بهگزارش خبرگزاری رویترز، دالایی لاما، رهبر معنوی بودائیان تبت، یکشنبه وارد نودمین سال زندگی خود شد؛ در حالیکه پیروان او در سراسر جهان یک هفته کامل را با آیینها و جشنهای فرهنگی گرامی داشتند.
این جشنها در حالی برگزار شد که دالایی لاما بار دیگر با سخنان خود چین را خشمگین کرد و گفت امیدوار است تا سن بیش از ۱۳۰ سال عمر کند و پس از مرگ نیز بهشکل تناسخ بازگردد تا رهبری بودیسم تبتی را ادامه دهد.
این برنده جایزه صلح نوبل که از بانفوذترین شخصیتهای مذهبی جهان است، سالهاست با وجود محبوبیت گسترده بینالمللی، آماج حملات سیاسی پکن قرار دارد. دولت چین او را «جداییطلب» میخواند و میکوشد مذهب بودایی تبت را بهطور کامل زیر سلطه حکومتی خود بگیرد.
دالایی لاما در سال ۱۹۵۹، پس از سرکوب قیام مردم تبت علیه حکومت چین، از این منطقه گریخت و به همراه صدها هزار تبتی در هند پناه گرفت. از آن زمان تاکنون، او با تکیه بر رویکرد «راه میانه»، خواستار خودمختاری فرهنگی و دینی برای مردم تبت شده است، نه استقلال کامل.
بر اساس گزارش رویترز، هزاران نفر از پیروان او از کشورهای مختلف، چهرههای هنری و سیاسی، و مقامهایی از ایالات متحده و هند قرار است در مراسم رسمی تولد او که در دارامسالا، اقامتگاه دالایی لاما در دامنههای هیمالیا در شمال هند برگزار میشود، شرکت کنند.
این مراسم شامل برنامههای فرهنگی، سخنرانیهایی از سوی مقامهای هندی، و حضور چهرههایی مانند «ریچارد گر»، بازیگر هالیوودی و از حامیان دیرینه دالایی لاما خواهد بود.
قرار است دالایی لاما در این مراسم سخنرانی کند. هفته پیش از این جشن، برای جامعه بودائیان تبتی اهمیت ویژهای داشت، چرا که رهبرشان پیشتر وعده داده بود در نودمین سالروز تولد خود درباره مسئله جانشینی صحبت خواهد کرد.
روز چهارشنبه، دالایی لاما در پاسخ به نگرانیهای پیروان خود درباره آینده رهبری این آیین اعلام کرد که پس از مرگ، در قالب تناسخ بازخواهد گشت و ادامهدهنده راه خود خواهد بود. او تاکید کرد که نهاد خیریهاش، «بنیاد گادن فودرانگ»، تنها مرجع مشروع برای شناسایی جانشین واقعی او خواهد بود.
این موضعگیری، در تضاد مستقیم با موضع رسمی چین قرار دارد. پکن اعلام کرده است که جانشینی دالایی لاما تنها در صورتی مشروع است که مورد تایید دولت چین باشد. امری که با مخالفت صریح ایالات متحده مواجه شده است.
وزارت خارجه آمریکا و مقامهای ارشد این کشور بارها از چین خواستهاند که از آنچه «مداخله در روند معنوی جانشینی دالایی لاما و دیگر لاماهای بودایی تبت» خوانده میشود، دست بردارد. این موضع در چارچوب رقابت راهبردی واشینگتن و پکن، بهویژه درباره موضوعات حقوق بشر و آزادی مذهبی، اهمیت ویژهای یافته است.
رویترز یادآور میشود که دالایی لاما علیرغم کهولت سن، همچنان نقش محوری در حفظ هویت دینی و فرهنگی تبتیها ایفا میکند و در سطح جهانی به نماد صلحطلبی، مقاومت مسالمتآمیز و گفتوگوی ادیان شناخته میشود.
