مدیرعامل جدید استقلال: قول می‌دهم پرونده‌‌ای در فیفا علیه باشگاه ایجاد نشود، سازش می‌کنیم

یونس خلیفی، فرانسوی ۲۸ ساله، در گفت‌وگو با مارکا داستان شکل‌گیری میمی را توضیح داده که در نهایت باعث جنجال میان کیلیان امباپه و چین شد.

یونس خلیفی برنامه‌نویس است، فوتبال را با علاقه دنبال می‌کند و حساب Frenchaicovers را در شبکه اجتماعی ایکس اداره می‌کند؛ جایی که با استفاده از دیپ‌فیک و هوش مصنوعی محتوای طنز می‌سازد. میمی که سال‌ها بعد به جنجال میان کیلیان امباپه و چین منجر شد، تابستان ۲۰۲۳ در همین حساب ساخته شد.

خلیفی درباره شکل‌گیری آن به مارکا گفت: «آن زمان شایعاتی درباره جدایی امباپه از پاری‌سن‌ژرمن وجود داشت و به نظر می‌رسید او مدیریت باشگاه را در اختیار دارد. وقتی ماندنش را اعلام کردند، تصویر امباپه به‌عنوان رهبر عالی باشگاه به ذهنم رسید. ما هواداران برای شوخی در خودرو آهنگ معروف Red Sun in the Sky را می‌خواندیم. بنابراین ناخودآگاه تصمیم گرفتم امباپه را به مائو تسه‌تونگ مرتبط کنم.»

او هرگز تصور نمی‌کرد این ویدیو چنین بازتابی پیدا کند: «فقط یک شوخی درباره اتفاقات آن روزها بود. واقعا هرگز فکر نمی‌کردم از فرانسه فراتر برود.»

اما ویدیو از فرانسه فراتر رفت و طی سه سال، پس از مسابقات مختلف بارها بازنشر شد. نخستین بار خلیفی زمانی متوجه میزان شهرت آن شد که فهمید خود امباپه ویدیو را به هم‌تیمی‌هایش نشان می‌دهد. این موضوع نه‌تنها او را ناراحت نکرد، بلکه خوشحالش کرد.

خلیفی گفت: «خیلی خوشحال شدم که آن را دیده بود. او هم مثل من جوان است و به همه چیز می‌خندد. درست است که شغلی دارد، اما در نهایت یک انسان است و می‌تواند درباره هر چیزی، حتی خودش، شوخی کند. این موضوع برایم عجیب نبود.»

اما وقتی جنجال با چین آغاز شد، ماجرا دیگر برای او یک شوخی ساده نبود. نخستین واکنش خلیفی نگرانی شدید بود: «ساعت اول، وقتی از خواب بیدار شدم و ماجرا را فهمیدم، واقعا با خودم فکر کردم شاید باید وکیلی پیدا کنم تا از من دفاع کند؛ شاید مقابل اطرافیان امباپه یا لالیگا. اما فکر می‌کنم من آن‌قدر کوچک هستم که نتوانم از خودم دفاع کنم.»

نگرانی او پس از مدتی کمتر شد: «بعد از حدود یک ساعت به خودم گفتم همه چیز خوب است. فکر نمی‌کنم کار بدی انجام داده باشم، چون هرگز قصد نداشتم چینی‌ها یا امباپه را ناراحت کنم. فقط یک شوخی بود که حالا چنین پیامدهای اقتصادی و ژئوپولیتیکی بزرگی ایجاد کرده است. می‌دانم چیزی برای از دست دادن ندارم.»

خلیفی نسبت به امباپه احساس همدردی دارد و معتقد است تفاوت فرهنگی و یک سوتفاهم در شکل‌گیری این جنجال نقش داشته است.

او گفت: «فکر می‌کنم امباپه عمیقا پشیمان است. وقتی ویدیو را می‌بینید، مدام می‌گوید "متاسفم، متاسفم، متاسفم". به نظرم میان او و چینی‌ها سوتفاهمی رخ داده است، چون در فرانسه به ما آموزش می‌دهند که مائو تسه‌تونگ یک دیکتاتور بوده است. فکر می‌کنم امباپه قصد نداشته نسبت به مردم چین بی‌رحمانه رفتار کند.»

