سناتور لیندسی گراهام، عضو جمهوریخواه مجلس سنای آمریکا، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «امیدوارم و انتظار دارم که پس از ماهها مذاکره با ایرانیها، دولت ترامپ هرگونه تلاش ایران برای باز هم بهتعویق انداختن مذاکرات را رد کند.»
او افزود: «بهنظر من، رژیم ماهها فرصت داشته است تا به توافق برسد، اما آشکارا دارند بازی درمیآورند.»
گراهام اشاره کرد که ترجیح او، «یک راهحل دیپلماتیک است»، و نوشت: «اما قدیمیترین شگرد ایران در کتاب، امروز و فردا کردن است.»
او همچنین نوشت: «درباره هر توافق احتمالی هم، مشتاقم آن را در سنا بررسی کنم.»
اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی، سخنان فرمانده نیروهای مرکزی ایالات متحده، سنتکام، در مورد مدرسه ابتدایی شجره طیبه در میناب در جنوب ایران را «بیاساس و دروغی تکاندهنده» نامید.
برد کوپر سهشنبه در برابر کنگره آمریکا گفت که تحقیقات نظامی ایالات متحده درباره انفجار در این مدرسه «پیچیده است، زیرا این مدرسه در یک سایت فعال موشکهای کروز ایران قرار داشت.»
بقایی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «این تحریف بیشرمانه، تلاشی آشکار برای پنهان کردن واقعیت تلخ حملات موشکی ۲۸فوریه (نهم اسفند) است؛ حملاتی که به کشته شدن تراژیک بیش از ۱۷۰دانشآموز و معلمانشان انجامید.»
او «هدف قرار دادن» این مرکز آموزشی را «نقض جدی حقوق بشردوستانه بینالمللی و جنایت جنگی آشکار» نامید است، و نوشت: «ماهیت غیرنظامی این محل را نمیتوان با تحریفهای فنی پنهان کرد. فرماندهان نظامی و مقامهای آمریکایی مسئول صدور و اجرای این حمله فاجعهبار باید طبق حقوق بینالملل بهطور کامل پاسخگو باشند.»
دریا صفایی، نماینده پارلمان بلژیک در یک پست اینستاگرامی در واکنش به احتمال ممنوع شدن ورود پرچم شیر و خورشید به استادیومهای جام جهانی نوشت: «پرچم واقعی و ملی ایران پرچم شیروخورشید است که هزاران سال قدمت دارد نه پرچم ایدئولوژیک جمهوری اسلامی با کلمه الله در وسط پرچم.»
او با اشاره به تلاشهایش در سالهای گذشته برای ورود آزادانه زنان به استادیومها در داخل ایران در صفحه اینستاگرام خود نوشت: «از سال ۲۰۱۴ که برای کمپین آزادی ورود زنان به ورزشگاههای ایران دور جهان میرفتم، همه جا پرچم واقعی ایران را همراه میبردم.»
نماینده ایرانیتبار پارلمان بلژیک که این پست را به دو زبان فارسی و انگلیسی و خطاب به «جهانیان» نوشته، اضافه کرده است: «برای اینکه بفهمید پرچم کنونی جمهوری اسلامی چیست میتوانید آن را با پرچم کمونیستی داس و چکش و دیگر نمادهای ایدئولوژیک مقایسه کنید که هر کشوری را اشغال میکرد و پرچم ایدئولوژیکش را جایگزین پرچم تاریخی آن کشور میکرد.»
صفایی همچنین خطاب به فدراسیون جهانی فوتبال نوشت: «فیفا حق ندارد پرچم واقعی یک کشور را از مسابقات حذف کند.»
سایت اتلتیک روز سهشنبه گزارش داد فیفا ممکن است به درخواست فدراسیون فوتبال ایران مانع ورود پرچم شیر و خورشید به استادیومهای جام جهانی شود: «به گفته منبعی که مستقیماً در جریان برنامهریزیهای فیفا قرار دارد، فیفا قصد دارد حضور این پرچم را در ورزشگاههای خود در تابستان امسال ممنوع کند.»
کمپین حقوق بشر ایران اعلام کرد که با تداوم بازداشتهای خودسرانه و پخش اعترافات اجباری شهروندان، نگرانیها درباره صدور احکام سنگین برای بازداشتشدگان، بهویژه در شهرهای کوچک، افزایش یافته است.
این کمپین افزود که بررسیهایش نشان میدهد بسیاری از این بازداشتها بهصورت خودسرانه و همراه با خشونت انجام شدهاند و روند اخذ اعترافات اجباری نیز در فاصلهای کوتاه پس از بازداشت، زیر انواع فشار، تهدید و شکنجه شروع شده است.