اکنون که او وارد دهه دهم زندگی خود شده، مسئله جانشینی و آینده رهبری معنوی جامعه تبتی به یکی از چالشهای مهم میان هند، چین و جهان غرب تبدیل شده است.
اما بهنوشته نیویورکتایمز، این پیروزیهای نظامی، همزمان با تشدید انتقادات جهانی، اسرائیل را بهسوی انزوایی بیسابقه سوق داده است؛ جاییکه حتی دموکراسیهای غربی نیز یکی پس از دیگری از این کشور فاصله میگیرند.
امنترین موقعیت نظامی اسرائیل در تاریخ، با بهای سیاسی سنگین
پس از گذشت بیش از ۷۵ سال از تاسیس، اسرائیل که مساحتی برابر با ایالت نیوجرسی دارد، توانسته است دشمنان منطقهای خود را یکی پس از دیگری در هم بشکند، از حزبالله لبنان و حماس در غزه گرفته تا حوثیها در یمن و در نهایت، جمهوری اسلامی ایران، تامینکننده مالی و نظامی همه این گروهها.
بهنوشته نیویورکتایمز، اسرائیل اکنون برای نخستینبار از زمان اعلام موجودیت در سال ۱۹۴۸، با چشماندازی بدون تهدید قریبالوقوع مواجه است. خطر ایران هستهای بهطور چشمگیری کاهش یافته و اگرچه روابط با کشورهای عرب خلیج فارس شکننده است، اما نوعی ثبات شکننده در آن برقرار شده است.
در داخل، بنیامین نتانیاهو موفق شده است شراکت راهبردیاش با دونالد ترامپ، رئیسجمهوری ایالات متحده را تحکیم کند.
ژنرال بازنشسته یاکو آمیدرور، مشاور امنیت ملی پیشین نتانیاهو، در گفتوگو با نیویورکتایمز تأکید کرده که امنیت مناطقی از اسرائیل که پیشتر تحت تهدید دائمی بودند، اکنون حتی از منهتن نیز بیشتر است.
اما این امنیت به چه قیمتی بهدست آمده است؟
عملیات بیوقفه و بیپوزش اسرائیل در پاسخ به حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس، که به کشتهشدن ۱۲۰۰ نفر و گروگانگیری ۲۵۰ نفر انجامید، گرچه در نگاه حامیان امنیتی اسرائیل موفقیتآمیز بوده، اما تصویر بینالمللی این کشور را بهشدت آسیبپذیر کرده است.
اکنون در افکار عمومی جهان، اسرائیل کشوری متهم به جنایت جنگی و نسلکشی است. نظرسنجیها نشان میدهند که در بیشتر کشورهای غربی، اکثریت مردم دیدگاهی منفی به اسرائیل دارند.
در غزه، جنگ با حماس تاکنون جان دهها هزار نفر را گرفته، بیش از یکمیلیون نفر را آواره و زیرساختهای شهری را به ویرانهای بدل کرده است.
فقر، گرسنگی و بیخانمانی بیداد میکند. در طرف اسرائیلی نیز صدها نظامی کشته شدهاند و بیش از ۲۰ گروگان زنده، همچنان پس از گذشت بیش از ۶۰۰ روز، در تونلهای حماس زندانیاند.
در آمریکا، این جنگ اجماع دیرینه و دوحزبی حمایت از اسرائیل را در هم شکسته است. حالا اسرائیل به موضوعی مناقشهبرانگیز در کنگره، محافل دانشگاهی و فضای عمومی آمریکا تبدیل شده و همزمان، شمار حوادث یهودستیزانه در ایالات متحده و دیگر نقاط جهان افزایش یافته است.
شکاف در داخل اسرائیل؛ احساس رهاشدگی گروگانها
در داخل اسرائیل، اولویتدادن دولت به عملیات نظامی در غزه، لبنان و ایران، بهجای تمرکز بر آزادی گروگانها، خشم خانوادهها را برانگیخته است.
