دادبان: انتقال نوید نجاران و میلاد آرمون به انفرادی، احتمال اعدام آنها را افزایش داده است
مرکز مشاوره حقوقی دادبان شنبه ۳۰ آبان گزارش داد که نوید نجاران و میلاد آرمون، دو زندانی سیاسی محکوم به اعدام در پرونده اکباتان تهران، به سلول انفرادی زندان قزلحصار منتقل شدهاند و خطر اجرای قریبالوقوع حکم اعدام آنها افزایش یافته است.
یک منبع مطلع به دادبان گفت که صبح شنبه ابتدا نوید نجاران و سپس میلاد آرمون به سلول انفرادی منتقل شدند و خانوادههای این دو زندانی بهشدت نگران اجرای حکم اعدام آنها هستند.
مرکز مشاوره حقوقی دادبان دو روز پیش نیز از تایید حکم اعدام نجاران و آرمون و ارسال آن به دادسرای اجرای احکام برای اجرا خبر داده بود.
شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ابوالقاسم صلواتی، خرداد ۱۴۰۵ چهار متهم پرونده اکباتان، شامل میلاد آرمون، نوید نجاران، مهدی ایمانی و محمدمهدی حسینی را به اعدام محکوم کرد.
به گزارش دادبان، حکم اعدام مهدی ایمانی و محمدمهدی حسینی نقض شده و پرونده آنها برای بررسی مجدد به شعبه همعرض ارجاع شده است.
یک زندانی که پیشتر در زندان وکیلآباد مشهد نگهداری میشد، در گفتوگو با ایراناینترنشنال از شرایط نامناسب نگهداری زندانیان، کمبود شدید غذا، محرومیت از خدمات درمانی و شیوع بیماریهای پوستی در این زندان خبر داد.
او در این گفتوگو همچنین از ضربوشتم زندانیان به دست دو نفر به نامهای اکبر حاجیزاده و سعید احمدی که مسئولیت «وکیل بند» را بر عهده دارند، و شکنجه زندانیان با بستن دستوپای آنها به تخت برای ۲۴ ساعت گفت.
به گفته این زندانی سابق، زندان وکیلآباد مشهد بهجز بند زنان، شش بند دارد. بازداشتشدگانی که به این زندان منتقل میشوند، ابتدا به قرنطینه اطلاعات برده میشوند و پس از آن، بر اساس اتهام و نوع پرونده، به بندهای مختلف انتقال مییابند.
او گفت افرادی را که احتمال میدادند با حکم اعدام روبهرو شوند یا به اتهام جاسوسی بازداشت شده بودند، به بندهای یک و شش منتقل کردهاند.
به گفته او، زندانیان طبقه پایین این دو بند از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروماند و دسترسی به این بخش نیز در اختیار نیروهای اطلاعات است.
این زندانی با اشاره به وضعیت تغذیه در وکیلآباد گفت: «برای هر ۱۵ تا ۱۶ نفر فقط یک دیس برنج و هشت ران مرغ میدهند. صبحانه هم یک ظرف کوچک پنیر و دو تکه نان برای هر نفر است.»
به گفته او، زندانیان با گرسنگی و ضعف جسمی روبهرو هستند، لباس مناسب در اختیار ندارند و امکان خرید مواد غذایی مفید و کافی نیز برای آنها فراهم نیست.
او همچنین از محرومیت زندانیان بیمار از خدمات درمانی و دارویی خبر داد و گفت حتی در صورت بیماری نیز دارو در اختیار آنها قرار نمیگیرد. در نتیجه، زندانیان بیمار بدون دسترسی مناسب به درمان ناچارند بیماری خود را تحمل کنند.
آلودگیمحیطزندانوشیوعبیماریهایپوستی
این زندانی وضعیت بهداشتی قرنطینه را بسیار نامناسب توصیف کرد و گفت فضای این بخش بهشدت کثیف است و شرایط غیربهداشتی باعث ابتلای زندانیان به بیماریهای پوستی میشود.
