پلیس منطقه کلمبیا در آمریکا ۳۳ معترض حامی فلسطین را در دانشگاه جرج واشینگتن بازداشت کرد.
نیروهای پلیس با یورش به محل تجمع معترضان در این دانشگاه، چادرهای آنان را جمعآوری کردند.
این رویداد ساعاتی پس از آن رخ داد که دهها تن از تظاهرکنندگان با حرکت به سوی خانه رییس دانشگاه جرج واشینگتن راهپیمایی کردند.
پلیس برای متفرق کردن معترضان از اسپری فلفل استفاده کرد.
آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی سازمان ملل متحد (اونروا) اعلام کرد فرآیند ورود کمکهای بشردوستانه متوقف شده است.
اسکات اندرسون، معاون مدیر اونروا در غزه در شبکه اجتماعی ایکس نوشت عملیات نظامی در گذرگاه رفح همچنان در جریان است و این منطقه هدف بمباران مداوم قرار دارد.
او شرایط در غزه را فاجعهبار خواند و افزود هیچ سوخت یا کمکی وارد این منطقه نمیشود.
«ایستگاه فضایی بینالمللی» (I.S.S.) ساخته گابریلا کوپرتویت که این روزها در بریتانیا و سایر کشورهای اروپا اکران شده، داستان تخیلی وقوع جنگ جهانی سوم را بازگو میکند که اثراتش به یک ایستگاه فضایی بینالمللی میرسد.
فیلم از یک ایستگاه فضایی بینالمللی میگوید که پس از جنگ سرد بنا شده تا دانشمندان و فضانوردان آمریکا و روسیه با هم از آن استفاده کنند. داستان با رسیدن دو دانشمند آمریکایی به این ایستگاه آغاز میشود، جایی که سه نفر روس و یک آمریکایی منتظر آنها هستند و به این ترتیب حالا سه نفر از هر کشور در این ایستگاه حضور دارند. اما آنها شاهد صحنه غریبی هستند: زمین چهره عوض میکند و صحنههای انفجار در مناطق مختلف آن دیده میشود. ابتدا گمان میکنند که بر اثر آتشفشان در مناطق مختلف این اتفاق رخ داده، اما رفتهرفته متوجه میشوند که جنگ جهانی سوم آغاز شده و آمریکا و روسیه با هم درگیر شدهاند.
از اینجا با فیلمی پر تعلیق روبهرو هستیم که همه چیز آن در فضای بسته این ایستگاه فضایی رخ میدهد، جایی کوچک که حالا دو گروه از دو کشور، ناخواسته رو در روی هم قرار میگیرند. با قطع شدن اینترنت ارتباط آنها با زمین محدود شده، اما هر دو گروه پیام مشابهی از دولتهایشان دریافت میکنند: باید به هر قیمتی کنترل ایستگاه فضایی را به دست بگیرید. این برای هر دو گروه به معنی حذف فیزیکی طرف مقابل است. از اینجا چالش فیلم آغاز میشود: شخصیتهایی که رفتاری مهربانانه با یکدیگر داشتند، حالا در برابر هم قرار میگیرند.
در مقدمه طولانی فیلم با این شش شخصیت آشنا میشویم: در صحنهای که به تنش لفظی جزئی میرسد، آنها به هم میگویند کاری با مسائل روز از جمله درباره سوریه و اسرائیل ندارند. به نظر میرسد همه چیز برای یک همکاری حرفهای دو جانبه مهیاست، اما ادامه فیلم خلاف آن را ثابت میکند و فیلم به خشونتی غریب میرسد که هر دو طرف در برابر هم به کار میگیرند.
