دبیرکل ناتو: استفاده احتمالی روسیه از سلاح شیمیایی ماهیت منازعه اوکراین را تغییر خواهد داد

وبسایت کانورسیشن به اینکه چه مواردی لویو را متمایز و مهم کرده است پرداخته است.

هر چه در اهمیت راهبردی لویو گفته شود غلو نیست. آندری سادووی، شهردار لویو می‌گوید: «کی‌یف قلب اوکراین است، اما لویو جان آن است.»

سادووی در چنین اظهارنظری به نقش حیاتی لویو در تولد ملت امروزی اوکراین اشاره دارد. لویو و قسمت اعظم منطقه گالیسیای شرقی که شامل مناطق لویو، ایوانو-فرانکیفسک و ترنوپیل است، نقش کلیدی در فرآیند ملت‌سازی اوکراین از نیمه دوم قرن نوزدهم بدین سو بازی کرده است. البته تاریخ و اهمیت سیاسی، مذهبی و فرهنگی لویو به بسیار پیش‌تر از زمانه متلاطم نیمه دوم قرن نوزدهم بازمی‌گردد.

این شهر از دیرباز محلی بوده که هویت مردم آن با اوکراین گره خورده است و یک قطب چندفرهنگی بوده است. این شهر به بسیاری زبان‌ها نام‌های گوناگونی دارد. توسعه فرهنگی، سیاسی و اقتصادی لویو،عمیقا با فرهنگ اروپایی‌ عجین شده است.

جنبش ملی اوکراین

در نیمه دوم قرن نوزدهم، لویو و منطقه گالیسیای شرقی (که دوسوم جمعیت آن اوکراینی بودند) در مرکز فعالیت سیاسی اوکراین قرار گرفت. این مسئله با وجود فضای روشنفکرانه پادشاهی اتریش-مجارستان محقق شد.

به سمت شرق و در استان‌های اوکراین، امپراطوری روسیه در صدد دستگیری فعالان اوکراینی برآمده بود و می‌کوشید با تعطیلی سازمان‌ها و ممنوعیت انتشارات به‌زبان اوکراینی، جنبش ملی رو به رشد آن را سرکوب کند. در همان زمان لویو، به‌عنوان یک مرکز روشنفکری و سیاسی، مراکز اصلی انجمن‌هایی مانند انجمن علمی شوچنکو اوکراین و انجمن آموزشی پروسویتا اوکراین و بسیاری احزاب سیاسی و تعاونی را در خود گرد آورده بود.

در شامگاه وقوع جنگ جهانی اول (۱۹۱۴-۱۹۱۸)، این شهر بیش از ۲۰۶ هزار سکنه داشت که نیمی از آنان لهستانی کاتولیک، ۲۸ درصد یهودی و ۱۹ درصد عضو کلیسای شرقی بودند. فرهنگ غالب شهر لهستانی و ساکنان آن نخبگان لهستانی بودند؛ اما در طی چند دهه بعد، لویو هر چه بیشتر و بیشتر به شهری محل‌منازعه تبدیل و بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۴۴ قدرت در این شهر هفت بار دست‌به‌دست شد.

با فروپاشی پادشاهی اتریش-مجارستان، سربازان اوکراینی کنترل لویو را در یکم نوامبر ۱۹۱۸ به دست گرفتند و آن را «پایتخت جمهوری خلق اوکراین غربی» اعلام کردند. سه هفته بعد و با حمله سربازان لهستانی، سربازان اوکراینی از لویو بیرون رانده شدند. سربازان لهستانی یهودیان لویو را قتل‌عام کردند و اوکراینی‌ها برخلاف خواست خودشان به شهروندان «جمهوری دوم لهستان» تبدیل شدند.

با شروع جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹-۱۹۴۵) لویو ابتدا به تصرف سربازان شوروی درآمد و سپس به دست ارتش آلمان، که به کشتار جمعیت یهودیان لویو روی آورد، افتاد و سپس در سال ۱۹۴۵ در جماهیر شوروی ادغام شد. سازمان‌های ملی‌گرای اوکراینی پیش‌ از آن، در ابتدا با نازی‌ها همسو شده بودند؛ چرا که دشمن اصلی در نظر آنها جماهیر شوروی بود. ملی‌گرایان اوکراینی تا اوایل ۱۹۵۰ به جنگ با شوروی ادامه دادند. پس از اخراج ساکنان لهستانی لویو به دست جماهیر شوروی، اوکراینی‌ها به این شهر مهاجرت کردند و به جمعیت غالب آن تبدیل شدند.

