پژوهشی جدید، اثر پیاده‌روی را بر افزایش طول عمر نشان می‌دهد

روی تصویر سیاه، صداست که شنیده می‌شود؛ دوصدای درهم، نوای شادمان پرنده‌ها و صدایی خوفناک و تهدیدآمیز. تصوی رسیاه بر سیاهی‌اش آن‌قدر می‌ماند که «صدا» اهمیت خود را بیابد -و کارکرد تناقض‌آمیزش را: دو صدا که توأمان حسی متناقض را می‌رساند، و این ناسازگاری (که ابتدا از طریق صدا حضور می‌یابد) عصاره‌ روایت «منطقه مورد علاقه» است؛ روایت غریب سرگذشت افسری نظامی، رودولف هوس -مسوول اردوگاه آشوویتس- که زندگی آرامی را کنار خانواده‌اش سپری می‌کند. همه‌چیز برای یک زندگی آسوده فراهم است؛ فرزندانی آرام، همسری در کنار و خانه‌ای... خانه‌ای باشکوه که آرامش آنان را دوچندان جلوه داده است؛ آرامشی مملو از فریاد! در واقع عمارت زیبای آنها هم‌جوار با اردوگاه آشوویتس است و همچنان که در خلوت خود صدای پرندگان و آوای دلنشین پیانو را گوش می‌سپارند، صدای ضجه‌های یهودیان، صدای ناله‌هایبی‌جان‌شان از سوختن، صدای جیغ، صدای مردن و زنده‌زنده جان‌دادن با آنهاست. با این‌حال گویی ناله‌ها و شیون آدم‌ها به آرامش آنان می‌افزاید و دمی به روی خود نمی‌آورند و همچنان محل زندگی‌شان، یک «منطقه مورد علاقه» است.

«منطقه مورد علاقه» در صوت به تصویرسازی می‌پردازد. این جمله خود درگیر تناقض است اما این صداست که امکان تخیل و ترسیم کردن تصاویری نادیدنی را میسر می‌سازد. هنگامی که زن (زاندرا هوله) باغچه‌اش را رسیدگی می‌کند و حواسش به نهال‌ها و برگ‌ها و گل‌هاست، صدای فریاد یهودیان است که به تصویر ذهن بیننده می‌آید. در این لحظات است که تماشاگر اصلاً سبزی باغ و زیبایی گل‌های قرمزش را نمی‌بیند بلکه آن‌چه می‌بیند شاید تداعی تصاویری است که پیشتر از آشوویتس دیده! در واقع صدا عامل تخیل می‌شود و می‌تواند امکان ورود به اردوگاه را برای بیننده فراهم آورد. از این روی، این فیلم می‌تواند بیش از هر فیلم دیگری، اثری درباره آشوویتس باشد؛ فیلمی که لحظه‌ای خشونت نشان نمی‌دهد ولی کیست که نداند تصور خشونت بیش از تماشای آن آزاردهنده است. «تصویرها نعره می‌کشند»۱ انگار. صدا دارند -صدایی مضاعف از آن‌چه شنیده می‌شود.

در طول فیلم صدای زندانیان به‌شدت قلیل است و نیازمند درست گوش سپردن. باید دقت کرد تا صدای مرگ را شنید. در میانه‌ها حرف‌ها و خندیدن‌ها و بازیگوشی‌ها و صدای بشقاب و کاردی که سر میز شام شنیده می‌شود و صدای خلوت زن و شوهری و در میانه‌ تمام اصوات، ناگهان یک صدای شلیک، یک فریاد، یک شیون، و همین برای یک مدت تخیل مرگ کافی است. از این روی، صدا مینیمالیستی به‌کار گرفته شده تا قدرت تصویرسازی ذهن فعال شود.

اما تصویرها خود نیز قابل توجه می‌نماید. دو جنس/ شکل تصویر در «منطقه مورد علاقه» وجود دارد. اصلی‌ترین شکل تصویرگری، قاب‌هایی است که به زندگی «رودولف هوس» و خانواده‌اش می‌پردازد؛ خانواده‌ای که آرامش را در خانه‌ خود و رودخانه و باغ‌نمایی که نزدیک آن است یافته‌اند. گاه میهمانی می‌دهند و گاه تنهایی خلوت می‌کنند و لحظه‌ای راه به اندوه نمی‌دهند.

