دیک چنی، معاون رییسجمهوری آمریکا در دولت جرج دبلیو بوش، معمار اصلی «جنگ علیه تروریسم» که به رهبری آمریکا در عراق انجام شد و از قدرتمندترین معاونان ریاستجمهوری در تاریخ معاصر ایالات متحده، درگذشت.
به گزارش شبکه خبری سیانان، خانواده چنی سهشنبه ۱۳ آبان در بیانیهای اعلام کرد که او در ۸۴ سالگی چشم از جهان فروبست.
چنی پیشتر در سال ۱۳۸۸ اشاره کرده بود که با جورج بوش در زمان ریاستجمهوری درباره حمله به مراکز اتمی جمهوری اسلامی اختلاف نظر داشته است.
او به شبکه فاکسنیوز گفت که بوش درباره نوع برخورد با برنامه اتمی جمهوری اسلامی تصمیمی گرفت که «خلاف توصیه او بوده» است.
این معاون ریاستجمهوری، نسبت به سایر مقامهای آمریکا از تمایل بیشتر خود به حمله نظامی به جمهوری اسلامی گفته بود.
چنی و ترامپ
خبرگزاری رویترز در گزارشی نوشت چنی که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹ در کنار بوش خدمت کرد، برای دههها یکی از چهرههای قدرتمند در سیاست واشینگتن بود.
در پایان دوران سیاسی چنی، او که به عنوان یک جمهوریخواه معروف شناخته میشد، در انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۴ به کامالا هریس، کاندیدای حزب دموکرات رای داد.
او بهدلیل انتقاد شدید از دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، از حزب جمهوریخواه طرد شد. چنی ترامپ را «ترسو» و بزرگترین تهدید برای جمهوریخواهان توصیف کرده بود.
او که از بیماری قلبی رنج میبرد، در سال ۲۰۱۲ پیوند قلب انجام داد و در مصاحبهای در سال ۲۰۱۴ آن را «هدیه زندگی» توصیف کرد.
با وجود مشکلات سلامتی، چنی توانست بهویژه در دوران بازنشستگی، زندگی پرتحرک و پرباری را سپری کند.
جنگ عراق
چنی در دوران ریاستجمهوری بوش به عنوان معاون رییسجمهوری و در کابینه به عنوان وزیر دفاع نقشآفرینی کرد.
او از اواخر دهه ۱۹۸۰ تا اواسط ۲۰۰۰، به عنوان یک بازیگر اصلی در سیاستهای آمریکا در عرصه جنگهای جهانی و مقابله با تروریسم شناخته میشد.
چنی به هیچ وجه از تصمیمات خود در جنگ عراق پشیمان نشد و در پاسخ به انتقادات از روشهای «بازجویی پیشرفته» که منتقدان آن را شکنجه میدانند، گفت: «من دوباره همین کارها را انجام میدهم.»
او همواره بر این باور بود که جنگها و سیاستهایش در برابر حملات «تروریستی» ۱۱ سپتامبر ضروری بودند.
چنی پایان زندگی خود را در کنار خانوادهاش گذراند؛ در کنار همسرش لین و دو دخترش، لیز و مری.
او نه تنها به عنوان یکی از برجستهترین شخصیتهای سیاسی دوران خود شناخته میشود، بلکه میراثی از سیاستهای جنگی و محافظهکارانه در تاریخ آمریکا باقی گذاشت.
گزارش جدید این شرکت که سهشنبه ۱۳ آبان منتشر شد، نشان میدهد چگونه صادرات نفت جمهوری اسلامی، خریدهای چینی و رشد ناوگان سایه، خطرات جدیدی را برای مالکان کشتیها، اجارهدهندگان، بیمهگران و بنادر ایجاد کرده است.
ایراناینترنشنال پیشتر در گزارشی اختصاصی خبر داده بود که سپاه پاسداران و ستاد کل نیروهای مسلح از طریق شبکههای تجاری خود در چین از جمله دلالان نفتی، در حال مذاکره برای دریافت تسلیحات چینی همچون موشک، پهپاد و سامانههای پدافند هوایی هستند.
بر اساس گزارش شرکت امنیت دریایی دراید گلوبال، حلقه تجاری نفت-سلاح بین پکن و تهران که از همکاری راهبردی جامع دو کشور در سال ۲۰۲۱ نشأت میگیرد، به جمهوری اسلامی این امکان را میدهد که عملیاتهای نظامی و نیابتی خود را از طریق صادرات مخفیانه نفت تامین مالی کند و در عین حال فناوریهای نظامی چینی را به دست آورد.
این روند علیرغم اجرای ناقص تحریمها، زیرساختهای تجاری جمهوری اسلامی را در برابر تحریمهای جهانی تقویت میکند و تهدیدی جدی برای ثبات منطقهای و منافع استراتژیک غرب به شمار میرود.
