شماری از رسانههای جمهوری اسلامی، خبر فرستاده شدن نامه ترامپ برای خامنهای را «جنگ روانی» خواندند و افزودند که او قبل از حمله احتمالی به ایران، قصد «اتمام حجت» داشته تا هم ایرانیهای طرفدار مذاکره را «توجیه و قانع» کند و هم دستاویزی بینالمللی برای اقدام خود داشته باشد.
شبکه المیادین، وابسته به حزبالله لبنان، شنبه ۱۸ اسفند به نقل از یک «منبع دیپلماتیک ارشد» در تهران اعلام کرد جمهوری اسلامی به سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، گفته است با شروط دولت کنونی آمریکا، «هرگز» وارد مذاکره هستهای با واشینگتن نخواهد شد.
روزنامه کیهان که به وسیله نماینده رهبر جمهوری اسلامی اداره میشود، روز شنبه با اشاره به نامه ترامپ به خامنهای نوشت: «ترامپ با وجود آگاهی به اینکه مسئولین ما هرگونه مذاکره غیرعادلانه و غیرشرافتمندانه را از پیش رد کردهاند، با ارائه چنین پیشنهادی سعی در موجه نشان دادن خود و مقصر نشان دادن مسئولان نظام دارد.»
روزنامه جوان، وابسته به سپاه پاسداران نیز فرضیهای را مطرح کرده و افزوده که ترامپ قصد هدف قرار دادن مراکز هستهای ایران را دارد و این نامه بعد از یک مانور شبیهسازی حمله به ایران، برای آن است که نشان دهد قبل از حمله اتمام حجت کرده تا هم ایرانیهای طرفدار مذاکره را توجیه و قانع کند و هم دستاویزی بینالمللی داشته باشد.
این روزنامه در عین حال نوشت: «جنگ تازه در منطقه برای آمریکا کار آسانی نیست بلکه کاری سخت است که هیچکس بهویژه شروعکننده جنگ نمیتواند سرنوشت آن را پیشبینی کند.»
در هفتههای گذشته گزارشهای مختلفی درباره احتمال حمله اسرائیل به ایران منتشر شده و مقامات این کشور بارها درباره آن سخن گفتهاند. در همین حال، آمریکا و اسرائیل رزمایش مشترک تازهای برگزار کردند.
ترامپ، جمعه ۱۷ اسفند و ساعاتی پس از پخش بخشی از گفتوگویش با شبکه فاکس بیزنس که در آن خبر ارسال نامه به خامنهای مطرح شد، در گفتوگو با خبرنگاران در کاخ سفید تاکید کرد برخورد با مسئله جمهوری اسلامی به مراحل آخر رسیده و با مذاکره یا اقدام نظامی، «این مشکل» حل خواهد شد.
در واکنش به این تحولات، روزنامه جوان، نزدیک به سپاه پاسداران نیز نوشت: «میتوان بر اساس خطمشی جمهوری اسلامی پیشبینی کرد حتی پاسخی به این نامه -بر فرض که اجازه داده شود که به مقصد برسد- داده نخواهد شد.»
مهدی فضائلی، عضو دفتر خامنهای هم با اشاره به سخنان ترامپ، در روزنامه همشهری نوشت: «ما و همه جهان، باید از این فرصت برای شناخت شیطان اکبر حداکثر استفاده را ببریم و جلوی زیادهخواهیهای او بایستیم وگرنه، گستاختر و درندهتر به جای جای جهان چنگ خواهد انداخت.»
خبرگزاری تسنیم، نزدیک به نهادهای امنیتی، ماجرای این نامه را «عملیات روانی» خوانده است؛ «نه یک اقدام صادقانه سیاسی».
وبسایت نورنیوز، نزدیک به شورای عالی امنیت ملی، نامه ترامپ را «نمایش تکراری» واشینگتن توصیف کرد.
در این میان حسامالدین آشنا، مشاور رییسجمهوری در دولت حسن روحانی، در پستی در رسانه اجتماعی ایکس که بعد آن را حذف کرد، نوشت: «یکشنبه هفته آینده میتواند روز مهمی در تاریخ سیاسی جمهوری اسلامی باشد.»
قرار است مصاحبه کامل ترامپ یکشنبه از شبکه فاکس نیوز پخش شود.
ابراهیم رضایی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس نیز گفت که از اصل نامه خبر ندارد اما: «آن چه مسلم است جمهوری اسلامی تحت فشار مذاکره نمیکند.»
عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، بدون اشاره به نامه رییسجمهوری آمریکا به رهبر جمهوری اسلامی گفت که تهران تحت سیاست فشار حداکثری دولت ترامپ، وارد گفتوگوهای مستقیم با آمریکا نخواهد شد اما به گفتوگوهایش با اروپا، روسیه و چین ادامه خواهد داد.