به‌عنوان بخشی از «جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین»، لویو شهری صنعتی بود و جمعیت آن بیش از دو برابر شد. این شهر همچنین با چندین دانشگاه و مراکز پژوهش، به قطب علمی و همچنین به مرکز مهمی برای جنبش مخالفان اوکراین تبدیل شد. سال ۱۹۹۱، لویو در نهایت شاهد جشن گرفتن استقلال اوکراین بود. لویو شهرت خود را به‌عنوان شهری که هویت خود را بسیار در گرو ملیت اوکراینی می‌شناسد همچنان حفظ کرده است. حمله روسیه به اوکراین، در دیگر شهرها مانند ماریوپل و خارکف نیز همین احساس قدرتمند آمیختگی با هویت اوکراینی را برانگیخته است.

لویو تاریخچه عظیمی پشت سر دارد. سال ۱۹۹۸، مرکز تاریخی لویو برای معماری آن، که قسمت اعظم آن از دو جنگ جهانی جان سالم به در برده است، در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.

لویو، برخلاف کی‌یف که پلی میان شرق و غرب اروپاست، بیشتر یک معجزه است. معجزه‌ای که در اروپای مرکزی خوش نشسته است.

روسیه از دوم مارس، ۱۱ اسفند گذشته، که تعداد کشته‌های خود را ۴۹۸ نفر و تعداد مجروحان را بیش از هزار و ۵۰۰ نفر اعلام کرده بود، هنوز آمار جدیدی از تلفات نیروهای نظامی خود ارائه نداده است.

اوکراین نیز اطلاعات زیادی از تلفات نظامی خود منتشر نکرده، اما ولودیمیر زلنسکی، رییس‌جمهوری این کشور، می‌گوید حدود هزار و ۳۰۰ سرباز اوکراینی در این جنگ جان خود را از دست داده‌اند.

در همین حال، رویترز سه‌شنبه به نقل از یک مقام نظامی آمریکا گزارش داد که توان رزمی روسیه در اوکراین نسبت به زمان آغاز جنگ ۹۰ درصد کاهش یافته است.

این در حالی است که وقتی روسیه در ۲۴ فوریه، پنجم اسفند، حمله نظامی خود را به اوکراین آغاز کرد، این احتمال وجود داشت که دولت اوکراین در مدتی کوتاه سقوط کند.

دفتر دادستانی اوکراین روز چهارشنبه سوم فروردین اعلام کرد که از آغاز حمله روسیه تاکنون ۱۲۱ کودک اوکراینی کشته و ۱۶۷ کودک دیگر زخمی شده‌اند.

همزمان ایرینا ورشچوک، معاون نخست‌وزیر اوکراین گفت توافقی برای تخلیه غیرنظامیان گرفتار شده در شهرهای اوکراین از طریق ۹ «گذرگاه بشردوستانه» امن در روز چهارشنبه حاصل شده است.

او با این حال اضافه کرد این توافق شامل شهر محاصره‌شده ماریوپل نمی‌شود.

تهاجم روسیه به اوکراین از پنجم اسفند آغاز شد اما به گفته مقام‌های اوکراینی و همچنین شماری از مقام‌های غربی، پیشروی نیروهای روسیه در اوکراین به دلیل مقاومت اوکراینی‌ها با کندی بسیار همراه شد.

با این حال ولودیمیر زلنسکی، رییس جمهوری اوکراین، روز چهارشنبه در سخنرانی‌اش برای پارلمان ژاپن گفت شدت درگیری‌ها در برخی مناطق اوکراین به حدی است که مردم قادر به دفن اجساد عزیزان خود نیستند.

زلنسکی در پیام ویدیوی دیگری که بامداد چهارشنبه منتشر شد گفت نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر در شرایط غیرانسانی در ماریوپل گیر افتاده‌اند و «در حالت محاصره کامل، بدون آب، غذا و دارو و زیر بمباران مداوم» قرار دارند.