یافتههای کلیدی برای بخش دریایی
بر اساس این گزارش، حجم صادرات نفت تحریمشده ایران همچنان بالاست.
تهران روزانه بین ۱.۵ تا دو میلیون بشکه نفت صادر میکند که ۸۰ تا ۹۰ درصد آن به پکن میرود و درآمد سالانه این صادرات به حدود ۵۳ تا ۵۴ میلیارد دلار میرسد.
حدود ۴۷۷ نفتکش اغلب با ردیابهای خاموش در ناوگان سایه فعالیت میکنند.
در این ناوگان، انتقال نفت بهصورت کشتی به کشتی است و نفت خام ایران با برچسب «مالزیایی» به پالایشگاههای چینی به ویژه در استان شاندونگ منتقل میشود.
شرکت امنیت دریایی دراید گلوبال گزارش داد سپاه پاسداران در اکتبر ۲۰۲۵ با شرکتهای چینی از جمله هاوکان توافق کرد بخشی از صادرات نفت ایران در برابر دریافت قطعات موشک و پهپاد از جمله سامانه اچکیو-۹ انجام شود.
با وجود ۱۹ دوره تحریم آمریکا که بیش از ۲۵۰ نهاد و کشتی را در سال ۲۰۲۵ هدف قرار داده است، این جریانها همچنان از طریق پرداختهای با یوان (واحد پول چین)، مبادله کالا و شبکههای پیچیده شرکتهای پوششی ادامه دارد.
بر اساس این گزارش حدود ۷۰ درصد از نفتکشهای ناوگان سایه بیش از ۱۵ سال عمر دارند که خطر نشت نفت و حوادث کشتیها را بهویژه در مسیرهای شلوغ مانند دریای چین جنوبی و تنگه مالاکا، افزایش میدهد.
همچنین گسترش ناوگان سایه که اکنون حدود ۱۰ درصد از ظرفیت جهانی نفتکشها را تشکیل میدهد، خطر عادیسازی عدم رعایت قوانین و تکهتکه شدن حکمرانی در تجارت دریایی را افزایش میدهد.
تهدیدات امنیتی ناشی از جنگ نیابتی
بر اساس این گزارش، گروههای وابسته به جمهوری اسلامی از جمله حوثیها، با استفاده از اجزای موشکی و پهپادی تامین شده از سوی چین، بیش از ۱۳۰ حمله در دریای سرخ و خلیج عدن انجام دادهاند.
این حملات با استفاده از فناوریهای پیشرفته چینی انجام شده، بهطوری که میزان موفقیت این حملهها نسبت به سال ۲۰۲۳، تا ۴۰ درصد افزایش یافته است.
این گزارش همچنین افزود سپاه پاسداران و نیروهای نیابتی آن همانطور که در سال ۲۰۱۹ در توقیف کشتی استنا ایمپرو در تنگه هرمز مشاهده شد، ممکن است از تاکتیکهای دزدی دریایی استفاده کنند.
خبرگزاری رویترز سهشنبه ۱۳ آبان گزارش داد عدم توافق میتواند ادعای رهبری اتحادیه اروپا در مذاکرات کاپ۳۰ را تضعیف کند.
این نشست قرار است اراده اقتصادهای بزرگ برای ادامه مبارزه با تغییرات اقلیمی را با وجود مخالفت دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، محک بزند.
بناست که اورزولا فون در لاین، رییس کمیسیون اروپا، ۱۵ آبان در نشست کاپ۳۰ در شهر بلم برزیل با سایر رهبران جهان دیدار کند.
کشورهایی از جمله چین، بریتانیا و استرالیا پیش از نشست کاپ۳۰ اهداف جدید اقلیمی خود را ارائه کردهاند.
اتحادیه اروپا با وجود آنکه یکی از جاهطلبانهترین سیاستهای کاهش انتشار دیاکسیدکربن در جهان را دارد، برای مهار مخالفت صنایع و دولتهایی که نسبت به توان مالی اجرای این سیاستها در کنار اولویتهای دفاعی و صنعتی تردید دارند، با مشکل مواجه شده است.
اعضای اتحادیه اروپا ماه سپتامبر نتوانستند بر سر هدف اقلیمی سال ۲۰۴۰ به توافق برسند و این موضوع، آنها را تنها چند روز مانده به دیدار با فون در لاین، برای دستیابی به توافق، به تکاپو انداخته است.
