بر اساس جدیدترین اطلاعات رسیده به ایران اینترنشنال، در گواهی فوت محمدرضا بالی لاشک، شهروند ۴۷ساله ساکن نوشهر که روز چهارشنبه، ۱۱ آبان ۱۴۰۱ توسط ماموران امنیتی کشته شد، علت مرگ را «نامعلوم» درج کردهاند.
محمدرضا بالیلاشک، در مراسم چهلم حنانه کیا که روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ با شلیک گلوله مستقیم ماموران حکومتی کشته شد، برای نجات دو معترض بازداشتشده در تلاش بوده که توسط ماموران تحت تعقیب قرار گرفت.
ماموران او را تعقیب کردند و در مکانی خلوت به شدت مورد ضرب و جرح قرار دادند. پس از آن، پیکر نیمهجان او را در داخل خودرو رها کرده و متواری شدند.
پیکر نیمهجان محمدرضا بالیلاشک به بیمارستان منتقل شد، اما این شهروند ۴۷ ساله به دلیل شدت جراحات وارده، جان خود را از دست داد.
خانواده بالیلاشک از لحظه مرگ لو به شدت تحت فشار قرار گرفتند و حتی به گفته منابع مطلع، ماموران امنیتی به اجبار از فرزند او دستخطی اخذ کردند که در آن گفته شده پدرش به علت سکته قلبی فوت کرده و ارتباطی با اعتراضات نداشته است.
این ادعا در حالی است که بر اساس تصاویری که به تازگی از پیکر بیجان محمدرضا بالیلاشک به دست ایران اینترنشنال رسیده، آثار ضرب و جرح به وضوح در سر و صورت او آشکار است.
این معترض ۴۷ ساله، پدر دو فرزند و راننده آژانس و از نزدیکان حسینعلی کیاکجوری، دانشجوی ۲۳ساله رشته برق دانشگاه مازندران، دیگر کشتهشده خیزش سراسری در روز ۳۰ شهریور در نوشهر بود.
رسانههای حکومتی در روزهای اخیر مدعی شدند: «گزارش پزشکی قانونی در رابطه با مرگ این فرد نشان میدهد محمدرضا بالیلاشک به دلیل سکته قلبی فوت کرده و هیچ گونه آثار ضرب و جرحی نیز بر روی بدن متوفی وجود نداشته است.»
ادعایی که با توجه به درج عنوان «نامعلوم» برای علت مرگ در گواهی فوت و با عنایت به تصاویر جسد این کشتهشده خیزش انقلابی، از اساس کذب است.
این اولین بار نیست که حکومت در خصوص کشتهشدگان خیزش انقلابی اقدام به انتشار اطلاعات غلط میکند، در موارد متعددی مانند نیکا شاکرمی، سارینا اسماعیلزاده، حدیث نجفی و بسیاری دیگر نیز جمهوری اسلامی نه تنها مسئولیت قتل آنان را نپذیرفت، بلکه علت مرگ آنها را سقوط از بلندی، خودکشی و مواردی از این دست اعلام کرد.
خبرگزاری میزان، روز شنبه ۱۴ مرداد خبر داد که تصمیم غلامحسین محسنی اژهای، رییس قوه قضاییه برای تعطیلی زندان رجاییشهر کرج اجرایی شده و ساختمان این زندان که محل نگهداری شمار زیادی از زندانیان سیاسی و عقیدتی در سالهای پس از انقلاب بوده، اکنون خالی است.
میلاد آرمون، علیرضا کفایی، امیرمحمد خوشاقبال، علیرضا برمرز پورناک، محمدمهدی حسینی، حسین نعمتی، مهدی ایمانی و نوید نجاران، هشت تن از متهمان پرونده موسوم به «شهرک اکباتان» و از بازداشتشدگان خیزش انقلابی هم از جمله صدها زندانی رجاییشهر هستند که در روزهای گذشته به قزلحصار کرج منتقل شدند.
بر اساس این گزارش، زندان رجاییشهر حدودا ۶۰ هکتار وسعت دارد و قرار است در طرح مولدسازی به فروش برسد.
