مارک لوین، روزنامهنگار و تحلیلگر محافظهکارآمریکایی، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «ما باید به آزادی مردم ایران کمک کنیم، و میتوانیم این کار را انجام دهیم. میتوانیم این کار را بدون حضور نیروهایمان در میدان انجام دهیم. بدون یک جنگ ابدی.»
او افزود: «میتوانیم این کار را انجام دهیم. آنها را آموزش دهیم. مسلح کنیم. از آنها حمایت کنیم. و دیگر هرگز نگران سلاحهای هستهای رژیم ایران نخواهیم بود.»
لوین اشاره کرد که نه تنها ایران «بلکه خاورمیانه نیز به گونهای که حتی نمیتوانیم تصور کنیم، به سمت بهتر شدن تغییر خواهد کرد.»
او نوشت: «این رژیم باید نابود شود. زمان آن فرا رسیده است.»
مایک پمپئو، وزیر خارجه در دوره نخست ریاستجمهوری دونالد ترامپ، به شبکه خبری فاکس گفت: «محاصره ما علیه ایران مؤثر است - اما زمان میبرد. هر روز که میگذرد، رژیم ایران فقیرتر میشود و بنای قدرتش فرسودهتر میشود.»
او خواستار آن شد که «باید صبر استراتژیک لازم» برای گذر از این وضعیت به کار گرفته شود.
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، از تمدید ۴۵ روزه آتشبس که جمعه پس از مذاکرات بین اسرائیل و لبنان با کمک ایالات متحده اعلام شد، استقبال کرد.
او بار دیگر بر حمایت سازمان ملل متحد از تمام تلاشها برای پایان دادن به خصومتها و کاهش رنج جوامع در دو سوی خط آبی تأکید کرد.
خط آبی، یک خط مرزی است که در سال ۲۰۰۰ میلادی توسط سازمان ملل متحد ترسیم شد و لبنان را از اسرائیل و بلندیهای جولان در سوریه، جدا میکند.
گوترش از همه طرفین خواست که به طور کامل به آتشبس احترام بگذارند، هرگونه حمله بیشتر را متوقف کنند و به تعهدات خود به قوانین بینالمللی، از جمله قوانین بینالمللی بشردوستانه، عمل کنند.
کانال تلگرام «پژواک کار ایران» از تجمع اعتراضی بیش از ۲۰۰ کارگر اخراجی شرکت پتروشیمی «پتروناد» در سربندر در استان خوزستان خبر داد.
این کانال تلگرامی متعلق به کنفدراسیون کار ایران-خارج از کشور نوشت این کارگران با برگزاری تجمع در مقابل دادسرا، فرمانداری و دیگر نهادهای اداری منطقه، نسبت به حذف گسترده نیروهای شاغل این مجموعه اعتراض کردند.
بر اساس این گزارش، کارگران معترض میگویند بخش بزرگی از نیروهای اخراجی، در مشاغل تخصصی از جمله فیتر، جوشکاری، سیویل و مونتاژ فعال بودهاند و برخی بیش از دو سال از عمر و توان خود را صرف پیشبرد پروژههای این مجموعه کردهاند.
به گفته آنان، در شرایطی که شرکت پتروناد روند توسعه واحدهای خود را ادامه میدهد، حذف نیروهای باتجربه و جایگزینی آنان با استخدامهای جدید، پرسشهای جدی درباره سیاستهای شغلی و بیثباتسازی نیروی کار ایجاد کرده است.
پیش از این هم چند رسانه در ایران از اخراج نیروی کار قدیمی و استخدام نیروی جدید با دستمزد کمتر گزارش دادهاند.
کنفدراسیون کار ایران-خارج از کشور در این مورد تاکید کرد: «در چنین شرایطی، اعتراض و پیگیری جمعی کارگران نه فقط برای بازگشت به کار، بلکه برای مقابله با عادیسازی اخراج، دفاع از امنیت شغلی و جلوگیری از تکرار این روند در دیگر مراکز صنعتی اهمیتی تعیینکننده دارد.»
این تشکل کارگری نوشت: «در برابر سیاستهای حذف و بیثباتسازی، تنها اتحاد، سازمانیابی و استمرار اعتراضات کارگری میتواند مانع از پایمال شدن بیشتر حقوق نیروی کار شود.»