بهگفته او، ازدحام جمعیت و کمبود امکانات بهداشتی، شرایط زندگی در زندان را دشوارتر کرده است. زندانیان همچنین اجازه هواخوری ندارند و تنها روزانه ۲۰ دقیقه به محوطهای شبیه حیاط خلوت منتقل میشوند.
ضربوشتموشکنجهبهدستوکیلبندها
این زندانی از دو نفر به نامهای اکبر حاجیزاده و سعید احمدی نام برد که بهگفته او مسئولیت «وکیل بند» را بر عهده دارند و زندانیان را به بهانههای مختلف کتک میزنند.
او گفت در یکی از بخشهای بندهای یک و شش، محلی زیر پلهها وجود دارد که دوربین مداربسته ندارد و از آن برای ضربوجرح زندانیان استفاده میشود.
این زندانی یکی از روشهای شکنجه در وکیلآباد را که در زندان به آن «فیکس کردن» میگویند، بستن دستها و پاهای زندانی به تختی به شکل صلیب توصیف کرد.
بهگفته او، این کار معمولا به دست وکیلبند انجام میشود و زندانی ممکن است به مدت ۲۴ ساعت به تخت بسته بماند. حتی اگر در این مدت نیاز به استفاده از دستشویی داشته باشد، او را باز نمیکنند.
او افزود زندانی در تمام مدت فیکس شدن از غذا نیز محروم است و حتی در صورت گرسنگی شدید، غذایی به او نمیدهند.
بهگفته این زندانی، فیکس کردن تنها برای افرادی که با دیگران درگیر میشوند به کار نمیرود و ممکن است بهدلیل نارضایتی وکیلبند از یک زندانی نیز انجام شود.
ازدحامشدیدوکمبودفضایخواب
این زندانی درباره وضعیت اتاقهای بندهای یک و شش گفت اتاقها بین ۲۰ تا ۳۰ مترمربع مساحت دارند و در شرایط عادی ۱۳ تا ۱۵ نفر و در زمان ازدحام تا ۲۸ یا ۳۰ نفر در آنها نگهداری میشوند.
بهگفته او، در اتاقهای پرتراکم، زندانیان شبها ناچارند بهشدت فشرده و کنار یکدیگر روی زمین بخوابند؛ بهطوری که حرکت یا بلند شدن یک نفر میتواند خواب دیگران را مختل کند.
او وضعیت خواب زندانیان را چنین توصیف کرد: «مثل خیار باید کنار هم بخوابیم؛ یک پتو برای زیرمان و یک پتو برای رویمان.»
این زندانی افزود ازدحام بهاندازهای است که برخی افراد حتی مقابل در دستشویی میخوابند.
برخی زنان جوان در ایران بخشهایی از زندگی خصوصی خود، از روابط عاطفی و جنسی گرفته تا سقط جنین و حتی انتخاب لباس زیر، را از خانواده پنهان میکنند؛ در شرایطی که فشار اقتصادی امکان زندگی مستقل را از آنان گرفته و جمهوری اسلامی نیز برای برخی انتخابهای شخصیشان مجازات تعیین کرده است.
مادر لادن میداند دخترش دوستپسر دارد، اما پدرش از این موضوع بیخبر است.
وقتی لادن ۲۱ ساله برای دیدن دوستپسرش از خانه بیرون میرود، مادرش گاهی به پدر میگوید او با دوستان دانشگاهش بیرون رفته است.
این رازی است که مادر و دختر در آن با یکدیگر شریکاند. اما لادن راز دیگری هم دارد که حتی مادرش از آن خبر ندارد. او میخواهد پیش از ازدواج با دوستپسرش رابطه جنسی داشته باشد.
لادن به ایراناینترنشنال گفت: «مادرم میداند دوستپسر دارم، اما اگر بفهمد میخواهم با او رابطه جنسی داشته باشم، احتمالا واکنش خیلی متفاوتی نشان میدهد. خانوادهام نمیفهمند چرا باید برای چیزی صبر کنم که شاید هیچوقت اتفاق نیفتد.»
در خانواده لادن، داشتن دوستپسر موضوعی است که مادر میتواند بیسروصدا با آن کنار بیاید، به شرط آنکه پدر چیزی نداند. اما رابطه جنسی موضوع دیگری است.
