فرمانده نیروی هوایی ارتش اسرائیل، با همتای آمریکایی خود دیدار کرد
دیوید آلوین فرمانده نیروی هوایی ارتش آمریکا از دیدار با تومر بار فرمانده نیروی هوایی اسرائیل در جریان سفر او به آمریکا خبر داد.
آلوین در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «مایه افتخار بود که اخیرا همتای اسرائیلیام، سرتیپ تومر بار، را در پنتاگون پذیرفتم. اتحاد ایالات متحده و اسرائیل و پیوند میان نیروهای هوایی ما، یکی از ارکان امنیت منطقهای است.»
او افزود که تعهد مشترک آمریکا و اسرائیل «به صلح از طریق قدرت، تزلزلناپذیر باقی خواهد ماند.»
در حالی که بار هفته گذشته به اسرائیل بازگشت، ارتش اسرائیل هنوز در مورد این سفر اظهارنظری نکرده است.
با ادامه ناتوانی جمهوری اسلامی در رسیدگی به مطالبات بازنشستگان، گروهی از بازنشستگان فولاد و تامین اجتماعی در اعتراض به رسیدگی نشدن به مطالبات صنفی و معیشتی خود در شهرهای مختلف کشور تجمع و راهپیمایی برگزار کردند. بازنشستگان صنعت نفت نیز برای برگزاری تجمعات اعتراضی فراخوان دادند.
تجمعات بازنشستگان فولاد و تامین اجتماعی یکشنبه ۲۴ فروردین در شهرهای مختلف کشور از جمله اصفهان، اهواز، تهران، ساری، رشت، شوش و کرمانشاه شکل گرفت.
بازنشستگان معترض در اهواز و شوش علاوه بر تجمع در برابر ساختمانهای فرمانداری این شهرها، دست به راهپیمایی اعتراضی زدند و شعارهایی از جمله «فقط کف خیابون / بهدست میاد حقمون» سردادند.
«بازنشسته بهپا خیز / برای رفع تبعیض»، «جان فدا میکنیم در ره آزادگی / مرگ بر این زندگی، مرگ بر این زندگی»، «زیر بار تورم / شکسته پشت مردم»، «این همه بیعدالتی / هرگز ندیده ملتی»، «نه دولت نه مجلس / نیستند به فکر ملت» و «ظلم و ستم کافیه / سفره ما خالیه»، از دیگر شعارهای معترضان در این تجمعات بود.
فواد کیخسروی، فعال کارگری، در مصاحبه با ایراناینترنشنال گفت: «تجمعهای اعتراضی بازنشستگان بهدلیل بیتوجهی مسئولان به مطالبات آنها گستردهتر شده و اعتراض بازنشستگان از طیفهای شغلی مختلف را در برگرفته است.»
او با اشاره به نابودی صندوقهای بازنشستگی در پی سیاستهای حکومت گفت: «بازنشستگان دیگر به مذاکره فکر نمیکنند و اعتراضشان را به کف خیابان میبرند.»
فراخوان تجمع بازنشستگان صنعت نفت
بازنشستگان صنعت نفت در اعتراض به تشدید بحران اقتصادی و معیشتی، برای برگزاری تجمعی گسترده مقابل وزارت نفت در تهران در تاریخ ۲۷ فروردین فراخوان دادند.
این فراخوان از سوی کارگروه اتحاد سراسری بازنشستگان صنعت نفت صادر شده و شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت نیز از آن حمایت کرده است.
سازماندهندگان تجمع بازنشستگان صنعت نفت در فراخوان خود اعلام کردند: «مسئولان باید بدانند که مماشات در کار نخواهد بود و بازنشستگان حق خود را در کف خیابان و با فریاد و اعتراض مطالبه خواهند کرد.»
ویدیوهای رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهد گروهی از کارگران پیمانکاری شرکت نفت و گاز گچساران، یکشنبه ۲۴ فروردین مقابل دفتر مرکزی این شرکت تجمع کردند.