شرکت دفاعی دولتی «تومر» اسرائیل اعلام کرد انفجار بزرگی که عصر شنبه ۲۶ اردیبهشت در نزدیکی شهر بیتشمش، در حوالی اورشلیم، شنیده شد، بخشی از یک آزمایش از پیش برنامهریزیشده بوده است.
به گزارش اسرائیل تایمز، به گفته این شرکت، انفجار در محل آزمایش متعلق به تومر رخ داده و این آزمایش «مطابق برنامه اجرا شده است». شرکت تومر در زمینه توسعه موتورهای راکت و موشک فعالیت میکند. جزئیات بیشتری درباره ماهیت این آزمایش منتشر نشده است.
آرش نجفی، رییس کمیسیون انرژی اتاق بازرگانی، اعلام کرد که بخش قابل توجهی از حوزههای تولیدی در ایران به دلیل کمبود مواد اولیه یا حتی موانع قانونی رو به تعطیلی رفتهاند.
در همین ارتباط، سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه در بیانیهای تاکید کرد که کارگران و مزدبگیران برای مبارزه با بیکارسازی و فقر ، به اتحاد، اعتراض و سازمانیابی نیازمند هستند.
نجفی شنبه ۲۶ اردیبهشت، در گفتوگو با کانال تلگرامی امتداد، در مورد موضوع بیکاری تاکید کرد: «صدمات هر اشتغال از دست رفته در کشور، فراتر از حد تصور است.»
او از حکومت خواست که «سهم جدی از زیرساختها را به اشتغالزایی اختصاص دهد» و در این مورد به لزوم «تامین مواد مورد نیاز صنعت کشور با حداقل بروکراسی و نهایت تسهیلگری» اشاره کرد.
در هفتههای اخیر، آمارهای متفاوتی از شمار نیروهای کار که در جریان جنگ ایران و نیز پس از آن، بیکار شده و یا اخراج شدهاند، منتشر شده است.
در این ارتباط، از آمار بین دو تا سه میلیون بیکار نام برده شده و حتی هشدار داده شده که ممکن است این تعداد به چهار میلیون نفر هم برسد. در این مورد، خبرگزاری ایلنا، وابسته به «خانه کارگر» جمهوری اسلامی که از تشکلهای حکومتی در ایران است، اول اردیبهشت در گزارشی با استناد به «آمارهای رسمی و غیررسمی» نوشت: «حداقل ۳ تا ۴ میلیون کارگر، شامل کارگران بیمه شده و همچنین شاغلان غیررسمی و فاقد بیمه، بیکار شدهاند.»
ایلنا اشاره کرد: «بیکاری حدود ۴ میلیون نانآور به معنای این است که حداقل ۱۲ تا ۱۵ میلیون نفر از جمعیت ۹۰ میلیونی کشور، دیگر هیچ منبعی برای امرار معاش ندارند و در میانه یک بحران جدی به حال خود رها شدهاند.»
[@portabletext/react] Unknown block type "facebook", specify a component for it in the `components.types` prop
این در شرایطی است که به گفته این خبرگزاری حکومتی، «تنها حمایت دولت از این گروههای بیپناه، یک یارانه نفری ۳۰۰ هزار تومانی است و کالابرگی که مبلغ آن به ازای هر نفر، فقط یک میلیون تومان است. کالابرگ یک خانواده چهار نفره، به زحمت پول یک کیسه ۱۰ کیلویی برنج است.»
با این همه، پس از انتشار گزارشهایی مشابه در برخی از رسانهها در ایران، دستگاههای حکومتی و مقامهای جمهوری اسلامی پس از تاخیر فراوان در واکنش به این آمارها و در عین حال، بدون انتشار آمار دقیق نیروهای بیکار و اخراجی، عنوان کردهاند که تعداد ثبتنام شدگان برای دریافت بیمه بیکاری بسیار کمتر از آمار منتشر شده است.
در همین ارتباط، خبرگزاری تسنیم، وابسته به سپاه پاسداران، ۲۲ اردیبهشت به نقل از آمار منتشر شده توسط وزارت تعاون، کار و رفاهاجتماعی نوشت که «تا نیمه اردیبهشتماه سال جاری، حدود ۲۰۵ هزار نفر درخواست خود را برای دریافت بیمه بیکاری ثبت کردهاند.»
