روزنامه اطلاعات با انتقاد از صحبتهای اخیر علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش، درباره منع پخش موسیقی در مراسم صبحگاه مدارس نوشت این موضع بازتابدهنده فاصله سیاستگذاران آموزشی با نیازهای واقعی دانشآموزان است.
در این مطلب که دوشنبه ۲۴ آذر منتشر شد، آمده است سخنان کاظمی «نهتنها با روح زمانه همخوانی ندارد، بلکه نوعی محدودیت بیمورد بر شادی و خلاقیت دانشآموزان تحمیل میکند».
این روزنامه هشدار داد چنین رویکردی «در بهترین حالت نشانه محافظهکاری بیجا و در بدترین حالت، تحقیر و محدود کردن نسل آینده است».
بر اساس این گزارش، موسیقی صرفا ابزار سرگرمی نیست، بلکه نقشی موثر در تقویت روحیه، همدلی گروهی و انگیزه دانشآموزان دارد و آغاز پرنشاط روز تحصیلی میتواند کیفیت یادگیری و فضای مدرسه را بهطور محسوسی بهبود دهد.
اطلاعات افزود با این حال، وزارت آموزش و پرورش «ترجیح میدهد بهجای ایجاد انگیزه، دیوارهای خشک و بیروح مقررات را بلند کند».
۲۳ آذر، کاظمی در واکنش به برخی گزارشها درباره پخش موسیقی در مراسم صبحگاه مدارس گفت چنین اقداماتی «خلاف شئونات فرهنگی و هنجارهای جامعه ما» است.
او تاکید کرد: «ما در مدرسه چیزی به نام آهنگ نداریم... مدرسه جای تربیت، آموزش و فعالیتهای گروهی است. هر جایی شئونات خاص خود را دارد و مدرسه فضای مقدسی است که در آن تربیت شکل میگیرد. قطعا جای این کارها در مدرسه نیست و ما هم آن را تایید نمیکنیم.»
«محدود کردن موسیقی و شادی در مدارس یک ضدالگو است»
روزنامه اطلاعات در یادداشت انتقادی خود خاطرنشان کرد مواضع کاظمی درباره منع موسیقی از «اشکالی بزرگتر» حکایت دارد: نظام آموزشی جمهوری اسلامی خود را درگیر «بحثهای فرسوده» کرده و «به جای پرورش خلاقیت، بهدنبال کنترل رفتارهای ساده و شادیآفرین دانشآموزان» است.
در ادامه این مطلب آمده است: «آیا آموزش و پرورش واقعا میخواهد جوانان را موجوداتی مطیع و بدون ذوق بار بیاورد، یا قصد دارد نسلی خلاق و باانگیزه بسازد؟ اگر گزینه دوم مدنظر باشد، محدود کردن موسیقی و شادی در مدارس یک ضدالگو است.»
این روزنامه با انتقاد از «نادیده گرفتن واقعیتهای ساده انسانی و تربیتی» در آموزش و پرورش افزود طبق یافتههای پژوهشی، موسیقی بهویژه در شروع روز تحصیلی، نقش چشمگیری در کاهش استرس، افزایش تمرکز و تقویت حافظه دارد و همزمان میتواند به بهبود تعاملات اجتماعی و روابط انسانی میان دانشآموزان کمک کند.
اظهارات اخیر کاظمی در حالی مطرح میشوند که کارشناسان و فعالان صنفی تاکنون بارها بر لزوم ایدئولوژیزدایی از آموزش و تغییر سیاستهای کلان در این حوزه تاکید کردهاند.
نتایج یک تحقیق در ایران حاکی از آن است که اهداف مبهم «حیات طیبه» و تربیت «انسان مومن» در اسناد بالادستی نظام آموزشی جمهوری اسلامی باعث سردرگمی دانشآموزان و در نهایت مقاومت آنها شده و به تولید «سوژه معلق مقاوم» انجامیده است.
پنجکی دوشنبه ۲۴ آذر در مصاحبه با خبرگزاری ایلنا تاکید کرد بازنشستگان برخلاف الزام قانونی، مجبور به خرید بیمه تکمیلی شدهاند.
سازمان تامین اجتماعی مکلف است بر اساس ماده ۵۴ قانون تامین اجتماعی و قانون الزام، مجموعه کامل خدمات درمانی بازنشستگان را بهصورت رایگان ارائه دهد، اما به گفته پنجکی، زیرساختها هنوز مهیا نشده و بیمارستانهای ملکی فرسودهاند.
او افزود منابعی که باید صرف تقویت درمان تامین اجتماعی شود، در این بخش هزینه نشده است؛ از جمله سهم درمانی که از شاغلان و همچنین دو درصدی که از حقوق بازنشستگان کسر میشود.
این عضو کانون عالی بازنشستگان هشدار داد در شرایط کنونی «بیمه پایه اساسا کارایی ندارد».