خلیفی همچنین گفت اطلاعاتی را از دوستانش در چین دریافت کرده است: «دوستانی در چین دارم و آنها از طریق شبکه‌های اجتماعی آنجا به من می‌گویند مردم به‌طور خاص با خود ویدیو مشکل ندارند، بلکه مشکلشان با کلماتی است که امباپه استفاده کرده است.»

هیچ‌کس از اطرافیان امباپه، مدیر برنامه‌های او یا رئال مادرید با خلیفی تماس نگرفته و این موضوع برای او عجیب بوده است. خودش تلاش کرده با امباپه ارتباط برقرار کند.

او گفت: «در اینستاگرام برایش پیام فرستادم، اما پاسخی نداد. تصور می‌کنم الان زمان مناسبی نیست.»

با این حال، موضوع دیگری بیشتر او را نگران می‌کند؛ سفری که قصد داشت به چین داشته باشد: «قصد داشتم به چین سفر کنم. امیدوارم با من به‌عنوان یک فرد مشکلی نداشته باشند. فعلا فکر می‌کنم میم مشکلی ندارد، اما با گذشت زمان، اگر رقبا بیش از حد از آن استفاده کنند، ممکن است به موضوع بزرگی تبدیل شود.»

یک عذرخواهی و یک قهوه

ابعاد پیامدهای این جنجال، از قطع همکاری حامیان مالی و لغو قراردادها گرفته تا پخش نشدن مسابقات در چین و درآمدی که گفته می‌شود رئال مادرید از دست داده، برای خلیفی بسیار بزرگ است.

او گفت: «نمی‌توانم احساس خاصی داشته باشم، چون موضوع آن‌قدر بزرگ است که تاثیر اقتصادی آن را درک نمی‌کنم. ابتدا احساس تاسف می‌کنم، اما ناراحت نیستم. پشیمان نیستم، ولی این ماجرا خیلی بزرگ‌تر از من است. واقعا خیلی بزرگ است.»

خلیفی افزود: «همه چیز را فقط از طریق شبکه‌های اجتماعی می‌بینم و به همین دلیل واقعی به نظر نمی‌رسد. هیچ‌کس مستقیما درباره این ضررها با من صحبت نکرده است. انگار یکی از قسمت‌های ساوت پارک است.»

اگر انتخاب با خودش باشد، دوست دارد رو‌در‌رو با امباپه صحبت کند و ابتدا از او عذرخواهی کند.

خلیفی گفت: «قطعا می‌خواهم عذرخواهی کنم. هرچند همه چیز با یک شوخی شروع شد، هرگز قصد نداشتم این همه مشکل، چه از نظر اقتصادی و چه از نظر احساسات، ایجاد کنم. می‌شود شوخی کرد و اشکالی ندارد، اما باید بپذیرم که این ویدیو باعث ایجاد این وضعیت شد. غیرمستقیم، بله، اما باعث آن شد. از او می‌خواهم مرا ببخشد.»

و بعد از عذرخواهی؟

«یک قهوه و یک دست دادن.»

باشگاه دلیل این تصمیم را افزایش پرونده‌های انضباطی ناشی از رفتار برخی هواداران اعلام کرد؛ رفتارهایی که بارسلونا را در معرض جریمه و حتی خطر بسته شدن ورزشگاه قرار داده است.

خوان لاپورتا زمستان گذشته و در آستانه انتخابات، با گروه‌های مستقر در جایگاه هواداران بارسلونا به آتش‌بس رسید، اما ریشه این اختلاف به پاییز ۲۰۲۴ بازمی‌گردد. اکنون با تعطیلی موقت «گل ۱۹۵۷» برای بازی مقابل آلاوس، مشخص شده است که این مشکل همچنان ادامه دارد.

بارسلونا عصر پنج‌شنبه در بیانیه‌ای اعلام کرد فعالیت «گل ۱۹۵۷»، همان جایگاهی که پیش‌تر با نام «Grada d’Animació» شناخته می‌شد، برای مسابقه شنبه مقابل آلاوس متوقف خواهد شد: «این تصمیم در پی تشکیل چندین پرونده برای باشگاه و برخی اعضای آن به دلیل رفتارهای مغایر با ارزش‌های ورزش گرفته شده است.»