شکل تصاویر مربوط به این خانواده، به‌شدت نقاشانه است. دوربین ثابت و به‌صورت «تابلوی زنده» (Tableau vivant) درآمده و در هر قاب، نقاطی متحرک و مشخص برای جلب توجه وجود دارد. برای نمونه، قاب‌ها عمدتاً تصویرکننده سرسبزی باغ و سرزندگی خانه است اما گوشه‌های قاب را مثلا دودکشی در دوردست (اردوگاه) یا آتشی شعله‌ور که نشان می‌دهد زنده‌ها و مرده‌ها را دارند می‌سوزانند، پُر کرده که بلافاصله تمرکز را به‌خود می‌گیرد؛ این تمهید البته معلول صدایی است که نخست توجه را به خود می‌گیرد. تماشاگر ابتدا از طریق صداست که به آشوویتس پی می‌برد و طبیعی است که در قاب‌ها به‌دنبال منبع صدا می‌گردد. صدا، عاملی است به ایجاد یک روایت ذهنی (این‌که چه بر سر یهودیان می‌آید) و تصویر هرچه‌قدر در تلاش برای نشان ندادن باشد، یک نقطه، یک جزء، یک اشاره به اردوگاه کافی است که حواس را از ابتذال زندگی افسر «هوس» و خانواده‌اش پرت کند به سمت یک جنایت تاریخی. 

این تصاویر یادآور سبک ویلهم هامرشوی -نقاش دانمارکی- است. «تنهایی» یکی از مضامین کلیدی در نقاشی‌های هامرشوی است. او قاب را چنان ترسیم می‌کند که انسان در محاصره‌ اشیا قرار گرفته و تنهایی‌اش بیش از پیش نمایان می‌شود؛ گویی انسان قرن نوزدهمی در نقاشی‌های هامرشوی از جامعه‌ صنعتی به خانه‌اش پناه برده و این خانه محملی برای تنهایی است. از این روی معمولاً انسان میان چارچوب در یا از گوشه‌ اتاق دیده می‌شود. این سبک را می‌توان در تابلو- زنده‌های«منطقه مورد علاقه» دریافت کرد؛ خانواده‌ای که به خانه -به منطقه‌ مورد علاقه‌شان- پناه آورده‌اند. با این تفاوت که هامرشوی این تنهایی را ناگزیری انسان مدرن می‌خواند در حالی که «منطقه مورد علاقه»درباره خانواده‌ یک افسر آلمانی است که به‌انتخاب خود و باکمال میل در جوار جسدهای سوخته‌ یهودیان زیست می‌کنند؛ بنابراین طبیعی است که رنگ‌های کدر که پایه‌ نقاشی‌های هامرشوی است در «منطقه مورد علاقه»به رنگ‌های زنده و جلوه‌گر بدل شود.

آدام لهرر در جستار یادداشت‌هایی بر منطقه مورد علاقه۲ اما به فرمی دیگر از نقاشی اشاره می‌کند. لهرر معتقد است تصاویر برگرفته از سبک وانیتاس (Vanitas) است؛ سبکی متعلق به دوره‌ باروک که طبیعت بی‌جان را کدر و مرده به تصویر می‌کشید. در این سبک، اشیا نقشی نمادین برای نشان دادن گذر عمر و فانی بودن زندگی انسان دارد؛ از اشیای شیشه‌ای که معنای شکنندگی و نابودی را می‌رساند تا گل و گیاه که توأمان معنای زندگی و مرگ را. وانیتاس به‌یاد می‌آورد که «روزی خواهیم مُرد» و درون سبک خود مرگ‌آگاهی را پرورش می‌دهد. در «منطقه مورد علاقه» نیز رویکرد نقاشی وانتیاس قابل دریافت است زیرا اول این‌که خانواده‌ «هوس» به‌شدت دلبسته‌ خانه و طبیعت حیاط‌شان هستند -انگار هویت‌شان را از چیزهایی می‌گیرند که هرآن امکان نابودی‌اش وجود دارد و با این وجود دل‌بسته‌ آن هستند و دوم، تماشای جلوه‌گری‌ها و زیبایی‌های طبیعت -به‌دلیل کارکرد صدا- رسانای مرگ است.

