واشینگتنپست با استناد به طرح پیشنهادی ۲۱مادهای ترامپ برای پایان جنگ غزه که به نسخهای از آن دست یافته است، گزارش داد این طرح برای غزه دریچهای برای تشکیل کشور فلسطین باز میگذارد.
طبق این گزارش، طرح پیشنهادی ترامپ یک «حکومت موقت انتقالی» متشکل از «فلسطینیان واجد صلاحیت و کارشناسان بینالمللی» را پیشبینی کرده است که تحت نظارت یک «نهاد بینالمللی جدید» خدمات عمومی روزمره غزه را اداره کند.
بر اساس این پیشنهاد، تشکیلات خودگردان فلسطین در کرانه باختری اصلاحات داخلی را آغاز میکند تا زمانی که بتواند در آینده اداره غزه را برعهده گیرد.
در طرح پیشنهادی ترامپ آمده است که آمریکا با شرکای عرب و بینالمللی همکاری خواهد کرد تا یک نیروی موقت بینالمللی را برای تثبیت اوضاع در غزه ایجاد و مستقر کند تا امنیت در غزه را تضمین و بر آن نظارت کند.
طبق این طرح، زمانیکه همه توسعهها و اصلاحات سیاسی پیشبینیشده در این پیشنهاد اجرا شود، سرانجام شرایط میتواند برای مسیری معتبر بهسوی تشکیل کشور فلسطین فراهم شود.
به گزارش واشینگتنپست، آمریکا در مراحل بعدی میان اسرائیل و فلسطینیان برای توافق بر سر چشماندازی سیاسی بهسوی همزیستی مسالمتآمیز و شکوفا، گفتوگویی برقرار خواهد کرد.
بهنوشته این نشریه، عوامل وابسته به جمهوری اسلامی به کمیسیون عالی انتخابات عراق نفوذ کردهاند و از این طریق، روند رایگیری را پیش از آغاز، دستخوش تغییر کردهاند.
این عملیات بهواسطه مکانیزمی به نام «تخصیص سهمیه» صورت میگیرد که طی آن کرسیهای پارلمان، پیشاپیش میان گروههای شبهنظامی و متحدان سیاسی جمهوری اسلامی تقسیم میشود.
این شبکه تنها به گروههای شیعه محدود نیست و شامل جریانهای کردی و سنی نیز میشود که در مدار نفوذ تهران قرار گرفتهاند.
نشریه هیل با انتقاد از تداوم این روند نوشته است: «رایها دیگر شمرده نمیشوند، بلکه طراحی میشوند.» در واقع، فرآیند انتخاباتی در عراق امروز، نه رقابتی میان ایدهها و برنامهها، بلکه ابزاری برای تثبیت جایگاه بازیگران وابسته به جمهوری اسلامی است.
در ادامه این گزارش آمده است: «این عراقِ دموکراتیکی نیست که ایالات متحده پس از برکناری صدام حسین وعدهاش را داده بود. پروژه نیمهتمام آمریکا، خلائی در حاکمیت بهوجود آورد که جمهوری اسلامی با سرعت آن را پر کرد.»
بهنوشته هیل، نتیجه این مداخله ساختاری آن است که دولت عراق، بهجای پاسخگویی به مردم، امروز پاسخگوی مقامات جمهوری اسلامی شده است. روند دموکراتیک عملاً به پوستهای ظاهری بدل شده که زیر آن، حاکمیتی موازی با مرکزیت تهران شکل گرفته است.
این گزارش با اشاره به تبعات منطقهای این روند، میافزاید: «آمریکا امروز در برابر دو گزینه روشن قرار دارد: نخست، انفعال کامل و واگذاری عراق به آیتاللههای ایران، و دوم، مقابله با این نفوذ و تقویت نهادهای دموکراتیک عراق.»
به باور نویسنده، اگر ایالات متحده در برابر این روند سکوت اختیار کند، پیامدهای آن تنها به عراق محدود نمیشود. در چنین حالتی، جمهوری اسلامی جسارت بیشتری برای حمایت از گروههای نیابتی خود خواهد یافت، تهدید علیه اسرائیل افزایش خواهد یافت و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس، عقبنشینی آمریکا را بهمنزله مجوزی برای نزدیکی به تهران تلقی خواهند کرد.
نشریه هیل هشدار داده که این بحران، صرفاً یک مسئله منطقهای نیست، بلکه آزمونی برای اعتبار جهانی ایالات متحده محسوب میشود. پس از سالها جنگ، صرف تریلیونها دلار و از دست رفتن هزاران جان، اگر آمریکا اکنون عراق را به رقیب منطقهای خود واگذار کند، چه پیامی به جهان مخابره خواهد شد؟
در پایان گزارش آمده است: «مردم عراق که سالها تحت سلطه دیکتاتوری، تروریسم و فساد زیستهاند، نباید اکنون به مهرههایی در بازی ژئوپلیتیک تهران بدل شوند.» در ادامه این گزارش با اشاره به اینکه «عراق هنوز این شانس را دارد که کشوری مستقل با صدایی مستقل باشد» تاکید شده که این موضوع امکان پذیر است «تنها در صورتی که واشینگتن پیش از ۱۱ نوامبر تصمیم بگیرد وارد عمل شود.» در ادامه این گزارش باردیگر تاکید شده که «آمریکا به عراق تنها وعده نداده، بلکه به آن مردم بدهکار است. اگر این فرصت از دست برود، این تاریخ دیگر نه بهدست عراقیها، بلکه بهقلم تهران نوشته خواهد شد.»