اشاره بارسلونا به ۱۷ مورد تخلفی بود که لالیگا پس از آخرین ال‌کلاسیکو گزارش کرده بود. از جمله این موارد، توهین به مورینیو و کوکوریا و همچنین حمله به کاماوینگا پس از گل دوم رئال مادرید در پیروزی ۲ بر یک این تیم بود.

بارسلونا در بیانیه خود تاکید کرد چنین رفتارهایی می‌تواند باشگاه را با جریمه‌های مالی و حتی خطر بسته شدن ورزشگاه روبه‌رو کند و با ارزش‌هایی که باشگاه نمایندگی می‌کند، در تضاد است.

این بیانیه یادآور اختلافی است که در پاییز ۲۰۲۴ آغاز شد؛ زمانی که لاپورتا تصمیم گرفت جایگاه جنجالی هواداران بارسلونا را تعطیل کند. این جایگاه در سال ۲۰۱۶ و در دوران ریاست جوزپ ماریا بارتومئو در نوکمپ راه‌اندازی شده بود و به دلیل عملیات بازسازی ورزشگاه، به ورزشگاه لوییس کومپانیس منتقل شد.

لاپورتا که پیش‌تر گروه «بویشوس» را از نوکمپ اخراج کرده بود، این بار مقابل چهار گروه Almogàvers، Front 532، Nostra Ensenya و Supporters Barça قرار گرفت؛ گروه‌هایی که بخشی از جایگاه شمالی ورزشگاه المپیک لوییس کومپانیس را در اختیار داشتند.

باشگاه از این گروه‌ها خواست هزینه جریمه‌هایی به ارزش مجموع ۲۱ هزار یورو را پرداخت کنند. این جریمه‌ها مربوط به پرونده‌هایی بود که لالیگا، یوفا و دولت محلی کاتالونیا در فصل ۲۴-۲۰۲۳ تشکیل داده بودند.

بارسلونا این مبلغ را پرداخت کرده بود، اما با استناد به توافق‌های زمان ایجاد این جایگاه، که به باشگاه اجازه می‌داد افراد متخلف را پاسخگو بداند، از گروه‌های هواداری خواست پول را بازگردانند.

بارسلونا در نهایت تهدید خود را عملی کرد و در آستانه دیدار لیگ قهرمانان اروپا مقابل برست، جایگاه هواداران را بست.

پس از آن، اختلاف به سطح هواداران کشیده شد. شعار «جایگاه هواداران را می‌خواهیم» در ورزشگاه شنیده می‌شد و در برخی شب‌ها در مونتجوییک نیز گروهی شعار «ژاوی آری، لاپورتا نه» سر می‌دادند. این شرایط برای رییس بارسلونا خوشایند نبود.

این شعارها در نخستین فصل حضور فلیک نیز ادامه یافت، اما نتایج تیم باعث شد اعتراض‌ها فروکش کند. به نظر می‌رسید لاپورتا دیگر اهمیت چندانی به این موضوع نمی‌دهد تا اینکه وارد فضای انتخاباتی شد.

با وجود اینکه پیروزی او محتمل به نظر می‌رسید، لاپورتا قصد داشت همه جوانب را در نظر بگیرد. او می‌دانست در میان این گروه‌ها و حامیان بازگشت آنها به جایگاه هواداران، تعداد قابل توجهی رای وجود دارد. ویکتور فونت نیز در زمینه مسائل اجتماعی باشگاه فشار وارد می‌کرد.

به همین دلیل، لاپورتا از دو چهره مورد اعتماد خود در باشگاه، رافا یوسته، نایب‌رییس بارسلونا، و آلخاندرو اچواریا، مشاور باشگاه و یکی از افراد بانفوذ آن، خواست با نمایندگان اعضای جایگاه هواداران مذاکره کنند و برای استقرار آنها در «گل ۱۹۵۷» به توافق برسند.

طراحی این بخش هواداری به النا فورت، نایب‌رییس بخش اجتماعی باشگاه، سپرده شده بود، اما او به دلیل اختلاف‌های قبلی در مذاکرات حضور نداشت.