به نوشته این سازمان حقوق بشری، «هزینه بالا و دشواریهای دسترسی به اینترنت و بیتوجهی به وضعیت بازداشتیها در شهرهای کمتر شناخته شده هم باعث شده است تا امکان اطلاعرسلانی درباره پروندهسازی دشوارتر شود.»
تشدید برخوردهای خودسرانه عوامل حکومتی با بازداشتشدگان در شهرهای کوچک در حالی ادامه دارد که روند بازداشت، بازجویی و دادرسی بسیاری از این شهروندان در سکوت کامل خبری پیش میرود.
رییسجمهور آمریکا گفت شاید ایالات متحده دوباره مجبور شود به جمهوری اسلامی ضربه بزند، هرچند هنوز درباره انجام این اقدام تصمیم قطعی نگرفته است. او افزود فقط یک ساعت پیش از دستور حمله به ایران، آن را عقب انداخته است.
ارزیابی جمشید برزگر، روزنامهنگار و تحلیلگر سیاسی:
مستند «یک رفاقت از زندان وکیلآباد مشهد تا سن دیگو» تهیه شده از سوی شبکه ایراناینترنشنال به کارگردانی اردوان روزبه، در بخش مستند و تحلیل سیاسی تلویزیونی برنده جایزه تلی سال ۲۰۲۶ شد.
جایزه تلی یک رقابت بینالمللی در حوزه تولیدات ویدیویی، تلویزیونی، تبلیغات و محتوای دیجیتال است که از سال ۱۹۷۹ میلادی برگزار میشود و داورانی از شرکتهایی بزرگ مثل نتفلیکس و اچ.بی.او، هزاران اثر ارسالی را بررسی میکنند.
مستند «یک رفاقت: از زندان وکیلآباد مشهد تا سن دیگو» امسال در رقابت با ۱۳ هزار اثر از از سراسر جهان برنده جایزه شد.
این مستند روایتگر داستان واقعی و غیرمنتظره دوستی میان مایکل وایت، کهنهسرباز آمریکایی، و مهدی وطنخواه، فعال سیاسی ایرانی است؛ دو زندانی که در بند عمومی زندان وکیلآباد مشهد با یکدیگر آشنا شدند.
مایکل وایت در سال ۲۰۱۸ پس از سفر به ایران بازداشت شد و در بازداشتگاههای امنیتی جمهوری اسلامی تحت بازجوییهای سنگین، شکنجه روانی و فشار برای اعتراف اجباری قرار گرفت. او بعدها روایت کرد که بازجویان تلاش داشتند او را وادار کنند اعتراف کند برای آمریکا و اسرائیل جاسوسی میکرده است.
مستند، فراتر از یک روایت شخصی، به موضوع گروگانگیری شهروندان خارجی از سوی جمهوری اسلامی بهعنوان ابزاری برای فشار سیاسی و باجخواهی دیپلماتیک میپردازد؛ سیاستی که در سالهای گذشته در پروندههایی چون جیسون رضاییان، نزار زکا و دیگر زندانیان دوتابعیتی نیز تکرار شده است. در بخشی از روایت، حتی به مایکل وایت گفته میشود که او میتواند بخشی از معامله تبادل زندانیان میان تهران و واشینگتن باشد.
این مستند همچنین تصویری از ساختار سرکوب در جمهوری اسلامی ارائه میدهد؛ کشوری که از سوی نهادهای حقوق بشری بهعنوان یکی از بزرگترین زندانهای روزنامهنگاران، فعالان سیاسی و مخالفان شناخته میشود و همواره در فهرست کشورهایی با بالاترین آمار اعدام در جهان قرار دارد.
داستان «یک رفاقت: از زندان وکیلآباد مشهد تا سن دیگو» اما تنها درباره زندان و شکنجه نیست؛ این فیلم درباره پیوند انسانی میان دو انسان از دو سرزمین است که در دل یکی از تاریکترین تجربههای زندگیشان شکل گرفت.
مایکل وایت پس از آزادی و بازگشت به آمریکا، تلاش گستردهای را برای کمک به خروج مهدی وطنخواه، زندانی سیاسی، از ایران آغاز کرد و در نهایت مهدی توانست به آمریکا مهاجرت کند و اکنون در سن دیگو زندگی میکند.
این مستند پیش از این جوایز بهترین فیلمبرداری و تدوین را در جشنواره فیلم مستند کوتاه نیویورک برای آیدین روزبه به ارمغان آورده بود.