این تجمع در اعتراض به عدم تبدیل وضعیت استخدامی کارگران و با مطالبه حذف پیمانکاران شکل گرفت.
بازنشستگان و کارگران در سالهای اخیر بارها در اعتراض به محقق نشدن مطالبات خود در شهرهای مختلف ایران تجمع و راهپیمایی کردهاند.
وضعیت معیشتی کارگران، بازنشستگان و مستمریبگیران سبب شده که تعداد تجمعات آنها در سالهای اخیر بهشدت افزایش پیدا کند.
سایت حقوق بشری هرانا ۲۹ اسفند در گزارشی درباره نقض حقوق بشر در ایران نوشت در سال ۱۴۰۳، دستکم سه هزار و ۷۰۲ تجمع و اعتصاب در بخشهای مختلف کشور شکل گرفت.
این موضوع نشان میدهد با وجود وعدههای مسئولان جمهوری اسلامی، بهویژه مسعود پزشکیان، رییس دولت، وضعیت معیشتی ایرانیان روز به روز وخیمتر میشود.
زندگی در ایستگاه فضایی تجربهای منحصر به فرد اما چالشبرانگیز است؛ از دلتنگی برای خانواده تا خوابیدن در بیوزنی، غذاهایی با طعم متفاوت، و حتی دشواریهایی مانند اصلاح مو یا پوشیدن یک لباس برای چند روز در محیطی بدون جاذبه.
به گزارش پایگاه خبری بیزنس اینسایدر، ناسا و سایر آژانسهای فضایی در تلاشند تا تمامی اطلاعات مربوط به واکنش انسان به شرایط سخت سفرهای فضایی را جمعآوری کنند.
آنها همچنین میکوشند تا حد ممکن، راحتیهای زندگی زمینی را به فضا منتقل کنند.
بیش از ۲۸۰ نفر از سال ۱۹۹۸ به ایستگاه فضایی سفر کردهاند
تاکنون فضانوردانی از ۲۰ کشور گوناگون در ایستگاه فضایی بینالمللی حضور داشتهاند. ایستگاه فضایی در واقع یک آزمایشگاه شناور است که در آن آزمایشهایی مرتبط با سفرهای فضایی انجام میشود. هر ماموریت معمولا شش ماه تا یک سال طول میکشد.
هدف اصلی از انجام این ماموریتها، درک بهتر زندگی در شرایط بیوزنی است. یافتههای این تحقیقات همچنین به توسعه داروها و فناوریهای پزشکی در زمین کمک کردهاند.
محدودیت فضا در ایستگاه فضایی
بر خلاف نامش، ایستگاه فضایی چندان جادار نیست. به گفته ناسا، این ایستگاه مانند یک خانه ششخوابه در فضایی کوچکتر از یک زمین فوتبال است.
پنج آژانس فضایی بهطور مشترک از این ایستگاه استفاده میکنند. درون آن، شش محل خواب، یک باشگاه و دو سرویس بهداشتی وجود دارد.
فرانک روبیو، فضانورد آمریکایی، در همین رابطه گفت ایستگاه فضایی «شبیه ساختمانی با راهروهای متعدد است؛ جایی مانند پذیرایی برای دورهمنشینی ندارد. باید خودت را به محدود بودن فضا عادت بدهی».
همه غذاها خشک و بیمزه نیستند
غذای فضایی باید از چند ویژگی برخوردار باشد؛ خردهریزه ایجاد نکند تا باعث آسیب به دستگاهها نشود، ماندگاری بالا و طعم قابل قبولی داشته باشد.
روشهای جدید نگهداری غذا باعث شده غذاهای متنوعتری از جمله میگوی تند و کیک شکلاتی در اختیار فضانوردان قرار گیرد.
برخی فضانوردان میگویند غذاهای تند را بیشتر میپسندند، چون در شرایط بیوزنی، مایعات در سینوسها جمع میشوند و این موضوع به تضعیف حس چشایی میانجامد.
بسیاری از فضانوردان خوراکیهایی همراه خود میبرند که حال و هوای خانه را برایشان زنده کند؛ مثلا یکی از آنها وسایل تهیه یک تخته پنیر و گوشت سرد را به فضا برده بود.