ماریوپل هفته‌هاست که هدف حملات ارتش روسیه قرار دارد و شهرداری این شهر روز سه‌شنبه بدون ارائه جزییات از اصابت دو «بمب فوق‌العاده قوی» به این شهر خبر داد.

از سوی دیگر مقام‌های روسیه و اوکراین مذاکرات صلح بین دو کشور را «دشوار» خوانده‌اند.

زلنسکی گفت مذاکرات با روسیه «دشوار و گاهی تقابل‌آمیز» بوده اما «ما به تدریج در حال پیشروی هستیم».

با این حال سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، آمریکا را به «مانع‌تراشی» بر سر راه این مذاکرات و اوکراین را به «تغییر مدام مواضع خود» متهم کرد.

لاوروف در سخنان دیگری در دانشگاه دولتی مسکو، با پیشنهاد اعزام صلح‌بان از سوی ناتو به اوکراین به شدت مخالفت کرد و گفت چنین اقدامی می‌تواند به تقابل مستقیم روسیه و ناتو منجر شود.

لهستان چند روز پیش گفته بود این پیشنهاد را در نخستین جلسه بعدی ناتو مطرح خواهد کرد.

در همین حال، جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی آمریکا، روز سه‌شنبه تخمین زد که تعداد نظامیان روسی که در جنگ اوکراین کشته شده‌اند به هزاران نفر برسد.

روسیه از دوم مارس، ۱۱ اسفند گذشته، که تعداد کشته‌های خود را ۴۹۸ نفر و تعداد مجروحان را بیش از هزار و ۵۰۰ نفر اعلام کرده بود، هنوز آمار جدیدی از تلفات نیروهای نظامی خود ارائه نداده است.

با گذشت یک ماه از جنگ اوکراین، نیروهای روسیه هنوز نتوانسته‌اند هیچ یک از شهرهای اصلی اوکراین را تصرف کنند و در عوض به بمباران شهرهای این کشور پرداخته‌اند.

از سوی دیگر، پیشروی نیروهای روسیه تقریبا در همه جبهه با مقاومت نیروهای اوکراینی متوقف شده است.

عمران خان، نخست وزیر پاکستان، در مراسم افتتاحیه این نشست که روز سه‌شنبه دوم فروردین برگزار شد گفت: «می‌خواهم در این باره بحث کنیم که چگونه می‌توانیم، به همراه چین، برای توقف این درگیری که پیامدهای بزرگی برای جهان دارد تلاش کنیم.»

در نشست اسلام‌آباد وزیر خارجه چین به عنوان مهمان ویژه حضور داشت.

ساعاتی پیش از آغاز این نشست، وزارت خارجه چین در بیانیه‌ای اعلام کرده بود پکن و اسلام‌آباد درباره «تاثیرات گسترده تحریم‌های یکجانبه» علیه روسیه نگرانی مشترک دارند و خواستار حل بحران اوکراین از راه دیپلماتیک هستند.

پاکستان نیز مانند چین از محکوم کردن حمله روسیه خودداری کرده است. تهاجم روسیه به اوکراین نیز همزمان با حضور عمران خان در مسکو برای دیدار با ولادیمیر پوتین آغاز شد.

فیصل بن فرحان، وزیر خارجه عربستان سعودی، نیز در سخنان خود در این نشست ضمن تاکید بر امنیت افغانستان، خواستار فشار بین‌المللی بر حوثی‌ها شد.

بن فرحان با اشاره به اقدامات حوثی‌ها که «تهدیدی علیه امنیت و ثبات منطقه» و «تهدیدی علیه کشتیرانی بین‌المللی» است خواستار فشارهای بین‌المللی بر حوثی‌ها شد.

او همچنین تاکید کرد که افغانستان نباید پناهگاه گروه‌های افراطی شود.

در چهل و هشتمین نشست وزرای خارجه کشورهای سازمان همکاری اسلامی وزیر خارجه طالبان حضور ندارد.

وزیر خارجه جمهوری اسلامی نیز در این نشست حضور ندارد و از طرف ایران سعید خطیب‌زاده، سخنگوی وزارت خارجه، در این اجلاس شرکت کرده است.

خطیب‌زاده روز سه‌شنبه در گفت‌وگو با ایرنا از استقرار دیپلمات‌های ایران در جده استقبال کرد و ارتقای روابط ایران و عربستان سعودی را به نفع «ملت‌های منطقه» دانست.