بهگفته لادن، در خانوادههایی مانند خانواده او، باکرگی دختر همچنان با آبروی خانواده گره خورده است. رابطهای که والدین شاید با اکراه آن را بپذیرند، اگر تصور کنند به رابطه جنسی رسیده، میتواند به اختلافی جدی تبدیل شود.
لادن میگوید بسیاری از دوستانش دیگر باکرگی را معیاری برای ارزشگذاری زنان نمیدانند. از نظر آنان، رابطه جنسی تصمیمی شخصی است و لزوما نباید تا زمان ازدواج به تعویق بیفتد.
اما قوانین جمهوری اسلامی چنین نگاهی ندارند. بر اساس قانون مجازات اسلامی، رابطه جنسی خارج از ازدواج جرم است.
لادن همچنین نگران پیشگیری از بارداری و احتمال بارداری ناخواسته است؛ آن هم در کشوری که قانون «حمایت از خانواده و جوانی جمعیت» مصوب سال ۱۴۰۰، توزیع رایگان وسایل پیشگیری از بارداری در خدمات بهداشتی عمومی را متوقف و محدودیتهای پیشین سقط جنین را تشدید کرده است.
نگرانی دیگر او واکنش خانواده است. مادرش بخشی از زندگی خصوصی او را پذیرفته و کمک میکند آن را از پدر پنهان نگه دارد، اما لادن میترسد آشکار شدن بخش دیگر این زندگی، حمایت مادر را هم از او بگیرد.
لادن یکی از پنج زن جوان ساکن تهران است که در گفتوگو با ایراناینترنشنال از بخشهایی از زندگی خود گفتهاند که آن از خانوادههایشان پنهان میکنند.
این زنان به شرط محفوظ ماندن هویتشان حاضر به گفتوگو شدند. نامها و برخی جزئیات شخصی آنان تغییر کرده است.
رازهای این پنج زن متفاوت است، اما همگی میان انتظارات خانواده، قوانینی که در زندگی خصوصی آنان دخالت میکند و شرایط اقتصادی که امکان زندگی مستقل را از آنان گرفته، گرفتار شدهاند.
هزینه داشتن حریم خصوصی
یاسمن ۲۴ سال دارد. کار میکند و درآمد خودش را دارد، اما هنوز نمیتواند از خانه پدری جدا شود.
اما پرسش دیگری هم وجود دارد که کسی در خانه مطرح نمیکند: تکلیف نیاز او به رابطه عاطفی و جنسی پیش از ازدواج چیست؟
یاسمن به ایراناینترنشنال گفت: «من هم نیاز دارم با کسی رابطه عاطفی داشته باشم و به او نزدیک باشم. اما نه شرایط ازدواج دارم و نه فضای خصوصی که بتوانم بدون نگرانی با کسی که دوستش دارم وقت بگذرانم.»
در ایران، زندگی جوانان مجرد با والدین امری رایج است. برای بسیاری از زنان، این وضعیت هم نتیجه انتظارات خانوادگی است و هم هزینه بالای زندگی مستقل.
با تورمی نزدیک به ۸۹ درصد و افزایش اجارهبها، درآمدی مانند حقوق یاسمن برای تامین هزینه خانهای مستقل کافی نیست. در خانوادههای سنتیتر، جدا شدن دختر از خانه پدری پیش از ازدواج نیز میتواند پرسشبرانگیز باشد.
پاسخ حکومت به نیاز جوانان، ازدواج است. جمهوری اسلامی با وعده پرداخت وام ازدواج و تشویق زوجها به فرزندآوری، درصدد است این مسیر را ترویج کند.
اما یاسمن نمیخواهد صرفا برای داشتن رابطه جنسی ازدواج کند و در عین حال، توان مالی تشکیل یک زندگی مشترک را هم ندارد.
او میخواهد بدون آنکه به ازدواجی زودهنگام تن دهد، رابطه عاطفی و جنسی داشته باشد.
با این حال، حتی از پس هزینه داشتن فضایی خصوصی برای چنین رابطهای برنمیآید.
