یک استارتاپ اسرائیلی در لسآنجلس انرژی دریا را به برق تبدیل میکند
به گزارش خبرگزاری فرانسه، مجموعهای از پاروهای آبی شناور که روی موجهای بندر لسآنجلس بالا و پایین میروند، بیصدا انرژی دریا را به برق تبدیل میکنند.
به گزارش خبرگزاری فرانسه، مجموعهای از پاروهای آبی شناور که روی موجهای بندر لسآنجلس بالا و پایین میروند، بیصدا انرژی دریا را به برق تبدیل میکنند.
این فناوری نوآورانه که توسط استارتاپ اسرائیلی «اکو ویو پاور» طراحی شده، از نگاه کارشناسان میتواند یکی از کلیدهای اصلی گذار از سوختهای فسیلی به انرژیهای پاک باشد؛ گذاری که دانشمندان تاکید دارند برای جلوگیری از بدترین پیامدهای تغییرات اقلیمی اجتنابناپذیر است.
اینا براورمن، همبنیانگذار این استارتاپ، به خبرگزاری فرانسه گفت طراحی پروژه «بسیار ساده و آسان» است. شناورها که شبیه کلیدهای پیانو هستند، با هر موج بالا و پایین میروند و این حرکت از طریق پیستونهای هیدرولیکی به فشاری تبدیل میشود که مایعی قابل تجزیه زیستی را در لولهها به حرکت درمیآورد.این فشار در نهایت توربینی را به گردش درمیآورد و برق تولید میکند.
براورمن توضیح داد اگر مقامات کالیفرنیا پروژه آزمایشی را تایید کنند، میتوان کل موجشکن ۱۳ کیلومتری بندر را با صدها شناور پوشاند و در نتیجه برق کافی برای ۶۰ هزار خانه آمریکایی تامین کرد.
به نوشته خبرگزاری فرانسه، انرژی امواج دریا بر خلاف خورشید یا باد، منبعی دائمی است و توقفپذیر نیست. وزارت انرژی ایالات متحده تخمین زده است تنها امواج سواحل غربی این کشور بهطور نظری میتوانند برق مورد نیاز ۱۳۰ میلیون خانه را تامین کنند؛ یعنی معادل یکسوم کل مصرف برق آمریکا.
با وجود این ظرفیت عظیم، انرژی موج در مقایسه با دیگر انرژیهای تجدیدپذیر کمتر توسعه یافته و تاکنون تجاریسازی گسترده آن با شکست مواجه شده است. تاریخچه این صنعت نشان میدهد بسیاری از شرکتها به دلیل خشونت امواج و هزینههای سنگین نگهداری شکست خوردهاند.
براورمن میگوید: «۹۹ درصد رقبای ما تاسیسات خود را در وسط اقیانوس نصب کردند، جایی که هم پرهزینه است و هم مدام خراب میشود. ما اما با نصب تجهیزات روی موجشکن، این مشکل را حل کردهایم.» به گفته او، هنگام طوفان شناورها بالا میروند و از آسیب دیدن در امان میمانند.
کریش تیاگاراجان شارمن، استاد مهندسی مکانیک در دانشگاه ماساچوست، در گفتوگو با خبرگزاری فرانسه گفت بزرگترین ضعف انرژی موج، هزینههای بالای نگهداری و بازرسی است. او افزود: «قرار گرفتن تجهیزات نزدیک ساحل که امکان بازبینی سریع و آسان داشته باشد، منطقی و اقتصادی است.»
شارمن تاکید کرد چنین پروژههایی معمولاً برای مقیاسهای کوچکتر، مانند تامین برق جزایر دورافتاده مناسبتر هستند، اما موقعیت خاص بندر لسآنجلس و موجشکن طولانی آن فرصتی نادر برای تولید برق در مقیاس بزرگ ایجاد کرده است.