نیراء شارابی، همسر یوسی شارابی که در ۷ اکتبر از کیبوتص «بئری» ربوده و پس از ۱۰۰ روز در حمله هوایی اسرائیل در غزه کشته شد، به نیویورکتایمز میگوید: «واضح است که گروگانها دارند بهای این جنگ را میپردازند. دولت آنها را به حال خود رها کرده است.»
از سوی دیگر، افکار عمومی اسرائیل نیز دچار دوپارگی شده است. نظرسنجیها نشان میدهد که دوسوم اسرائیلیها خواهان توافقی برای پایان جنگ در غزه هستند، بهشرط آنکه گروگانها بازگردانده شوند.
درعینحال، حملات علیه شهروندان عربتبار اسرائیلی نیز افزایش یافته و برخی از آنها بهدلیل انتشار پستهای انتقادی در فضای مجازی، بازداشت شدهاند.
سایه ناامنی جهانی بر امنیت داخلی
لیئور سوخارین، دانشجوی ۲۵ ساله حقوق و اقتصاد در دانشگاه عبری اورشلیم و ساکن سابق نهاریا، شهری در مرز لبنان، به نیویورکتایمز میگوید: «در گذشته از موشکهای حزبالله میترسیدیم. حالا امنیت فیزیکی در داخل بیشتر شده، ولی احساس اعتمادبهنفس و امنیت روانی مردم پس از ۷ اکتبر فروپاشیده است.»
او که خدمت سربازیاش در واحد ذخیره ارتش بهتازگی به پایان رسیده، اضافه میکند: «حمله به حماس بسیار خوب بود، ولی هزینههایش در خارج از کشور بسیار سنگین بوده. امروز صحبتکردن به عبری در اروپا خطرناک است. ممکن است آسیب ببینی.»
خشم در جهان، جهش در جنبشهای ضداسرائیلی
جنبش جهانی تحریم و فشار علیه اسرائیل (بیدیاس) که پیش از این در حاشیه قرار داشت، اکنون به نیرویی جدی در اروپا تبدیل شده است. سازمان فلسطین سولیداریتی کمپین در بریتانیا، شمار اعضای خود را از ۶۵ هزار به ۳۰۰ هزار رسانده و بیش از ۱۰۰ دفتر در شهرهای مختلف این کشور افتتاح کرده است.
نیویورکتایمز مینویسد، اعتراضات ضداسرائیلی در جهان اغلب بهصورت مسالمتآمیز برگزار میشوند، اما مواردی از حمله مسلحانه یا خشونت علیه یهودیان نیز گزارش شده است. در واشینگتن، دو کارمند سفارت اسرائیل در حملهای با انگیزه سیاسی کشته شدند. در کلرادو، مردی راهپیمایان حامی آزادی گروگانها را بمبگذاری کرد و موجب مرگ یک زن شد.
در مقابل، مواردی از اسلامستیزی نیز افزایش یافته است. تنها چند روز پس از حمله ۷ اکتبر، پسر ۶ ساله فلسطینی-آمریکایی در شیکاگو توسط صاحبخانهاش به قتل رسید.
در دانشگاههای آمریکا، اعتراضات دانشجویی گاه به درگیری با پلیس کشیده شده است. در دانشگاه کلمبیا، بیش از ۱۰۰ دانشجو در جریان «اردوگاه همبستگی با غزه» بازداشت شدند.
گروههای چپگرای دانشجویی حتی خواستار «آزادی با هر وسیله ممکن، از جمله مقاومت مسلحانه» شدهاند؛ مواضعی که گرچه افراطی و اقلیتی هستند، اما چرخش قابلتوجهی در افکار عمومی علیه اسرائیل را نشان میدهند.