ورزش روزانه برای پیشگیری از پوکی استخوان
پزشکان در سفرهای فضایی ابتدایی متوجه شدند که استخوانهای فضانوردان در شرایط بیوزنی تحلیل میرود. اکنون ساکنان ایستگاه روزانه چند ساعت ورزش میکنند.
این ورزشها ترکیبی از تمرینات هوازی و مقاومتی است. روبیو گفت: «تعداد اسکاتهایی که در فضا میزنیم آنقدر زیاد است که انگار هر روز، روز تمرین پاهاست!»
مسواک زدن بدون آب جاری
کریس هدفیلد، فضانورد کانادایی، در سال ۲۰۱۳ در ویدیویی نشان داد که چطور بدون شیر آب مسواک میزند.
او با استفاده از بطری آب، مسواک را مرطوب میکرد، سپس آب را میمکید و خمیر دندان میزد. در پایان، خمیر دندان را میبلعید و با آب دوباره دهانش را شستوشو میداد.
برای حمام هم از حولههای مرطوب و شامپوهای بدون نیاز به آبکشی استفاده میشود. آب اضافه با مکش جمعآوری و به مخزن ضایعات منتقل میشود.
دستشوییها در ایستگاه فضایی با جریان هوا کار میکنند
استفاده از شلنگ، قیف و مکش، برای رفتن به دستشویی در فضا ضروری است. در سال ۲۰۲۰، ناسا طراحی دستشوییهای ایستگاه فضایی را برای راحتی و دوام بیشتر، بهروزرسانی کرد.
فضانوردان دستمال توالت مصرفشده را در کیسههای ضدآب میریزند. زبالههای جامد بعدا به زمین فرستاده میشوند تا هنگام ورود به جو زمین بسوزند؛ اما ادرار داستان دیگری دارد.
بیشتر آب موجود در ایستگاه فضایی بازیافت میشود
آب یکی از منابع حیاتی و بسیار سنگین برای حمل به فضاست. بدن انسان از طریق عرق، ادرار و بخار تنفس مقدار زیادی آب تولید میکند که در ایستگاه فضایی بیشتر این آب هدر نمیرود.
برندان لوتس، مهندس هوافضای ناسا، در سال ۲۰۲۴ گفت: «ما دستگاههایی در ایستگاه داریم که این مایعات را دوباره به آب آشامیدنی تبدیل میکنند.»
ناسا در سال ۲۰۲۳ اعلام کرد ۹۸ درصد از آب دفعشده فضانوردان را بازیافت میکند.
در ایستگاه فضایی خبری از لباسشویی نیست
فضانوردان تنها میتوانند مقدار محدودی لباس با خود ببرند و باید آنها را برای مدت طولانی بپوشند.
به گفته ناسا، فضانوردان گاهی ممکن است یک لباس را تا یک هفته بپوشند. شستن لباس در فضا مصرف آب زیادی دارد، بنابراین لباسهای فرسوده، مانند سایر زبالهها، سوزانده میشوند.
البته نبود لباسشویی بهمعنای حذف کامل کارهای روزمره نیست. فضانوردان برای جمعکردن خردهریزها و آشغالهایی که ممکن است به تجهیزات آسیب بزنند، از جاروبرقیهای ویژه استفاده میکنند.
روز کاری ۱۲ ساعته در ایستگاه فضایی
روز کاری معمول در ایستگاه فضایی حدودا ۱۲ ساعت به طول میانجامد، با زمانهایی برای ناهار و ورزش. در این مدت، فضانوردان مشغول انجام آزمایشهای علمی، نظارت بر سلامت خود و شرکت در تحقیقات پزشکی هستند.
ایستگاه نیاز به تعمیرات مداوم دارد. در سالهای اخیر، ترکهایی در برخی بخشها ایجاد شده و نشتی هوا نیز گزارش شده است. خرابی دستشویی و نوسانات دما از دیگر مشکلات اخیر ایستگاه بوده است.