این جلسات در نهایت به صلحی منجر شد که با توجه به اتفاقات اخیر و موارد گزارش‌شده از سوی لالیگا، چندان پایدار نبوده است.

اکنون بار دیگر ادامه فعالیت جایگاه هواداران بارسلونا با خطری جدی روبه‌رو شده است. به نوشته آس، دلیل اصلی این است که خوان لاپورتا، رییس بارسلونا که پیش‌تر هواداران افراطی را از ورزشگاه اخراج کرده بود، هیچ‌گاه به‌طور کامل به فعالیت چنین جایگاهی اعتقاد نداشته است.

«جنرالی استادیوم» ۷۱ هزار و ۵۰۰ نفر ظرفیت خواهد داشت و قرار است در سال ۲۰۳۱ افتتاح شود.

دو باشگاه روز پنج‌شنبه در بیانیه‌ای اعلام کردند این قرارداد «یکی از بزرگ‌ترین قراردادهای حق نام‌گذاری ورزشگاه در ورزش جهان» است.

توافق با جنرالی در مراسمی اعلام شد که طی آن تصاویر طراحی ورزشگاه جدید هم رونمایی شد. پروژه با هدایت مالکان دو باشگاه پیش می‌رود؛ ردبرد کپیتال پارتنرز، مالک میلان، و اوک‌تری، مالک اینتر.

طراحی ورزشگاه حاصل همکاری نورمن فاستر و دیوید مانیکا است؛ این دو معمار پیش از این نیز در طراحی ورزشگاه ومبلی لندن با یکدیگر همکاری کرده بودند.

این پروژه اکنون وارد مرحله طراحی و برنامه‌ریزی خواهد شد. انتظار می‌رود عملیات ساخت در سال ۲۰۲۸ آغاز شود و در صورت دریافت مجوزهای لازم، نخستین مسابقه در فصل ۳۲-۲۰۳۱ در آن برگزار شود.

این پروژه بخشی از برنامه گسترده‌تر بازسازی شهری منطقه نیز محسوب می‌شود که شامل فضاهای عمومی، مناطق سبز و همچنین فضاهای تفریحی و تجاری خواهد بود.

به نوشته گاتزتا دلو اسپورت نخستین تصاویر، ورزشگاهی شیک، مدرن و مجهز به فناوری‌های جدید را نشان می‌دهند. طراحی آن ساده نیست، اما مشخص است که توجه ویژه‌ای به هواداران شده است. سکوهای پشت دروازه مانند مه‌آتزا شیب زیادی خواهند داشت و جایگاه‌های تماشاگران نیز بسیار نزدیک به زمین طراحی شده‌اند.

بر اساس بیانیه مشترک دو باشگاه، طراحی ورزشگاه از «ظرافت و جزییات معماری کلیسای جامع میلان» الهام گرفته است. دو طبقه جایگاه تماشاگران، ساختاری پیوسته و ۳۶۰ درجه در اطراف زمین ایجاد خواهند کرد.

سن‌سیرو که در سال ۱۹۲۶ ساخته شد و راه‌پله‌های مارپیچ بیرونی آن از مشخصه‌های اصلی معماری ورزشگاه است، برای جام جهانی ۱۹۹۰ بازسازی شد، اما امکانات آن در مقایسه با ورزشگاه‌های مدرن و مطرح فوتبال اروپا محدودتر است.

در دو انتهای ورزشگاه جدید، سکوهای معروف هواداران یا «کورواها» به شکل دیوارهایی یکپارچه و پرشیب طراحی خواهند شد تا هواداران را به زمین نزدیک‌تر کنند.

شیب جایگاه‌ها به ۳۷ درجه خواهد رسید؛ طراحی‌ای که با هدف افزایش هیجان ورزشگاه و تاثیر بصری آن انجام شده است.

در بیانیه آمده است هدف این طراحی این است که «هواداران بیش از هر زمان دیگری به مهم‌ترین لحظات مسابقه نزدیک شوند.»