مسعود پزشکیان، رییس دولت چهاردهم نیز به نامه ترامپ واکنش نشان نداد اما در پاسخ به تلاش آمریکا و ترامپ برای زمینگیر کردن و به صفر رساندن فروش نفت و گاز ایران، گفت:« اگر دست در دست هم دهیم، با علم و مشارکت مناسب و به دور از اختلافات و دعواهای سیاسی میتوانیم مشکلات را حل کنیم.»
او تاکید کرد: «زمستان سختی را گذراندیم. ذخایر نفتی و گازی ما برای پوشش نیروگاههایمان کم بود. مشکل ما مصرف زیاد است. عادت کردهایم که زیاد مصرف کنیم.»
صداهایی از بیرون ایران
استفان دوجاریک، سخنگوی سازمان ملل، گفت که این سازمان از هر تلاشی برای گفتوگو به منظور حل مسائل باقیمانده درباره ایران، استقبال میکند.
از سوی دیگر محمد بن عبدالرحمن آل ثانی، نخستوزیر قطر، در مصاحبهای که پیش از انتشار موضوع فرستاده شدن نامهای از سوی ترامپ برای خامنهای ضبط شده، هشدار داده است حمله به تاسیسات هستهای ایران، میتواند جرقهای برای وقوع جنگ منطقهای شود.
به گفته او، چنین جنگی بر منافع آمریکا در سراسر خاورمیانه تاثیر خواهد گذاشت.
پیش از این نشریه اسرائیلهیوم در گزارشی نوشت که حمله همهجانبه اسرائیل به تاسیسات اتمی ایران نیاز به همکاری آمریکا و آمادهسازی منطقهای گسترده دارد و در صورت این حمله، ممکن است جمهوری اسلامی، جمهوری آذربایجان را هدف قرار دهد.
هانا کامکار، خواننده، نوازنده و بازیگر ۴۴ ساله که حالا مدتی است از ایران خارج شده و در آلمان ساکن است، به ایراناینترنشنال میگوید کنسرتی که پس از مهاجرت در آلمان داشت، برایش بیشتر شبیه به یک دورهمی بود: «قبلتر، شیرینی جسارت و همراهی عزیزانم در وطن، زیر زبانم رفته بود و در برلین، دیگر کاملا آرام بودم.»
این آرامش، ثمره مسیر دشواری است که او و بسیاری از زنان ایرانی برای به گوش رساندن صدایشان پیمودهاند.
ممنوعیت آواز زنان در ایران، سیاستی ریشهدار در ساختار جمهوری اسلامی است که از انقلاب ۵۷ آغاز شد و تا امروز، با شدت و اشکال مختلف، ادامه دارد.
چهار دهه سرکوب
پس از انقلاب ۱۳۵۷، جمهوری اسلامی با استناد به تفاسیر فقهی، آوازخوانی زنان را در حضور مردان حرام اعلام کرد. این تصمیم، نقطه پایانی بود بر فعالیت رسمی خوانندگان زنی که پیش از انقلاب در عرصه موسیقی ایران حضور داشتند.
با این تحولات، آثار دهها خواننده زن از رسانههای رسمی حذف و صدایشان به حاشیه رانده شد.
هانا که در خانوادهای موسیقیدان بزرگ شده، از کودکی با این واقعیت تلخ آشنا شد: «در تماشای کنسرت زیرزمینی سیما بینا، اولین بار فهمیدم که زنان نمیتوانند به شکل عمومی تکخوانی کنند. پدرم برایم توضیح داد اما برای من این دلیل موجه نبود و دلم میخواست بخوانم.»
در دهه ۶۰، سرکوب به اوج خود رسید. خوانندگان زن یا مجبور به ترک حرفه خود شدند یا به خارج از ایران مهاجرت کردند.
در دهه ۷۰ و با گشایش نسبی فضا، برخی زنان توانستند بهصورت همخوان یا در گروههای کُر فعالیت کنند اما تکخوانی همچنان خط قرمز بود.
هانا این محدودیت را نپذیرفت.
او میگوید: «من هیچوقت زیر بار همخوانی نرفتم. اگر هم این کار را کرده بودم، نمایشی بود؛ در واقع تکخوانی میکردم اما خواننده مرد دیگری در کنارم لب میزد.»
این ترفند، یکی از راههای دور زدن ممنوعیتها بود که زنان خواننده خلاقانه در ایران به کار میگرفتند.
تلاشها و مقاومتها، شکستن دیوار سکوت
زنان ایرانی در برابر سرکوب، هیچگاه تسلیم نشدند.