کاهش حمایت آمریکاییها از اسرائیل به پایینترین سطح در دو دهه اخیر
در تازهترین نظرسنجی مؤسسه گالوپ، تنها ۴۶ درصد آمریکاییها از اسرائیل حمایت کردهاند؛ این پایینترین رقم از سال ۲۰۰۰ تاکنون است. همزمان، میزان همدلی با فلسطینیان به ۳۳ درصد افزایش یافته، درحالیکه این عدد در سال ۲۰۰۳ تنها ۱۳ درصد بود.
دولت ترامپ، با بهرهبرداری سیاسی از این شکاف، دانشگاهها را به بیتفاوتی در برابر یهودستیزی متهم کرده است. در مقابل، سناتورهای دموکرات یهودی در نامهای به ربیسجمهوری تاکید کردهاند که «مبارزه با یهودستیزی» نباید به ابزاری برای حمله به استقلال دانشگاهها بدل شود.
موج جدید بهرسمیتشناسی فلسطین؛ فشار سیاسی اروپا بر اسرائیل
در عرصه دیپلماسی، اسرائیل بیش از هر زمان دیگری با انتقادهای رسمی و صریح مواجه شده است. نیویورکتایمز یادآور میشود که در سال ۲۰۲۴، سه کشور اروپایی، اسپانیا، نروژ و ایرلند، بهرسمیتشناسی دولت فلسطین را اعلام کردند؛ اقدامی نمادین ولی پیامدار. امانوئل مکرون، ربیسجمهوری فرانسه نیز اعلام کرده بهزودی به این جمع خواهد پیوست.
مقامهای اسرائیلی این تصمیمها را بهشدت محکوم کرده و مکرون را به «رهبری جنگ صلیبی علیه دولت یهود» متهم کردهاند. اما برخی فرماندهان سابق نظامی مانند آمیدرور این انتقادها را بیاهمیت میدانند و تاکید میکنند: «توان دفاعی اسرائیل و حذف دشمنان، بسیار مهمتر از آن است که جهان چه فکری درباره ما میکند.»
این گزارش تحقیقی، بهگفته کارشناسان، بسیاری از ادعاهای چند دههای سیا درخصوص بیاطلاعی از فعالیتهای اسوالد را به چالش کشیده و دروغپردازی این سازمان در برابر نهادهای تحقیقاتی آمریکا را برملا کرده است.
اعترافی پس از شش دهه پنهانکاری
براساس گزارش آکسیوس، این اطلاعات تازه در مجموعهای از ۴۰ سند منتشر شده که از طبقهبندی محرمانه خارج شده و به «جورج جوانیدس»، مأمور عملیات روانی سیا، مربوط است.
مهمترین سند این مجموعه، یادداشتی به تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۹۶۳ است که نشان میدهد جوانیدس ماموریت داشته با نام مستعار «هوارد گبلر» فعالیت کند و برای این منظور، گواهینامه جعلی به همین نام در اختیار داشته است.
تا پیش از این، سیا همواره انکار میکرد که جوانیدس با نام مستعار «هوارد» فعالیت میکرده و همچنین هرگونه ارتباط رسمی این نهاد با گروه دانشجویی ضدکمونیستی موسوم به «مدیریت دانشجویی کوبا» یا «دیآرای» را رد کرده بود؛ گروهی که نقش پررنگی در افشای دیدگاههای طرفدار کاستروی اسوالد پس از ترور ایفا کرد.
نقشی که پنهان شد؛ از نیواورلئان تا دالاس
جورج جوانیدس در آن زمان معاون شاخه سیا در میامی بود و هدایت تمامی عملیاتهای جنگ روانی و اقدام سیاسی از جمله حمایت مالی و سازماندهی «دیآرای» را برعهده داشت.
به گزارش آکسیوس، در ۹ اوت ۱۹۶۳، بیش از سه ماه پیش از ترور کندی، اعضای گروه «دیآرای» با اسوالد که در خیابانهای نیواورلئان در حال توزیع بروشورهای «کمیته برای بازی منصفانه با کوبا» بود، درگیر شدند.