برای یکی دیگر از این زنان، مشکل فقط پیدا کردن مکانی خصوصی برای دیدار با شریک عاطفی نیست.
او حتی نمیتواند به خانوادهاش بگوید عاشق چه کسی است.
خانواده بهار نزدیکترین دوست دختر او را میشناسند. این دوست مرتب به خانه آنان رفتوآمد میکند و یکی از مهمترین افراد زندگی بهار است.
اما پدر و مادر بهار نمیدانند که این دو زن با یکدیگر رابطه عاطفی و جنسی دارند.
بهار ۲۷ ساله است و خانوادهاش همچنان از او میپرسند چرا برنامهای برای ازدواج ندارد.
بهار به ایراناینترنشنال گفت: «مادرم همیشه میپرسد چرا دوستپسر ندارم. نمیتوانم به او بگویم دوستدختر دارم. من هم میخواهم عاشق شوم و با کسی که دوستش دارم زندگی کنم. اما کسی که دوستش دارم یک زن است.»
والدین بهار آیندهای را برای او تصور میکنند که در آن با مردی آشنا میشود و ازدواج میکند. اما بهار میخواهد با زنی زندگی مشترک بسازد که خانوادهاش او را از قبل میشناسند.
بهار ابتدا برای گفتوگو مردد بود و تنها پس از صحبت درباره چگونگی حفاظت از هویتش پذیرفت تجربه خود را بازگو کند.
او و شریک عاطفیاش هر دو با خانوادههایشان زندگی میکنند و هیچکدام توان مالی اجاره خانهای مستقل را ندارند.
حتی پیدا کردن چند ساعت فرصت برای با هم بودن، بدون نگرانی از ورود ناگهانی یکی از اعضای خانواده، برایشان دشوار است.
قوانین جمهوری اسلامی نهتنها رابطه آنان را به رسمیت نمیشناسد، بلکه برای آن مجازات تعیین کرده است.
بر اساس قانون مجازات اسلامی، رابطه جنسی میان زنان میتواند مجازات داشته باشد. ازدواج همجنسگرایان نیز در ایران به رسمیت شناخته نمیشود.
برای بهار، آشکار شدن رابطهاش میتواند به معنای رویارویی با انتظارات خانواده باشد، بیآنکه توان مالی ترک خانه را داشته باشد.
بهار گفت: «اگر آنقدر درآمد داشتم که خانه خودم را داشته باشم، شاید مجبور نبودم همهچیز را پنهان کنم. اما الان اگر خانوادهام بفهمند، حتی نمیدانم کجا باید بروم.»
زنی که بهار میخواهد آیندهاش را با او بسازد، میتواند به خانه خانواده او رفتوآمد کند، اما از نگاه پدر و مادر بهار، باید فقط یک دوست باقی بماند.
رازی که نمیشد گفت
ترانه ۲۵ سال دارد و شاغل است. سال گذشته، وقتی عادت ماهانهاش به تاخیر افتاد، آزمایش بارداری داد.
نتیجه مثبت بود.
ترانه ازدواج نکرده بود و دوستپسرش هم شغل ثابتی نداشت. هیچکدام آمادگی بچهدار شدن را نداشتند.
اما پیش از آنکه بتواند درباره خود بارداری فکر کند، به پدرش فکر کرد.
ترانه به ایراناینترنشنال گفت: «وقتی نتیجه آزمایش را دیدم، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که اگر پدرم بفهمد چه میشود. بعد شروع کردم به فکر کردن درباره اینکه پول سقط جنین را از کجا بیاورم.»
او تصمیم گرفت بدون اطلاع خانواده به بارداری پایان دهد.
پول کافی برای پرداخت هزینه سقط جنین نداشت و ناچار شد از یکی از دوستانش قرض بگیرد.
در ایران، سقط جنین تنها در موارد محدودی، از جمله خطر جدی برای جان مادر یا ناهنجاری شدید جنین و با دریافت مجوز رسمی، قانونی است.
قانون جوانی جمعیت مصوب سال ۱۴۰۰، دسترسی به همین موارد محدود را نیز دشوارتر کرده است.
