حدود ۱۹۰۰ کنشگر در بیانیهای با اعلام اینکه ماشین کشتار جمهوری اسلامی ایران هنوز متوقف نشده است، نوشتند: هزاران بازداشتشده هماکنون تحت شکنجه، اعترافگیری اجباری، پروندهسازی، صدور احکام سنگین و خطر اعدام قرار دارند.
امضاکنندگان بیانیه با اشاره به قطع سراسری اینترنت و غیرممکن بودن دسترسی به اطلاعات، آمار و گزارشهای مستقل اضافه کردند: «دور از چشم افکار عمومی، سرکوب خونین در زندانها و بازداشتگاههای رسمی و غیررسمی، با شدیدترین اشکال خود ادامه دارد.»
آنها تاکید کردند: «تجربه کشتار دهه ۶۰، و شکنجههای سیستماتیک، این هشدار را به واقعیتی انکارناپذیر تبدیل کرده است.»
در دهه ۶۰، بهویژه سال ۶۷، هزاران زندانی سیاسی مخالف جمهوری اسلامی زیر شکنجه کشته و یا اعدام شدند.
در این بیانیه آمده است: «در حالیکه سوگوار جانباختن هزاران انسان آزادیخواه هستیم و بر حق دادخواهی پای میفشاریم، نباید فراموش کنیم که در غیاب اطلاعرسانی عمومی و اعمال فشار موثر بر نهادهای نظامی، امنیتی و قضایی، مواردی مانند بازداشت و شکنجه کودکان در جریان است.»
بیانیه همچنین به شکنجههای جسمی از جمله ضربوشتم، تجاوز و خشونت جنسی، محرومیت از آب و غذای کافی، تحمیل داروهای اجباری و ناشناخته، دسترسی نداشتن به درمان و شرایط زیستی غیرانسانی اشاره میکند.
امضاکنندگان بیانیه در عین حال از موارد دیگری مانند شکنجههای روانی مانند سلول انفرادی، اعدام نمایشی، اعترافگیری اجباری، تهدید بازداشتشدگان از طریق فشار بر خانوادهها، شکنجه روانی تبعیض محور مبتنی بر جنس، جنسیت، گرایش جنسی، ملیت، قومیت و مذهب نام بردهاند.
محرومیت از دسترسی به وکیل و حمایتهای حقوقی مستقل، محرومیت از خدمات پزشکی و داروهای ضروری، قطع حق تماس و ملاقات و تحقیر و تهدید کرامت انسانی از دیگر موارد نقض حقوق بشر نام برده شدهاند.
امضا کنندگان بیانیه خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط زندانیان سیاسی و عقیدتی، لغو کامل احکام اعدام، تضمین حقوق بنیادین بازداشتشدگان از جمله حق تماس، ملاقات و دسترسی به وکیل و تأمین امنیت خانوادههای زندانیان شدند.