به بیان دیگر، این تصاویر تزیینی است و هرچه فریاد یهودیان (در صوت) شدت می‌گیرد، قاب‌ها بیش‌تر جلوه‌گرانه می‌نماید تا جایی که در میان صوت خشونت‌بار (فریادهای پیاپی) قاب‌هایی از گل‌‌های زیبای باغ یک‌به‌یک نشان داده می‌شود. و نمایش کارت‌پستال‌های گل‌ها به یک گل قرمز رسیده و به‌آرامی، تمامی قاب، رنگ قرمز به خود می‌گیرد. گویی پشت این زیبایی‌ها، خون‌هاست که سرازیر می‌شود.

در میانه‌ این تصاویر اما یک شکل بصری دیگرگون نیز وجود دارد؛ شکلی به‌کل متفاوت از آن‌چه در غالب نماها دیده می‌شود و ابتدا زمانی نمایش داده می‌شود که پدر (رودولف هوس) در حال قصه‌خوانی هانسل و گرتل برای فرزندانش است. اولین‌بار این‌جاست که سر و کله‌ این قاب‌های سوخته پیدا می‌شود؛ قاب‌هایی سیاه‌وسفید که به‌شکل نگاتیو تصویر شده و دختری کوچک را نشان می‌دهد که در حال مخفی کردن تعدادی سیب در بوته‌هاست. مدتی دیگر نیز دوباره این تصاویر دیده می‌شود؛ همان دختر وارد اردوگاه می‌شود و تعدادی سیب را در قسمت‌هایی از زمین مخفی می‌کند و با دوچرخه‌اش به خانه بازمی‌گردد. 

این دخترک، «الکساندارا»ست و درست مانند رودولف هوس یک شخصیت تاریخی است؛ دختری لهستانی و ۱۲ که به‌عنوان جوان‌ترین عضو ارتش لهستان با دوچرخه به اردوگاه می‌رفت تا به زندانیان گرسنه غذا (سیب) برساند. او در این راه، پارتیتوری می‌یابد که قطعه‌ای است ساخته‌شده توسط یک زندانی. روایت فیلم ناگهان از سطح داستان «هوس» جدا شده و بخش‌هایی از زندگی دخترک لهستانی را با سر و شکلی عجیب نشان می‌دهد. در واقع نگاتیو بودن(سوخته بودن) جنس این تصاویر، سوختن و آشوویتس را به ذهن متبادر می‌کند. گویی تصاویر نقاشانه، به‌شکل نمادین جلوه‌ای از زندگی خانواده‌ رودولف هوس است و تصاویر سوخته، جهان نابودشده‌ دخترک و خانواده‌اش را می‌رساند.

به‌نظر می‌رسد «منطقه مورد علاقه» به‌طرزی چشم‌گیر فیلمی است درباره تاریخ و هنر. بهره‌گیری از کارکرد عکس (منفی و مثبت شدن)، استفاده از نقاشی‌ها و سبک‌های نقاشانه، اشاره‌ای ناگهان -در متن روایت- به ماجرای الکساندرا بیسترون -دختر ۱۲ ساله- تا شنیدن قطعه‌ای که توسط یک زندانی نوشته شده است. در عین حال هنگامی که دخترک به خانه‌اش می‌رود، تصاویر به نقاشی‌های رامبرانت پهلو می‌زند یا زمانی که رودولف هوس در میهمانی است، جلوه‌ای واقع‌گرایانه از نقاشی‌های ماکس بکمان آلمانی را می‌توان دریافت کرد. ولی به‌راستی این اشارات متعدد به نقاشی و عکس و هنر به چه علت در فیلم به‌کار گرفته شده است؟