میلان و اینتر نوامبر گذشته زمین ورزشگاه را با پرداخت ۱۹۷ میلیون یورو معادل ۲۳۰ میلیون دلار از شهرداری خریدند؛ اقدامی که مسیر تخریب سن‌سیرو و ساخت ورزشگاه جدید را هموار کرد.

این دو باشگاه سری آ سال‌هاست به‌طور مشترک از ورزشگاه تاریخی سن‌سیرو استفاده می‌کنند، اما ساخت یک ورزشگاه مشترک و مدرن را برای افزایش درآمد روز مسابقه ضروری می‌دانند؛ درآمدی که از رقبای اروپایی آنها کمتر است.

فشار برای بهبود کیفیت ورزشگاه‌های ایتالیا نیز افزایش یافته است. سرمایه‌گذاری مالکان خارجی در باشگاه‌های سری آ و نیاز به ورزشگاه‌های مناسب‌تر برای یورو ۲۰۳۲ که ایتالیا و ترکیه به‌طور مشترک میزبان آن خواهند بود، از عوامل این روند است.

اینتر در ونیز دوباره از دل مشکلات بیرون آمد، اما چه پیروزی دشواری. نراتزوری دو بار تا آستانه عقب افتادن پیش رفت، یک بار تیر دروازه نجاتش داد و دو گل هم دریافت کرد که هر دو مردود شدند. در نهایت، اینتر دو بار به گل رسید؛ هرچند هر دو گل هدیه بازیکنان حریف بودند. ابتدا مورنو و سپس هلهال دروازه خودی را باز کردند.

اینتر با این پیروزی همچنان همگام با لاتزیو به مسیرش ادامه می‌دهد، در حالی که ونیز نتوانست از قعر جدول فاصله بگیرد. البته نتیجه دو بر صفر نباید باعث شود تصور کنیم صدرنشین سری آ پیروزی آسانی مقابل تیم قعرنشین داشت.

کیوو، همان‌طور که بارها در این فصل اتفاق افتاده، مسابقه را در نیمه دوم به سود تیمش تغییر داد. علاوه بر خوش‌شانسی، تعویض‌های او بار دیگر مانع از سقوط اینتر شدند. سماجت تورام نیز نقش مهمی داشت؛ بازیکنی که با وجود خستگی همچنان از دیگر مهاجمان تیم موثرتر بود. بازیکن برزیلی چپ‌پا نیز در گل دوم نقش داشت و به اینتر کمک کرد از خطر فرار کند.

ونیز اما همچنان در قعر جدول گرفتار است. اینتر نیز با وجود تحمل فشار زیاد، شکست‌ناپذیر باقی ماند. تیم کیوو خسته به نظر می‌رسید و احتمالا بخشی از تمرکزش معطوف به شب ۳۱ اکتبر و مهم‌ترین بازی فصل تا این مقطع بود؛ نه به دلیل هالووین، بلکه به خاطر دربی.

میلان در خانه کامبک خورد

در دیگر بازی امشب، میلان با وجود دبل سیسه و برتری دو بر یک، در نیمه دوم چهار بر دو مغلوب بولونیا شد. امبانگولا هت‌تریک کرد تا نخستین شکست آموریم در سری آ رقم بخورد و میلان پیش از دربی، هفت امتیاز با صدر فاصله بگیرد.

میلان اگر به روند بازی‌های اخیرش ادامه دهد و یک مسابقه عالی و یک مسابقه بسیار ضعیف داشته باشد، باید منتظر یک دربی فوق‌العاده از روسونری باشیم. البته این بیشتر شبیه شوخی است، چون در میلانلو کسی چندان حال و هوای خندیدن ندارد. اگر این بازی قرار بود آخرین آزمون پیش از دربی شنبه باشد، دلایل زیادی برای نگرانی وجود دارد.

خط دفاعی میلان بار دیگر شکننده بود، مهاجم نوک این تیم نتوانست یک موقعیت گلزنی مناسب دریافت کند و افت‌های تمرکزی همچنان ادامه دارد. از سیسه هم نمی‌شد بیش از دو گل انتظار داشت؛ دو گلی که نخستین گل‌های او در سن‌سیرو بودند.

