۳۴ نفر از ایل قشقایی در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی کشته شدند. علیرضا بخشیزاده نرهای، محمدحسین موسوینرهای، عباس گودرزی، پوریا جهانگیری جانارلو، داوود قرهقانی، طاها نادری، پویا قشقایی، سعید کیانی، مهرداد ریحانی قشقایی، محسن عابدی از ایل قشقایی در شهرضا کشته شدند.
سعید ابراهیمی قشقایی در قیر و کارزین، محمد حاجیپور قشقایی در رشت و علی اسد پور درهشوری در نورآباد ممسنی کشته شدند.
جبار پناهی قشقایی، خانم بهرامی فارسیمدان قشقایی و آنیسا هوشنگی کشکولی در چنار شاهیجان کشته شدند. لیلا گردانی قشقایی، ابوالفضل میرزایی قشقایی، علیرضا بهارلویی قشقایی در مرودشت کشته شدند.
احسان ابولحسن بیگی قشقایی، محمد روستایی قشقایی، شمشاد اخلاصی قشقایی در شیراز کشته شدند. ایوب شریفی قشقایی و ایوب صفرعلی قشقایی در کازرون کشته شدند.
جعفر ویسی قشقایی، حامد حمیدیان قشقایی در تهران کشته شدند. علا قشقایی در ورامین کشته شد.
پوریا حمزهای قشقایی، بهروز بیگدلی قشقایی، عارفه بیگدلی قشقایی، غزل جانقربانی قشقایی، الهام طغیانی قشقایی، حمید فقیه قشقایی و رضا کاووسی حیدری قشقایی در اصفهان کشته شدند.
بر اساس پیامهای مخاطبان، همزمان با سرکوب اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی، کادر درمان در چندین شهر با وجود فشارهای امنیتی، با مقاومت مقابل فشارهای امنیتی نقش تعیینکنندهای در نجات جان مجروحان ایفا کردهاند.
یک شهروند از شرق تهران (تهرانپارس) گفت شب ۱۹ دی از ناحیه چشم مجروح شده و با کمک پزشکان و پرستاران، تقریبا بدون دریافت هزینه تحت عمل جراحی قرار گرفته است.
او از «همراهی کامل کادر درمان» قدردانی کرده است.
مخاطب دیگری از کرج گفت مادر ۷۱ سالهاش در ۱۸ دی با ساچمه به سر مجروح شد، اما در بیمارستان قائم کرج بهدلیل ازدحام شدید پذیرفته نشد؛ در همان محل، مرگ یک پسر ۱۶ ساله را شاهد بوده و به گفته او «کادر بیمارستان گریه میکردند».
در اطراف منطقه اندرزگو در تهران نیز گزارش شده یک پزشکِ مجروح، با وجود جراحت، به کمک سایر مجروحان ادامه داده است.
همزمان، یک پزشک در خرمآباد خبر داده که بیمارستان محل کارش بهطور کامل محاصره بوده، نیروهای مسلح بالای سر کادر درمان ایستاده و تلاش میکردند مجروحان را بربایند؛ کادر درمان سه روز قرنطینه شده، ارتباطشان قطع و تلفنهایشان ضبط شده است.
به گفته او، همه پیکرهای منتقلشده به سردخانه با اصابت گلوله از سینه به بالا جان باخته بودند.
مجتبی (شاهمراد) شهپری، معترضی از شهر ایذه در جنوبغرب ایران که در جریان اعتراضات سراسری مجروح شد و بعدا جسدش در یک سردخانه در اصفهان پیدا شد، مطابق آخرین وصیتش در حالی به خاک سپرده شد که پیکرش در پرچم شیر و خورشید پیچیده شده بود.
به گفته افرادی که با ایراناینترنشنال گفتوگو کردهاند اما نخواستهاند نامشان فاش شود، شهپری ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در شهر بهارستان، از توابع استان اصفهان، هدف گلوله نیروهای سرکوبگر جمههوری اسلامی قرار گرفت.
در ویدیوهایی که برای ایراناینترنشنال ارسال شده، صدای شلیک گلوله همزمان با شعار جاوید شاه معترضان در بهارستان در ۱۸ دی شنیده میشود.
این منابع گفتند نیروهای سرکوبگر آن شب بهطور بیهدف به سوی معترضان شلیک کردند.
یکی از منابع گفت: «آن شب به همه شلیک میکردند؛ زن و مرد، پیر و جوان.»
به گفته این منبع، نیروهای سرکوبگر مجتبی شهپری را بین ساعت ۸:۳۰ تا ۹ شب به وقت محلی در خیابان ایثار بهارستان از ناحیه پا هدف گلوله قرار دادند و او را به زمین انداختند.
این منبع افزود که او با وجود جراحت، زنده بود و با آمبولانس به بیمارستان الزهرا در اصفهان منتقل شد.