مرکز رسانه قوه قضاییه جمهوری اسلامی روز پنجشنبه هم در گزارشی از «انتقال زندانیان» محبوس در رجاییشهر به یک زندان دیگر خبر داده بود.
محسنی اژهای علاوه بر دستورش در جلسه شورای اداری استان البرز، در جلسه شورای عالی قوه قضاییه در روز ۲۱ فروردین ماه نیز گفته بود این زندان باید تعطیل شود.
صدور این دستور فوری در حالی است که به گفته ناظران، انتقال زندانها به خارج از شهرها در چند سال گذشته بارها مطرح شده و جنبهای امنیتی دارد چرا که به دلیل قدیمی بودن زندانهایی مانند رجاییشهر (گوهردشت)، قوه قضاییه نیاز به زندانهایی جدید و امنیتی دارد تا ضمن این که امکان فرار زندانیان در آنها کمتر شود، امکان برقراری تماس تلفنی پنهانی آنان از راه موبایل با خارج از زندان هم وجود نداشته باشد.
کارشناسان میگویند سازمان زندانها زیر نظر قوه قضاییه به دنبال ایجاد دکلهایی برای انداختن پارازیت روی خطوط تلفن در اطراف زندانهاست که چنین شرایطی در محل کنونی زندانها و در داخل شهر، امکانپذیر نیست.
از سوی دیگر به نظر میرسد مهمترین هدف از این تصمیم، کنترل تجمعهای مقابل زندانها باشد که در صورت انتقال ساختمان زندان به خارج از شهر، راحتتر اتفاق میافتد.
پیش از این شماری از مردم و فعالان حقوق بشر بارها مقابل زندانهای مختلف تجمع کردهاند. از جمله سحرگاه روز ۱۹ دی سال گذشته که گروهی از مردم ساکن کرج همراه با معترضان برای حمایت از محمد قبادلو و محمد بروغنی، دو معترض محکوم به اعدام، دست به برگزاری تجمع مقابل زندان رجاییشهر زدند.
این تجمع به دنبال انتشار گزارشهایی درباره انتقال این دو جوان ۲۲ و ۱۹ ساله به سلول انفرادی با هدف احتمالی اجرای حکم اعدامشان انجام گرفته بود.
از سوی دیگر زندان رجاییشهر که پیشتر با نام «گوهردشت» شناخته میشد پیشینهای تاریک در نقض حقوق بشر دارد و به گفته ناظران، موزه و سندی زنده از جنایات جمهوری اسلامی علیه زندانیان است.
گوهردشت در دهه ۶۰ و به خصوص تابستان ۶۷ محل اعدام زندانیان سیاسی بود و برپا بودن این زندان در زمان کنونی، یعنی وجود اسناد جنایات حکومت و زنده نگاه داشته شدن نام و یاد قربانیان.
حمید نوری (عباسی) که اکنون به دلیل دست داشتن در اعدام دستهجمعی زندانیان عقیدتی-سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷ در سوئد به حبس ابد محکوم شده نیز در زمان این اعدامها دادیار این زندان بوده است.
رجاییشهر همچنین در سالهای گذشته از سوی جامعه بینالمللی تحریم شده است. از جمله در ۲۲ دی سال ۱۳۹۶ که وزارت خزانهداری ایالات متحده آمریکا این زندان را به دلیل ارتباط با نقض حقوق بشر تحریم کرد.
این وزارتخانه در خبر تحریم رجاییشهر، آن را مکانی برای نگهداری معترضان به حکومت خواند و بر موارد نقض حقوق بشر در این زندان مانند دسترسی نداشتن به خدمات پزشکی و وکیل، آزار جنسی و اعدامهای غیرقانونی تاکید کرد.
اتحادیه اروپا نیز در فروردین ۱۴۰۰ زندان رجاییشهر (گوهردشت) را همراه با دو زندان دیگر در ایران به علت «نقض حقوق بشر و کشتار و سرکوب معترضان در آبان ۹۸» تحریم کرد.