وزارت فرهنگ سوریه اعلام کرد که حملات آمریکا به منطقه المیادین منجر به آسیب دیدن ارگ تاریخی الرحبه شده است.
این وزارتخانه جزییات یا توضیح بیشتری درباره آسیبهای وارد شده به این اثر تاریخی ارائه نکرد.
قدمت این ارگ واقع در کرانه رود فرات، به قرن نهم میلادی باز میگردد.
روزنامه هممیهن روز شنبه ۱۴ بهمن در گزارشی میدانی به تجویزهای سرسری و بیدقت برخی پزشکان، برخوردهای تحقیرآمیز بعضی دکترها و پرستارها با بیماران در مراکز درمانی دولتی و نیمه دولتی، خالی شدن بیمارستانها از کادر باتجربه و متخصص و سرگردانی بیماران پرداخت.
هممیهن چند روایت از مشاهدات سه ماهه خود از تعدادی بیمارستان، درمانگاه دولتی و نیمهدولتی تهران و مطب چند پزشک منتشر کرد که حاکی از توهین، نادیدهانگاری و تحقیر بیماران در پروسه پیگیری درمان آنان است.
سرپرستار یکی از بیمارستانهای قدیمی و بزرگ جنوب تهران که نامش در گزارش نیامده، بخشی از مشکل را در این زمینه به خالی شدن بیمارستانها از پرستاران باسابقه و جایگزین شدن فارغالتحصیلان جدید و بیتجربه نسبت داد که باعث سر در گم شدن بیماران میشود.
به گفته او، پرستارها یا تازه از دانشگاه آمدهاند و تجربه کافی ندارند یا وقتی بهدلیل نیاز به بخش دیگری منتقل میشوند، نمیدانند باید چه کنند و یادگیری آنان زمان میخواهد.
سرپرستار این بیمارستان تاکید کرد تعدادی از پرستاران قدیمی بازنشسته شدهاند و بیشترشان مهاجرت کردهاند و مراکز درمانی مجبورند فعلا با این وضعیت کمبود نیروی متخصص ادامه دهند.
مهاجرت پرستاران در سالهای گذشته به دغدغهای مهم و جدی در فضای درمانی ایران تبدیل شده است.
محمد شریفی مقدم، دبیرکل خانه پرستار اواخر آبان سال جاری از کمبود جدی پرستار خبر داد و گفت: «به جرات میگویم بیماران به دلیل کمبود پرستار جان خود را از دست میدهند.»
به گفته او، سالانه بیش از سه هزار پرستار از کشور مهاجرت میکنند اما وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی حتی به اندازه همین آمار به کادر درمان اضافه نمیکند.
شریفی مقدم در سالهای گذشته بارها این دغدغه را مطرح کرده و درباره بحران کمبود پرستار در بیمارستانها هشدار داده است.
هممیهن در نمونهای دیگر سراغ بخش مردان سیسییو قلب بیمارستانی در جنوب غربی تهران رفته که بر اثر بارش باران، آب لولهکشی و آشامیدنی ساختمان به مدت بیش از یک هفته آمیخته به گِل و لای شده است.
این روزنامه در ادامه به نبود تجهیزات در بیمارستانها و به ویژه از کار افتادن دستگاه امآرآی شماری از مراکز درمانی اشاره کرده است.
همراه یک بیمار گفت که طولانی بودن پروسه وقتدهی و آماده شدن جواب امآرآی باعث میشود نصف سال برای این تصویربرداری زمان صرف شود در حالی که بیمارش در آیسییو بستری و حالش نامساعد است.
بیمار دیگری با اشاره به تجربه خانوادهاش برای پیدا کردن مرکزی که امآرآی را به جای چند ماه بعد، چند روز بعد انجام دهد، گفت: «در نهایت یکی از پرستاران بخشی که در آن بستری بودم با یک تلفن برای دو روز بعد هماهنگ کرد. نمیدانستیم که این کار جزو وظایف بیمارستان است. آنها هم چیزی نمیگفتند.»
او ادامه داد: «یک عمر پول بیمه پرداختیم و حالا باید از آن استفاده کنیم اما هم باید درد تحمل کنیم، هم التماس کنیم و حرص بخوریم تا شاید کارمان راه بیفتد .... نمیدانم به چه گناهی برای تکتک کارهای درمان تحقیر میشویم.»
ویزیتهای سرسری و بیمعاینه و سوال نکردن از بیمار در مطبها، بخشی دیگر از این گزارش است.
در این گزارش به نقل از زنی ۴۲ ساله آمده است: «تشدید بیاخلاقی را به مهاجرت گسترده صنف پزشکان و کادر درمان نسبت میدهند اما نگاه بالا به پایین و کالایی به بیمار و نادیده گرفتن انسانیت و شخصیت بیمار، بیربطترین موضوع به این مساله است.»
