گزارش مرکز پژوهشهای مجلس نشان میدهد نرخ فقر در سال ۱۴۰۲ با افزایش ۰/۴ درصدی نسبت به سال ۱۴۰۱، به ۳۰/۱ درصد رسیده است. روزنامه دنیای اقتصاد در گزارشی نوشت این به معنای آن است که در سال گذشته یک-سوم از ایرانیان توانایی برآورده کردن نیازهای اساسی خود را نداشتهاند.
گزارشی که به تازگی از سوی مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی منتشر شده، نشان میدهد نرخ فقر در کشور در ابتدای دهه ۹۰ در سطح ۲۰ درصد قرار گرفت و پس از سال ۱۳۹۸ با توجه به افزایش نرخ تورم و کاهش رشد اقتصادی، تا ۳۱ درصد بالا رفت.
روزنامه دنیای اقتصاد در شماره روز سوم آبان خود با اشاره به این آمار نوشت که در پنج سال اخیر «معجزهای در کاهش نرخ فقر اتفاق نیفتاد» و همچنان یک-سوم جمعیت ایران در فقر به سر میبرند.
طبق این گزارش، افزایش نرخ فقر نشان میدهد سیاستهای حمایتی دولت در سالهای گذشته موفق نبوده و هزینه عمل به تعهدات یارانهای، تنها به بار بزرگی روی دوش بودجه تبدیل شده است.
این گزارش با طرح این پرسش که برای کاهش نرخ فقر و بهتر شدن وضعیت اقتصادی مردم چه باید کرد، به گزارش مرکز پژوهشهای مجلس اشاره کرد که تاکید میکند «سیاستگذار باید از بیعملی و به تاخیر انداختن دوری کند و سیاستهای اصلاحات تدریجی را برای حل بخشی از ناترازیهای موجود» در پیش گیرد.
مرکز پژوهشهای مجلس روز ۱۶ مهر امسال گزارشی درباره فقر مسکن در ایران منتشر کرد که ساعاتی پس از انتشار از روی وبسایت این مرکز حذف شد.
به نوشته دنیای اقتصاد، بررسی وضعیت بودجه نشان میدهد دولت تا پایان سال ۱۴۰۳ برای تامین بودجه عمومی به حدود ۳۰۰ هزار میلیارد تومان منابع جدید نیاز دارد.
این گزارش با اشاره به این که چالش اصلی دولت در خصوص بودجه، کسری هدفمندی یارانههاست، خاطرنشان کرد روند کسری سازمان هدفمندی یارانهها در مدت کوتاهی بهطور چشمگیر افزایش یافته و چشمانداز کوتاهمدت سال ۱۴۰۳ نیز نشاندهنده بدتر شدن وضعیت است.
دنیای اقتصاد روز ۱۹ شهریور امسال در گزارشی نوشت خط فقر برای خانوار سه نفره در تهران در سال جاری حدود ۲۰ میلیون تومان است.
این گزارش به نقل از هادی موسوینیک، عضو هیات علمی مرکز پژوهشهای مجلس، نوشت که در حال حاضر نرخ فقر در ایران معادل ۳۰ درصد است.
این نرخ به معنای آن است که حدود ۲۶ میلیون نفر از ایرانیان دچار فقرند و توانایی برآورده کردن نیازهای اساسی خود را ندارند.
در سالهای اخیر، به دلیل ناکارآمدی حکومت در اداره اقتصادی کشور، گرانی کالاهای اساسی و فقر شدیدا در ایران افزایش یافته است.
رسانههای داخلی در این مدت بارها با انتشار گزارشهایی نسبت به افزایش فقر و گسترش سوءتغذیه در استانهای مختلف هشدار دادهاند که این هشدارها تاکنون چندان مورد توجه مسئولان جمهوری اسلامی قرار نگرفتهاند.
جنگی که ایران را تهدید میکند، جنگ برای ایران و مردم آن نیست. این حکومت به جای آنکه به فکر ایران و منافع مردمش باشد، اولویتهای خود را به حماس و حزبالله گره زده است.
سرنوشت ما را بدون پرسش از مردم، با سرنوشت لبنان و غزه پیوند دادهاند. برای آنها نه ایران مهم است و نه ایرانی؛ بلکه امت اسلامی اولویت دارد؛در حالی که ۵۷ کشور اسلامی و ۲۲ کشور عرب خود و مردم خود را از این جنگها دور نگه داشتهاند.
سیاستهای جمهوری اسلامی ایرانسوز است؛ با این سیاستها چیزی از ایران باقی نخواهد ماند. در حالی که شعار «برای ایران» سر میدهند، کشور را به مسیری میبرند که تنها لبنان و غزه در آن مطرح است، نه ایران.