اکو ویو پاور تاکنون در اسرائیل پروژههایی را اجرا کرده و از دسامبر گذشته برق حدود ۱۰۰ خانه در بندر یافا را از طریق امواج تامین کرده است. به نوشته خبرگزاری فرانسه، تا سال ۲۰۲۶ قرار است هزار خانه در پورتو، پرتغال به شبکه متصل شوند و پروژههایی در تایوان و هند نیز در دست برنامهریزی است. براورمن رؤیای پروژههایی با ظرفیت ۲۰ مگاوات را در سر دارد که میتواند نرخ برق تولیدی را با انرژی بادی رقابتپذیر کند.
او همچنین تاکید کرد این فناوری هیچ آسیبی به محیط زیست وارد نمیکند: «ما تنها به سازههای انسانی موجود متصل میشویم؛ سازههایی که از قبل محیط زیست را مختل کردهاند.»
در ایالت کالیفرنیا، چنین وعدههایی اهمیت زیادی دارد. کمیسیون انرژی این ایالت در گزارشی تازه تاکید کرده انرژی موج میتواند نقش مهمی در تحقق هدف بیکربنشدن تا سال ۲۰۴۵ ایفا کند. جنی کروسو، بنیانگذار سازمان «آلتاسی» که بخشی از سرمایه این پروژه را تامین کرده، گفت: «با افزایش مصرف انرژی در عصر هوش مصنوعی و مراکز داده، هرچه سریعتر بتوانیم این فناوری را توسعه دهیم و در امتداد سواحل پیادهسازی کنیم، برای کالیفرنیا بهتر خواهد بود.»
ترامپ شنبه در شبکه اجتماعی تروث سوشیال نوشت: «کارت شناسایی باید بخشی از هر رای باشد، بدون هیچ استثنایی! برای این منظور فرمان اجرایی صادر میکنم.» او افزود رایگیری پستی تنها برای بیماران بدحال و نیروهای نظامی مستقر در خارج مجاز خواهد بود.
خبرگزاری رویترز ضمن انتشار این مطلب یادآوری میکند که ترامپ سالهاست اعتبار نظام انتخاباتی آمریکا را زیر سؤال برده و همچنان بهطور نادرست ادعا میکند شکستش در انتخابات ۲۰۲۰ به جو بایدن نتیجه «تقلب گسترده» بوده است.
او و متحدان جمهوریخواهاش بارها مدعی «رأیگیری غیرقانونی غیرشهروندان» شدهاند؛ ادعایی که طبق گزارش نهادهای انتخاباتی، غیرقانونی، نادر و فاقد شواهد است.
به نوشته این خبرگزاری، ترامپ همچنین بارها خواستار لغو دستگاههای رایگیری الکترونیک و جایگزینی آن با برگههای کاغذی و شمارش دستی شده است؛ روشی که مقامهای انتخاباتی آن را پرهزینه، زمانبر و کمدقتتر میدانند.
اوایل ماه اوت نیز ترامپ وعده داده بود فرمانی برای پایان استفاده از رایگیری پستی و دستگاههای الکترونیک تا پیش از انتخابات میاندورهای ۲۰۲۶ صادر خواهد کرد. با این حال، انتخابات فدرال در سطح ایالتها برگزار میشود و هنوز روشن نیست رئیسجمهوری از نظر حقوقی اختیار چنین اقدامی را داشته باشد.
انتخابات سوم نوامبر ۲۰۲۶ نخستین آزمون سراسری سیاستهای داخلی و خارجی ترامپ پس از بازگشت دوباره او به قدرت خواهد بود. بهگزارش رویترز، دموکراتها امیدوارند با پیروزی در کنگره و سنا مانع از پیشبرد برنامههای داخلی ترامپ شوند.