پرستو احمدی، ۲۱ آذر همراه گروهی از هنرمندان کنسرتی را در یک کاروانسرا در قم اجرا کرد. اجرایی که با نام «کنسرت فرضی» یا «کنسرت کاروانسرا» در یوتیوب به اشتراک گذاشت و احمدی در آن، بدون حجاب اجباری ظاهر شد و واکنشها و تحسینهای فراوان را هم به دنبال داشت.
کنسرت احمدی اگرچه نمایشی تمامعیار از یک اجرای کامل و شجاعانه بود اما او ادامهدهنده راهی شد که قبلتر، زنان خواننده دیگری، هموارش کرده بودند.
یکی از این زنان، هانا بود که از همان جوانی تصمیم گرفت راه خود را برود. او تکخوانی را سال ۱۳۸۰ با تئاتر نیمروز خوابآلود آغاز کرد؛ اگرچه اولین تجربه تلخش در مواجهه با سرکوبهای حکومت، سه سال قبل آن اتفاق افتاده بود: «در ۱۷-۱۸ سالگی، با تئاتر رویای شب نیمه تابستان و بهعنوان نوازنده دف روی صحنه رفتم. در یکی از شبهای اجرا، انصار حزبالله به سالن ریختند و خطاب به ما فریاد زدند: "بیا پایین، ساکت شو". تئاتر را به هم ریختند و فردایش نمایش متوقف شد.»
این اتفاق که هانا آن را «به شکلی وصفناشدنی غمانگیز» توصیف میکند، آغاز رویارویی او با محدودیتها و ممنوعیتهایی بود که بعدها بارها تکرار شد.
با این حال، مقاومت هانا تنها به تئاتر محدود نشد. او در سال ۲۰۱۰ میلادی در کنسرتی در هلند تکخوانی کرد و در ایران، به اجراهای زیرزمینی روی آورد. اوج این جسارت، کنسرت پنهانی خرداد ۱۴۰۳ در تهران بود؛ اجرایی زیرزمینی که بدون حجاب اجباری برگزار شد و در هر سانس آن ۱۵۰ نفر حضور داشتند.
هانا حس این کنسرت را «شیرین، مثل چای و عسل» وصف میکند.
این کنسرت، نمونهای از تلاش زنان برای بازپسگیری صدایشان در داخل کشور بود اما این مقاومت، بیهزینه نبود. هانا میگوید بعدها کنسرتش لو رفت ولی قبل از بازجوییها، پاسپورت المثنی گرفت و سریع از ایران خارج شد.
زنان دیگری مانند زارا اسماعیلی و هیوا سیفیزاده نیز راههای مشابهی را پیمودند. برخی در کنسرتهای زیرزمینی و اجراهای خیابانی خواندند، برخی ویدیوهای آواز خود را در فضای مجازی منتشر کردند و عدهای مهاجرت را برگزیدند.
هانا این طغیان جمعی را ستایش میکند و میگوید در سالهای اخیر، سدها و تابوهای زیادی در آوازخوانی زنان شکسته شده و حالا دخترها چه داخل ایران بمانند و چه مهاجرت کنند، کار خودشان را کردهاند.
این خواننده معتقد است این مبارزه مانند سیلی است که هر لحظه قویتر میشود، چون نسل تازه و خشمگینی در حال ظهور است که به هیچ شکلی زیر لوای «آقا بالاسر» نمیرود.
پس از شکلگیری جنبش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، این مقاومت پررنگتر شد؛ زنانی که نه تنها حجاب اجباری از سر برداشتند، بلکه تصمیم گرفتند سکوت تحمیلی بر صدایشان را نیز بشکنند.
برخوردهای قضایی، هزینه سنگین آواز
تلاش زنان برای خواندن در فضای عمومی یا انتشار صدایشان در رسانههای اجتماعی، اغلب با واکنش شدید نهادهای امنیتی و قضایی همراه بوده است.
جمهوری اسلامی با ابزارهای مختلف از جمله اعمال فشار از طریق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، صداوسیما و نهادهای امنیتی، بر این ممنوعیت نظارت دارد.
هانا میگوید نخستین تجربه دادگاهی شدنش در آذر ۹۶ و پس از اجرای نمایش «ترانههای قدیمی: پیکان جوانان» بود. بعد از این برخورد قضایی، دردسرهایش بیشتر شد.
او تیر ۱۴۰۲ در مراسم تولد ۸۳ سالگی عباس کیارستمی بدون حجاب اجباری آواز خواند و نتیجهاش این بود که پروندهاش قطورتر و بازجوییهایش بیشتر شد. فشارهایی که در نهایت او را به مهاجرت واداشت.