مدیریت اطلاعات نظامی اسرائیل شنبه پنجم مهر اطلاعات تازهای درباره عملیات کشته شدن نصرالله منتشر کرد و گفت او آن زمان نمیدانست «هدف بعدی فهرست حذف» اسرائیل پس از عملیات موسوم به پیجرها خواهد بود.
بر اساس این گزارش، نصرالله کوشیده بود توانمندیهای حزبالله را بازسازی و ضدحملاتی علیه اسرائیل طراحی کند، اما «همه این تلاشها بهسرعت ناکام ماند».
دبیرکل پیشین حزبالله ششم مهر سال ۱۴۰۳ در حمله هوایی ارتش اسرائیل به ضاحیه در حومه جنوبی بیروت کشته شد.
ارتش اسرائیل در سالگرد این حمله از گردآوری «اطلاعاتی دقیق» طی سالها خبر داد که محل دقیق پناهگاه مخفی نصرالله را آشکار کرد.
به گفته مدیریت اطلاعات نظامی اسرائیل، این پناهگاه با فناوری ایرانی و در «نهایت محرمانگی» ساخته شده بود و تنها افراد معدودی در حلقههای نزدیک حزبالله از آن اطلاع داشتند.
بر اساس این روایت، هواپیماهای جنگنده اسرائیلی ۸۳ بمب سنگرشکن را بر مرکز فرماندهی زیرزمینی حزبالله در بیروت فرود آوردند و نصرالله به همراه چند فرمانده ارشد این گروه جان خود را از دست داد.
حدود یک هفته پیش نیز پایگاه خبری واینت جزییاتی از عملیات منجر به مرگ نصرالله را فاش کرد.
این رسانه نوشت فناوریهای جدید از یک سو و خطای محاسباتی نصرالله از سوی دیگر، زمینه را برای انجام عملیات و فروپاشی فرماندهی حزبالله فراهم آورد.
در نبود نصرالله و با نابودی بخش بزرگی از توان نظامی حزبالله به دست اسرائیل، نفوذ این گروه در عرصه سیاسی لبنان تضعیف شده و دولت دستور خلع سلاح این گروه مورد حمایت تهران را صادر کرده است.
نعیم قاسم بر خودداری از خلع سلاح حزبالله پافشاری کرد
نعیم قاسم، دبیرکل حزبالله، پنجم مهر در جریان سخنرانی ویدیویی خود در مراسم سالگرد کشته شدن نصرالله در بیروت تاکید کرد این گروه تن به خلع سلاح نخواهد داد.
او افزود: «ما هرگز سلاحهایمان را رها نخواهیم کرد و از آنها دست نخواهیم کشید... ما برای شهادت آمادهایم.»
این گروه تحت حمایت جمهوری اسلامی مجموعهای از مراسم یادبود را برای گرامیداشت مرگ نصرالله سازماندهی کرده است.
به گزارش خبرگزاری فرانسه، هواداران حزبالله با در دست داشتن پرچم زرد این گروه و نیز پرچمهای لبنان، فلسطین و جمهوری اسلامی در گورستان نزدیک فرودگاه بیروت گرد آمدند و در حالی که ترانههای حزبی و مذهبی از بلندگوها پخش میشد، شعار «مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل» سر دادند.
پیش از سخنرانی قاسم، بسیاری از هواداران حاضر در مراسم سالگرد گفتند که نباید به دولت لبنان اجازه داد حزبالله را خلع سلاح کند.
حزبالله تحت فشار شدیدی برای تحویل سلاحهایش قرار دارد و ارتش لبنان طرحی برای خلع سلاح آن از جنوب این کشور آغاز کرده است.
بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، چهارم مهر در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل، تلاشهای لبنان برای خلع سلاح حزبالله را ستود، اما گفت به «چیزی بیش از کلمات» نیاز دارد.
حزبالله تنها گروه عمده مسلحی بود که پس از جنگ داخلی لبنان اجازه یافت سلاحهای خود را حفظ کند، زیرا با اشغال مستمر اسرائیل در جنوب لبنان میجنگید.
پایگاههای اصلی این گروه در مناطق عمدتا شیعهنشین جنوب و شرق لبنان و نیز جنوب بیروت مستقر هستند.