آنهایی که امروز در خیال نابودی اسرائیل هستند، همانهاییاند که با توهم سرنگونی صدام، هشت سال جنگ را بعد از آزادی خرمشهر ادامه دادند و زیرساخت های کشور را به نابودی کشاندند. نتیجهی آن توهمات، شکستهای فاجعهبار پایان جنگ بود.
آیا واقعا بعد از آزادسازی خرمشهر، جنگ نباید تمام میشد؟ چرا آن را شش سال دیگر ادامه دادند؟ با توهم فتح بغداد و رسیدن از راه کربلا به قدس. نتیجه چه شد؟ ایرانی ویران و دستکم ۲۰۰ هزار نفر که هرگز به خانه بازنگشتند. فاجعه کربلای ۴ و غواصهای دستبسته در لب اروند رود هم ثمرهی همین توهمات بود؛ زمانی که حتی با وجود اطلاع از لو رفتن عملیات، دستور دادند تا اجرا شود.
حالا همان تفکرات باز تکرار شده است. متوهمانه از نابودی اسرائیل سخن میگویند و کشور را به جنگی میبرند که پایانش جز ویرانی ایران نخواهد بود. همانطور که غرامت ۱۰۰ میلیارد دلاری ایران را از عراق نگرفتند و آن را به حشد شعبی و نوری مالکی بخشیدند، امروز هم برای کشور و مردم تصمیم میگیرند در حالی که تنها لبنان و غزه برایشان مهم است.
این سیاستها فقط ایران را به سمت جنگ نمیبرند، بلکه باعث انزوای کامل ایران در دنیا هم شدهاند. در جنگ با عراق به دلیل سیاست های اشتباه جمهوری اسلامی، ۳۰ کشور و دو ابرقدرت علیه ایران متحد شدند، به جای عبرت گرفتن، امروز هم به رویارویی با دنیا افتخار میکنند. در حالی که ملت ایران خواهان جنگ و دشمنی نیست؛ بلکه خواستار زندگی عادی و بدون ترس است.
چرا ۴۶ سال است که خبرهای ایران با جنگ، ترور، سرکوب و اعدام در صدر رسانههای دنیا است؟ چرا نام ایران به جای تمدن و فرهنگ، امروز با تروریسم و جنگطلبی گره خورده است؟
حاکمان امروز حتی در برابر روسیه و چین، که علیه تمامیت ارضی ایران موضعگیری کردهاند، سکوت میکنند. در حالی که اتحادیه اروپا جزایر سهگانه ایران را اشغالی میخواند، سیاستهای منزوی کننده ایران در تهران ادامه دارد.
با تفکرات آخرالزمانی، ایران را به جنگی میبرند که در پایان آن ویرانی نصیب کشور میشود. اینها همانهایی هستند که به جای پاسارگاد و تخت جمشید، به چاه جمکران دل بستهاند و از آنجا برای سرنوشت ملت تصمیم میگیرند.
این حاکمان که میگویند نصف جهان را برای باورهای خود فدا میکنند، از نابودی میلیونها ایرانی هم ابایی ندارند. در حالی که ذهن و فکرشان فقط درگیر شهادت و بهشت است، کشور و مردم را به سمت جهنم جنگ میبرند.
این ملت دنبال شهادت نیست؛ این ملت زندگی میخواهد. ۴۶ سال است که زندگی عادی را از این مردم گرفتهاند و حالا با بردن کشور به جنگ، ممکن است ۵۰ سال دیگر هم این سرزمین را عقبتر ببرند.
ایران فقیر نبود، شما فقیرش کردید. این ملت در دنیا احترام داشت؛ شما آن را گرفتید. ایران را در جهان با تمدن ۲۵۰۰ سالهاش میشناختند؛ اما حالا با تروریسم و جنگطلبی شناخته میشود.
شما با حمایت از بشار اسد و کشتن صدها هزار نفر برای حفظ او، محبوبیت ایران را در منطقه از بین بردید. با تحریک و تجهیز حماس برای کشتار هفتم اکتبر، نهتنها خون بیگناهان اسرائیلی، بلکه خون فلسطینیهای بی پناه نیز بر زمین ریخت.
این ملت زندگی عادی میخواهد، نه کشوری که هر روز با خبرهای جنگ و خونریزی در صدر رسانههای جهان باشد. چرا به صدای این مردم گوش نمیکنید؟ چرا ایران را به جنگ میبرید؛جنگی که جنگ ما ایرانیان نیست؟