موارد مشابه او اما کم نیست. در ماهها و سالهای گذشته خوانندگان زن زیادی مانند نگار معظم، بیتا رسولی و بیتا حاجیصادقیان به دلیل اجراهای غیررسمی یا انتشار ویدیو در فضای مجازی، احضار، تهدید و حتی بازداشت شدهاند.
نام و هویت بسیاری از این زنان هم نامشخص است. مانند چهار خواننده زن دیجی در شهرستان میناب که تیر ۱۴۰۱ و دو ماه قبل از شکلگیری خیزش انقلابی به جرم خواندن در عروسیها بازداشت شدند.
این برخوردها نشان میدهند ممنوعیت آواز زنان تنها یک قانون روی کاغذ نیست بلکه با ابزارهای قضایی و امنیتی به شدت اجرا میشود. سرکوبهایی که به گفته هانا، هدف آن «خفه کردن زنان ایرانی» است.
گستردگی آواز زنان، یک جهان ناپیدا
بیش از چهار دهه سرکوب، حضور زنان را تنها در عرصه عمومی موسیقی محدود نکرده، بلکه بر کیفیت و ابعاد هنری آوازشان نیز اثر گذاشته است.
به گفته هانا، زنان خواننده هنوز اعتمادبهنفس مردان را ندارند و هنوز در خواندنشان ترس وجود دارد و هنوز «گلویشان رها نشده».
اما او به نکته امیدوارکنندهای هم اشاره میکند: «با وجود این مشکلات، تنوع صدای زنان شگفتانگیز است و هر زنی که میخواند، جنس صدای خودش را دارد. اگر ممنوعیتها کنار برود، با دایره بزرگی از صداها روبهرو خواهیم شد که هیچوقت از شنیدنشان خسته نمیشویم.»
هانا، آواز سنتی مردان در ایران را به چند الگوی محدود خلاصه میداند: «یا صدای استاد شجریان است یا بنان. اما صدای زنان از نظر تنوع، گستردگی فراوانی دارد.»
این تنوع، ظرفیتی است که در سایه ممنوعیتها مهار شده اما هرگز از بین نرفته است.
مهاجرت، آزادی در تبعید
مهاجرت برای هانا، یک نقطه عطف است. او در توصیف لحظه خروجش میگوید تا وقتی از گیت سپاه پاسداران در فرودگاه رد نشده بود، باورش نمیشد که این اتفاق، شدنی است. در هواپیما هم تا توانست، زمین زیر پایش را تماشا کرد چون نمیدانست چه زمانی میتواند به خاکش برگردد.
با این حال، هانا میگوید که این آزادی برایش با دلتنگی همراه بود: «در استانبول، لحظاتی کشنده از دلتنگی برای ایران داشتم اما در اوج غم، نوری به قلبم تابیده بود که حالا میتوانم کارهایی را که دوست داشتهام، در آزادی انجام دهم.»
این تجربه مشترک بسیاری از خوانندگان زنی است که برای دنبال کردن رویاهایشان مجبور به ترک وطن شدند. کسانی چون سارا نائینی، سوگند و دریا دادور که راه قدیمیترهایی مانند هایده، مهستی، گوگوش و بسیاری دیگر را رفتند تا بتوانند در فضایی آزاد بخوانند.
هانا تاکید میکند مبارزه در داخل و خارج از ایران، هر دو ارزشمند است: «در هر دو صورت، ما به ناکام کردن سیستم در خفه کردن صدایمان ادامه میدهیم.»
صدایی که خاموش نمیشود
ممنوعیت آواز زنان، همانند حجاب اجباری و دیگر اشکال سرکوب، بخشی از دیانای جمهوری اسلامی است.
حکومت ایران، برخلاف بسیاری از کشورهای دیگر منطقه، هرگونه تغییر در جایگاه زنان را تهدیدی برای بقای خود میداند. این ممنوعیت نهتنها ریشه در احکام شرعی و تفاسیر فقهی دارد بلکه به ابزاری سیاسی برای کنترل زنان تبدیل شده است.
اما مقاومت زنان، این ساختار را به چالش کشیده است.
هانا میگوید: «۲۰ سال پیش دوستی به من گفت "هانا، تو مثل ماشین کوکی هستی، حتی وقتی به دیوار میخوری، برمیگردی و راهت را ادامه میدهی". در تمام این سالها بارها به دیوار خوردم اما در جا نزدم.»
با وجود تمام این سرکوبها، زنان ایرانی همچنان به خواندن ادامه میدهند و صدای آنها در خانهها، در کنسرتهای زیرزمینی، در ویدیوهای آنلاین و در مهاجرت شنیده شده و حالا بیش از قبل، به شکلی شجاعانه به عرصه عمومی آمده است.
