امام جمعه مشهد: گرانی‌های اخیر کار پیاده‌نظام آمریکاست

بر اساس گزارشی که ارم‌نیوز جمعه ۱۸ اردیبهشت منتشر کرد، در فرمول مطرح‌شده برای تفاهم میان تهران و واشینگتن، اولویت با توقف درگیری‌ها، رسیدگی به بحران تنگه هرمز و آغاز یک مسیر مذاکراتی کوتاه‌مدت است و موضوعاتی مانند برنامه هسته‌ای حکومت ایران، توان موشکی و نفوذ منطقه‌ای جمهوری اسلامی، به مراحل بعدی منتقل شده‌اند.

منابع دیپلماتیک منطقه‌ای به ارم‌نیوز گفته‌اند این طرح پس از دو تحول همزمان در ساعات اخیر شکل گرفته است. از جمله این تحولات، توقف موقت عملیات «پروژه آزادی» از سوی دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، برای اسکورت کشتی‌ها در تنگه هرمز بوده است.

به گفته این منابع، تمرکز واشینگتن بر موضوعات فوری و قابل سنجش در کوتاه‌مدت، از جمله امنیت کشتیرانی و توقف درگیری‌ها، باعث شده است اسرائیل در ساز و کار اجرایی مرحله نخست نقشی نداشته باشد.

با این حال، هماهنگی‌های سیاسی و امنیتی میان آمریکا و اسرائیل همچنان ادامه دارد.

گیلا گاملیل، وزیر علوم و فناوری اسرائیل، ۱۷ اردیبهشت گفت که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، و ترامپ درباره مذاکرات با جمهوری اسلامی به طور مداوم گفت‌وگو می‌کنند و موضوع هسته‌ای از اهداف مشترک دو طرف است.

رسانه‌های اسرائیلی نیز تایید کردند نتانیاهو در جریان این روند قرار دارد و گفته است این تحولات برای او غافلگیرکننده نبوده و هماهنگی‌ها با واشینگتن به‌صورت مستمر ادامه دارد.

• 

  نتانیاهو: برای تهدیدکنندگان اسرائیل هیچ مصونیتی وجود ندارد

در این چارچوب، واشینگتن تلاش دارد مرحله نخست را بر پایه اقداماتی تنظیم کند که در کوتاه‌مدت قابل اجرا و ارزیابی باشند و سپس موضوعات پیچیده‌تر را به مذاکرات بعدی منتقل کند. رویکردی که جایگاه اسرائیل را در سطح هماهنگی‌های راهبردی حفظ کرده اما آن را از متن اجرای اولیه کنار گذاشته است.

در این میان، برخی تحلیلگران معتقدند اسرائیل همچنان بر لزوم اعمال شروط سخت‌گیرانه‌تر در موضوعاتی مانند غنی‌سازی، برنامه موشکی و ساز و کار اجرای توافق تاکید دارد.

واکنش بازارهای جهانی به احتمال کاهش تنش سریع بوده است.

گزارش‌ها حاکی از کاهش قیمت نفت و افزایش شاخص‌های سهام در پی کاهش نگرانی‌ها از اختلال در تردد از تنگه هرمز است.

او خواستار آن شد که گروه‌های مسلح یا در قالب تشکیلاتی با عنوان «سربازان شعائر دینی» زیر نظر هیات حج سازماندهی شوند یا به «نهادهای امدادرسان و بشردوستانه» تبدیل شوند.

صدر همچنین بر حفظ استقلال عراق و دوری از هرگونه دخالت خارجی «نه شرقی و نه غربی» تاکید کرد و گفت دولت آینده باید خواسته‌های مردم عراق را برآورده کند.

او ادامه داد: «هیچ فردی از جریان صدر را در کابینه وزارتی نمی‌پذیریم و هیچ وزیری نماینده ما نخواهد بود.»