او در شرح دقایقی که در اتاق پزشک گذرانده است گفت: «نه معاینه کرد، نه حرف زد و نه چیزی پرسید. فقط نسخه نوشت.»
افشای پرونده پزشکی بیماران برای سایرین، جعل عنوان پزشکی، تجویز جراحی بیدلیل در مورد بیماریهای ساده به منظور گرفتن دستمزد بالا و رفتار پرخاشگرانه و ناشایست در درمانگاهها و بیمارستانها از دیگر مورادی هستند که این گزارش به آنها اشاره کرده است.
انتقادها به پزشکان، پرستاران و کادر درمان در حالی بالا گرفته است که بعضی پزشکان ضمن قبول مشکلات موجود، سیستم و وضعیت کلی حاکم بر کشور را دلیل اصلی معضلات میدانند و تاکید میکنند با وجود شرایط دشوار فعلی بسیاری از اعضای کادرهای درمان فراتر از توانشان برای حل مشکلات بیماران مایه میگذارند.
ژائو کراوینیو، وزیر امور خارجه پرتغال با انتشار مطلبی در ایکس از تصمیم دولت کشورش برای حمایت مالی بیشتر از آژانس امدادرسانی به آوارگان فلسطینی(اونروا) خبر داد.
به گفته او، پرتغال پس از صحبت با فیلیپ لازارینی، رییس اونروا تصمیم گرفته است کمک مالی خود را به یک میلیون یورو افزایش دهد.
حدود ۱۶ کشور کمکهای مالی اونروا را به دلیل اتهام مشارکت چند نفر از کارکنان آن در حمله هفتم اکتبر به حالت تعلیق درآوردهاند.
به دنبال صدور فراخوان دوم «قیام علیه اعدام» از سوی ۲۴ نهاد و کلکتیو، روز شنبه ۱۴ بهمن شماری از ایرانیان ساکن شهرهای مختلف جهان برای اعتراض به اعدامهای اخیر در ایران تجمع کردند.
بر اساس تصاویر منتشر شده این تجمعات در شهرهایی از جمله برلین، استکهلم، وین و کپنهاگ شکل گرفت و حاضران در آنها، صدور و اجرای احکام اعدام در ایران را محکوم کردند.
آمستردام، برن، پاریس، دوبلین، کلن، لندن، ونیز، هانوفر، فرانکفورت و ماینس دیگر شهرهایی هستند که بر اساس فراخوانهای صادر شده قرار بوده است روز شنبه تجمعاتی علیه اعدام در آنها برگزار شود.
وزارت امور خارجه سوئد در پاسخ به خبرنگار ایراناینترنشنال درباره اعدامها در ایران اعلام کرد: «ما سالهاست خواستار لغو اعدام در سراسر دنیا هستیم و این نوع مجازات را محکوم میکنیم.»
روز جمعه ۱۳ بهمن در ادامه اعتراضها به صدور و اجرای احکام اعدام در ایران، فراخوان دوم «قیام علیه اعدام» با امضای ۲۴ نهاد و کلکتیو منتشر شد.
فراخوان دهندگان اعلام کردند روز شنبه ۱۴ بهمن برای لغو مجازات اعدام و شلاق و ممنوعیت مطلق هر گونه شکنجه، برای آزادی تمام زندانیان سیاسی-عقیدتی و برای «زن، زندگی، آزادی» در ۱۱ شهر جهان تجمع خواهند کرد.
در این فراخوان با اشاره به اعدام محمد قبادلو، فرهاد سلیمی، پژمان فاتحی، وفا آذربار، محسن مظلوم و محمد فرامرزی در روزهای سوم و نهم بهمن و با استناد به آمارهای اعلام شده از سوی سازمانهای حقوق بشری تاکید شد شمار اعدامها در سال ۲۰۲۳ میلادی به نسبت هشت سال گذشته بالاترین میزان اعدام در ایران بوده است.
حکم اعدام پژمان فاتحی، محسن مظلوم، محمد فرامرزی و وفا آذربار، چهار زندانی سیاسی کُرد، روز دوشنبه نهم بهمن با وجود اعتراضهای بسیار و درخواست نهادهای حقوق بشری برای لغو حکم آنها اجرا شد.
بر اساس آماربرداری سالانه هرانا، در سال ۲۰۲۳ دست کم ۷۹۱ شهروند از جمله ۲۵ زن و دو کودک-مجرم اعدام شدند که در مقایسه با مدت مشابه سال پیش از آن، اعدامها بیش از ۳۳ درصد افزایش داشته است.