داستان هانا، پرستو، زارا، هیوا و بسیاری دیگر نشان میدهد که سرکوب، اگرچه میتواند حضور فیزیکی زنان را محدود کند اما قادر به خاموش کردن صدای آنها نیست.
بنا به گزارش رویترز که بامداد شنبه منتشر شد، تصاویر پخششده از شهرک المختاریه اجساد دستکم ۲۰ مرد را در کنار جادهای در مرکز شهر نشان میدهد که برخی از آنها غرق در خون هستند. رویترز توانست محل این تصاویر را تایید کند، اما زمان و فرد فیلمبردار مشخص نیست.
فعالان علوی که خواستند نامشان فاش نشود به رویترز گفتند نیروهای وابسته به حکومت اسلامگرای دمشق را مسئول این کشتار هستند.
به گزارش دیدهبان حقوق بشر سوریه، در دو روز گذشته بیش از ۱۸۰ نفر در درگیریهای منطقهی ساحلی غرب سوریه که بهطور سنتی محل سکونت اقلیت علوی است، کشته شدهاند.
احمد الشرع، رییسجمهور موقت سوریه، در اولین واکنش خود به این خشونتها گفت که نیروهای دولتی بقایای حکومت برکنارشدهی بشار اسد را تعقیب و به دادگاه خواهند کشاند. او همچنین وعده داد که هر فردی که به غیرنظامیان حمله کند، مسئول شناخته خواهد شد.
وی در یک سخنرانی ضبطشده اعلام کرد: «ما به تعقیب بقایای حکومت ساقطشده ادامه خواهیم داد ... آنها را به دادگاهی عادلانه خواهیم سپرد و سلاحها را تنها در اختیار دولت نگه خواهیم داشت. هیچ سلاح سرگردانی در سوریه باقی نخواهد ماند.»
مقامات سوریه اعلام کردند که درگیریها زمانی آغاز شد که شماری از نیروهای وفادار به اسد، حملهای مرگبار و از پیش برنامهریزیشده را علیه نیروهای امنیتی این کشور در روز پنجشنبه انجام دادند.
شورش علیه دولت جدید سوریه
به گزارش رویترز، این خشونتها تلاشهای احمد الشرع برای تحکیم قدرت را با مشکل مواجه کرده است، بهویژه در شرایطی که دولت او در تلاش است تحریمهای آمریکا را لغو کند و با چالشهای امنیتی گستردهتر دستوپنجه نرم میکند.
از جمله این چالشها، تنش در جنوب غرب سوریه است، جایی که اسرائیل اعلام کرده اجازه استقرار نیروهای دمشق را نخواهد داد. همچنین، منطقهی شمال شرق سوریه که غنی از نفت است و همچنان خارج از کنترل دولت مرکزی قرار دارد و تحت ادارهی نیروهای کرد تحت حمایت آمریکا است.
خبرگزاری دولتی سوریه سانا، به نقل از یک منبع امنیتی، گزارش داد که «تخلفات فردی» پس از هجوم گروههای سازماننیافته به منطقهی ساحلی و پس از حملات علیه نیروهای امنیتی رخ داده است. او در ادامه گفت «ما در تلاش هستیم تا این تخلفات را متوقف کنیم.»
همچنین، گزارش شده که شیخ شعبان منصور، روحانی برجسته علوی ۸۶ ساله، روز جمعه همراه پسرش در روستای سحلب در غرب سوریه کشته شده است. دو منبع علوی اعلام کردند که ساکنان این منطقه، نیروهای وابسته به دمشق را مسئول قتل این روحانی میدانند.
واکنش بینالمللی
جمعه، مردم در دمشق و شهرهای دیگر برای حمایت از دولت به خیابانها آمدند. عربستان سعودی و ترکیه، که هر دو از متحدان دولت جدید سوریه هستند، حمایت خود را اعلام کردند.
در همین حال، عربستان سعودی گروههای مسلحی را که نیروهای امنیتی سوریه را هدف قرار میدهند، محکوم کرد.
ترکیه، از متحدان نزدیک دولت جدید سوریه، نیز حمایت خود را از دمشق اعلام کرد و هشدار داد: «تنشها در لاذقیه و مناطق اطراف و حملات به نیروهای امنیتی، میتواند تلاشها برای هدایت سوریه به آیندهای متحد و همبسته را تضعیف کند.»
نماینده سازمان ملل در امور سوریه نیز از درگیریها و کشته شدن غیرنظامیان ابراز نگرانی کرد.
روسیه، که در گذشته از حامیان اصلی اسد بود اما اکنون به دنبال ایجاد روابط با دولت جدید سوریه است، از رهبران این کشور خواست که خونریزی را متوقف کنند.
