به دنبال حمله روز ۲۳ بهمن ماموران وزارت اطلاعات به منزل مریم ذبیحی، شهروند بهائی در قائمشهر، جامعه جهانی بهائی در بیانیهای اعلام کرد زمانی که گروهی از جوانان بهائی در منزل ذبیحی جمع شده بودند، ماموران با هجوم به منزل و حمله به «عمل ساده تحصیل علم» اقدام به تفتیش محل کردند.
در این بیانیه که روز ۲۷ بهمن صادر شده، با اشاره به اینکه چند جوان بهائی برای شرکت در یک امتحان، به عنوان بخشی از دورههای غیررسمی دانشگاهیشان در این خانه بودند، تاکیدشده حکومت ایران جوانان بهائی را از ورود به دانشگاههای کشور منع میکند و آنها برای تحصیلات عالی مجبور به تحصیل از طریق گروههای غیررسمی در منازل شخصیاند.
در بخشی از این بیانیه آمده که رفتار خشن و توهینآمیز ماموران نسبت به ذبیحی، اعتراض بهامین زمانی، پسر او را برانگیخت که به دنبال آن ماموران او را با خشونت و وحشیانه در مقابل چشم مادرش و سایرین مورد ضرب و شتم قرار دادند.
ایران اینترنشنال روز سهشنبه ۲۴ بهمن در گزارشی اختصاصی خبر داده بود ماموران وزارت اطلاعات روز ۲۳ بهمن منازل بابک زمانی و مریم ذبیحی، زوج بهائی و بنفشه اسدیان، شهروند بهائی در قائمشهر را تفتیش و وسایل شخصی آنها را ضبط کردند.
در این گزارش آمده بود که همزمان ذبیحی، اسدیان و دو شهروند بهائی دیگر به اداره اطلاعات قائمشهر احضار شدند.
جامعه جهانی بهائی با یادآوری اینکه ایران یکی از امضاکنندگان معاهدات بینالمللی است که از دسترسی به آموزش و سایر حقوق بشر محافظت میکند، تاکید کرد بهائیان، بزرگترین اقلیت مذهبی غیرمسلمان در ایران، از زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ و انقلاب فرهنگی در دهه ۶۰، از دسترسی به دانشگاهها محروم و در همه زمینههای زندگیشان سرکوب شدهاند.
این بیانیه با یادآوری محرومیت ۴۵ ساله بهائیان در ایران از حق تحصیل به دلیل مذهبشان، به نقل از سیمین فهندژ، نماینده جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل آمده: «تصور کنید در منزلی شخصی برای شرکت در امتحان حاضر شوید. سپس ماموران حکومت به آن منزل یورش برده، شما را مورد ضرب و شتم قرار داده و دستگیر کنند و همه اینها تنها به دلیل تحصیل کردن یا تلاش شما برای دنبال کردن رویاهایتان و داشتن حرفه و شغلی باشد.»
فهندژ با طرح این مساله که تحصیل کردن برای بهائیان از نظر حکومت ایران غیرقانونی محسوب می شود، این پرسش را طرح کرده که چرا باید جوانان بهائی از تحصیلات یا دور هم جمع شدن برای آموختن محروم و ممنوع شوند.
هر ساله گزارشهای زیادی از محروم شدن شهروندان بهائی از ادامه تحصیل در دانشگاههای ایران منتشر میشود و این موضوع افرادی را که در آستانه فارغالتحصیلی هستند نیز در بر میگیرد.
گزارشگران حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، بارها به بهائیستیزی جمهوری اسلامی به خصوص محروم کردن دانشجویان بهائی از حق تحصیل اعتراض کردهاند.
این گزارشگران اقدامات جمهوری اسلامی در این زمینه را مصداق بارزی از بیتوجهی تهران به معاهدات حقوق بشری دانستهاند.
در ماههای گذشته فشار نهادهای امنیتی و قضایی بر شهروندان بهائی تشدید شده است.
در همین رابطه جامعه جهانی بهائی روز ١٣ آذر در بیانیهای به شرح «روشهای جدید و بسیار خشنتر» پرداخت که «جمهوری اسلامی برای سرکوب بهائیان» از آنها استفاده میکند.
منابع غیررسمی میگویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی میکنند، اما قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتیگری را به رسمیت میشناسد.
بهائیان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ و استقرار جمهوری اسلامی به طور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار گرفتهاند.
دومین روز از هفتادوچهارمین جشنواره فیلم برلین ۲۷ بهمن با نمایش فیلم کیک محبوب من برگزار شد.