در روزهای اخیر، گمانه‌زنی‌ها درباره ترکیب دولت آینده عراق بالا گرفته است. ۱۶ اردیبهشت، یک مقام ارشد وزارت خارجه آمریکا اعلام کرد واشینگتن از نخست‌وزیر عراق انتظار دارد برای محدود کردن نفوذ گروه‌های مسلح نزدیک به جمهوری اسلامی، «اقدام‌های عملی» انجام دهد.

فیلم که از نظر زمانی به زندان‌ها و شکنجه‌های پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» مربوط است، حالا پس از وقایع انقلاب اخیر ایران که به کشته شدن ده‌ها هزار نفر و زندانی شدن افراد بسیار بیشتری انجامید، رنگ و بوی خاصی به خود می‌گیرد و از قید و بند زمان می‌گریزد.

محمدی که خود بارها به‌وسیله نیروهای امنیتی دستگیر شده و ماه‌ها در زندان انفرادی در اوین بوده است، این فیلم را حاصل تجربه شخصی خودش می‌داند. جایی که یک زن در یک سلول سه متر در سه متر نگهداری می‌شود و با توهین و تحقیر و شکنجه از او می‌خواهند که علیه خودش اعتراف کند.

فیلمساز شخصیت اصلی داستان را به معلمی تغییر داده که متهم است از شاگردانش خواسته تا روسری‌های خود را بسوزانند.

فیلم اطلاعات بسیار اندکی درباره شخصیت اصلی‌اش به ما می‌دهد و سعی دارد در حالتی رویاگونه احوال یک زن زیرشکنجه را ترسیم کند. از این رو ۲۰ دقیقه اول فیلم - نقطه قوت آن - سکانس تکان‌دهنده‌ای است در داخل زندان که به تمامی از نقطه‌نظر این زن روایت می‌شود و دوربین جای چشم‌های او را می‌گیرد. زنی محبوس در سلول که چیز زیادی نمی‌بیند - چون چشم‌بند دارد - و تنها از طریق صداها تا حدی می‌فهمد که چه اتفاقاتی در اطراف او رخ می‌دهد و از این رو صدا به ابزاری بسیار مهم در طول فیلم بدل می‌شود که در مجموع بار بزرگی از فیلم را به دوش می‌کشد؛ حتی بیش از تصویر.

۲۰ دقیقه ابتدایی هر چند می‌تواند برای تماشاگر آزارنده باشد - چرا که تصویرها روشن و واضح نیستند و هنوز چیز زیادی درباره این شخصیت نمی‌دانیم - اما در نهایت به یک تجربه عینی از وضعیت یک زندانی تحت‌ شکنجه بدل می‌شود که در آن تماشاگر خواه‌ناخواه در رنج شخصیت اصلی شریک می‌شود.

حالا دیگر اهمیتی ندارد که این شخصیت را می‌شناسیم یا نه. فیلم از این نقطه می‌گریزد و از ما می‌خواهد که در یک تجربه تلخ شریک شویم. همان تجربه‌ای که خود فیلمساز از سر گذرانده و حالا می‌خواهد با ما به اشتراک بگذارد.

او می‌گوید که تجربه‌اش در زندان اطلاعات سپاه در داخل اوین، دقیقا به همین شکل بوده و او در واقع به دلیل داشتن چشم‌بند، چیز زیادی درباره این زندان نمی‌داند. درست به مانند شخصیت اصلی فیلم که تنها با صداهایی ترسناک روبه‌روست.

از اینجاست که فیلم از تماشاگرش می‌خواهد به تخیل پناه ببرد و ساختار و دیوارها و آدم‌های زندان را در ذهن خود بسازد. فیلمساز حتی از این طریق وضعیت شخصیت اصلی فیلمش را به همه افراد در بند در زندان‌های ایران پیوند می‌زند: ما نمی‌دانیم که او کیست، چه کرده و حتی ظاهر فیزیکی و چهره‌اش را نمی‌بینیم، گویی که هیچ‌کدام از این‌ها اهمیتی ندارد و تنها در حال همذات‌پنداری با بیشمار زندانیان مشابه در جمهوری اسلامی هستیم.

