گزارشهای منتشر شده در رسانههای داخلی از ادامهدار بودن تنبیه بدنی دانشآموزان در مدارس ایران حکایت دارند. روزنامه هممیهن در گزارشی نوشت تنبیه بدنی در مدارس کوهدشت لرستان به یک رویه معمول تبدیل شده است.
هممیهن در شماره پنجشنبه ۲۹ آذر خود در گزارشی با عنوان «آموزش به ضرب شیلنگ» به بیان روایتهایی از تنبیه بدنی در مدارس استان لرستان از زبان معلمان، دانشآموزان و خانوادههای آنها پرداخت.
معلمان کوهدشت در گفتوگو با هممیهن با اشاره به این که آموزشوپرورش ترجیح میدهد موضوع تنبیه بدنی دانشآموزان در مدارس مسکوت باقی بماند، تاکید کردهاند که به همین دلیل شکایتها درباره تنبیه بدنی در این استان بیپاسخ میماند و خانوادهها هم از پیگیری شکایت خود ناامید میشوند.
در سالهای گذشته گزارشهای بسیاری از تنبیه بدنی دانشآموزان در مدارس ایران منتشر شده است. موضوعی که نشان میدهد تنبیه بدنی در مدارس مختص به دهههای قبل نیست و همچنان مواردی از این دست در مدارس سراسر کشور گزارش میشود.
هممیهن در گزارش ۲۹ آذر خود با بیان روایتهایی از تنبیه بدنی دانشآموزان با شیلنگ و چوب در مدارس کوهدشت، به نقل از برخی خانوادههای دانشآموزان نوشت شماری از معلمان و مسئولان برای تهدید، چوب و شیلنگ دستشان میگیرند و در محیط مدرسه تردد میکنند.
یکی از دانشآموزان که چندی پیش پای تخته کتک خورده است، به هممیهن گفت یک بار سر این که بچهها با هم درگیر شدند و مسئولان مدرسه نمیتوانستند این وضعیت را کنترل کنند، به پلیس زنگ زدند و ماشین نیروی انتظامی وسط مدرسه پارک کرد.
ماجرای ورود نیروی انتظامی به مدرسه را خانوادهها، دانشآموزان و کادر مدرسه تایید کردهاند: «دانشآموزان تهدید میشدند که اگر درست رفتار نکنند، به نیروی انتظامی و کانون اصلاح و تربیت ارجاع داده میشوند؛ حتی در مواردی که پای نیروی انتظامی به مدرسه رسیده، معلمان واکنش نشان دادهاند.»
هممیهن با اشاره به این که واکنشها به اخراج غیرقانونی دانشآموزان و تنبیه بدنی موجب لغو ابلاغ چند نفر از معلمان و سنگاندازی در مسیر شغلی آنها شد، نوشت: «یکی از معلمان که به این جریان و برخوردها اعتراض داشت، لغو ابلاغ شد و بدون در نظر گرفتن سابقه، به دورترین نقطه کوهدشت فرستاده شد؛ ۱۰۰ کیلومتر بیرون از فضای شهری که خودشان آن را تبعیدگاه میدانند.»
تنبیه بدنی دانشآموزان در مدارس ایران موضوعی با سابقه طولانی است و در سالهای گذشته گزارشهای بسیاری در این باره منتشر شده است.
بر اساس ماده ۷۷ آییننامه انضباطی مدارس، اعمال هر گونه تنبیه همچون اهانت، تنبیه بدنی و تعیین تکالیف درسی به منظور تنبیه، ممنوع است.
یک دانشآموز با اشاره به این که در کوهدشت تنبیه بدنی دانشآموزان عادی شده و جا افتاده است، به هممیهن گفت در برخی موارد، معلمهایی که در مورد مشکلات داخلی مدرسه از بچهها طرفداری میکردند، اخراج شدند.
یکی از معلمان کوهدشت به هممیهن گفت: «برخی مسئولان مدارس اعتقاد دارند بهترین روش تنبیه است و مدرسه باید پادگانی باشد.»
یک معلم نیز با بیان این که در مدارس پسرانه حداقل بالای ۷۰ درصد تنبیه بدنی انجام میشود، گفت: «نیروهای آموزشوپرورش خودشان در این سیستم حضور داشتند و نمیتوان گفت که از آن بیاطلاعاند.»
اردیبهشت امسال، ایراناینترنشنال از مخاطبان خود پرسید که «تجربه و روایتشان از بازرسی وسایل دانشآموزان و برخوردهای خشن مسوولان مدرسه با نوجوانان چیست؟»
مخاطبان ایراناینترنشنال در پاسخهای خود از رفتار غیرقانونی و خشن مسوولان مدرسه با نوجوانان خبر دادند.
