بزرگداشت شاپور بختیار در پاریس؛ تاکید نیروهای ملی بر ادامه راه تا سرنگونی جمهوری اسلامی
در سی و دومین سالگرد قتل شاپور بختیار، آخرین نخستوزیر دوره پهلوی در ایران، دوستان و هواداران او در پاریس بر سر مزارش گرد هم آمدند و یادش را گرامی داشتند.
در سی و دومین سالگرد قتل شاپور بختیار، آخرین نخستوزیر دوره پهلوی در ایران، دوستان و هواداران او در پاریس بر سر مزارش گرد هم آمدند و یادش را گرامی داشتند.
در این مراسم که روز یکشنبه ۱۵ مرداد در قبرستان مونپارنارس در مرکز پاریس برگزار شد، پیام لادن برومند فرزند عبدالرحمان برومند که او نیز از قربانیان قتلهای جمهوری اسلامی در خارج از ایران بود، قرائت شد.
همچنین سخنرانان در این مراسم بر اهمیت هشدارهای بختیار علیه جمهوری اسلامی تاکید کردند.
جبهه هفت آبان نیز با انتشار بیانیهای در این زمینه نوشت که یاد شاپور بختیار را در سی و دومین سالگرد قتل او گرامی میدارد.
در بیانیه این جبهه آمده «تروریستهای جمهوری اسلامی به دستور شخص خامنهای شاپور بختیار و منشی او، سروش کتیبه را به طرز وحشیانهای در خانهای به قتل رساندند» اما «پیش از خامنهای، روحالله خمینی نیز شخصا دستور قتل بختیار را صادر کرده بود».
در این بیانیه همچنین تاکید شده جبهه هفت آبان بر ادامه راه بختیار «تا سرنگونی جمهوری اسلامی و تشکیل دوباره یک دولت ملی در ایران تاکید میکند».
در روز پانزدهم مرداد ۱۳۷۰ شاپور بختیار، آخرین نخستوزیر دوره پهلوی، توسط یک گروه وابسته به حکومت ایران، در منزلش در پاریس به قتل رسید.
بختیار پس از خروج از ایران به مخالفتش با حکومت جدید به رهبری آیتالله خمینی ادامه داد و به همین منظور، در سال ۵۹، حزبی به نام «نهضت مقاومت ملی ایران» را برای مبارزه با جمهوری اسلامی تاسیس کرد.
او دو بار مورد سوءقصد نیروهای برونمرزی جمهوری اسلامی قرار گرفت و در تابستان ۵۹ از عملیات ترور بهدست یک شهروند لبنانی بهنام انیس نقاش، وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی جان سالم بهدر برد، اما در ۱۵ مرداد ۱۳۷۰ بهدست عوامل جمهوری اسلامی ایران در منزلش در پاریس به قتل رسید.
ترور بختیار نخستین یا آخرین ترور یک مخالف جمهوری اسلامی ایران در خارج از ایران نبود و این ترورها که پیش از قتل بختیار آغاز شده بود، پس از قتل او نیز ادامه یافت.
جمهوری اسلامی در سالهای اخیر نیز تلاش کرده مخالفان خود نظیر مسیح علینژاد در نیویورک را به قتل برساند یا در کشورهای ثالث برباید و با بازگرداندن به ایران مثل روحالله زم اعدام کند.
محمدرضا بالیلاشک، در مراسم چهلم حنانه کیا که روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ با شلیک گلوله مستقیم ماموران حکومتی کشته شد، برای نجات دو معترض بازداشتشده در تلاش بوده که توسط ماموران تحت تعقیب قرار گرفت.
ماموران او را تعقیب کردند و در مکانی خلوت به شدت مورد ضرب و جرح قرار دادند. پس از آن، پیکر نیمهجان او را در داخل خودرو رها کرده و متواری شدند.
پیکر نیمهجان محمدرضا بالیلاشک به بیمارستان منتقل شد، اما این شهروند ۴۷ ساله به دلیل شدت جراحات وارده، جان خود را از دست داد.
خانواده بالیلاشک از لحظه مرگ لو به شدت تحت فشار قرار گرفتند و حتی به گفته منابع مطلع، ماموران امنیتی به اجبار از فرزند او دستخطی اخذ کردند که در آن گفته شده پدرش به علت سکته قلبی فوت کرده و ارتباطی با اعتراضات نداشته است.
این ادعا در حالی است که بر اساس تصاویری که به تازگی از پیکر بیجان محمدرضا بالیلاشک به دست ایران اینترنشنال رسیده، آثار ضرب و جرح به وضوح در سر و صورت او آشکار است.
این معترض ۴۷ ساله، پدر دو فرزند و راننده آژانس و از نزدیکان حسینعلی کیاکجوری، دانشجوی ۲۳ساله رشته برق دانشگاه مازندران، دیگر کشتهشده خیزش سراسری در روز ۳۰ شهریور در نوشهر بود.
رسانههای حکومتی در روزهای اخیر مدعی شدند: «گزارش پزشکی قانونی در رابطه با مرگ این فرد نشان میدهد محمدرضا بالیلاشک به دلیل سکته قلبی فوت کرده و هیچ گونه آثار ضرب و جرحی نیز بر روی بدن متوفی وجود نداشته است.»
ادعایی که با توجه به درج عنوان «نامعلوم» برای علت مرگ در گواهی فوت و با عنایت به تصاویر جسد این کشتهشده خیزش انقلابی، از اساس کذب است.
این اولین بار نیست که حکومت در خصوص کشتهشدگان خیزش انقلابی اقدام به انتشار اطلاعات غلط میکند، در موارد متعددی مانند نیکا شاکرمی، سارینا اسماعیلزاده، حدیث نجفی و بسیاری دیگر نیز جمهوری اسلامی نه تنها مسئولیت قتل آنان را نپذیرفت، بلکه علت مرگ آنها را سقوط از بلندی، خودکشی و مواردی از این دست اعلام کرد.