او گفت: «مجتبی وقتی به بیمارستان برده شد، زنده بود.»
در روزهای بعد، خانواده شهپری در بیمارستانهای مختلف اصفهان به دنبال او گشتند. به گفته این منبع، مقامها بارها به خانواده گفته بودند که او مجروح و زنده است، اما از گفتن محل نگهداریاش خودداری میکردند.
به گفته این منبع، بعد از آن، دیگر هیچ پاسخی داده نشد.
سه روز بعد، جستوجوی خانواده در نزدیکی قبرستان باغ رضوان، بزرگترین گورستان اصفهان، به پایان رسید.
به گفته این منبع، بهدلیل پر بودن سردخانه قبرستان، اجساد در یک انبار نگهداری میشد؛ انباری که از آن معمولا برای نگهداری میوه و سبزیجات در نزدیکی قبرستان باغ رضوان استفاده میشود.
او گفت: «هیچ جایی نبود… اجساد را داخل یک انبار گذاشته بودند. تا چشم کار میکرد، جنازه بود.»
او شمار اجساد را دستکم ۵۰۰ نفر برآورد کرد.
هنگامی که پیکر شهپری پیدا شد، آثار اصابت گلوله در سر او دیده میشد؛ زخمی که به گفته منبع، هنگام انتقال او به بیمارستان وجود نداشت.
این منبع گفت خانواده باور دارند که او با شلیک گلوله اعدام شده و بدون اطلاع خانواده، تحت عمل جراحی در ناحیه شکم قرار گرفته و سپس دوباره بخیه شده است.
یک منبع دیگر در بهارستان نیز به ایراناینترنشنال گفت که در اوج اعتراضات، «چندین کانتینر پر از جنازه» نیمهشب به باغ رضوان منتقل و در انبارها تخلیه شد.
به گفته این منبع، برخی از اجساد هنوز زنده و در حالت نیمههوشیار بودند.
مجتبی شهپری، ۳۲ ساله، اصالتا اهل ایذه در استان خوزستان و از لرهای بختیاری بود، اما برای یافتن کار به اصفهان مهاجرت کرده بود.
او برای تامین معاش، شبها بهعنوان نگهبان ساختمان کار میکرد و روزها به تخلیه بار بهعنوان کارگر مشغول بود.
یکی از منابع گفت: «او آزادیخواه بود. با مذهب مخالف بود و از نظام پادشاهی حمایت میکرد.»
مجتبی شهپری ۲۸ دی ۱۴۰۴ در روستای نشیلدو، نزدیک ایذه، به خاک سپرده شد.
یکی از منابع به ایراناینترنشنال گفت: «او را در حالی دفن کردند که در پرچم شیر و خورشید پیچیده شده بود؛ همانطور که خودش خواسته بود… همانطور که همه ما میخواهیم.»
بر اساس پیام یک مخاطب از جویآباد خمینیشهر اصفهان، نیروهای امنیتی پس از اعتراضات دیماه با اعمال فشار شدید، خانوادهها را از اعلام نام کشتهشدگان و برگزاری مراسم عزاداری منع کردهاند.
به گفته این شاهد، از خانوادهها تعهد کتبی گرفتهاند و آنها را با تهدید به آسیبزدن به دیگر اعضای خانواده مجبور به سکوت کردهاند.
این مخاطب با اشاره به اینکه جویآباد در روزهای اخیر شاهد حضور گسترده مردم با شعار علیه خامنهای و حمایت از شاهزاده رضا پهلوی بود، گفت: «ماموران کلانتری ۱۳ با سلاحهای جنگی و کلاشنیکف به مردم حمله کردند و در همین محله کوچک دستکم هشت جوان کشته شدند.»
بر اساس پیام یک مخاطب از مشهد، در اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دیماه یک راننده آمبولانس و یک پزشک به تعداد زیادی از مجروحان اعتراضات کمکرسانی کردند، اما در ۲۰ دیماه این دو نفر از سوی ماموران حکومتی شناسایی شدند.
طبق این روایت، ماموران با حمله به آمبولانس وارد خودرو شده و مجروحان داخل آن را با تیر خلاص به قتل رساندند. در میان قربانیان، یک دختر ۱۵ ساله نیز حضور داشته است.
به گفته شاهد، هر پنج مجروح داخل آمبولانس جان باختند و راننده و پزشکِ امدادرسان تهدید شدند که حق ادامه کمکرسانی ندارند.
این مخاطب همچنین گفت پیکر بیجان شماری از افرادی که پیشتر سالم بازداشت شده بودند، پس از حدود یک هفته به خانوادههایشان تحویل داده شد.
این روایتها از تشدید خشونت، هدفگیری مجروحان و فشار مستقیم بر کادر درمان در مشهد حکایت دارد.