بازرس کل ناسا در گزارشی نوشت نشتی هوا از جدیترین خطرات ایمنی است و ناسا بهطور دقیق آن را بررسی و پایش میکند.
ایمیل، تماس ویدئویی و تلفن، ابزار ارتباط فضانوردان با خانوادهها
وقتی فضانوردان برای ماهها در ایستگاه فضایی بینالمللی اقامت دارند، اغلب فرصت حضور در مراسمهایی مانند تولد، سالگرد ازدواج و فارغالتحصیلی عزیزانشان را از دست میدهند. در این شرایط، ایمیل یکی از مطمئنترین راههای ارتباطی با زمین است.
تریسی کالدول دایسون، فضانورد ناسا، در ویدیویی در سال ۲۰۱۳ گفت:«روزهای شنبه زمان ارتباط با خانواده است.»
در این تماسهای هفتگی ویدئویی، آنها میتوانند از اتفاقات خانه باخبر شوند و ارتباط عاطفی خود را حفظ کنند.
تعطیلات در ایستگاه فضایی چگونه است
در کریسمس سال گذشته، سونی ویلیامز و بوچ ویلمور، دو فضانوردی که بهطور غیرمنتظره در ایستگاه فضایی گرفتار شده بودند، با کلاه بابانوئل و تماس با خانوادههایشان این روز را جشن گرفتند.
روبیو در همین ارتباط گفت: «تعطیلاتی مانند روز شکرگزاری که معمولا با عزیزان میگذرد، در فضا بیشتر احساس دلتنگی ایجاد میکند.»
همچنین در فضا خبری از نوشیدنیهای الکلی نیست. ناسا اجازه مصرف الکل در ماموریتهای فضایی را نمیدهد.
سرگرمی برای جلوگیری از دلتنگی
دلتنگی تنها مربوط به خانواده نیست. دل فضانوردان اغلب برای چیزهایی که در زمین بدیهی است، تنگ میشود.
کارن ادکینز، هماهنگکننده روانی ناسا، میگوید دو سال پیش از آغاز ماموریت، با فضانوردان دیدار میکنند تا برنامهریزی دقیقی برای حمایت عاطفی از آنها در طول حضور در فضا انجام دهند.
این برنامه شامل تعیین روشهای ارتباط با خانواده، وسایل شخصی مورد علاقه و حتی ایجاد یک وبسایت شخصی حاوی فیلم، سریال، موسیقی و پادکست است.
رایگیری در فضا
از اواخر دهه ۹۰ میلادی، ناسا راهی پیدا کرد تا فضانوردان بتوانند در انتخابات آمریکا شرکت کنند.
آنها پیش از پرتاب، فرم درخواست رایگیری غیرحضوری را پر میکنند و برگه رای از طریق ایمیل به ایستگاه ارسال میشود تا آن را پر کنند و بازگردانند.
در گذشته، برخی فضانوردان حتی در محل خواب خود یک «اتاق رایگیری» کوچک درست کرده بودند.
باغ فضایی، راهی برای آینده در مریخ
اگر انسانها بخواهند در مریخ زندگی کنند، باید یاد بگیرند چگونه در فضا غذا پرورش دهند. به همین منظور، پروژهای شامل یک باغ کوچک با شش گیاه در ایستگاه فضایی ایجاد شده است.
در این باغ، فضانوردان موفق به پرورش فلفل و کاهو شدهاند. این گامی مهم برای تولید غذا بدون جاذبه و نور طبیعی خورشید است.
نظارت دقیق بر سلامت فضانوردان
زندگی طولانی در فضا تغییرات زیادی در بدن ایجاد میکند. بیوزنی بر تعادل، راه رفتن و حتی عملکرد مغز تاثیر میگذارد و برخی تغییرات میتوانند دائمی باشند.
فضانوردان بهطور منظم نمونه بزاق میگیرند و با استفاده از حسگرها، ضربان قلب، خواب و دمای بدن خود را ثبت میکنند.