این درگیری به بازداشت و حضور اسوالد در دادگاه انجامید که پوشش رسانهای نیز داشت. حدود دو هفته بعد، در ۲۱ اوت، اسوالد در یک برنامه زنده تلویزیونی با اعضای «دیآرای» به مناظره پرداخت و در قامت یک چهره کمونیست رسانهای شد.
پس از ترور کندی در ۲۲ نوامبر همان سال، «دیآرای» بلافاصله با انتشار بیانیهای اسوالد را «کمونیست حامی کاسترو» معرفی کرد؛ بیانیهای که بازتاب گستردهای در رسانههایی چون میامی هرالد و واشینگتن پست داشت.
سیاست فریب؛ نقش جوانیدس در پنهانکاری سیا
افشاگری تازه آکسیوس همچنین نشان میدهد جوانیدس نهتنها پیش از ترور با اسوالد در ارتباط بوده، بلکه پس از ترور نیز در مقام رابط سیا با کمیته تحقیق کنگره درباره ترور کندی، نقشی کلیدی در گمراهکردن روند حقیقتیابی ایفا کرده است.
در شهادت رابرت بلیکلی، مشاور ارشد کمیته ویژه مجلس در دهه ۷۰، آمده است که وقتی درباره «هوارد» و ارتباط با «دیآرای» از جوانیدس سوال شد، او پاسخ داد که «هیچ سابقهای از چنین افسر امنیتی در سیا وجود ندارد، اما بررسیها ادامه خواهد داشت.»
همچنین، دن هاردوی، بازرس سابق این کمیته، ماه گذشته در شهادتی رسمی اعلام کرد که جوانیدس عملا یک عملیات پنهان علیه روند تحقیقاتی کنگره را هدایت میکرد.
بهنوشته آکسیوس، تنها دو سال پس از این پنهانکاریها، سیا در سال ۱۹۸۱ به جوانیدس مدال افتخار اطلاعاتی اهدا کرد؛ امری که اکنون با انتشار این اسناد، جنجالبرانگیزتر از همیشه بهنظر میرسد. جوانیدس در سال ۱۹۹۰ درگذشت.
کارشناسان: داستان پوششی سیا به پایان رسیده است
جفرسون مورلی، نویسنده و پژوهشگر برجسته پرونده ترور کندی، در گفتوگو با آکسیوس گفت: «سناریوی دروغین برای جوانیدس رسما به پایان رسیده. این اعتراف، تغییری اساسی در روایت رسمی سیا درباره اسوالد ایجاد میکند.»
در همین حال، آنا پائولینا لونا، نماینده جمهوریخواه از فلوریدا که ریاست کمیته بررسی اسناد ترور کندی را در مجلس نمایندگان آمریکا برعهده دارد، اعلام کرده که جوانیدس «هزار درصد» در سرپوشگذاری سازمان سیا نقش داشته است.
در مقابل، چهرههایی چون جرالد پوزنر همچنان معتقدند که اسوالد بهتنهایی عامل ترور کندی بوده، اما او نیز اذعان دارد که سیا در روند پیگیری حقیقت، «بهطور سیستماتیک فریب داده، پنهان کرده و اسناد را تغییر داده است.»
پوزنر در گفتوگویی با آکسیوس افزود: «این رفتار کلاسیک سیاست سیا است؛ آنها هرگز شفاف نیستند. حقیقت را نمیگویند، واقعیت را پنهان میکنند و زمانیکه اسناد منتشر میشود، چهره واقعی آنها افشا میشود.»
سازمان سیا: همه اسناد را مطابق دستور ترامپ منتشر کردهایم
در واکنش به انتشار اسناد جدید، سخنگوی سازمان سیا به آکسیوس گفت: «این نهاد بهطور کامل با قانون انتشار اسناد ترور رئیسجمهوری پیشین جان اف. کندی منطبق بوده و تمامی اسناد را بدون سانسور در اختیار آرشیو ملی قرار داده است.» سیا این اقدام را «بیسابقهترین اقدام شفافسازی در تاریخ این نهاد» خوانده است.