همین ترفند جسورانه در این ۲۰ دقیقه ابتدایی، می‌تواند فیلم را در ذهن تماشاگرش حک کند.

100%

ادامه فیلم به قوت این شروع تکان‌دهنده نیست. زمانی که پس از این سکانس پر تنش، سرانجام چهره زن را می‌بینیم که برای مرخصی سه روزه، از زندان بیرون می‌آید.

اما ادامه روایت هم به یک روایت رئالیستی معمول - از جمله فیلم پیشین این فیلمساز با عنوان «پسر-مادر» - ارتباطی ندارد و این فضای پر تردید و پر رویا تا انتها ادامه پیدا می‌کند. جایی که مکان‌ها و زمان‌های مختلف در هم تنیده می‌شوند و در تمام طول فیلم این زن - با بازی ملیسا سوزن، بازیگر اهل ترکیه که در فیلم برنده نخل طلای نوری بیلگه جیلان، «خواب زمستانی»، درخشیده بود - کلمه‌ای بر زبان نمی‌آورد تا عدم قطعیت در رفتار و گفتار اطرافیان او موکد شد، از فضای قبرستان و خواهر خودکشی کرده - که باز معلوم نیست به چه دلیل - تا گفت‌و‌گو با پدر مرده.

همه این فضاها و اتفاقات به شکلی به همان سکانس دیدنی ابتدایی باز می‌گردد: این که یک زن باید به هر قیمت و هر طریقی به‌وسیله بازجویانش خرد شود و بین سال‌ها زندانی شدن یا اعتراف تلویزیونی علیه خود، یکی را انتخاب کند.

فیلم به ما نمی‌گوید که شخصیت اصلی‌اش کدام را برمی‌گزیند.

بر اساس این گزارش‌، در سال ۲۰۲۵ دست‌کم «هزار و ۶۰۰» مورد اعدام ثبت شد که برخی از آن‌ها در جریان اعتراضات یا در چارچوب اتهامات امنیتی انجام شده‌اند. همزمان، خانواده‌ها نیز از فشارهای امنیتی و روانی شدید بر خود خبر می‌دهند.

این گزارش با استناد به اطلاعات «حقوق بشر ایران» که تعداد اعدام‌ها از اسفندماه تاکنون را دست‌کم ۲۴ تن اعلام کرده است، نوشت، برخی خانواده‌ها تنها پس از اجرای حکم، از اعدام وابستگان خود مطلع شده‌اند و در مواردی حتی پیکر جان‌باختگان نیز به خانواده‌هایشان، تحویل داده نمی‌شود.

همزمان با افزایش روند اعدام‌ها، قطع اینترنت در ایران نیز بیش از دو ماه است که هرگونه ارتباط جهان با داخل کشور را به‌شدت محدود کرده است.

طبق اعلام سنتکام، نیروهای جمهوری اسلامی در حالی این حمله‌ها را با چندین موشک، پهپاد و قایق‌های کوچک انجام دادند که ناوهای یواس‌اس تراکستون، یواس‌اس رافائل پرالتا و یواس‌اس میسون از این گذرگاه بین‌المللی دریایی عبور می‌کردند و هیچ‌یک از تجهیزات یا دارایی‌های آمریکا هدف قرار نگرفت.

سنتکام گفت نیروهای آمریکا ضمن دفع این تهدیدها، تاسیسات نظامی ایران را که مسئول حمله به نیروهای آمریکایی بودند، از جمله محل‌های پرتاب موشک و پهپاد، مراکز فرماندهی و کنترل و گره‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی، هدف قرار دادند.

سنتکام تاکید کرد که به دنبال تشدید تنش نیست، اما همچنان در موقعیت مناسب قرار دارد و آماده حفاظت از نیروهای آمریکایی است.