این دادهها نهتنها برای ماموریتهای آینده، بلکه برای پژوهشهایی که به بهبود مراقبت پزشکی در مناطق دورافتاده زمین کمک میکنند، ارزشمند هستند.
امکان اصلاح مو در فضا وجود دارد
شش ماه بدون مراجعه به آرایشگاه زمان زیادی است. فضانوردان برای کوتاه کردن موهای خود در فضا از جاروبرقی مخصوصی استفاده میکنند که موهای بریدهشده را بلافاصله جمعآوری میکند.
خوابیدن در فضا آسان نیست
ایستگاه فضایی در هر ۲۴ ساعت، ۱۶ بار طلوع و غروب خورشید را تجربه میکند. همین عامل خوابیدن را برای بعضی سخت میسازد.
روبیو گفت فضای خواب مثل یک باجه تلفن است، با کیسهخوابی که به دیوار بسته شده تا بدن در خواب در فضا شناور نشود.
روبیو تجربه خواب در حالت بیوزنی را دوست داشت، اما برای برخی فضانوردان، عادت کردن به این شرایط زمانبر است.
پیادهروی فضایی، تجربهای منحصر به فرد
برای تعمیرات ایستگاه، فضانوردان لباس مخصوص میپوشند و از ایستگاه خارج میشوند. تاکنون بیش از ۲۷۰ پیادهروی فضایی انجام شده که برخی تا بیش از هشت ساعت طول کشیدهاند.
لباسهای فضایی مجهز به اکسیژن و آب هستند. فضانوردان پیش از خروج، اکسیژن خالص تنفس میکنند تا نیتروژن از بدنشان خارج شود و دچار بیماری معروف غواصها نشوند.
آنها روی زمین ساعتها در زیر آب تمرین میکنند، اما به گفته نیک هیگ، از فضانوردان ناسا، «هیچ چیزی نمیتواند حس واقعی شناور بودن در خلا فضا را شبیهسازی کند. تنها جایی که واقعا تجربهاش میکنی، خود فضاست».
دو روز پس از آنکه نماینده ویژه دونالد ترامپ با ولادیمیر پوتین دیدار کرد، مقامهای اوکراینی خبر دادند در پی اصابت دو موشک بالستیک روسیه به مرکز شهر سومی در شمال اوکراین، ۳۲ نفر کشته و بیش از ۸۰ تن دیگر زخمی شدند.
ولودیمیر زلنسکی، رییسجمهوری اوکراین، یکشنبه ۲۴ فروردین این حمله را محکوم کرد و خواستار واکنش شدید جامعه بینالمللی علیه مسکو شد.
او در شبکههای اجتماعی نوشت: «گرفتن جان مردم عادی؛ تنها بیشرمان میتوانند دست به چنین کاری بزنند.»
این حمله موشکی یکی از مرگبارترین حملات روسیه علیه اوکراین در سال جاری میلادی به شمار میرود.
زلنسکی همچنین ویدیویی را به اشتراک گذاشت که در آن، اجساد پراکنده روی زمین، اتوبوسی ویرانشده و خودروهای سوخته در میانه خیابان به چشم میخورد.
او اضافه کرد: «این حمله در روزی رخ داد که مردم برای مراسم مذهبی به کلیسا میرفتند.»
واکنش فرانسه و بریتانیا به حمله موشکی روسیه
امانوئل مکرون، رییسجمهوری فرانسه، ۲۴ فروردین در شبکه اجتماعی ایکس نوشت حمله موشکی مرگبار به سومی، نشاندهنده ضرورت فوری اعمال فشار بر روسیه برای پذیرش آتشبس است.
او افزود: «همه میدانند که تنها روسیه خواهان این جنگ است. امروز روشن است که تنها روسیه میخواهد این [مناقشه] را ادامه دهد، با بیاعتنایی کامل به جان انسانها، قوانین بینالمللی و تلاشهای دیپلماتیکی که رییسجمهور ترامپ انجام داده است.»
کییر استارمر نخستوزیر بریتانیا، نیز در ایکس نوشت «از حملات وحشتناک روسیه به غیرنظامیان در سومی بهشدت وحشتزده و شوکه شده» است.