پاسخ را می‌توان در واپسین صحنه‌ فیلم دریافت کرد. رودولف هوس، پله‌های عمارت را پایین می‌رود -قصد بازگشت به خانه‌اش دارد ولی در میانه‌های راه‌پله‌، به راهی تودرتو می‌خورد. شاید گم شده است. سرگردان است. دو زن با لباس‌های امروزی به مکانی وارد می‌شوند که انگار موزه است. چندی بعد موزه‌ آشوویتس خودش را هویدا می‌کند. انگار «هوس» از سال‌های تاریخ می‌گذرد. در عمارتی که اکنون موزه شده، لباس‌های برجای مانده، ابزارها و... عکس‌هاست که مانده. از آن‌همه جنایت تنها چند عکس مانده و چند تکه لباس. ولی میراث آشوویتس، نه فقط تعدادی اشیاء که تخیل خلاقی است که آدمی را لحظه‌ای آرام نمی‌گذارد. از این روی، فیلم از همان آغاز دارد با تصویر و صدا، با هنر و تاریخ کار می‌کند و در نهایت روایتش را می‌گذارد پشت ویترین موزه‌ آشوویتس. و تمام می‌شود. با نمایش عنوان‌بندی پایانی باز صداست که می‌آید؛ صدای ناله‌ها و شیون عده‌ای که موسیقی پایانی را می‌سازند. «منطقه مورد علاقه»درباره‌ تاریخی است که از جنایت، هنر می‌سازد. اصلاً فیلمی است درباره‌ امروز و نه دیروز؛ فیلمی است درباره حافظه و تخیل: این‌که یادآوری جنایات تاریخ بدون کمک هنر امکان‌پذیر نیست.

۱. شعری از نادر نادرپور (تصویرها در آینه‌ها نعره می‌کشند) 

۲. Notes on 'Zone of Interest', by Adam Lehrer

وزارت امور خارجه آلمان در پاسخ به خبرنگار ایران‌اینترنشنال، ادعاهای مطرح شده در گزارش مقامات جمهوری اسلامی درباره دست داشتن برلین در اعتراضات سال ۱۴۰۱ را «قویا» رد کرد و آن را کاملا بی‌اساس خواند.

جمهوری اسلامی به تازگی آلمان را به توطئه و دست داشتن در خیزش انقلابی ایرانیان متهم کرده بود.

اواخر آبان سال گذشته وزارت خارجه جمهوری اسلامی سخنان اولاف شولتس، صدراعظم آلمان را در حمایت از خیزش انقلابی مردم ایران «مداخله‌جویانه، تحریک‌آمیز و غیردیپلماتیک» خوانده بود.

بیانیه جدید حکومت ایران در پی انتشار نخستین گزارش هیات مستقل حقیقت‌یاب سازمان ملل درباره خیزش «زن، زندگی، آزادی» در روز ۱۸ اسفند سال جاری منتشر شد.

سازمان ملل قرار است به زودی درباره تمدید ماموریت گزارشگر ویژه خود در ایران و نیز ماموریت هیات بین‌المللی حقیقت‌یاب درباره جمهوری اسلامی تصمیم‌گیری کند.

لوئیزه آمتسبرگ، مدیر اداره حقوق بشر وزارت امور خارجه آلمان اعلام کرد تمدید ماموریت هیات حقیقت‌یاب درباره خیزش انقلابی ایرانیان، برای جمع‌آوری، تثبیت اسناد و شواهد بیشتر در مورد نقض فاحش و ادامه‌دار حقوق بشر در ایران بسیار مهم است.

بیانیه ده‌ها کشور درباره نقض حقوق بشر در ایران

روز دوشنبه ۲۸ اسفند، شماری از کشورها در بیانیه‌ای خطاب به شورای حقوق بشر سازمان ملل خواهان پایان دادن به تبعیض علیه زنان، آزار و اذیت مخالفان حکومت و فعالان حقوق بشر در ایران شدند.

سارا حسین، رییس هیات حقیقت‌یاب شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز روز دوشنبه در سخنرانی خود در ژنو اعلام کرد مسوول نقض فاحش حقوق بشر در ارتباط با اعتراضات آغاز شده پس از قتل مهسا ژینا امینی، مقامات حکومتی هستند.

به گفته او، برخی از این موارد نقض جدی حقوق بشر تا سطح «جنایت علیه بشریت» پیش رفته ‌است.