گامهای بعدی؛ فشار برای افشای اسناد بیشتر
بهگزارش آکسیوس، این اسناد در راستای دستور دونالد ترامپ برای اجرای کامل قانون افشای اسناد ترور کندی منتشر شدهاند. جفرسون مورلی و نماینده لونا اعلام کردهاند که جان رتکلیف، رئیس سیا، و تولسی گبرد، مدیر اطلاعات ملی، نقش کلیدی در این شفافسازی ایفا کردهاند.
آنان وعده دادهاند که اسناد بیشتری در راه است؛ اسنادی که ممکن است بخشهای تاریکتری از نقش سازمانهای اطلاعاتی آمریکا در بزرگترین ترور سیاسی قرن بیستم را روشن کند.
به گزارش روزنامه جروزلم پست، وزارت داخله اقلیم کردستان روز جمعه رسما گروههای وابسته به جمهوری اسلامی ایران، بهویژه حشد الشعبی، را مسئول این حملات دانست؛ اتهامی که از سوی دولت مرکزی عراق بهشدت رد شده است.
حملات همزمان با آغاز آتشبس ایران و اسرائیل
بر اساس این گزارش، نخستین دور حملات تنها چند ساعت پس از آغاز رسمی آتشبس میان جمهوری اسلامی و اسرائیل آغاز شد؛ آتشبسی که پس از ۱۲ روز درگیری نظامی و با میانجیگری دولت قطر حاصل شد.
در این مرحله، پهپادهایی ناشناس به پایگاههای نظامی عراق، از جمله پایگاههای «التاجی» در شمال بغداد و «امام علی» در جنوب عراق حمله کردند. منابع محلی تایید کردهاند که تجهیزات راداری در این پایگاهها هدف قرار گرفتند.
در ادامه، حملات بهشکل تصاعدی گسترش یافت؛ ابتدا فرودگاه «کی-وان» در نزدیکی کرکوک هدف حمله راکتی قرار گرفت و سپس پهپادهایی به سوی شهرهای سلیمانیه، دهوک و اربیل در اقلیم کردستان شلیک شدند. تنها در بازه زمانی ۱۰ تا ۱۴ تیر ماه (اول تا پنجم ژوئیه)، چندین حمله پهپادی دیگر در این مناطق گزارش شد.
اتهام مستقیم به حشد الشعبی؛ ابزار تهران برای بیثباتسازی عراق
بهنوشته جروزلم پست، نهادهای امنیتی اقلیم کردستان معتقدند که این حملات توسط نیروهای حشد الشعبی (بسیج مردمی عراق) انجام شده است؛ ائتلافی متشکل از دهها گروه شبهنظامی شیعه که از حمایت مالی، تسلیحاتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی برخوردارند.
این گروهها، از جمله «کتائب حزبالله»، «عصائب اهل الحق» و «حرکت النجباء»، پیشتر نیز در حملات به نیروهای آمریکایی در عراق، سوریه و اردن نقش داشتهاند.
در بیانیهای که شامگاه جمعه از سوی وزارت داخله اقلیم کردستان منتشر شد، آمده است: «شب گذشته یک پهپاد در منطقهای بیسکنه در نزدیکی اربیل سقوط کرد. این حملات توسط گروههایی وابسته به حشد الشعبی و با هدف ایجاد بیثباتی و هرجومرج صورت میگیرد. ضروری است دولت فدرال عراق در برابر این اقدامات مخرب واکنش قانونی و قاطع نشان دهد.»
همزمان، اداره کل ضدتروریسم اقلیم کردستان نیز اعلام کرد: «یک پهپاد انفجاری روز پنجشنبه در نزدیکی فرودگاه بینالمللی اربیل رهگیری شد. این عملیات هیچگونه خسارت جانی یا مالی بههمراه نداشت.»