زنانی در موقعیت ترانه ممکن است ناچار شوند به مراکز فاقد مجوز یا قرصهایی که در بازار سیاه فروخته میشود روی بیاورند، بیآنکه در صورت بروز مشکل، امکان مراجعه آسان برای دریافت کمک داشته باشند.
برای یک زن مجرد، درخواست کمک در مواجهه با بارداری ناخواسته میتواند به معنای آشکار شدن رابطهای جنسی باشد که خانواده از آن خبر ندارد و قانون نیز برای آن مجازات تعیین کرده است.
ترانه در نهایت مخفیانه به بارداری پایان داد.
پس از آن، مدتی نگران وضعیت جسمی خود بود، اما همچنان نتوانست موضوع را با مادرش در میان بگذارد.
مادرش همیشه به او گفته بود که میتواند هر مشکلی را با او مطرح کند.
اما این بار درخواست کمک به معنای آشکار کردن رابطه، بارداری و سقط جنین بود.
ترانه گفت: «اگر میتوانستم با مادرم حرف بزنم، شاید اینقدر احساس تنهایی نمیکردم. اما آن لحظه فقط میخواستم هیچکس نفهمد.»
خانواده ترانه هرگز از آنچه گذشته بود باخبر نشدند؛ حتی زمانی که او نگران سلامت خود بود.
برای سارا، ۲۰ ساله، پنهانکاری از موضوعی بهمراتب کوچکتر آغاز میشود: لباس زیر.
سارا با خانوادهاش زندگی میکند و به لباس زیرهای فانتزی علاقه دارد.
او میگوید این موضوع صرفا به سلیقه شخصیاش مربوط است و لزوما ارتباطی با داشتن شریک جنسی ندارد.
اما مادرش نگاه دیگری دارد.
سارا گفت: «حتی برای خرید چیزی که زیر لباسهایم میپوشم هم باید مراقب باشم. مادرم فکر میکند این نوع لباس زیر فقط برای زنهای متاهل است، اما من میخواهم خودم تصمیم بگیرم چه بپوشم.»
مادر سارا گاهی هنگام مرتب کردن اتاق، کشوها و کمد لباس او را میگردد.
به همین دلیل، سارا بعضی وسایل شخصیاش را در جاهایی نگه میدارد که مادرش کمتر سراغشان میرود.
او بارداری یا رابطهای را پنهان نمیکند. تنها میخواهد بدون آنکه مجبور به توضیح دادن باشد، خودش انتخاب کند چه بپوشد.
در کشوری که حکومت برای پوشش زنان در فضای عمومی قانون تعیین میکند، سارا تلاش میکند دستکم در حریم شخصی خود اختیار داشته باشد؛ حتی اگر این حریم تنها کشویی باشد که کسی بدون اجازه آن را باز نکند.
سنگینی سکوت
زندگی روزمره در خانههای این پنج زن ادامه دارد.
والدین از دخترانشان میپرسند کجا میروند، چه زمانی ازدواج میکنند و چه برنامهای برای آینده دارند.
دختران پاسخ میدهند، اما نه همیشه با تمام حقیقت.
برای بعضی، سکوت راهی برای محافظت از یک رابطه عاطفی است. برای برخی دیگر، وسیلهای برای پنهان کردن تصمیمی درباره رابطه جنسی، تجربهای پزشکی یا حتی یک لباس زیر.
از زمان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، بسیاری از زنان جوان ایرانی آشکارا از قوانین حکومت درباره پوشش و شیوه زندگی سرپیچی کردهاند.
اما در خانه، این کشمکش شکل کمصداتری دارد.
بعضی مادران تا حدی با انتخابهای دخترانشان همراه شدهاند؛ برایشان پوشش درست میکنند، رازهایشان را نگه میدارند و به آنان اطمینان میدهند که میتوانند هر مشکلی را با مادر در میان بگذارند.
با این حال، هر یک از این پنج زن همچنان باید تصمیم بگیرد چه مقدار از زندگی خصوصی خود را میتواند با کسانی که زیر یک سقف با آنان زندگی میکند، در میان بگذارد.