روسونری با این شکست به رده پنجم سقوط کرد و اکنون هفت امتیاز با اینتر و لاتزیو فاصله دارد. در سوی دیگر، بولونیا از زدن چهار گل در سن‌سیرو لذت برد؛ اتفاقی که به‌ندرت رخ می‌دهد. تیم امیلیا بار دیگر قدرت خود را در بازی‌های خارج از خانه نشان داد، در حالی که هنوز در ورزشگاه دال‌آرا به پیروزی نرسیده است. پالادینو نیز روند رو به رشد هفته‌های اخیر را ادامه داد و بولونیا در چهار مسابقه اخیر خود سه پیروزی کسب کرده است.

او گفته است: «من باید از آقای اژه‌ای تشکر کنم، شما نمی‌دانید چه اتفاقاتی افتاده است، من می‌دانم چطور هوای این بچه‌ها را داشت، که این بچه‌ها از نظر روحی… محبت کرد، پدری کرد برای موردهایی که ما داشتیم.»

اما علیرضا دبیر بابت کدام خدمت محسنی‌اژه‌ای به ورزشکاران تشکر می‌کند؟ از اعدام‌های تکراری کشتی‌گیران و ورزشکاران ایرانی به‌دست قوه قضاییه جمهوری اسلامی و با ریاست غلامحسین محسنی‌اژه‌ای و یا بازداشت‌های گسترده ورزشکاران رشته‌های مختلف و صدور احکام طولانی زندان برای آنها؟

چه کسی فراموش کرده در دوره ریاست غلامحسین محسنی‌اژه‌ای بر قوه قضاییه، ورزشکاران معترضی مانند مجیدرضا رهنورد، محمدمهدی کرمی، کیان (محمد) حسینی، صالح میرهاشمی، صالح محمدی، ساسان آزادوار جونقانی، غلامرضا خانی شکرآب، سیاوش جمشیدی خیرآبادی و علی‌سینا مصطفوی اعدام شده‌اند.

مجیدرضا رهنورد، کشتی‌گیر ۲۳ ساله مشهدی ۲۱ آذر ۱۴۰۱ و تنها ۲۳ روز پس از بازداشت در جریان خیزش سراسری زن، زندگی، آزادی، اعدام شد. او در جریان دادگاه، بدون طی شدن مراحل قانونی و درحالی که از داشتن وکیل انتخابی محروم بود، به کشتن دو بسیجی و زخمی کردن ۴ بسیجی دیگر در روز ۲۶ آبان، متهم شد؛ مجیدرضا که ۲۸ آبان بازداشت شده بود، در یکی از سریعترین‌ دادگاه‌های تاریخ، ۲۳ روز بعد اعدام شد.

محمدمهدی کرمی، قهرمان کاراته، ۱۷ دی ۱۴۰۱ در کرج اعدام شد. این جوان ۲۱ ساله‌ در جریان مراسم چهلم حدیث نجفی و پارسا رضادوست، از کشته‌شدگان جنبش مهسا، به اتهام کشتن یک نیروی بسیجی به نام روح‌الله عجمیان بازداشت شد.

او تحت فشارهای شدید و شکنجه‌های جسمی و روحی قرار گرفت تا علیه خود اعتراف کند. محمدمهدی کرمی سحرگاه ۱۷ دی ۱۴۰۱ به همراه کیان حسینی اعدام شد.

کیان (محمد) حسینی، مربی رزمی، ۱۷ دی ۱۴۰۱ در کرج اعدام شد. او متهم ردیف دوم پرونده روح‌الله عجمیان بود.

وكيل این ورزشکار پیش‌تر گفته بود که کیان حسینی برای اعتراف اجباری انواع شکنجه را تحمل کرد؛ از ضرب‌وشتم با چشم و دست‌وپای بسته تا لگد به سر و بیهوشی، و البته شوکر. ورزشکار تنهایی که به کودکان فقیر هنرهای رزمی را به رایگان آموزش می‌داد.

سرگذشت کیان یکی از تلخ‌ترین قتل‌های حکومتی و دردناک‌ترین سرنوشت‌ها در جمهوری اسلامی است؛ او پدر و مادر خود را سالها قبل از دست داده بود و کسی را نداشت تا پیگیر پرونده‌اش باشد. کیان با وجود حمایت‌های بین‌المللی و پذیرش کفالت سیاسی توسط نمایندگان اروپایی، سحرگاه ۱۷ دی ۱۴۰۱ اعدام شد و در آرامستان بهشت‌علی اشتهارد آرام گرفت.