او تاکید کرد: «زلنسکی پایبندی خود را به صلح نشان داده است و پوتین باید اکنون بدون هیچ شرطی با آتشبس کامل و فوری موافقت کند.»
جزییات حمله مرگبار روسیه به سومی
ایگور کلیمنکو، وزیر کشور اوکراین، اعلام کرد در زمان حمله موشکی روسیه به سومی، قربانیان در خیابان، وسایل نقلیه خود، وسایل حمل و نقل عمومی و یا داخل ساختمانها حضور داشتند.
او همچنین از «نابودی عمدی غیرنظامیان در یکی از اعیاد مذهبی مهم مسیحیان» انتقاد کرد.
آندری یرماک، رییس دفتر زلنسکی، نیز از وجود مهمات خوشهای در موشکهای شلیکشده بهسوی سومی خبر داد و گفت: «روسیه این کار را برای کشتن هرچه بیشتر غیرنظامیان انجام میدهد.»
آندری کووالنکو، مقام امنیتی و مدیر مرکز مقابله با اطلاعات نادرست اوکراین، با اشاره به حمله موشکی مرگبار روسیه به سومی یادآور شد این عملیات پس از سفر اخیر استیو ویتکاف، فرستاده آمریکا، به مسکو انجام شده است.
او در پیامرسان تلگرام نوشت: «روسیه تمام این اصطلاحا دیپلماسی را بر پایه حملات به غیرنظامیان بنا کرده است.»
ویتکاف و پوتین ۲۲ فروردین در سنپترزبورگ دیدار و درباره مذاکرات صلح اوکراین گفتوگو کردند.
این سومین دیدار او با پوتین، از زمان آغاز تلاشهای ترامپ برای پایان دادن به جنگ میان روسیه و اوکراین محسوب میشود.
درخواست زلنسکی از اتحادیه اروپا و آمریکا برای برخورد جدیتر با روسیه
در پی حمله مرگبار به سومی، رییسجمهوری اوکراین از ایالات متحده و اروپا خواست که برخورد سختتری در برابر «تروریسم» روسیه از خود نشان دهند.
زلنسکی گفت: «روسیه دقیقا خواهان چنین تروری است و بهدنبال طولانی کردن این جنگ است. بدون فشار بر متجاوز، صلح امکانپذیر نیست. گفتوگوها هرگز مانع موشکهای بالستیک و بمبهای هوایی نشدهاند.»
روسیه عملیات نظامی خود را علیه اوکراین اسفند ۱۴۰۰ کلید زد و از آن زمان تاکنون، درگیریهای مرگبار میان دو کشور ادامه داشته است.از زمان آغاز جنگ کنونی، روسیه حدود یک پنجم از خاک اوکراین را به تصرف خود درآورده است.
با وجود پیشرویهای اخیر نیروهای روسی در مناطق شرقی اوکراین، اکنون حملات موشکی و پهپادی نقش اصلی را در میدان جنگ ایفا میکنند.
وزارت دفاع روسیه ۲۳ فروردین اعلام کرد اوکراین در ۲۴ ساعت گذشته، پنج حمله به تاسیسات انرژی روسیه انجام داده است که این کار نقض توافق موقت منع حمله به زیرساختهای انرژی به شمار میرود.
اوکراین و روسیه ماه گذشته توافق کردند که حملات به تاسیسات انرژی یکدیگر را متوقف کنند، اما هر دو طرف بارها یکدیگر را به نقض این توافق متهم کردهاند.
سازمان عفو بینالملل در بیانیهای اعلام کرد از اقدام مقامهای حکومت ایران در خارج کردن قلب، تیروئید، زبان و حنجره از پیکر جمشید شارمهد، فعال سیاسی جانباخته در زندان جمهوری اسلامی، شوکه و وحشتزده شده است.
این نهاد حقوق بشری تاکید کرد این «اقدام نفرتانگیز» با هدف «پنهان کردن حقیقت» انجام شده و تشخیص علت مرگ او پس از کالبدشکافی را غیرممکن کرده است.