ترامپ: فرمانی اجرایی امضا میکنم تا رایگیری پستی را حذف کنم
دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، اعلام کرده با صدور فرمان اجرایی قصد دارد در آستانه انتخابات میاندورهای ۲۰۲۶ روند حذف رایگیری پستی و ماشینهای رایگیری را آغاز کند. او در پستی در شبکههای اجتماعی نوشت که هدفش رهبری «جنبشی برای خلاص شدن از شر رایگیری پستی» و دستگاههای «نادقیق و بحثبرانگیز» است و تاکید کرد ایالتها باید از دستور دولت فدرال تبعیت کنند.
ترامپ چندی پیش نیز پس از دیدار سهساعته با ولادیمیر پوتین در آلاسکا، گفت رئیسجمهوری روسیه با او همنظر است که رایگیری پستی شفافیت و صداقت انتخابات را زیر سؤال میبرد. پوتین همزمان مدعی شد برخی انتخابات آمریکا با تقلب همراه بوده، هرچند هیچ مدرکی ارائه نکرد.
یادآوری میشود که پوتین در انتخابات ۲۰۲۴ با کسب ۸۷ درصد آرا بار دیگر رئیسجمهوری روسیه شد؛ انتخاباتی که از سوی مخالفان و ناظران مستقل با اتهام تقلب و سرکوب سیاسی همراه بود. همان سال، الکسی ناوالنی، رهبر مخالفان روسیه، در اردوگاه کار اجباری درگذشت.
ترامپ همچنین بار دیگر انتقاد کرد که او و کارزار انتخاباتیاش بهناحق به تبانی با روسیه متهم شدهاند و از جمهوریخواهان به دلیل بیتوجهی به اصلاحات انتخاباتی ابراز نارضایتی کرد.
بر اساس این گزارش، زمانی که ترامپ در ماه ژوئن دستور حمله هوایی به تاسیسات هستهای ایران را صادر کرد، حتی دیپلماتهای ارشد وزارت خارجه آمریکا از این تصمیم بیاطلاع بودند. پس از این حملات، مقامات منطقهای در تماس با سفارتخانههای آمریکا برای کسب اطلاعات تلاش کردند، اما کارکنان وزارت خارجه پاسخی نداشتند، جز ارجاع به بیانیه عمومی رئیسجمهوری.
والاستریت ژورنال مینویسد که شورای امنیت ملی آمریکا، که در دولتهای پیشین نقشی کلیدی در طراحی سیاستها، هماهنگی بیننهادی و تعامل با دولتهای خارجی داشت، اکنون به کمتر از ۱۵۰ کارمند تقلیل یافته، در حالی که این رقم در دولتهای قبلی حدود ۴۰۰ نفر بود.
در تصمیمی بحثبرانگیز، ترامپ مشاور امنیت ملی خود، مایک والتز، را تنها پس از سه ماه برکنار کرد و وزیر امور خارجهاش، مارکو روبیو، را همزمان با حفظ سمت قبلی، بهعنوان مسئول مستقیم تصمیمات امنیت ملی منصوب کرد. این تغییرات باعث شد که عملاً تصمیمگیریها محدود به حلقهای کوچک شامل چند مشاور نزدیک رئیسجمهوری شود.
تغییر ماموریت «شورای امنیت ملی» به هماهنگکنندهای صرف
روبیو پس از تصدی این سمت در اردیبهشتماه، دستور کاهش گسترده کارکنان شورای امنیت ملی را صادر کرد تا این شورا به نقش اولیه خود یعنی هماهنگی میاننهادی بازگردد، نه ایفای نقش مشورتی مستقل. به گفته مقامات دولت، این شیوه کاملاً با سبک تصمیمگیری از بالا به پایین ترامپ هماهنگ است.
سخنگوی مطبوعاتی کاخ سفید، کارولاین لویت، ضمن دفاع از این رویکرد، گفت: «ما نیاز نداریم همه احساسات را در نظر بگیریم، بلکه فقط باید کار را انجام دهیم.»