ایران، که زمانی نزدیکترین متحد اسد محسوب میشد، اعلام کرد که «بهشدت با ناامنی، خشونت، کشتار و آسیب رساندن به غیرنظامیان بیگناه از هر گروه و قبیلهای مخالف است.»
جاشوا لاندیس، رییس مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه اوکلاهما، هشدار داد: «هرج و مرج و تشدید قتلها، اعتماد کشورهای خارجی و مردم سوریه به دولت جدید را تضعیف خواهد کرد و توانایی آن برای عبور از این مرحلهی دشوار را زیر سوال خواهد برد.»
اعلام حکومت نظامی و عملیات سرکوب
تنشها روز پنجشنبه زمانی شدت گرفت که مقامات اعلام کردند شبهنظامیان وفادار به اسد حملاتی را علیه گشتهای امنیتی و ایستهای بازرسی در منطقهی جبله و روستاهای اطراف آن آغاز کردند.
موسی العمر، شخصیت رسانهای سوری نزدیک به دولت جدید، به رویترز گفت که دهها هزار نیروی امنیتی جدید سوریه به سواحل اعزام شدهاند و تا شب جمعه، نظم تقریبا برقرار شده است.
او افزود: «این سرکوب پیامی است برای همه که دولت قادر به حلوفصل نظامی هرگونه بحران در هر زمانی است، حتی در شرایطی که بهدنبال راهحلهای مسالمتآمیز باشد.»
روز جمعه، حکومت نظامی در شهرهای ساحلی طرطوس و لاذقیه اعلام شد و نیروهای امنیتی عملیات پاکسازی را در این دو شهر و کوهستانهای اطراف آغاز کردند.
فعالان علوی میگویند که از زمان سرنگونی اسد در دسامبر گذشته، جامعهی علوی بهویژه در مناطق روستایی حمص و لاذقیه مورد حمله و خشونت قرار گرفته است.
درحالیکه احمد الشرع قول داده که دولتی فراگیر تشکیل دهد، اما تاکنون هیچ نشست رسمی میان او و رهبران ارشد علوی برگزار نشده است، درحالیکه او با سایر گروههای اقلیت دیدار داشته است.
شورای اسلامی علویها، گروهی از روحانیون علوی، دولت را مسئول این خشونتها دانست و گفت: «جنگجویان به بهانهی مبارزه با بقایای رژیم به سواحل اعزام شدهاند، اما هدف واقعی آنها ایجاد وحشت و کشتار سوریهاست.» این شورا خواستار قرار گرفتن منطقه تحت حمایت سازمان ملل متحد شد.
به نوشته رویترز، این وضعیت ضربهای بزرگ برای کییف محسوب میشود که امیدوار بود حضور خود در این منطقه را به عنوان اهرم فشاری علیه مسکو در هرگونه مذاکرات صلح استفاده کند.
بر اساس این گزارش، وضعیت نیروهای اوکراینی در کورسک در سه روز گذشته به شدت وخیم شده است. نیروهای روسی، در جریان یک پاتک موفق شدند بخشی از مناطق ازدسترفته را بازپس بگیرند و نیروی اوکراینی را تقریبا به دو پاره تقسیم کرده و گروه اصلی را از مسیرهای تامین تدارکاتشان جدا کنند.
این وضعیت بحرانی برای اوکراین در حالی رخ میدهد که واشینگتن تبادل اطلاعات اطلاعاتی با کییف را متوقف کرده است.
به گزارش رویترز، در این شرایط، این احتمال وجود دارد که نیروهای اوکراینی مجبور به یک عقبنشینی سخت و دشوار به داخل اوکراین شوند، یا اینکه خطر اسارت یا کشته شدن را بپذیرند.
این شکست در میدان نبرد در زمانی رخ میدهد که کییف تحت فشار فزایندهی ایالات متحده برای پذیرش آتشبس با مسکو قرار دارد، درحالیکه نیروهای روسی در برخی بخشهای خط مقدم در داخل اوکراین با وجود حملات متقابل اوکراینها، به پیشروی خود ادامه میدهند.
وضعیت وخیم در کورسک
پاسی پاروینن، تحلیلگر نظامی گروه "بلک برد" مستقر در فنلاند، با اشاره به وضعیت کورسک به رویترز گفت: «وضعیت برای اوکراین در کورسک بسیار بد است. دیگر فاصله زیادی نمانده تا نیروهای اوکراینی یا کاملا محاصره شوند یا مجبور به عقبنشینی گردند. و این عقبنشینی به معنای عبور از یک گذرگاه مرگبار است که در آن نیروهای اوکراینی دائما در معرض تهدید پهپادها و توپخانه روسی خواهند بود.»