مقامهای قضایی آلمان در مراسم یادبود شارمهد که ۲۲ فروردین برگزار شد، نتیجه کالبدشکافی پیکر او را قرائت کردند.
بر اساس این گزارش، چندین عضو داخلی بدن شارمهد پیش از انتقال پیکرش به آلمان، خارج شده بودند.
غزاله شارمهد، دختر جمشید شارمهد، ۲۲ فروردین در مصاحبه با ایراناینترنشنال گفت: «مقامات جمهوری اسلامی اعضای بدن پدرم مثل قلب و زبانش را از پیکرش بیرون کشیدند و با این کار تلاش کرد به خانواده این پیام را بدهد که زبانش که با آن حرف مردم را میزد و قلبش را که برای ایران میتپید، از او بگیرند.»
سازمان عفو بینالملل در ادامه بیانیه خود، از دادستانی فدرال آلمان خواست فورا تحقیقات کیفری علیه مقامات جمهوری اسلامی مسئول در ناپدیدسازی قهری، شکنجه و مرگ شارمهد را آغاز و حکم دستگیری آنها را صادر کند.
جولیا دوشرو، دبیرکل عفو بینالملل در آلمان، نیز خواستار انجام تحقیقات «مستقل، بیطرفانه و موثر» در خصوص پرونده شارمهد شد و اعلام کرد وضعیت پیکر او بهگونهای بود که امکان تعیین دقیق علت مرگ وجود نداشت.
غزاله شارمهد ۲۱ فروردین در مصاحبه با نشریه ولت، ضمن انتقاد شدید از دولت آلمان گفت برلین همکاریهای لازم را برای انتقال پیکر پدرش از ایران به آلمان انجام نداد.
او افزود دستگاه دیپلماسی آلمان بهقدر کافی برای نجات جان پدر ربودهشده و زندانیاش در ایران تلاش نکرده است.
این دختر دادخواه ۱۹ بهمن ۱۴۰۳ در گفتوگو با ایراناینترنشنال، از انتقال پیکر پدرش از ایران به آلمان خبر داده بود.
او همچنین با انتقاد از سیاستهای دولت آلمان در قبال حکومت ایران گفته بود: «آلمان نوکر جمهوری اسلامی است و از تهران دستور میگیرد.»
جمشید شارمهد، شهروند ۶۹ ساله متولد ایران با تابعیت آلمانی، برای دو دهه ساکن آمریکا بود. او ۱۱ مرداد ۱۳۹۹ در جریان سفری از آلمان به هند، پس از توقفی سه روزه در امارات متحده عربی، بهدست ماموران جمهوری اسلامی در دبی ربوده و به ایران منتقل شد.
این زندانی سیاسی پس از تحمل بیش از ۹۰۰ روز حبس در سلول انفرادی، به اتهام «افساد فی الارض» از سوی دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شد.
خبرگزاری میزان هفتم آبان سال گذشته در گزارشی درباره شارمهد نوشت او که «با حکم دادگاه صالح» محکوم شده بود، «به سزای اعمالش رسید».
مای ساتو، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، ۲۴ بهمن ۱۴۰۳ با انتشار گزارشی درباره مرگ شارمهد در زندان جمهوری اسلامی اعلام کرد از زمان ربایش او در امارات متحده عربی تا زمان مرگش، حقوق اساسی این شهروند نقض شد.
ساتو اضافه کرد: «حق حیات، حق دادگاه منصفانه، حق آزادی بیان و حق محافظت در برابر بازداشت خودسرانه از جمله حقوق نقضشده شارمهد بود.»
گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهند در نیمه ابتدایی فروردین سال ۱۴۰۴ دستکم پنج رزیدنت (دستیاری تخصصی پزشکی) و دانشجوی پزشکی دست به خودکشی زده و جان خود را از دست دادهاند.
بنا بر این اطلاعات، رسانهها و دانشگاههای علوم پزشکی از انتشار خبر خودکشی کادر درمان منع شدهاند و از آنها خواسته شده علت اینگونه مرگها را مواردی چون ایست قلبی اعلام کنند.
