مژگان افتخاری، مادر مهساژینا امینی، در اینستاگرام با انتشار تصاویری از دخترش نوشت: «پاییز را دوست داشتی، پاییز تو را به وجد میآورد، پاییز که میآمد در لبخندهایت، در رنگ لباسهایت، حتی در رنگ لاک ناخنهایت، جلوه میکرد. روحیه شاد تو همهجا شادی و زیبایی را جستوجو میکرد.»
همچنین مردان دانشجو نباید مو، ریش و سبیل بلند داشته باشند. آنها از پوشیدن زیورآلات، داشتن پیرسینگ و استفاده از کمربند نامتعارف نیز منع شدهاند.
به گفته فعالان دانشجویی، جمهوری اسلامی همزمان در نظر دارد این محدودیتها را به اشکال مختلف در دانشگاههای دیگر نیز به اجرا درآورد.
براساس گزارشهای رسیده به ایران اینترنشنال، ماموران حراست، بسیج دانشجویی و لباس شخصیها برای کنترل ورود و خروج دانشجویان گماشته شدهاند.
گروه قیام تا سرنگونی نزدیک به سازمان مجاهدین خلق روز گذشته اعلام کرد ۵۰۰ سرور، کامپیوتر، سایت و سامانه وزارت علوم را هک کرده و به بیش از ۲۰ هزار سند دسترسی پیدا کرده است.
یکی از این اسناد از راهاندازی ۷۴۰ دوربین فعال در دانشگاه علم و صنعت و طراحی و اجرای فاز اول نرمافزار تشخیص چهره دانشجویان معترض با همکاری استادان دانشگاه حکایت دارد.
دانشجویان و استادان معترض بارها در بیانیههای مختلف اعلام کردهاند که دانشگاه پادگان نیست و اقدامات جمهوری اسلامی در توبیخ، اخراج و تعلیق دانشجویان و استادان نمیتواند موجب عقبنشینی آنها شود.
تشکلهای صنفی ۱۲ دانشگاه کشور روز یکم مهرماه در بیانیهای مشترک اعلام کردند جنبش دانشجویی پس از گذشت یک سال از خیزش انقلابی مردم، وارد مرحله تازهای از کنشگری و مقاومت شده که اقدامهای سرکوبگرانه حکومت را بیاثر خواهد کرد.
جمعی از دانشجویان رشتههای هنری دانشکده هنرهای زیبا و دانشگاه هنر تهران نیز به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید سرکوب دانشگاهها را محکوم کردند و نوشتند سرکوبگران، آرزوی انفعال و سکوت دانشگاه و دانشجویان را به گور خواهند برد.
روزنامه اعتماد روز هشتم شهریورماه نام ۵۲ نفر از استادان اخراجی، بازنشسته اجباری یا تعلیق و منفصل از تدریس را منتشر کرد. این افراد از شهریور ۱۴۰۰ و آغاز دولت ابراهیم رئیسی تا هشت شهریور امسال، از بدنه آموزش عالی ایران حذف شدهاند.
این در حالی است که فعالان حوزه دانشگاه بارها با ابراز نگرانی از سیاستهای امنیتی جمهوری اسلامی مبنی بر خالصسازی دانشگاهها و جایگزینی استادان شایسته با مهرههای حکومتی، نسبت به خدشهدار شدن ساحت آموزش عالی در ایران هشدار دادهاند.
ایران اینترنشنال به اطلاعات بیشتر و دقیقتری از نحوه کشته شدن علیرضا حسینی خمس، شهروند متولد ۱۵ تیر ۱۳۷۶، دست یافته که در جریان خیزش انقلابی سال ۱۴۰۱ به دست ماموران حکومتی کشته شد.
علیرضا حسینی، کارمند بیمارستان عرفان نیایش در جنتآباد تهران به همراه پدر و مادرش در منطقه گلستان اسلامشهر سکونت داشت. او روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ هدف دو گلوله جنگی ماموران حکومتی قرار گرفت.
به گفته یک منبع نزدیک به خانواده، روز ۳۰ شهریور، در محدوده فلکه دوم گلستان اسلامشهر، یک گلوله جنگی به سفید ران پای چپ و یک گلوله به ناحیه گردن در نزدیکی حنجره او اصابت کرده است.
مشخص نیست که او چگونه به بیمارستان منتقل شده اما بعد انتقال به بیمارستان، ماموران با خانواده او تماس گرفته و خبر مرگ علیرضا را به خانواده اعلام کرده بودند.
ماموران حکومتی پیکر علیرضا را از بیمارستان خارج کرده و خانواده را تهدید میکنند که تنها در صورت سکوت مطلق، پیکر او را جهت دفن بی سر و صدا به خانواده تحویل خواهند داد. در نهایت جسد علیرضا بعد از دو روز در بهشت فاطمه شهر صالحیه با حضور تعداد محدودی از اعضای خانواده و ماموران لباس شخصی دفن شد.
در گواهی فوت علیرضا که روز ۱۲ مهر ۱۴۰۱ در سازمان ثبت احوال به ثبت رسیده، علت مرگ «برخورد اجسام سخت یا تیز» ذکر شده است.
در گزارش واحد بررسی جرم پلیس آگاهی که نسخهای از آن در اختیار ایران اینترنشنال قرار گفته، نوشته شده «جسد بهصورت طاق باز داخل سرد خانه رویت شد آثار تیر خوردگی روی سفید ران پای چپ و گلو در نزدیکی حنجره و آثار خالکوبی روی سینه و پهلوی راست و بازوی چپ رویت شد.»
با وجود مدارک مستدل و چند شاهد عینی، پیگیریهای خانواده حسینی از مقامات نظامی و قضایی استان تهران بینتیجه ماند و تنها پاسخی که دریافت کردند، این بود که «ما او را نکشتیم، دیگر مراجعه نکنید».
روز ۳۱ شهریور ۱۴۰۲، تعدادی از اعضای خانواده علیرضا بر مزار او حاضر شدند تا یاد او را که در گمنامی به دست حکومت کشته شد، گرامی بدارند.