گاهی همان کسی که بیش از همه به کمکش نیاز دارند، کسی است که نمیتوانند حقیقت را به او بگویند.
شبکه ایبیسی نیوز با استناد به آمار نهادهای دریانوردی گزارش داد از زمان آغاز جنگ ایران، بیشترین حملات ماهانه در تنگه هرمز و آبهای اطراف آن در اکتبر و نوامبر به ثبت رسیده است.
مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا در اکتبر (۹ مهر تا ۹ آبان) ۳۱ حمله در تنگه هرمز و آبهای اطراف آن ثبت کرد.
از اول تا ۱۸ نوامبر (۱۰ تا ۲۷ آبان) نیز حدود ۱۹ حمله دیگر به این مرکز گزارش شد.
این در حالی است که در هفت ماه پیش از آن، از مارس تا پایان سپتامبر، مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا در مجموع ۵۳ گزارش حادثه از همین محدوده دریافت کرده بود.
تنگه هرمز آبراهی باریک میان ایران و عمان است که پیش از آغاز جنگ در ۹ اسفند ۱۴۰۴، حدود یکپنجم نفت خام و گاز طبیعی مایع جهان از آن عبور میکرد.
تنشها در آبهای خلیج فارس طی روزهای اخیر شدت گرفته است. مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا شنبه ۳۰ آبان از وقوع دو حمله دیگر به نفتکشها در تنگه هرمز خبر داد.
دادههای این نهاد نشان میدهد در ماههای اخیر، بیشتر کشتیها در بخش جنوبی این آبراه در نزدیکی سواحل عمان هدف قرار گرفتهاند.
تهران از تشدید حملات چه هدفی دارد؟
نعوم ریدان، پژوهشگر ارشد موسسه واشینگتن برای سیاست خاور نزدیک، در مصاحبه با ایبیسی نیوز گفت هدف تهران این است که عبور کشتیها از مسیر عمان همچنان پرخطر بماند و عرضه انرژی به روال عادی بازنگردد.
ریدان افزود از این مسیر بهعنوان گذرگاهی یاد میشود که آمریکا تردد کشتیها در آن را تسهیل کرده است.
سینا طوسی، پژوهشگر ارشد مرکز سیاست بینالملل، نیز گفت آمریکا برای تداوم صادرات نفت از تنگه هرمز به انتقال کشتیبهکشتی روی آورده است و نفتکشهای کوچکتر پس از عبور از تنگه، محموله خود را به نفتکشهای بزرگتر منتقل میکنند.
بر اساس ارزیابی این تحلیلگر، جمهوری اسلامی با تشدید حملات میکوشد این شیوه انتقال نفت را چنان پرخطر و پرهزینه کند که ادامه آن ممکن نباشد.
طوسی ادامه داد: «هدف گستردهتر ایران این است که نشان دهد تا وقتی آمریکا به محاصره دریایی ادامه میدهد، صادرات نفت نمیتواند روال عادی داشته باشد. تهران همچنین میخواهد با وارد کردن فشار اقتصادی کافی، واشینگتن را به مذاکره برای پایان دادن به درگیری وادار کند.»
آمریکا از ۲۴ فروردین محاصره بنادر جنوبی ایران را آغاز کرد. این محاصره در پی تفاهم اسلامآباد از ۲۸ خرداد تا ۲۲ تیر متوقف شد، اما واشینگتن پس از فروپاشی آتشبس آن را از سر گرفت.
واشینگتن در هفتههای اخیر تلاش کرده است شریانهای مالی جمهوری اسلامی را محدود کند. جلوگیری از صادرات نفت ایران و مسدود کردن مسیرهای انتقال درآمدهای نفتی از محورهای این کارزار بودهاند.
ایبیسی نیوز در ادامه گزارش داد ابرنفتکش «جِم ۲» که با پرچم پاناما تردد میکرد، نزدیک به پنج ماه خارج از تنگه هرمز و در نزدیکی سواحل امارات متحده عربی، متوقف مانده بود.