اما منتقدان از جمله دیوید راثکاف، نویسنده تاریخچه شورای امنیت ملی، هشدار میدهند که این مدل جدید باعث از میان رفتن فرآیند تصمیمسازی شده و ترامپ را بهتنهایی در نقش وزارت خارجه، ستاد مشترک ارتش و شورای امنیت ملی قرار داده است.
پیامدهای تصمیمات آنی و بیبرنامه
در مواردی مانند تصمیم ترامپ برای بمباران مواضع حوثیها در یمن، تنها ژنرال مایکل کوریلا و مایک والتز توانستند او را متقاعد کنند، در حالی که سایر اعضای تیم امنیتی مخالف بودند. با وجود این، دو ماه پس از آغاز حملات، ترامپ ناگهان اعلام کرد که حوثیها دیگر به کشتیهای آمریکایی حمله نخواهند کرد – ادعایی که با ادامه حملات نقض شد.
از سوی دیگر، سبک مدیریت جدید باعث شده ترامپ گاهی حتی از تصمیمات کلیدی دولت خود بیاطلاع باشد. بهعنوان نمونه، او در تیرماه زمانی متوجه توقف ارسال تسلیحات به اوکراین شد که موضوع به رسانهها درز کرد؛ او سپس دستور ادامه ارسال تسلیحات را صادر کرد.
نقش کمرنگ دیپلماسی و هماهنگی خارجی
در این ساختار جدید، تماسها و دیدارهای مقامات مانند استیو ویتکاف، نماینده ویژه ترامپ، با ولادیمیر پوتین و سایر رهبران خارجی مستقیماً به رئیسجمهوری گزارش داده میشود، بدون اینکه چکیدهای از این دیدارها به سایر نهادهای دولتی منتقل شود. لویت در پاسخ به این انتقاد گفت: «ما از ویتکاف فقط انتظار جلسه توجیهی برای ترامپ و حلقه امنیتی ارشد داریم – نه بیشتر.»
این تحولات نشان میدهد که ترامپ در تلاش است فرآیند امنیت ملی آمریکا را شخصیسازی و متمرکز بر خود کند؛ شیوهای که هرچند ممکن است اجرای سریع تصمیمات را تسهیل کند، اما به نوشته والاستریت ژورنال خطر اشتباه، بیاطلاعی، و عدم هماهنگی را نیز افزایش میدهد. والاستریت ژورنال در پایان هشدار میدهد که این مدل ممکن است در شرایط بحرانی به هزینههای سنگینی برای سیاست خارجی و امنیتی آمریکا منجر شود.
مایکل روبین، تحلیلگر آمریکایی و مقام پیشین وزارت دفاع ایالات متحده، در مقالهای در وبسایت نشنال سکوریتی ژورنال نوشت که باراک دیپلماسیای را دنبال میکند که بر روابط شخصی با دیکتاتورها استوار است و اهداف راهبردی آمریکا را نادیده میگیرد.
او این رویکرد را با نمونههای شکستخوردهای چون سفرای آمریکا در سومالی، کنگو و مصر مقایسه میکند که به گفته او، یا راه را برای رشد تروریسم باز کردند یا به استبداد مشروعیت بخشیدند.
روبین مینویسد پذیرش مواضع رجب طیب اردوغان از سوی باراک عملاً به حماس و حتی برخی رهبران القاعده امکان داده در سطح بینالمللی خود را بزک کنند.
این کارشناس امنیت ملی سپس هشدار میدهد که لبنان نیز به میدان جدیدی برای این سیاستهای خطرناک بدل شده است. بهگفته او، چاپلوسی باراک از اردوغان زمینه نفوذ ترکیه در شمال لبنان را فراهم کرده و اکنون او با دادن امتیاز به حزبالله—که بهطور مستقیم مسئول مرگ صدها آمریکایی در دهههای گذشته است—عملاً نقش نجاتبخش برای این گروه ایفا میکند.