ویدیوهای منتشر شده از این رویداد نشان میدهند که تماشاگران پس از پایان فیلم هفت دقیقه ایستاده آن را تشویق کردند.
شماری از کاربران رسانههای اجتماعی با انتشار بخشهای کوتاهی از کیک محبوب من که در آن زنان بدون حجاب اجباری حضور دارند نمایش تصاویری از زندگی عادی ایرانیان مانند لمس بدن زن و مرد و دست دادن و بغل کردنشان، نوشیدن شراب و حضور زنان در خانه بدون روسری را در این فیلم سینمایی ستودند.
کاربری با اشاره به صحنهای از فیلم که چند زن بدون بر سر داشتن روسری دور میز صبحانه در خانه نشستهاند، آن را تصویری «غریب و در عینحال آشنا» توصیف کرد.
نشست خبری این فیلم روز جمعه بدون حضور مقدم و صناعیها برگزار و قاب عکسی از این دو کارگردان روی صندلیهای خالیشان گذاشته شد.
لیلی فرهادپور یکی از بازیگران فیلم، بیانیه این دو سینماگر ممنوعالخروج شده را خواند که در آن گفتند سینماگران ایرانی از سالها پیش با قوانین دست و پاگیر و خطوط قرمزی مواجهاند که رد کردنشان میتواند توقیف، ممنوعالکاریهای طولانی و پروندههای پیچیده را برایشان همراه داشته باشد.
صناعیها و مقدم در این بیانیه از تلاش خود برای نمایش واقعیتی از جامعه ایرانی گفتند که سالهاست در لایههای مختلف سانسور گم شده است.
در بخشی از این بیانیه آمده است: «ما به این باور رسیدهایم که دیگر نمیتوان داستان یک زن ایرانی را با رعایت قوانین سختگیرانهای مانند حجاب اجباری روایت کرد. زنانی که خطوط قرمز، مانع نشان دادن زندگی واقعی آنها بهعنوان یک انسان کامل میشود.»
آنها گفتند تصمیم به عبور از این همه این خطوط قرمز گرفتهاند و عواقب تصمیم خود را میپذیرند.
کیک محبوب من به گفته این دو فیلمساز روایتی از واقعیت روزمره زنان طبقه متوسط ایران و نگاهی به تنهایی یک زن در آستانه سالمندی است.
این فیلم داستان یک زن ۷۰ ساله با بازی لیلی فرهادپور است که پس از مرگ همسرش در دوران سالمندی دوباره زندگی عاشقانه تازهای را تجربه میکند.
لیلی فرهادپور در نشست خبری فیلم، یکی از حذفیات و سانسورهای معمول در فیلمهای ایرانی را عاشق شدن دوباره زنان سالمند خوانده و درباره حجاب اجباری گفته بود: «زنان هنگام خواب حجاب ندارند و وقتی در فیلمها با حجاب به رختخواب میروند تماشاگران میخندند.»
به گفته او، اواسط فیلمبرداری خیزش انقلابی ایرانیان شکل گرفت اما کیک محبوب من از ابتدا قرار بود به همین شکل و بدون اینکه بازیگرانش حجاب اجباری داشته باشند، ساخته شود.
کیک محبوب من در دو سال گذشته به گفته کارگردانهایش به شکل پنهانی و زیرزمینی در خیابانهای تهران ساخته شد.
اواسط مهر امسال نیروهای امنیتی برای دستیابی به فایلهای فیلم به خانه تدوینگر آن هجوم برده و تمام بایگانیهای کامپیوتری و الکترونیکی اثر را ضبط کردند.
روز هشت مهر هم این زوج سینماگر برای ادامه کار روی فیلم کیک محبوب من قصد سفر به فرانسه را داشتند که گذرنامههایشان از سوی نیروهای انتظامی ضبط و برایشان پرونده قضایی تشکیل شد.
کارلو چاتریان و ماریت ریسنبیک، مدیران برلینانه در هفتههای گذشته ضمن ابراز خشم و نگرانی از ممنوعالخروجی مقدم و صناعیها، از جمهوری اسلامی خواستند به این دو سینماگر اجازه سفر به آلمان را برای شرکت در این جشنواره بدهد.
با اینحال نمایش کیک محبوب من در جشنواره بدون حضورشان برگزار شد و فرهادپور و اسماعیل محرابی، بازیگران این فیلم به همراه تعدادی از دیگر فیلمسازان، قابی از عکس آنها را در دست گرفتند.
کیک محبوب من یکی از ۲۰ اثری است که برای جوایز اصلی در در هفتادوچهارمین دوره برلیناله رقابت میکند.