نقض فاحش حقوق بشر بر اساس سخنرانی سارا حسین، شامل مواردی چون قتل‌های غیرقانونی، اعدام‌های غیرقانونی، استفاده غیرضروری و نامتناسب از زور، دستگیری‌های خودسرانه، شکنجه، رفتارهای تجاوز جنسی و خشونت جنسی، ناپدید کردن اجباری و آزار جنسی است.

در همین راستا ۵۴ کشور جهان شامل آمریکا و دولت‌های اروپایی با انتشار بیانیه‌ای گفتند همچنان نگران حقوق زنان در ایران هستند و از مقامات جمهوری اسلامی خواستند به معافیت ناقضان حقوق بشر از مجازات پایان دهند.

این خواسته از سوی نرگس محمدی، برنده جایزه نوبل صلح با ارسال پیامی از زندان تکرار شد.

محمدی در بیانیه‌ای که از سوی یک سازمان غیردولتی قرائت شد، «نقض سیستماتیک، گسترده و نهادینه شده» حقوق ایرانیان را محکوم کرد و گفت سرکوب مخالفان از سوی جمهوری اسلامی افزایش یافته است.

جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران نیز با حضور در شورا به وخامت حال نرگس محمدی در زندان اشاره کرد.

نویسندگان بیانیه در ادامه، به‌طور خاص خواستار لغو لایحه موسوم به «عفاف و حجاب» شدند که اکنون آخرین مراحل تصویب خود را پشت سر می‌گذارد و مجازات‌هایی سنگین شامل حبس، شلاق، جریمه‌های مالی و محدودیت اجتماعی را برای مخالفان حجاب اجباری در نظر گرفته است.

هرانا نیز با انتشار گزارشی حقوق بشری از سال ۱۴۰۲ بر «تداوم نقض حقوق بشر در ایران» از جمله در زمینه برخورد با زنان مخالف حجاب اجباری تاکید کرد.

مهم‌ترین موارد نقض حقوق بشر در سال ۱۴۰۲

در سال ۱۴۰۲ سه هزار و ۱۷۶ مورد برخورد به دلیل آن‌ چیزی گزارش شده است که حکومت بدحجابی یا بی‌حجابی می‌خواند.

بر اساس این گزارش، در سال ۱۴۰۲ دست‌کم ۷۶۷ شهروند از جمله ۲۱ زن و دو کودک-مجرم اعدام شدند.

در این سال همچنین سه هزار و ۱۸۷ نفر به دلایل عقیدتی یا سیاسی و ۶۷۲ نفر به دلیل داشتن سبک زندگی دلخواه خود بازداشت شدند.

برای ۸۴۳ پرونده متهمان عقیدتی یا امنیتی در این یک سال آرایی شامل ۳۱ هزار و ۸۰۹ ماه حبس تعزیری و هزار و ۹۸۱ ماه حبس تعلیقی صادر شد.

هرانا از وقوع دست‌کم ۳۷ مورد تجاوز و آزار جنسی، ۹۸ مورد قتل زنان، ۴۰ مورد قتل ناموسی، دو مورد خودسوزی، ۳۶ مورد خودکشی و هشت مورد اسیدپاشی خبر داد.

علاوه بر این موارد، در سال ۱۴۰۲ دست‌کم دو هزار و ۲۵۷ تجمع اعتراضی در ایران شکل گرفت.

از سوی دیگر هفت هزار و ۶۶ کارگر اخراج یا بیکار شدند. هزار و ۵۲۷ نفر طی سال جاری در سوانح کاری کشته و چهار هزار و ۲۱۵ تن دیگر حین کار دچار مصدومیت جسمی شدند.

ایران‌اینترنشنال به تازگی با استناد به گزارش‌های آماری نوشت که در ۹ ماه نخست امسال هزار و ۶۲۵ مرگ حین کار در ایران ثبت شده است.

اسرائیل هفته گذشته اعلام کرد که مروان عیسی را در تونلی در غزه هدف قرار داده است. اسرائیل در آن زمان از تایید کشته شدن او خودداری کرد و گفت در حال بررسی گزارش‌ها در این‌ مورد است.