امضاکنندگان دومین فراخوان قیام علیه اعدام که خود را نهادها و کلکتیوهای چپ، دمکرات، فمینیست و کوییر نامیدهاند، اعلام کردند: «همزمان و همبسته با همدیگر در شهرها و کشورهای مختلف جهان گرد هم میآییم تا صدای زندانیان و خانوادههای آنها و مردم ستمدیده ایران را به گوش جهانیان برسانیم و فریادمان علیه زندان، شکنجه و اعدام را هر چه رساتر کنیم.»
در بخشی از این فراخوان ضمن دعوت از همه آزادیخواهان، نهادها و تشکلهای زنان، دانشجویان، کارگران، دادخواهان، فعالان (+LGBTQIA)، رفع ستم ملی، حقوق بشر، محیط زیست و جامعه کوییر ایرانی و بینالمللی در سراسر دنیا، از آنها خواسته شده است در همبستگی با مبارزات مردم ایران برای لغو مجازات و احکام صادر شده اعدام، برای ممنوعیت هر گونه شکنجه و شلاق و برای آزادی تمام زندانیان سیاسی، پیوسته و همبسته به خیابانها بيایند و اجازه ندهند جمهوری اسلامی، مردم ایران را از حق برخورداری از زندگی و آزادی محروم کند.
در ماههای گذشته و به دنبال شدت گرفتن موج اعدامها در ایران، تجمعات بسیاری در نقاط مختلف جهان برگزار شده است.
روز شنبه هفت بهمن، به دنبال صدور فراخوان دوم کارزار جهانی علیه اعدامها در ایران، شماری از ساکنان دستکم ۳۷ شهر و ۱۱ کشور جهان برای اعتراض به اعدامهای اخیر در ایران تجمع کردند.
پیش از آن در روز شنبه ۳۰ دی و در پاسخ به فراخوان نخست کارزار جهانی علیه اعدامها در ایران، ایرانیان ساکن ۴۳ شهر در ۱۵ کشور جهان در حمایت از محکومان به اعدام در ایران تجمع برگزار کردند.
روند اجرای احکام اعدام همچنان در مقیاس گسترده در ایران ادامه دارد.
سایت هرانا در تازهترین گزارش ماهانه خود درباره وضعیت نقض حقوق بشر در ایران نوشت در دی ماه دستکم ۹۰ نفر در ایران اعدام شدند.
ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران در این گزارش که روز یکشنبه اول بهمن منتشر شد، با استناد به شمار زندانیان اعدام شده در ماه گذشته نوشت که این وضعیت همچنان بازگو کننده نقض حق حیات در دستگاه قضایی جمهوری اسلامی ایران است.
در ادامه روند اعدامها در ایران از روز اول تا ۱۱ بهمن دستکم ۲۸ تن در زندانهای ارومیه، سبزوار، کرج، بیرجند، شیراز، زاهدان، شیروان و همدان اعدام شدند.
ایران به تناسب سرانه جمعیت، رتبه نخست را در اعدام شهروندان خود در دنیا دارد.
امیر قلعهنویی پس از شکست ژاپن گفت: «امیدوارم از امروز نگاهها به فوتبال ایران عوض شود. میتوانیم از فوتبال استفاده بهتری داشته باشیم. این بازی نقطه عطفی برای فوتبال ایران بود. امیدوارم شرایط فوتبال ما تغییر کند و مثل قطر امکانات و استادیوم داشته باشیم.»
سرمربی تیم ملی فوتبال در ادامه صحبتهایش در نشست خبری پس از بازی گفت: «من نمیخواهم از کسی انتقاد کنم فقط خواهش میکنم. ایرانی را باور کنید، نه فقط در فوتبال بلکه در سایر رشتهها. ایرانی میتواند کارهای بزرگی انجام دهد اما متاسفانه در چند سال گذشته فضا را ایجاد نکردند. میخواهم کمی درددل کنم، چقدر برای کافا به ما اعتراض شد. حتی گفتند اگر خودمان جمع شویم میتوانیم آنها را ببریم.»
قلعهنویی با تاکید روی صحبتهایش در مورد مربی ایرانی، گفت: «من دیگر از این فوتبال چیزی نمیخواهم و به آخر مربیگری رسیدم اما دوست دارم وقتی بازنشسته شدم، ببینم مردم ایران شاد هستند. من از ۲۰۰۷ که بالاخره از تیم ملی فوتبال رفتم، چندین سال در شهرستانها زحمت کشیدم که بگویم ایرانی میتواند. اگر در ۲۰۰۷ هم کمک میکردید میتوانستیم کار بزرگی انجام دهیم.»