با ادامه ماجرا، فیلم شخصیتهایش را از تعاریف ساده همیشگی یعنی آمریکایی و روس دور میکند و به ترکیب بدون مرزی میرسد که در آن دو جبهه متفاوت و متضاد با هم تداخل میکنند و نتیجه غریبتری حاصل میشود. فیلم به جنگ کلاسیک آمریکا و روسیه تن نمیدهد و محور را بر «انسانیت» یا در برابر آن رفتار غیر انسانی شخصیتهایش قرار میدهد. به این ترتیب جبههبندی کلاسیک و معمول که افراد دو کشور را در برابر هم قرار میدهد، از بین میبرد و به جای آمریکا و روسیه، رفتار انسانی و غیر انسانی در برابر هم قرار میگیرند. نقطه آغاز این ماجرا جایی است که همه آنها از دور به زمین پیش از درگیری خیره شدهاند و یکی از آنها ضمن اشاره به زیبایی زمین، اشاره میکند که از فضا هیچ مرزی معنایی ندارد. این جمله کلیدی بعدها معنا مییابد؛ جایی که به پایان بیمرز فیلم میرسیم و در آن مفهوم مرز تهی و بیارزش به نظر میرسد.
از بین رفتن مفهوم مرز از جایی آغاز میشود که میفهمیم زن روس عاشق یکی از مردان آمریکایی است. در نتیجه زمانی که اولین مرد آمریکایی قرار است قربانی شود، تضاد آشکاری در احساسات و وظیفه رخ میدهد که موتور محرک فیلم است و تا انتها بر آن سنگینی میکند. مفهوم وظیفه و وطندوستی عملا در فضا از اعتبار میافتد و این بار فقط با اعمالی روبهرو هستیم که انسانی تلقی میشوند یا مغایر آن.
به این ترتیب این فیلم کوچک، جمع و جور و مستقل که خارج از جریان هالیوود و استودیوها و بودجههای کلان ساخته شده، به نوعی در مضمون هم خلاف جریان حرکت میکند و از تن دادن به شعارهای مرسوم و برافراشتن پرچم پیروزی آمریکا به سبک هالیوود خودداری میکند.
فیلم سؤال اصلی و اساسیای را مطرح میکند: باید تن داد و بهخاطر فرمان رسیده، آدمهای کناری را که تا دیروز دوستانت بودند کشت، یا میتوان به شکل دیگری به زندگی نگاه کرد؟ فیلم با جواب این پرسش دست و پنجه نرم میکند و تماشاگر را تا انتها با همین مضمون پیش میبرد.
حضور دو زن به پرداخت شخصیتها و روابط کمک میکند و گرههای داستانی به کمک روایت میآیند: مثلا در ابتدا زن روس انسان خوبی به نظر میرسد که قصد کمک کردن دارد، بعدتر به نظر میرسد دروغ گفته و خیانت کرده، اما باز جلوتر میفهمیم که گفتههای مرد آمریکایی درباره او دروغ بوده و این زن واقعا قصد کمک داشته است.
بازی با واقعیت و جابهجا کردن خوب و بد و زیر سؤال بردن مفاهیم کلیشهای آن، مایههایی است که داستان ساده و سرراست فیلم را با لایههای جذابتری روبهرو میکند تا به صحنه انتهایی میرسیم: جایی که سیاست جان انسانها را در همین ایستگاه فضایی هم قربانی میکند، اما دو نفر از دو گروه متخاصم تصمیم متفاوتی دارند و میخواهند به جای آدمکشی، در پی نجات انسانها باشند.
سازمان عفو بینالملل در بیانیهای درباره اجرای طرح جدید گشت ارشاد موسوم به «گشت نور» پس از سخنان علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، اعلام کرد مقامهای ایران در مقابل سرپیچی شهروندان از حجاب اجباری، «جنگ علیه زنان» به راه انداختهاند.
در این بیانیه به اقدامات انجام شده در دور جدید برخوردهای خیابانی با شهروندان، از جمله افزایش محسوس گشتهای پیاده، موتورسیکلت و خودرو اشاره شده است.
جمهوری اسلامی از صبح روز ۲۵ فروردین با اجرای طرحی موسوم به «نور» بار دیگر حضور نیروهای انتظامی، بسیج و ماموران لباس شخصی را برای مبارزه با زنانی افزایش داده است که زیر بار حجاب اجباری نمیروند.
به دنبال آغاز این طرح، گزارشهای متعددی درباره برخورد خشونتآمیز ماموران با مخالفان حجاب اجباری منتشر میشود.
ویدیویی به ایراناینترنشنال رسیده است که برخورد خشن عوامل حکومت با یک زن را در روز سهشنبه ۱۸ اردیبهشت نشان میدهد. در این برخورد، سه مامور زن و مرد گشت موسوم به نور، یک زن جوان را به دلیل نپذیرفتن حجاب اجباری بازداشت و با اجبار و خشونت به داخل ون پرت میکنند.