صالح میرهاشمی بلطاقی، مربی و قهرمان کاراته، ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ و در ۳۷ سالگی و یک روز پس از قهرمانی پرسپولیس در لیگ برتر در اصفهان اعدام شد. صالح متهم ردیف اول پرونده «خانه اصفهان» مربوط به اعتراضات زن، زندگی، آزادی در ۲۵ آبان ۱۴۰۱ بود.

به ادعای قوه قضاییه، این مربی و قهرمان کشوری کاراته، دو بسیجی و یک سرهنگ یگان ویژه در این حادثه و به دست معترضان کشته شدند.

دادگاه به استناد اعترافاتی که اجباری از صالح گرفته شده بود، در نهایت او را به اتهام محاربه از طریق کشیدن سلاح، تشکیل گروه مجرمانه و همکاری با گروه‌های مخالف به اعدام و ۱۰ سال حبس محکوم کرد.

این ورزشکار در سحرگاه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ همراه با دو هم‌پرونده‌ای خود، مجید کاظمی و سعید یعقوبی، اعدام شد.

صالح محمدی، کشتی‌گیر، ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، شب سال نو، به همراه سعید داوودی، مهدی قاسمی، دو معترض دیگر در میدان نبوت قم، در ملاعام، اعدام شد. این آزادکار ۱۹ ساله‌ به اتهام مشارکت در قتل دو مامور امنیتی در جریان اعتراضات ۱۸ دی ۱۴۰۴، در قم و یک روز پیش از نوروز به دار آویخته شد.

صالح شهریور ۱۴۰۳ با دوبنده تیم ملی کشتی آزاد ایران مدال برنز جام بین‌المللی سایتی‌یف را در کراسنویارسک روسیه به دست آورده بود.

نهادهای حقوق بشری گزارش داده‌اند که صالح محمدی در مرحله بازجویی و تحقیقات مقدماتی وادار به اعتراف علیه خود شد. او در دادگاه گفته بود که اعترافاتش تحت فشار و شکنجه بوده. است، اما دادگاه این ادعا را نپذیرفت و اعترافات او را به عنوان یکی از مستندات اصلی پرونده مورد استناد قرار داد.

اتهامات متعدد به او در حالی مطرح شد که به گفته نزدیکان صالح محمدی، او هنگام وقوع حادثه در خانه عمویش بوده است، اما دادگاه از احضار شاهدان خودداری کرده است. همچنین، به گواه ملی‌پوشان، مربیان و هم‌باشگاهی‌های او، صالح هرگز چاقو نداشته است.

• 

  قهرمانان بر دار؛ ورزشکارانی که در جنبش «زن، زندگی، آزادی» اعدام شدند

• 

  ۳۰ دقیقه آویزان از طناب دار؛ اطلاعات جدید از پرونده مجیدرضا رهنورد

• 

  تازگی پیکرهای جان‌باختگان در تقابل با دروغ سردخانه‌ها؛ معترضان را مخفیانه اعدام می‌کنند

ساسان آزادوار جونقانی، کاراته‌کا، ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ در اصفهان اعدام شد. اتهام‌های این ورزشکار ۲۱ ساله، «همکاری موثر با دشمن، تخریب خودروی نیروی انتظامی، تحریک مردم به جنگ و کشتار با یکدیگر به قصد برهم زدن امنیت کشور و تشویق دیگران به اغتشاشات و آشوب در کشور» عنوان شد.

غلامرضا خانی شکرآب، ورزشکار پیشین ام‌ام‌ای، مربی و داور بین‌المللی، ۵ خرداد ۱۴۰۴ در تهران اعدام شد. خانی شکرآب دوم مهر ۱۴۰۴ بازداشت و به اتهام «همکاری با اسرائیل و مشخصا سازمان اطلاعاتی موساد» محاکمه و به اعدام محکوم شده بود.