با این حال، جیک سالیوان مشاور امنیت ملی جو بایدن، رییس‌جمهوری آمریکا روز دوشنبه در واشینگتن به خبرنگاران در واشنگتن گفت: «مروان عیسی، مرد شماره سه حماس، هفته گذشته در یک عملیات اسرائیل کشته شد.»

مروان عیسی معاون محمد ضیف، فرمانده گردان‌های عزالدین قسام بود و اکنون با تایید مرگش، او بالاترین مقام حماس محسوب می‌شود که در جنگ شش ماهه اخیر در غزه کشته شده است.

به گزارش رویترز، عیسی که به دلیل توانایی‌اش در دور ماندن به «مرد سایه» معروف بود، یکی از سه رهبر ارشد حماس بود که حمله هفت اکتبر به اسرائیل را طراحی کردند و پس از آن نیز هدایت عملیات نظامی حماس را برعهده داشته‌اند.

بنیامین نتانیاهو، روز دوشنبه، ۲۱ اسفند، در یک پیام ویدیویی ضمن تایید نقش اسرائیل در ترور صالح العاروری، معاون دفتر سیاسی حماس در ماه ژانویه در بیروت، گفت اسرائیل فرد شماره چهار حماس را حذف کرده است و افراد اول تا سوم حماس نیز به‌زودی حذف خواهند شد.

از نظر اسرائیل یحیی سنوار، رهبر حماس در غزه، محمد ضیف، فرمانده شاخه نظامی این گروه و مروان عیسی، معاون او مهره‌های اول تا سوم حماس هستند و با اینکه گزارش‌هایی در مورد رفتن یحیی سنوار به مصر منتشر شده، اسرائیل همچنان بر این باور است که آنها در تونل‌های زیرزمینی غزه پنهان شده‌اند.

جیک سالیوان هم روز دوشنبه، ۲۸ اسفند، به خبرنگاران گفت:«بقیه رهبران ارشد حماس هم احتمالا در اعماق شبکه تونل‌های این گروه مخفی هستند، اما عدالت در مورد آنها نیز اجرا خواهد شد.»

سالیوان گفت: «اسرائیل تا کنون تعداد قابل توجهی از گردان‌های حماس را منهدم کرده و بیش از هزار تن از جنگجویان و فرماندهان ارشد این گروه را کشته است.»

موافقت نتانیاهو با صحبت بر سر طرح عملیات رفح

جیک سالیوان همچنین خبر داد که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، روز دوشنبه با اعزام هیئتی از مقام‌های اسرائیلی به واشینگتن برای گفتگو با مقام‌های دولت آمریکا درباره حمله برنامه‌ریزی شده رفح موافقت کرد.

مشاور امنیت ملی آمریکا گفت: «ما به نقطه‌ای رسیده‌ایم که هر یک از طرفین دیدگاه خود را برای دیگری روشن کرده است.»

او درباره تماس تلفنی جو بایدن و بنیامین نتانیاهو، در روز دوشنبه، گفت که رییس‎‌جمهوری آمریکا به نخست وزیر اسرائیل گفته است که حمله برنامه‌ریزی شده در رفح یک «اشتباه» خواهد بود.

اولین گفتگو پس از یک ماه

پیشتر کاخ سفید در روز دوشنبه با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد جو بایدن، رییس‌جمهوری آمریکا و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، گفتگویی تلفنی داشتند که اولین تماس آنها در بیش از یک ماه گذشته بوده است.

در این بیانیه، به جزییات گفتگوها اشاره‌ای نشده و تنها گفته شده بود که در این گفتگو درباره آخرین تحولات اسرائیل و غزه، از جمله وضعیت رفح و تلاش‌ها برای افزایش کمک‌های بشردوستانه به غزه صحبت شد.

دولت اسرائیل اما تاکید کرد که بنیامین نتانیاهو در این گفتگوی تلفنی، بر تعهد دولت خود برای دستیابی به همه اهداف جنگ تاکید کرده و گفته است این اهداف شامل از بین بردن حماس، آزادی همه گروگان‌ها و اطمینان از این امر می‌شود که غزه هرگز تهدیدی برای اسرائیل نخواهد بود.