او به رویترز گفت وضعیت میتواند بدتر شود و «اگر نیروهای اوکراینی نتوانند به سرعت وضعیت را تغییر دهند، ممکن است شاهد بسته شدن کامل حلقهی محاصره در منطقه کورسک باشند.»
هنوز وزارت دفاع روسیه یا ارتش اوکراین خبر رسمی دربارهی پیشروی روسیه ارائه نکردهاند، زیرا هر دو طرف معمولا تغییرات در میدان نبرد را با تاخیر گزارش میکنند.
یان ماتویف، تحلیلگر نظامی دیگر، در تلگرام گفت که اوکراین در برابر یک تصمیم دشوار قرار دارد: «تنها دلیلی که میتوان برای حفظ این سرپل ذکر کرد، انگیزههای سیاسی است. برای استفاده از باقیمانده این سرپل به عنوان برگ چانهزنی و البته عقبنشینی همیشه به معنای شکست است.»
جنگ اوکراین داخل خاک روسیه
حملهی اوکراین به کورسک در آگوست گذشته، جدیترین حمله به خاک روسیه از زمان تهاجم نازیها به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۴۱ محسوب میشود. هدف از این حمله، کشاندن جنگ به میان شهروندان عادی روسیه بود، همان افرادی که کرملین سعی کرده بود از عواقب جنگ در داخل اوکراین مصون نگه دارد.
ولودیمیر زلنسکی، رییسجمهور اوکراین، گفت این حمله با هدف کاهش فشار از روی نیروهای اوکراینی در جبههی شرقی انجام شده است، به این امید که مسکو را مجبور کند بخشی از منابع خود را برای دفاع از خاک روسیه اختصاص دهد.
به نوشته رویترز، این حمله برای مسکو خجالتآور بود و سوالات ناخوشایندی دربارهی توانایی روسیه در حفاظت از مرزهای خود ایجاد کرد.
ولادیمیر پوتین، رییسجمهور روسیه، بارها اعلام کرده که نیروهایش کنترل کامل کورسک را بهزور بازپس خواهند گرفت و هرگونه پیشنهاد برای گنجاندن این منطقه در مذاکرات آینده را رد کرده است.
سهچهارم نیروهای اوکراینی محاصره شدهاند
بر اساس نقشههای دیپ استیت، یک منبع معتبر نظامی اوکراینی، تا روز جمعه تقریبا سهچهارم نیروهای اوکراینی که در داخل روسیه مستقر بودند، تقریبا کاملا محاصره شدهاند.
طبق این گزارش، نیروهای باقیماندهی اوکراینی از طریق یک کریدور زمینی به عرض حدود ۱ کیلومتر که در باریکترین نقطهاش کمتر از ۵۰۰ متر عرض دارد، هنوز به سایر نیروهای اوکراینی نزدیک مرز روسیه متصل هستند، اما نیروهای روسی در حال پیشروی برای قطع این مسیر نیز هستند.
بر اساس گزارش دیپاستیت، نیروهای روسی در نزدیکی شهرک کوریلووکا پیشروی کردهاند و همچنین در حال فشار بر مواضع اوکراین در منطقهی مرزی با استان سومی به عنوان بخشی از همین عملیات هستند و تلاش میکنند مسیرهای تامین تدارکات نیروهای اوکراینی را در کورسک مسدود کنند.
در گزارش دیپاستیت گفته شده است: «روسیه در زمینهی پهپادها، اعم از شناسایی و تهاجمی، برتری دارد و بیشترین استفاده از پهپادهای افپیوی صورت میگیرد که عمدتا برای کنترل آتش روی هر چیزی که از داخل یا به سمت منطقه کورسک حرکت میکند، به کار میروند.»
یوری پودولیاکا، وبلاگنویس جنگی روس، گفت که نیروهای روسیه در جنوب شهر سودژا که در داخل منطقهی تقریبا محاصرهشده قرار دارد، رخنه کردهاند.
او در کانال تلگرامی خود نوشت: «نیروهای مسلح روسیه یک شکاف عمیق به عمق ۴ کیلومتر ایجاد کردهاند و عملا به مسیر تامین تدارکات جایگزین سودژا دسترسی پیدا کردهاند.»
حملات متقابل اوکراین
اوگن دیکیی، تحلیلگر نظامی اوکراین و فرمانده سابق، گفت که نیروهای اوکراینی طی یک یا دو روز گذشته در محورهای منتهی به سودژا وضعیت خود را بهبود بخشیدهاند.
او به رادیو انوی اوکراین گفت: «فقط دیروز، ما یک سری حملات متقابل دیگر در آن منطقه انجام دادیم. اکنون نوبت ماست که به عقبه و خطوط تدارکاتی آنها ضربه بزنیم. باید دید که این حملهی متقابل تا چه حد موفق خواهد بود.»