خانی شکرآب، متولد ۱۳۷۱، پیش از بازداشت در ترکیه زندگی می‌کرد و حدود یک سال پیش در جریان سفری به عراق، توسط عوامل جمهوری اسلامی ربوده و به ایران منتقل شد.

سیاوش جمشیدی خیرآبادی،‌ تکواندوکار، ۱۱ مهر ۱۴۰۵ اعدام شد. خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه، نوشت جمشیدی به اتهام «محاربه از طریق کشیدن سلاح گرم و شلیک با آن» به سوی نیروهای امنیتی و همچنین «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» به اعدام محکوم شده بود. اما در اطلاعات منتشرشده مدرکی مبنی بر مشارکت او در قتل ارائه نشده است.

سیاوش جمشیدی مخفیانه اعدام شد؛ تا پیش از اعلام اجرای حکم، هیچ اطلاعاتی درباره نحوه رسیدگی قضایی به پرونده سیاوش جمشیدی منتشر نشده بود. این ورزشکار پیش‌تر در اینستاگرام ویدیوهایی از تمرینات تکواندو خود منتشر کرده بود.

علی‌سینا مصطفوی، کوهنوردی و هیمالیانورد، ۲۲ مهر ۱۴۰۵ در کرمان اعدام شد. قوه قضاییه جمهوری اسلامی، این ورزشکار ۳۸ ساله اهل بم را عضو «گارد جاویدان» خوانده و گفته در تلاش برای تصرف فرودگاه کرمان و بازگشت شاهزاده رضا پهلوی بوده است.

قوه قضاییه جمهوری اسلامی مصطفوی را به دست داشتن در دو مورد تیراندازی در کرمان در فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۵ متهم کرده بود. این نهاد همچنین اعلام کرد او در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ حضور داشته و تصاویر و ویدیوهایی را برای شبکه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور ارسال کرده است. اما بر اساس گزارش‌ها، علی‌سینا زیر شکنجه وادار به اعتراف اجباری علیه خودش شده بود.

جاوید‌نام مصطفوی صعودهای متعددی در ایران داشت. او همچنین قله‌های آیلند‌ پیک و کالا‌‌ پاتار را در هیمالیا فتح کرده بود. علی‌سینا نوازنده تار و از شاگردان کیوان ساکت در نوازندگی این ساز بود.

اما غیر از این ورزشکاران که در دوره ریاست غلامحسین محسنی‌اژه‌ای بر قوه قضاییه اعدام شده‌اند، نوید افکاری، هم در دوره‌ای که اژه‌ای، معاون اول قوه قضاییه بود، اعدام شد.

نوید افکاری، کشتی‌گیر، ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ اعدام شد. او از معترضان اعتراضات مرداد سال ۱۳۹۷ بود که با وجود درخواست و واکنش نهادهای بین‌المللی، حقوق‌بشری و همچنین چهره‌های سرشناس بین‌المللی در ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ توسط جمهوری اسلامی اعدام شد.

دادگاه، این ورزشکار ۲۷ ساله را که پس از اعتراضات مرداد سال ۹۷ در شیراز بازداشت شد، به قتل حسین ترکمان، کارمند حراست آبفای شیراز، متهم کرد. این درحالی است که به گفته وکیل نوید، تنها مستندات دادگاه درباره اتهام قتل، اعترافات اوست. او اعلام کرده بود این اعترافات تحت شکنجه گرفته شده است.

مقام‌های زندان برای اجرای حکم آنقدر عجله داشتند که حق نوید افکاری برای آخرین دیدار با خانواده را از آنها سلب کردند.

از سوی دیگر، تعداد زیادی از ورزشکاران معترض بازداشت شده در جریان خیزش سراسری زن، زندگی، آزادی تا انقلاب ملی ایرانیان در دی ۱۴۰۴، در زندان‌های جمهوری اسلامی در بند هستند؛ از جمله امیررضا نصرآزادانی، بازیکن پیشین تیم‌های فوتبال سپاهان و تراکتور، که از هشتم آبان ۱۴۰۱ در پرونده موسوم به «خانه اصفهان» بازداشت شد و با خطر اعدام روبه‌رو بود، هنوز در زندان است. او به ۲۶ سال حبس محکوم شد و همچنان بدون مرخصی در زندان است.