این آمار رسمی در شرایطی منتشر شده است که کارگران غیر مشمول قانون کار اصولا امکان استفاده از بیمه بیکاری را ندارند؛ کارگرانی که پیش از این، برخی از رسانهها در ایران در سالیان قبل، شمار آنها را صدها هزار نفر برآورد کرده بودند.
در عین حال، گزارشها حاکی از روند بسیار کند رسیدگی به درخواستهای استفاده از بیمه بیکاری در ادارههای کار، تعاون و رفاهاجتماعی شهرهای مختلف ایران است. برای نمونه میتوان به گزارش شنبه ۲۶ اردیبهشت ایلنا اشاره کرد.
این خبرگزاری خانه کارگر نوشت: «مراجعانی را دیدیم که از ۲۶ فروردینماه درخواست خود را ثبت کردهاند و با گذشت هفتهها، هنوز پروندهشان در وضعیت در دست بررسی باقی مانده است.» به عبارت دیگر، هنوز بیمه بیکاری آنها هنوز تصویب نشده است.
بر اساس این گزارش، «تنها در واحد شمالشرق تهران، در فروردینماه روزانه بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ درخواست بیمه بیکاری ثبت شده است. این در حالی است که کل پرسنل این واحد تنها ۴ نفر هستند.»
این گزارش اضافه میکند: «اگر فقط در این واحد روزانه بین ۳۰۰ تا ۶۰۰ درخواست داشته باشیم، یعنی در دو ماه اخیر با لشکری ۲۰ تا ۳۰ هزار نفره از بیکاران جدید فقط در یک منطقه روبرو بودهایم.»
علاوه بر این، ایلنا به نکته دیگری اشاره کرده و نوشته است: «سامانه روابط کار طی ماههای گذشته، با اختلال مواجه شده و پاسخدهی به درخواستهای کارگران از جمله بیمه بیکاری، شکایات و سایر امور اداری یا با تاخیر ارائه میشود و یا اصلاً پاسخی دریافت نمیشود؛ وضعیتی که کارگران را مجبور به پیگیری حضوری کرده است.»
سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه: این دیگر یک بحران مقطعی نیست
سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه شنبه ۲۶ اردیبهشت در بیانیهای نوشت: «بیکاری گسترده، اخراجسازیهای بیشتر پس از جنگ، و ناتوانی میلیونها انسان در تامین ابتداییترین نیازهای زندگی، دیگر یک بحران مقطعی نیست؛ این تصویر روشنِ یک فاجعه اجتماعی است.»
این تشکل مستقل کارگری با اشاره به اینکه «فقط در دو ماه اخیر، دهها هزار نفر به صف بیکاران رانده شدهاند» افزود: «پشت هر عدد، یک زندگی در حال فروپاشی است؛ خانوادهای که امنیت، امید و آیندهاش را از دست میدهد.»
این سندیکا اضافه کرد: «کارگری که با سختترین شرایط کار میکند و ماهانه ۲۲ تا ۲۴ میلیون تومان دستمزد میگیرد، حتی قادر به تامین حداقلهای زندگی نیست. اجاره مسکن، درمان، تحصیل فرزندان، خوراک، پوشاک و هزینههای روزمره، هر روز بیشتر از توان مردم فاصله میگیرد. حال تصور کنید وضعیت کسانی را که همین حداقل درآمد را هم ندارند؛ میلیونها انسانی که زیر فشار بیکاری، فقر و بیپناهی خرد میشوند.»
در بیانیه سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه آمده است: «در مقابل، اقلیتی کوچک اما صاحب قدرت و ثروت، همچون اختاپوسی بر زندگی مردم چنگ انداختهاند. آنان از کار و رنج میلیونها کارگر، سودهای نجومی به جیب میزنند و همزمان اکثریت جامعه را به فلاکت، ناامنی و بیآیندگی سوق میدهند.»
سندیکا این وضعیت را «طبیعی» و «قابلتحمل» ندانست و تاکید کرد این شرایط نباید «عادیسازی شود.»
در پایان بیانیه با اشاره به اینکه «حق زندگی، کار، مسکن، درمان و رفاه، حق همگانی انسانهاست؛ نه امتیازی برای صاحبان قدرت و سرمایه»، بر لزوم مبارزه با «بیکارسازی، فقر و غارت زندگی مردم» از طریق «اتحاد، اعتراض و سازمانیابی» توسط کارگران و مزدبگیران تاکید شده است.