هدف منعطفتر اتحادیه اروپا
مبنای مذاکرات، پیشنهاد کمیسیون اروپا برای کاهش ۹۰ درصدی انتشار گازهای گلخانهای خالص اتحادیه تا سال ۲۰۴۰ نسبت به سطح سال ۱۹۹۰ است تا کشورهای عضو در مسیر تحقق هدف انتشار خالص صفر تا سال ۲۰۵۰ قرار بگیرند.
ایتالیا، لهستان و جمهوری چک از جمله کشورهایی هستند که هشدار دادهاند این قانون برای صنایع داخلیشان که با هزینههای بالای انرژی، واردات ارزانتر از چین و تعرفههای آمریکا دستوپنجه نرم میکنند، بیش از حد محدودکننده است.
در مقابل، کشورهایی مانند هلند، اسپانیا و سوئد با اشاره به بدتر شدن پدیدههای جویِ شدید و لزوم رقابت با چین در تولید فناوریهای سبز، از تعیین اهداف بلندپروازانه حمایت میکنند.
بروکسل متعهد شده است برای جلب حمایت از هدف اقلیمی، سایر اقدامات مانند کنترل قیمتها در بازار آتی کربن و بررسی کاهش ممنوعیت موتورهای درونسوز از سال ۲۰۳۵ به درخواست آلمان را بازبینی کند.
پیشنویس توافقی که وزیران قرار است درباره آن گفتوگو کنند شامل بندی است که به درخواست فرانسه افزوده شده است. این بند اجازه میدهد در صورت مشخص شدن ناتوانی جنگلهای اتحادیه اروپا در جذب کافی دیاکسیدکربن، هدف سال ۲۰۴۰ در آینده تخفیف یابد.
خبرگزاری ایتالیایی انسا سهشنبه ۱۳ آبان در گزارشی نوشت آتشنشانان پس از حدود ۱۱ ساعت تلاش، موفق به بیرون کشیدن استرویچی ۶۶ ساله از زیر آوار شدند.
با این حال، وضعیت او بسیار وخیم بود و پس از انتقال به بیمارستان، بهدلیل ایست قلبی درگذشت.
بر اساس گزارشها، این حادثه در پی دو ریزش متوالی در این برج رخ داد.
اولین ریزش حدود ساعت ۱۱ صبح ۱۲ آبان به وقت محلی با صدای انفجار و ابری از گرد و غبار به وقوع پیوست. در آن زمان ۱۱ کارگر از دو شرکت مختلف در محل ساخت و ساز مشغول کار بودند.
دومین ریزش هنگامی رخ داد که امدادگران در حال بیرون کشیدن آخرین کارگر زیر آوار بودند.
در پی این حادثه، دفتر دادستانی رم تحقیقات خود را آغاز و اتهاماتی از جمله «قتل غیرعمد» و «سهلانگاری موثر در وقوع فاجعه» را مطرح کرد.
منطقه محل حادثه قرنطینه شده و قرار است کالبدشکافی جسد قربانی انجام شود.
همچنین، یک مشاور فنی برای بازسازی دقیق حادثه و شناسایی علل و مسئولیتها منصوب خواهد شد.
در پی این فاجعه، وزارت دفاع ایتالیا اعلام کرد بهدلیل جلوگیری از هرگونه اختلال در عملیاتهای امدادی، نمایش هوایی فرچهتریکولی که قرار بود در مراسم یادبود سرباز گمنام برگزار شود، لغو شده است اما خود این مراسم همچنان طبق برنامه به عنوان نشانهای از احترام به جانباختگان برگزار خواهد شد.
برجی از قرن سیزدهم
این برج که قرار بود به یک موزه و فضای کنفرانس تبدیل شود، در میانه خیابان ویا دی فوری ایمپریولی واقع شده است؛ خیابانی وسیع که از میدان ونیز به کولوسئوم میرسد.
ساختمان همچنان سرپا بود اما آسیبهای داخلی قابل توجهی داشت.
این ساختمان قبلا میزبان دفاتر شهرداری بود اما از سال ۲۰۰۶ به بعد استفاده نشده بود.
این برج تاریخی در حال بازسازی بهعنوان بخشی از پروژهای چهار ساله بود که قرار بود سال آینده به پایان برسد.
به گفته مقامات شهر رم، بهدلیل کارهای مرمت، منطقه اطراف برج به روی عابران بسته شده بود.
این ساختمان اوایل قرن سیزدهم به دستور پاپ اینوسنت سوم برای خانوادهاش ساخته شد و در ابتدا دو برابر ارتفاع کنونی بود اما پس از آسیبهای ناشی از زلزلههای قرن چهاردهم و هفدهم، ارتفاع آن کاهش یافت.
طبق اعلام مقامات میراث فرهنگی رم، پیش از آغاز عملیات بازسازی، تحقیقات ساختاری برای تایید ایمنی این بنا انجام شده بود.