بند میثاق، سولهای است که در حالتی شبیه به قرنطینه در منتهیالیه شرقی زندان قرار گرفته و هواخوری آن که تنها چهار متر مربع مساحت دارد، دیوارهای بلند سیمانی دارد که از بالا با توری مشبک فلزی محصور شده است.
تختهای فلزی این بند که فاقد تشک هستند، به شکلی غیراستاندارد، کوتاه هستند و زندانیان باید به حالت خموده روی آن دراز بکشند و یا روی زمین بخوابند.
زندانیان در این وضعیت ناچار هستند از پتو برای زیر و رویشان استفاده کنند که با توجه به شروع فصل سرما، نمیتواند آنها را گرم نگه دارد و زندانیان در این وضعیت آسیبپذیرتر شده و سرماخوردگی و آنفولانزا در بین زندانیان شایع شده است.
زمین سیمانی سلول هم نمناک است و موکتی که روی آن کشیده شده است، نه سرما و نه نمناکی آن را کم نمیکند.
بند میثاق آبگرمکن ندارد و زندانیان که بعضا میانسال و دچار دردهای مزمن مفصلی هستند، با وجود سردی هوا، باید از آب کاملا سرد برای شستشو و استحمام استفاده کنند.
علاوه بر این، با توجه قطعیهای مکرر برق شهری، سیستم گرمایش زندان که به برق اضطراری مجهز نیست، در طول شبانهروز به صورت مکرر قطع میشود.
در این شرایط، مقررات زندان هم به شکلی تنظیم شده که شرایط دشوار زندانیان را تشدید و آزار آنان را تسهیل کند.
از جمله این مقررات آزاردهنده این است که زندان لاکان فقط دو بار در سال از خانواده زندانیان لباس قبول میکند، آنهم لباسهایی که نباید کلاه، بند، زیپ، نوشته و هیچ تزئیناتی داشته باشند.
اما با شروع فصل سرما و برودت هوا، بخش اداری زندان در حالت تعطیلی است و مسئولان زندان اعلام کردهاند امکان دادن لباس گرم به زندانیان هم وجود ندارد.
بند زنان زندان لاکان
حدود ۱۵۰ زن زندانی در زندان لاکان رشت بهسر میبرند. این زندانیان با محرومیتها، محدودیتها و مشکلات مختلفی در دوران حبس مواجه هستند و این موضوع تحمل حبس را برای آنها دشوارتر کرده است.
نبود امکانات اولیه همچون آشپزخانه، کیفیت پایین غذا، محدودیت در تامین نیازهای غذایی و بهداشتی، بخشی از مشکلاتی است که این زندانیان با آن مواجه هستند.
فروغ سمیعنیا، فعال حقوق زنان، پیشتر در روایت خود از شرایط دشوار این زندان نوشت فضای زندان بسیار محدود است و در محلی که به عنوان آشپزخانه شناخته میشود، تنها یک سماور قرار دارد که زندانیان میتوانند از آن آب جوش تهیه کنند.
این زندانی سیاسی کیفیت غذای زندان را بسیار پایین توصیف کرد و نوشت که زندانیان مجبورند همین غذا را مصرف کنند و نمیتوانند برای خودشان غذا درست کنند.
سمیعنیا که همراه با ۱۰ فعال حقوق زنان دیگر در فروردین امسال مجموعا به بیش از ۶۰ سال زندان محکوم شد، از تیرماه امسال دوران محکومیت خود را در زندان لاکان رشت سپری میکند.
زندان لاکان رشت شامل چهار اتاق است که حدود ۱۵۰ زندانی در آن نگهداری میشوند. این زندان دارای یک فروشگاه است که به گفته سمیعنیا سالها در اختیار یک فرد خاص بوده و سود بسیار زیادی از آن کسب میکند.
به گفته سمیعنیا، این فروشگاه ۱۵۰ مشتری ثابت دارد که مجبورند نیازهای خود را تنها از این محل تهیه کنند: «اقلام فروشگاه با قیمتهای بالا عرضه میشود و زندانیان چارهای جز خرید ندارند.»
او با اشاره به اینکه فروشگاه زندان کالاهایی برای تامین سلامتی زندانیان ندارد و نیازهای خاص، مثل مواد غذایی مناسب برای افراد دیابتی یا کسانی که باید رژیم خاصی رعایت کنند، برآورده نمیشود، افزود: «به عنوان مثال، به من به دلیل دیابت نباید نشاسته مصرف کنم و نیاز به سبزیجات دارم، اما رعایت این رژیم در زندان لاکان غیرممکن است.»
وضعیت زندانیان زندان لاکان رشت نشان میدهد که مسئولان زندان بر خلاف قوانین داخلی و بینالمللی، محرومیتها و محدودیتهای بسیاری را بر زندانیان اعمال کرده و با تامین نکردن نیازهای اولیه آنها، جان و سلامتیشان را به خطر انداختهاند.