مقام‌های پزشکی در غزه: ۲۰ نفر دیگر در حملات اسرائیل کشته شدند

در همین حال، مقام‌های بهداشتی غزه که تحت کنترل حماس است، گفتند که ۲۰ فلسطینی در ساعات اولیه روز سه‌شنبه در حملات هوایی اسرائیل به رفح و بخش‌های مرکزی نوار غزه کشته شدند.

به گفته این مقام‌ها، در شهر رفح در جنوب غزه در نزدیکی مرز مصر، جایی که بیش از یک میلیون فلسطینی به دنبال سرپناه هستند، ۱۴ نفر کشته و ده ها نفر دیگر در حملاتی که چند خانه و آپارتمان را هدف قرار دادند، زخمی شدند.

آنها افزودند که شش نفر دیگر در حمله هوایی دیگری به خانه‌ای در اردوگاه آوارگان النصیرات در مرکز نوار غزه کشته شدند.

در بیانیه وزارت دفاع سوریه که صبح سه‌شنبه منتشر شد، گفته شده است که حملات موشکی خساراتی مادی به بار آورد.

در این بیانیه توضیحی درباره اهداف نظامی که مورد اصابت موشک قرار گرفته‌اند داده نشده است.

به گفته وزارت دفاع سوریه، پدافند هوایی این کشور «موشک‌های اسرائیلی را رهگیری و تعدادی از آنها را ساقط کرد.»

در سال‌های اخیر، اسرائیل بدون آنکه معمولا مسئولیت حملات خود را بپذیرد، به‌طور مرتب به اهداف و مواضع جمهوری اسلامی، نیروی قدس و یا نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی در سوریه حمله کرده است.

این حملات از زمان حمله حماس به اسرائیل در هفت اکتبر و آغاز جنگ غزه افزایش یافته است.

از ماه دسامبر تا کنون، دست‌کم ۱۲ افسر سپاه پاسداران در سوریه کشته شده‌اند.

در ماه فوریه، خبرگزاری رویترز گزارش داد که سپاه شمار افسران ارشد خود در سوریه را کاهش داده است و در عوض برای حفظ نفوذ خود در سوریه بیشتر به شبه‌نظامیان شیعه متحد خود تکیه کرده است.

ارتش سوریه، روز شنبه،۲۶ اسفند، هم اعلام کرد اسرائیل از سمت بلندی‌های جولان تعدادی از مناطق جنوبی سوریه را هدف حمله موشکی قرار داد که در این حمله‌ها یک سرباز زخمی شد و خسارت‌های مادی به بار آمد.

طبق اعلام ارتش سوریه، پدافند هوایی این کشور تعدادی از موشک‌ها را سرنگون کرد.

به گزارش العربیه، حمله‌های اسرائیل انبارهای اسلحه سوریه را در شمال دمشق و منطقه قلمون هدف قرار داد.

طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر سوریه، حمله موشکی اسرائیل که با انفجار و آتش‌سوزی مهیب همراه شد دو سایت را هدف قرار داد که یکی از آنها انبار تسلیحات مورد استفاده ارتش سوریه و حزب‌الله لبنان بود.

طبق داده‌های دیده‌بان حقوق بشر سوریه، اسرائیل از ابتدای سال ۲۰۲۴ به سوریه ۲۴ بار حمله کرده که این حمله‌ها علاوه بر زخمی کردن افرادی در این کشور، ۴۶ هدف، از جمله انبارهای مهمات و خودروهای نظامی را منهدم کرده است.

ارتش اسرائیل از زمان آغاز جنگ داخلی سوریه در سال ۲۰۱۱، صدها حمله هوایی در سوریه انجام داده و مواضع گروهای تحت حمایت جمهوری اسلامی را هدف گرفته است.

در بیانیه مطبوعاتی شورای امنیت سازمان ملل، که روز دوشنبه ۲۸ اسفند، از سوی یامازاکی کازویوکی، نماینده ژاپن در سازمان ملل و رییس دوره‌ای شورای امنیت صادر شد، آمده است:« اعضای شورا حمایت خود را از سازوکار راستی‌آزمایی و بازرسی سازمان ملل برای یمن (UNVIM) اعلام کردند.»

