتل‌عام مردم ایران به‌دست جمهوری اسلامی، از حضور در تیم‌های ملی انصراف دادند.