حمله به اربیل در سایه تقابل سیاسی بغداد و اربیل
بهنوشته جروزلم پست، گرچه اقلیم کردستان عراق یک منطقه خودمختار است، اما در دولت مرکزی بغداد، حشد الشعبی از پشتیبانی جناحهای سیاسی طرفدار حکومت ایران برخوردار است؛ از جمله سازمان بدر که علاوهبر عضویت در حشد الشعبی، یکی از ماشینهای سیاسی قدرتمند در ساختار دولت عراق بهشمار میرود.
این روزنامه اسرائیلی مینویسد، گروههای شبهنظامی مورد حمایت تهران در سال ۲۰۱۸ بهعنوان نیروی رسمی نظامی عراق بهرسمیت شناخته شدند و حقوق خود را از دولت مرکزی دریافت میکنند، هرچند ارتباط آنها با فعالیتهای غیرقانونی از جمله آدمربایی، ترور، و حملات پهپادی، بهویژه علیه مواضع آمریکایی و مخالفان جمهوری اسلامی، اثباتشده است.
از جمله اقدامات جنجالی اخیر این گروهها، ربودن الیزابت تسورکوف، پژوهشگر دانشگاه پرینستون در مارس ۲۰۲۳ توسط کتائب حزبالله بود؛ اقدامی که واکنش شدید واشینگتن را در پی داشت.
واکنش تند بغداد: اتهامزنی به نهادهای رسمی قابلقبول نیست
در پی این اتهامزنی آشکار، دولت مرکزی عراق واکنشی تند نشان داد. «صباح النعمان»، سخنگوی نخستوزیر عراق، در بیانیهای رسمی اعلام کرد: «اتهامی که از سوی وزارت داخله اقلیم کردستان به یکی از نهادهای امنیتی رسمی عراق وارد شده، غیرقابلقبول و محکوم است و تحت هیچ شرایطی نباید بدون ارائه سند و مدرک مطرح شود.»
رسانههای عربی، از جمله خبرگزاری شفق عراق، نیز از شکاف سیاسی عمیق میان اربیل و بغداد در این زمینه گزارش دادهاند. این در حالی است که عراق خود را برای مدیریت امنیتی مراسم عاشورا در شهرهای کربلا، نجف و بابل آماده میکند.
فرماندهی عملیات مشترک در بغداد اعلام کرده است که با هماهنگی کمیته عالی امنیتی، استانداران و وزارتخانههای کشور، بهداشت و برق، و همچنین نیروهای پلیس و حشد الشعبی، برای حفظ امنیت زائران برنامهریزی گستردهای انجام شده است.
تشدید سرکوب در ایران و احتمال عملیات نیابتی علیه کردستان عراق
جروزلم پست در بخش پایانی گزارش خود مینویسد که تنش میان حکومت ایران و اقلیم کردستان عراق در روزهای اخیر بهدلیل ادعای تهران درباره حضور گروههای اپوزیسیون ایرانی در خاک اقلیم شدت گرفته است.
همزمان با موج بازداشتهای گسترده در ایران پس از جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل، منابع محلی از هدفقراردادن فعالان کرد در موج سرکوب جدید خبر میدهند.
این روزنامه اسرائیلی تحلیل میکند که جمهوری اسلامی احتمالا از شبهنظامیان حشد الشعبی بهعنوان اهرم فشار امنیتی علیه اربیل استفاده میکند تا هم پاسخ سیاسی به میزبانی احتمالی از مخالفان بدهد و هم تعادل امنیتی منطقه را بهنفع خود تغییر دهد.
به باور ناظران، چنین رویکردی میتواند تنشهای داخلی عراق را افزایش داده و ساختار شکننده وحدت ملی را با چالش روبهرو کند.