آمریکا و بریتانیا روز جمعه گفتند سازوکار راستی‌آزمایی و بازرسی سازمان ملل برای یمن (UNVIM) قدرت بیشتری برای مقابله با ارسال تسلیحات ایرانی به حوثی‌ها در اختیار می‌گذارد.

این سازو کار راستی‌آزمایی، ابتدا در سال ۲۰۱۶ راه ‌اندخته شد تا خواسته عربستان سعودی برای جلوگیری از قاچاق اسلحه در داخل کالاهای بشردوستانه به مقصد یمن را برآورد.

در بیانیه شورای امنیت نامی از جمهوری اسلامی برده نشده، اما گفته شده است:« اعضای شورا بر اهمیت اجرای کامل قطعنامه ۲۲۱۶ که در سال ۲۰۱۵ به تصویب رسید و قطعنامه‌های بعدی تاکید کردند و خواستار همکاری عملی، از جمله با دولت یمن، برای جلوگیری از دستیابی حوثی‌ها به تسلیحات و تجهیزات مربوطه برای انجام حملات بیشتر شدند.

در بیانیه شورای امنیت تاکید شده است که همه کشورهای عضو باید به تعهدات خود در رابطه با تحریم تسلیحاتی هدفمند پایبند باشند.

اعضای شورای امنیت همچنین خواستار توقف فوری تمامی حملات حوثی‌ها به کشتی‌های تجاری در دریای سرخ و خلیج عدن شده‌اند.

در این بیانیه تاکید شده است که حقوق و آزادی‌های دریانوردی کشتی‌های تجاری که از دریای سرخ و باب المندب عبور می‌کنند، مطابق با قوانین بین‌المللی، باید رعایت شود.

اعضای شورای امنیت همچنین با یادآوری اهمیت تقویت همکاری‌های بین‌المللی و منطقه‌ای برای مقابله با تهدیدات علیه صلح و امنیت در منطقه، خواستار کاهش تنش در دریای سرخ برای حفظ روند صلح در یمن شدند.

جمهوری اسلامی: اتهام بی‌پایه و اساس است

در همین حال، امیر سعید ایروانی، سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی در سازمان ملل، روز دوشنبه 28 اسفند، در نامه‌ای به رئیس شورای امنیت سازمان ملل نوشت جمهوری اسلامی به قطعنامه‌های شورای امنیت متعهد است و هیچ‌گونه فعالیت مغایر با این قطعنامه‌ها، از جمله فروش یا انتقال تسلیحات یا سیستم‌های تسلیحاتی، نداشته است.

او در نامه خود، اظهارات نمایندگان آمریکا و بریتانیا در نشست روز جمعه ۲۵ اسفند شورای امنیت را رد کرد و گفت این دو کشور «با سوءاستفاده از تریبون شورای امنیت، مبادرت به ایراد ادعاهای بی‌اساس علیه جمهوری اسلامی ایران در خصوص وضعیت دریای سرخ و یمن کرده‌‌اند.»

در نشست روز جمعه، نمایندگان آمریکا، بریتانیا و فرانسه از کمک‌های نظامی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی به شبه‌نظامیان حوثی انتقاد کرده و خواستار توقف این کمک‌ها شده بودند.

ایروانی در نامه خود به رییس شورای امنیت گفت:«تهران ضمن رد قاطعانه این اتهامات بی‌پایه و اساس، آن‌ها را بهانه‌ای می‌داند که واشنگتن و لندن برای پیشبرد برنامه سیاسی کوته‌فکرانه خود و همچنین توجیه و اعتباربخشی به اقدامات غیرقانونی و تهاجم نظامی‌شان علیه یمن به کار می‌برند.»

او افزود:« تهران از پاریس به‌عنوان عضو دائمی شورا می‌خواهد تا مسئولانه‌تر عمل کرده، و از برچسب‌زنی و ایراد اتهامات سیاسی علیه سایر کشورهای مستقل بدون دلیل خودداری کند.»