در بسته فعلی بیمه تکمیلی، حق بیمه ماهانه ۷۲۰ هزار تومان است که ۴۷۰ هزار تومان آن را بازنشسته و ۲۵۰ هزار تومان را سازمان میپردازد.
اگرچه سقف برخی تعهدات افزایش یافته، اما به گفته پنجکی، بسیاری از بازنشستگان ناچار به انتخاب طرح دوم یا «طلایی» هستند؛ طرحی که سقف ندارد و دارو و آزمایش بیماریهای خاص را پوشش میدهد.
بار مالی این طرح، فشار قابلتوجهی به خانوارهای بازنشسته وارد کرده است.
پنجکی توضیح داد هزینه بیمه تکمیلی (طرح دوم) تقریبا ماهی یک میلیون تومان برای هر نفر است.
به گفته او، بیمه کردن یک خانواده ششنفره میتواند تا شش میلیون تومان در ماه هزینه داشته باشد؛ رقمی که با حقوق ۱۰ تا ۱۵ میلیون تومانی بازنشستگان همخوانی ندارد.
ایلنا تاکید کرد حتی با ادعای پوشش ۹۸ درصدی دارو از سوی بیمه، همان سهم باقیمانده میتواند ماهانه بین ۵ تا ۲۰ میلیون تومان هزینه ایجاد کند.
در درمانهای پرهزینه مانند سرطان که برای یک دوره درمان ۹۰۰ میلیون تومانی باید ۲۷۰ میلیون تومان از سوی خود بیمار پرداخت شود، بازنشسته یا باید داراییهایش را بفروشد یا درمان را نیمهکاره رها کند.
پنجکی در همین زمینه گفت حدود ۸۰ درصد بازنشستگانی که از کانونها وام میگیرند، این پول را صرف هزینههای درمانی میکنند.
این در شرایطی است که به گفته او، حتی هزینه داروهای قند و انسولین ماهانه کمتر از دو تا سه میلیون تومان نیست و بازنشستگان با بیماریهای معمولی مثل عمل زانو، چشم یا سرماخوردگی هم در این شرایط تحت فشار قرار دارند.
خانواده محمدی، بامداد دوشنبه ۲۴ آذر به وقت ایران، با انتشار بیانیهای در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کردند که محمدی پس از حدود سه روز بیخبری در تماسی کوتاه و فشرده توضیح داد که ماموران امنیتی ۲۱ آذر مقابل مسجد محل برگزاری مراسم هفتم خسرو علیکردی به او حمله کردند و با وارد آوردن «ضربههای شدید و مداوم باتوم به سر و گردن» او را با خشونت بازداشت کردند.
بهگفته محمدی، در جریان بازداشت و پس از آن، او را به «همکاری با دولت اسرائیل» متهم کردهاند.
او در این تماس تلفنی گفت که ضربهها بهحدی شدید و محکم بود که طی سه روز گذشته دو بار به اورژانس بیمارستان منتقل شده است. ماموران هنگام حمله به محمدی گفتهاند: «مادرت را به عزایت مینشانیم.»
غزل عبداللهی، فرزند عالیه مطلبزاده نیز در شبکه اجتماعی ایکس نوشت که مادرش شامگاه یکشنبه ۲۳ آذر، «تحت شنود ماموران امنیتی» با او تماس گرفته و گفته است: «بازپرس شعبه ۹۰۱ برایم قرار بازداشت یکماهه با اتهام اجتماع و تبانی صادر کرده است.»
او همچنین گفته است که ابتدا تحت بازداشت سازمان اطلاعات سپاه بوده و یکشنبه به وزارت اطلاعات (اداره اطلاعات مشهد) تحویل داده شده است.
مطلبزاده نیز پس از تحویل به اداره اطلاعات از سوی پزشک این نهاد معاینه شده و جراحتهای ناشی از ضرب و شتم شدید مورد رسیدگی اولیه پزشکی قرار گرفته است.
عبداللهی تاکید کرد که مادرش به دلیل ابتلا به سرطان سینه و سابقه جراحی، شیمیدرمانی و رادیوتراپی به مراقبت تخصصی و مصرف منظم داروهای حیاتی نیاز دارد اما این داروها و مراقبتها تاکنون در اختیار او قرار نگرفته است.
طبق بیانیه خانواده نرگس محمدی، او بر خلاف مطلبزاده نمیداند در اختیار کدام نهاد امنیتی است. او بهواسطه خانواده از تیم وکلای خود خواسته که بیدرنگ و بدون تاخیر «علیه نهاد امنیتی بازداشتکننده» او بهطور رسمی شکایت کنند.
در پایان این بیانیه آمده است که علاوه بر عالیه مطلبزاده، پوران ناظمی و هستی امیری نیز با خانوادههایشان تماس گرفتهاند.