روبین به نقل از گفتوگوی باراک با یک پادکستر لبنانی-استرالیایی اشاره میکند که در آن، سفیر آمریکا از بنیامین نتانیاهو خواسته «به لبنان فرصت بدهد» و دولت این کشور را از تعهد به خلع سلاح حزبالله معاف کند.
او حتی تاکید کرده که باید راهی طراحی شود تا شیعیان «آبروی خود را حفظ کنند». روبین این موضع را در عمل نمایندگی از حزبالله دانسته و نوشته است: «باراک بیش از آنکه نماینده آمریکا یا لبنان باشد، سخنگوی حزبالله شده است.»
بهنوشته روبین، حزبالله نه نماینده جامعه شیعیان لبنان است و نه مشروعیت ملیگرایانه دارد، بلکه محصول مستقیم نفوذ سپاه پاسداران است. روبین تاکید میکند لبنانیها این گروه را بیشتر به چشم «یک مافیا» میبینند که پولشان را میگیرد و فرزندانشان را به کشتن میدهد.
او یادآور میشود هزاران جنگجوی حزبالله که امروز بهعنوان «شهید» معرفی میشوند، برای بقای بشار اسد در سوریه کشته شدهاند، نه برای منافع لبنان.
روبین در ادامه هشدار میدهد پذیرش ایده «حفظ آبروی حزبالله» به معنای مشروعیتبخشی به گروههای شبهنظامی دیگر در عراق همچون کتائب حزبالله و عصائب اهلالحق است. او تاکید میکند که پس از ضربات اخیر اسرائیل، جامعه لبنان مسیر بازسازی کشور را در پیش گرفته و اکنون بهترین فرصت نیمقرن اخیر برای خروج از سایه [حکومت] ایران است.
بهنوشته این کارشناس، پذیرش ادبیات تهران از سوی باراک نهتنها موقعیت رییسجمهوری لبنان را تضعیف میکند، بلکه میتواند ابتکار ترامپ برای گسترش توافقهای ابراهیم در منطقه را نیز به شکست بکشاند.
روبین در پایان نتیجه میگیرد: «زمان آن رسیده که تام باراک به واشینگتن بازگردانده شود. ادامه ماموریت او در منطقه تنها به سود [حکومت] ایران و حزبالله تمام خواهد شد.»
این عملیات که یکی از مرگبارترین حملات اسرائیل علیه رهبری حوثیها عنوان شده، منجر به کشته شدن اکثریت مقامهای ارشد دولت حوثیها شده است.
بر اساس گزارشها، احمد الرهوی، نخستوزیر منصوب حوثیها، به همراه وزیران اقتصاد، صنعت، سرمایهگذاری، وزیر امور اجتماعی و کار، وزیر دادگستری، وزیر ورزش و جوانان، و همچنین چند معاون بلندپایه از جمله معاون نخستوزیر در امور دفاعی و امنیتی، معاون نخستوزیر و وزیر امور محلی، و معاون وزیر کشور در جریان این حمله کشته شدهاند.
گزارشها همچنین حاکی از آن است که وزیر حمل و نقل نیز در این حمله جان خود را از دست داده است. رئیس دفتر نخستوزیر نیز در میان کشتهشدگان قرار دارد.
سخنگوی ارتش اسرائیل در بیانیهای اعلام کرد که این حمله، یک «تاسیسات نظامی» را هدف قرار داد که دهها تن از مقامات ارشد «رژیم تروریستی حوثی» در آن گردهم آمده بودند. او گفت: «در این محل، فرماندهانی حضور داشتند که مسئولیت توسعه ساختار نظامی، طراحی و اجرای حملات علیه اسرائیل، و تقویت توان عملیاتی حوثیها را برعهده داشتند.»
او افزود: «این عملیات در پی دستیابی به یک فرصت اطلاعاتی و تکمیل یک چرخه عملیاتی سریع ظرف چند ساعت انجام شد.»