یک نیروی لباس شخصی از این پروسه فیلمبرداری میکند.
عفو بینالملل در گزارش تازه خود تاکید کرد ماموران انتظامی اعمال خشونتآمیز خود را برای تحمیل حجاب اجباری تشدید کردهاند.
در این گزارش به بازداشت زنان و پرتاب خشونتآمیز آنها به داخل خودروهای پلیس اشاره و یادآوری شده است که این نوع بازداشت، «شبیه آدمربایی» است.
عفو بینالملل یادآوری کرد نیروهای امنیتی در مواردی علیه زنان از شوک الکتریکی استفاده کردهاند.
در این گزارش تاکید شده است دور جدید برخوردهای خیابانی با زنان، پس از سخنان خامنهای درباره حجاب آغاز شد.
رهبر جمهوری اسلامی هفتههای گذشته در چند سخنرانی پی در پی از نیروهای امنیتی و قضایی خواست با کسانی که حجاب اجباری مورد نظر حکومت را رعایت نمیکنند، برخورد شود.
او روز ۱۵ فروردین، دولت و قوه قضاییه را «موظف به عمل به مسوولیتهای شرعی و قانونی خود در موضوع حجاب» دانست.
خامنهای گفت دشمنان زنانی را «استخدام کردهاند» تا حجابشان را بردارند و کشور را به «وضعیت قبل از انقلاب» برگردانند.
پس از آغاز برخوردهای سخت و تلاشها برای سرکوب زنان در خیابانها، مهدی فضائلی، از اعضای دفتر حفظ و نشر آثار خامنهای، نوشت که «برخی مسوولان بهتازگی بهدلیل کارهای بیقاعده» درباره حجاب، تذکر دریافت کردهاند.
مصطفی تاجزاده، زندانی سیاسی، نوشت که این اقدامات به دستور شخص خامنهای یا با تایید و مجوز او انجام میشود: «علت تاکید و تصریح من بر نقش و مسوولیت رهبر در این باره آن است که کسی آدرس غلط ندهد و اذهان را منحرف نکند.»
با آغاز طرح نور، زنان و دختران در ایران بار دیگر مورد شدیدترین حملات نیروهای انتظامی و امنیتی جمهوری اسلامی قرار گرفتهاند.
توقیف خودروها و «جریمه نقدی یا اجبار به شرکت در کلاسهای ارشاد اخلاقی»، از جمله دیگر اقداماتی هستند که همزمان با اجرای این طرح، تشدید شدهاند.
در واکنش به این اقدامات، نرگس محمدی، زندانی سیاسی و برنده جایزه نوبل صلح در یادداشتی اختصاصی برای ایراناینترنشنال تاکید کرد مبارزه زنان ایران علیه حجاب اجباری، صرفا مبارزه برای حق پوشش نیست و ستیز حکومت با زنان نیز برای یک فریضه دینی نیست: «هم زنان ایران و هم رژیم جمهوری اسلامی هر دو آگاهند که مساله، شکست استبداد دینی است.»
به گفته محمدی، حجاب اجباری برای زنان به مثابه تسلیم شدن در مقابل سلطهگری و استیلای حکومتی نامشروع و برای حکومت، ابزار و امکانی برای تداوم سلطهگری و بقای قدرت است.
رویترز به نقل از یک مقام اسرائیلی خبر داد که اسرائیل هیچ نشانهای از پیشرفت در مذاکرات آتشبس و آزادی گروگانها با میانجیگری مصر نمیبیند، اما فعلا هیات مذاکره کننده رده میانی خود را در قاهره نگه میدارد.
به گفته این منبع آگاه، ویلیام برنز، مدیر سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا در اسرائیل با بنیامین نتانیاهو دیدار و درباره تعلیق احتمالی عملیات اسرائیل در رفح، در ازای آزادی گروگانها گفتوگو کرد.
امارات متحده عربی تصرف بخش فلسطینی گذرگاه مرزی رفح را از سوی اسرائیل به شدت محکوم کرد.
این کشور همچنین نسبت به عواقب تشدید تنشهای نظامی هشدار داد.