ستاد کل نیروهای مسلح اوکراین، در گزارش شبانهی خود در جمعه اعلام کرد در ۲۴ ساعت گذشته، نیروهای اوکراینی ۲۹ حملهی روسیه در منطقه کورسک را دفع کردهاند. بر اساس این گزارش، نیروهای روسیه ۲۲ حملهی هوایی انجام دادهاند.
شرکت مکسار جمعه با انتشار بیانیهای اعلام کرد قراردادهایی با دولت آمریکا و دهها کشور همپیمان و شریک آمریکا دارد و تاکید کرد هر مشتری خودش تصمیم میگیرد چگونه از این دادهها استفاده کند و آنها را با چه طرفهایی اشتراک بگذارد.
این شرکت در بیانیه خود توضیح داد که قرارداد مورد بحث، یک برنامه دولتی ایالات متحده به نام سامانه تحویل اطلاعات جغرافیایی پیشرفته جهانی است که دسترسی به تصاویر ماهوارهای تجاری جمعآوریشده از سوی آمریکا را ارائه میدهد.
مکسار اعلام کرد: «دولت ایالات متحده تصمیم گرفته است حسابهای اوکراینی در سامانه تحویل اطلاعات جغرافیایی پیشرفته جهانی را بهطور موقت تعلیق کند.»
آژانس ملی اطلاعات جغرافیایی-فضایی ایالات متحده هم در پاسخ به پرسش رویترز، خبر این قطع دسترسی را تائید کرده است.
سخنگوی آژانس اطلاعات جغرافیایی-فضایی آمریکا به رویترز گفت: «مطابق با دستورالعمل دولت در مورد حمایت از اوکراین، این آژانس دسترسی به سامانه تحویل اطلاعات جغرافیایی پیشرفته جهانی را که درگاه اصلی دسترسی به تصاویر تجاری خریداریشده توسط دولت آمریکا است، بهطور موقت تعلیق کرده است.»
به گزارش رویترز، رسانه نظامی میلیتارنی، نخستین بار درباره این اقدام مکسار اطلاعرسانی کرد.
مکسار در بیانیه خود تاکید کرد: «ما به تعهدات قراردادی خود بسیار پایبند هستیم و تغییری در سایر برنامههای مشتریان مکسار ایجاد نشده است.»
اعلام رسمی قطع تبادل اطلاعات با اوکراین
جان راتکلیف، مدیر سیا، سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، چهارشنبه اعلام کرد که واشنگتن تبادل اطلاعات با اوکراین را متوقف کرده است، اقدامی که فشار بیشتری بر دولت ولودیمیر زلنسکی وارد میکند تا با دولت ترامپ در برگزاری مذاکرات صلح با روسیه همکاری کند.
او در گفتوگو با شبکه فاکس بیزنس گفت: «فکر میکنم وقفهای که پس از واکنش رییسجمهوری اوکراین پیش آمد، موقتی باشد. ما همچنان در کنار اوکراین خواهیم بود تا با تجاوزات مقابله کنیم، اما هدف اصلی این است که زمینه را برای پیشبرد مذاکرات صلح فراهم کنیم.»
قطع همکاری اطلاعاتی و امنیتی آمریکا و اوکراین توانایی نظامی اوکراین برای هدف قرار دادن نیروهای روسیه را بهطور جدی تضعیف میکند.
به گزارش رویترز ، هنوز مشخص نیست این محدودیتها تا چه حد گسترده هستند، اما به گفته یکی از منابع این خبرگزاری، این قطع همکاری «جزیی» بوده، اما توضیح بیشتری در این زمینه نداد.
مایک والتز، مشاور امنیت ملی آمریکا، هم چهارشنبه ۱۵ اسفند اعلام کرده بود کاخ سفید «یک گام به عقب برداشته» و در حال بازنگری در تمامی ابعاد روابط اطلاعاتی خود با اوکراین است.
ترامپ هم شامگاه سهشنبه ۱۴ اسفند، در کنگره آمریکا گفت: «نامهای مهم از رییسجمهوری اوکراین دریافت کردم. در این نامه آمده که اوکراین آماده است تا پشت میز مذاکره بنشیند و هرچه سریعتر صلحی محکم برقرار کند.»
با این حال، سخنگوی ریاستجمهوری اوکراین چهارشنبه ۱۵ اسفند،اعلام کرد که ولودیمیر زلنسکی درباره آمادگی به منظور مذاکره با روسیه، هیچ پیامی برای رییسجمهوری آمریکا ارسال نکرده است و اشاره دونالد ترامپ در سخنرانیاش، به یک پست منتشرشده در شبکه اجتماعی ایکس بوده است.