پس از حمله هفتم اکتبر حماس، حزبالله در حمایت از این گروه شلیک راکت به سوی اسرائیل را آغاز کرد.
بین اسرائیل و حزبالله ماهها تبادل آتش و جنگی تمام عیار شکل گرفت و در نهایت دو طرف بر سر آتشبس توافق کردند.
با وجود این توافق، اسرائیل همچنان به حملات منظم علیه مواضع حزبالله ادامه داده است و هنوز نیروهایش در پنج نقطه مرزی داخل لبنان مستقر هستند.
جوزف عون، رییسجمهوری لبنان، پنجم مهر در بیانیهای اظهار امیدواری کرد که «سالگرد دردناک» کشته شدن نصرالله به «نقطه اتحاد» بدل شود.
او خواهان تقویت این باور شد که نجات لبنان در داشتن یک دولت واحد، یک ارتش واحد و نهادهای قانون اساسی است که «از حاکمیت محافظت میکنند و کرامت را پاس میدارند».
لاریجانی وعده بازسازی خانههای لبنان را داد
علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی، پنجم مهر در مراسم سالمرگ نصرالله شرکت کرد.
لاریجانی در جریان دومین سفر رسمی خود به بیروت از زمان تصدی سمت دبیری شورای عالی امنیت ملی، با نواف سلام، نخستوزیر و نبیه بری، رییس مجلس لبنان دیدار و گفتوگو کرد.
او از مشارکت جمهوری اسلامی در بازسازی خانههایی که در جنگ اخیر حزبالله و اسرائیل تخریب شدهاند، خبر داد و افزود: «تلاشهای خوبی در منطقه میشود و ما هم کار را دنبال میکنیم که بازسازی خانههایی که خراب شدند، انجام شود.»
رییسجمهوری لبنان ۲۲ مرداد در سفر پیشین لاریجانی به بیروت، خواستار عدم دخالت تهران در امور داخلی این کشور شده بود.
پیش از آن نیز وزارت خارجه لبنان اظهارات مقامهای جمهوری اسلامی را در مخالفت با خلع سلاح حزبالله محکوم کرده بود.
زلنسکی شنبه پنجم مهر در نشستی خبری گفت اسرائیل یک سامانه ضد موشکی پاتریوت ساخت آمریکا را در اختیار اوکراین گذاشته که اکنون مستقر و عملیاتی شده است.
او افزود کییف در پاییز نیز دو سامانه دیگر از اسرائیل دریافت خواهد کرد.
پیشتر در خردادماه، میخائیل برودسکی، سفیر اسرائیل در کییف، تایید کرده بود این کشور سامانه پاتریوت را به اوکراین منتقل کرده است.
به گفته او، این سامانه که در دهه ۱۹۹۰ میلادی از سوی آمریکا در اختیار اسرائیل قرار گرفته بود، به اوکراین واگذار شده است.
سخنان برودسکی نخستین موضعگیری عمومی در خصوص کمک نظامی مستقیم اسرائیل به اوکراین بود، هرچند وزارت خارجه اسرائیل بعدا چنین موضوعی را تکذیب کرد.
پاتریوت که از اواخر دهه ۱۹۷۰ در زرادخانه آمریکا استفاده میشود، سامانهای متحرک برای دفاع موشکی سطح به هوا است.
سامانه پاتریوت میتواند بسته به نوع پدافند مورد استفاده، برای رهگیری هواپیماها، موشکهای بالیستیک تاکتیکی و موشکهای کروز مورد استفاده قرار گیرد.
حدود یک سال پیش روزنامه فایننشالتایمز گزارش داد آمریکا، اسرائیل و اوکراین در حال گفتوگو درباره انتقال هشت سامانه قدیمی پاتریوت با حدود ۳۰ سال عمر به کییف هستند.
بر اساس این گزارش، این سامانهها میتوانند بهطور چشمگیری ساختار دفاعی اوکراین را در برابر حملات روسیه تقویت کنند.
پایگاه خبری اکسیوس ماه ژانویه گزارش داد آمریکا حدود ۹۰ موشک رهگیر پاتریوت را از اسرائیل به اوکراین منتقل کرده است.
در ماه مه نیز روزنامه نیویورکتایمز خبر داد بخشی از این سامانهها به اوکراین رسیدهاند.
در ماه ژوئیه، دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، به شکل رسمی اعلام کرد واشینگتن «پیشرفتهترین» سلاحها را برای نبرد اوکراین در برابر روسیه فراهم خواهد کرد.
او گفت هزینه موشکهای پاتریوت قرار است از سوی دیگر کشورهای عضو ناتو تامین شود.
بر اساس دادههای مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی، یک سامانه جدید پاتریوت بیش از یک میلیارد دلار هزینه دارد که شامل ۴۰۰ میلیون دلار برای خود سامانه و ۶۹۰ میلیون دلار برای موشکهای آن میشود.
هر موشک رهگیر پاتریوت حدود چهار میلیون دلار قیمت دارد.