بر اساس اطلاعات اولیه، محمد ناصر العاطفی، وزیر دفاع حوثیها، در این حمله به شدت مجروح شده و عبدالکریم الغماری، رئیس ستاد نیروهای مسلح حوثی، نیز در حملهای دیگر خارج از صنعا زخمی شده است.
منابع اسرائیلی میگویند ارزیابی از نتایج نهایی این حمله همچنان ادامه دارد و شامل بررسی دقیق حضور دیگر فرماندهان ارشد نظامی در محل هدف میشود.
این حمله سنگین در حالی انجام شد که پیشتر ارتش اسرائیل هشدار داده بود در پاسخ به حملات حوثیها به اهداف اسرائیلی، از جمله فرودگاه بینالمللی بنگوریون، با قدرت واکنش نشان خواهد داد. حمله اخیر در صنعا بخشی از راهبرد گستردهتر اسرائیل برای تضعیف محور تحت حمایت ایران در منطقه ارزیابی میشود.
بهگزارش سیانان، روز جمعه هزاران نفر در جاکارتا به مقر یگان متحرک پلیس یورش بردند و تلاش کردند وارد ساختمان شوند. پلیس برای متفرقکردن جمعیت از ماشین آبپاش و گاز اشکآور استفاده کرد.
معترضان در پاسخ بطری، سنگ و مشعل پرتاب کردند و در محله کویتان ساختمانی پنجطبقه به آتش کشیده شد که چند نفر در آن گرفتار شدند. گروهی از دانشجویان با کمک ساکنان و سربازان افراد گرفتار را نجات دادند.
درگیریهای مشابه در شهرهای دیگر از جمله سورابایا، سولو، یوگیاکارتا، مدان، ماکاسار، مانادو، باندونگ و مانوکواری در پاپوای شرقی گزارش شده است. معترضان بخشی از زیرساختها را تخریب کردند و رفتوآمد در مناطق مختلف متوقف شد.
این ناآرامیها پس از آن آغاز شد که ویدیویی در شبکههای اجتماعی منتشر شد و نشان داد عفان کورنیاوان، پیک ۲۱ ساله، روز پنجشنبه هنگام تحویل غذا با خودروی زرهی پلیس برخورد کرده و کشته شد. شاهدان گفتند خودرو با سرعت وارد جمعیت شد و بدون توقف از روی او عبور کرد.
بهنوشته سیانان، هزاران موتورسوار، فعالان حقوق بشری و سیاستمداران روز جمعه در مراسم خاکسپاری کورنیاوان شرکت کردند. میدان اصلی شهر و خیابانهای اطراف مملو از جمعیت بود.
پراوو سوبيانتو، رئیسجمهوری اندونزی، در سخنانی تلویزیونی با ابراز همدردی گفت از «خشونت افراطی ماموران شوکه و ناامید» شده است. او وعده داد تحقیقات کامل انجام خواهد شد و از شهروندان خواست آرامش خود را حفظ کنند و به دولت اعتماد داشته باشند.
مقامها اعلام کردند هفت مامور پلیس مرتبط با حادثه بازداشت و بازجویی شدهاند، اما راننده خودروی زرهی هنوز شناسایی نشده است.
به گزارش سیانان، اعتراضها از اوایل هفته آغاز شد، زمانی که افشا شد ۵۸۰ نماینده مجلس علاوه بر حقوق، ماهانه ۵۰ میلیون روپیه (بیش از سه هزار دلار) بهعنوان حق مسکن دریافت میکنند؛ مبلغی تقریباً ۱۰ برابر حداقل دستمزد در جاکارتا.
منتقدان این مزایا را «افراطی و بیتوجه به فشار اقتصادی» توصیف کردهاند، در حالیکه بسیاری از مردم اندونزی با افزایش هزینههای زندگی، مالیات و بیکاری دستبهگریبان هستند.