به توصیه کارشناسان، اگر با فردی روبهرو شدید که از جملات یا عباراتی حاکی از افسردگی یا تمایل به پایان زندگی استفاده میکند، از او بخواهید با یک پزشک متخصص معتمد، نهادهای فعال در این زمینه یا فردی مورد اعتماد درباره نگرانیهایش صحبت کند. اگر خودتان به خودکشی فکر میکنید، در ایران میتوانید با اورژانس اجتماعی با شماره ۱۲۳ تماس بگیرید.
گزارشها حاکی است نرگس محمدپور ۳۳ ساله، اهل سقز و رزیدنت سال آخر رشته زنان و زایمان دانشگاه علوم پزشکی تبریز ۱۳ فرودین به زندگی خود پایان داد.
طبق این گزازشها، محمدپور به دلیل تصمیم به انجام عمل سزارین برای مادر بارداری که دچار تشنج شده و جان نوزادش در خطر بود، به پرداخت دیه سنگین محکوم شد و به همین دلیل دست به خودکشی زد.
مرگ خودخواسته او واکنشهای زیادی در بین دانشجویان و پزشکان زن در پی داشت.
مرجان ولیاللهزاده، دانشجوی دکترای حرفهای پزشکی، ملیکا صالحیان، دانشجوی دکترای داروسازی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، حامد بیات، دانشجوی دکترای حرفهای پزشکی در شیراز و حامد حسنپور، پزشک عمومی در زاهدان چهار نفر دیگری بودند که از روز نخست فروردین تاکنون جان خود را گرفتهاند.
اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهند ساناز صادقی، پرستار بیمارستان مدنی کرج نیز به دلیل آنچه «فشار کاری» اعلام شده، جان باخته است.
سال گذشته دستکم ۱۶ رزیدنت با مرگ خودخواسته به زندگی خود پایان دادند.
از جمله آنها پرستو بخشی، پزشک متخصص قلب و عروق شاغل در بیمارستان استان لرستان بود که مرگش واکنشهای بسیاری در پی داشت.
محمدرضا اسدی، عضو هیات مدیره نظام پزشکی تهران بزرگ فروردین سال گذشته با اشاره به مرگ خودخواسته بخشی، به «دومینوی فاجعهبار خودکشی پزشکان و دستیاران» پرداخت و گفت این موضوع در سایه «بیتوجهی یا سوءمدیریت» مسوولان به تهدیدی جدی علیه نظام سلامت ایران بدل شده است.
او همچنین خواستار شناسایی و مجازات عوامل انسانی دخیل در رشد آمار خودکشی پزشکان و دستیاران پزشکی شده بود.
با تکرار خودکشی رزیدنتها و دانشجویان پزشکی در شهرهای مختلف در سال جاری، یکی از پزشکان به خودکشی رزیدنت ارتوپدی بیمارستان مدنی کرج واکنش نشان داد و گفت: «مسئولان این بیمارستان برای جلوگیری از خودکشی بقیه رزیدنتها تمام پنجرههای بیمارستان را با حفاظ پوشاندهاند.»
شماری از کادر درمان میگویند اجرای قانون افزایش جمعیت و پدیده کودک-مادرها در کشور به یکی از عوامل خودکشی دستیاران متخصص زنان و زایمان در بیمارستانهای دولتی تبدیل شده است.
روزنامه هممیهن، در گزارشی به شرایط دشوار دستیاران زنان و زایمان پرداخت و نوشت محدود کردن اختیارات ماماها و پزشک زنان درباره کودک-مادران، بار حقوقی و انسانی زیادی بر دوش پزشکان گذاشته است.
شیفتهای کاری سنگین و حقوق ناچیز هم دستیاران زنان و زایمان را ناامید کرده است.
وحید شریعت، رییس انجمن علمی روانپزشکان ایران، پیشتر گفته بود وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، آمار دقیق خودکشی رزیدنتها را محرمانه میداند و آن را اعلام نمیکند.