بر پایه دادههای شرکت اطلاعات دریایی کپلر، محموله این نفتکش دو میلیون بشکه نفت خام عربستان سعودی بود.
دو تن از خدمه به ایبیسی نیوز گفتند این نفتکش بیآنکه برای عبور از تنگه هرمز اقدامی کرده باشد، هدف حمله قرار گرفت.
به روایت آنها، ۱۷ مهر یک پهپاد و روز بعد دستکم سه پهپاد دیگر به کشتی حمله کردند. آتشسوزی گسترده پس از حمله دوم، خدمه را ناچار به ترک نفتکش کرد.
اندکی بعد، سپاه پاسداران اعلام کرد نفتکش جم ۲ هنگام تلاش برای عبور از مسیری «غیرمجاز» در تنگه هرمز با مین دریایی برخورد کرده است.
با این حال، تصاویر ماهوارهای روزهای پس از حمله نشان میدهند این کشتی در نزدیکی سواحل امارات و با فاصله زیادی از این آبراه قرار داشت.
ایبیسی نیوز عکسهایی را که خدمه نفتکش از بقایای پهپاد پس از حمله نخست گرفته بودند، به فابیان هینتس، پژوهشگر جنگ پهپادی، نشان داد.
هینتس گفت این بقایا متعلق به پهپاد ایرانی «حدید ۱۱۰» با موتور جت است.
ایبیسی نیوز در ادامه به نقل از یک تحلیلگر نوشت به نظر میرسد جمهوری اسلامی با هدف گرفتن نفتکشهای بزرگ در تنگه هرمز و دیگر نقاط خلیج فارس میکوشد شرکتهای کشتیرانی را از بهکارگیری ابرنفتکشها منصرف کند.
در روزهای گذشته، گمانهزنیها درباره سرنوشت مذاکرات تهران و واشینگتن و احتمال ازسرگیری عملیات نظامی علیه جمهوری اسلامی بالا گرفته است.
لکسی شعیبی، پویا محسنی و برزین اخوان، سه بازیگر ایرانیتبار، در «جیتیای ۶» بهترتیب نقش مندی، مریم انصاری و عمر داوود را بازی کردهاند. در این میان، شخصیت مندی از روز نخست انتشار بازی، مورد توجه کاربران شبکههای اجتماعی قرار گرفته است.
۲۸ آبان و همزمان با انتشار جیتیای ۶، شعیبی در ویدیویی در اینستاگرام گفت صداپیشگی مندی را بر عهده داشته و سازندگان بازی برای بازآفرینی حرکات این شخصیت، حرکات خود او را ضبط کردهاند.
در شبکه اجتماعی ایکس، شماری از کاربران فارسیزبان نیز به تبار ایرانی این بازیگر اشاره کردند.
لکسی شعیبی در نقش مستاجری که دل به جیسون بسته است
وبسایت یاهو اینترتینمنت شعیبی را بازیگر و مدل ایرانی-آمریکایی معرفی کرده است. شعیبی مدرک کارشناسی خود را در رشته نمایش از دانشگاه نیویورک گرفت. نام او در کارنامه حرفهایاش «لکسی لاله شعیبی» ثبت شده است.
بازیکنان در یکی از ماموریتهای فصل اول با مندی آشنا میشوند. جیسون دووال به خواست برایان هدر، صاحبخانه مندی، برای گرفتن اجاره عقبافتاده به خانه او میرود.
مندی برای پرداخت اجاره شرطی دارد: جیسون باید اول گرفتگی سینک آشپزخانه را برطرف کند.
جیسون سرگرم تعمیر سینک است که مندی حرف ازدواج را پیش میکشد و میگوید این دو باید با هم ازدواج کنند. جیسون هم یادآوری میکند که آن دو تازه با هم آشنا شدهاند.
جیسون هنگام باز کردن لوله سینک، چیزی شبیه انگشت بریده پیدا میکند که مندی بهسرعت آن را از دستش میگیرد. وبسایت گیمزرادار با بازبینی تصاویر این صحنه، به این جزییات اشاره کرده است.
وبسایت دکسرتو از وجود ظرفهای اسید و اره در حیاط خانه مندی و ساطور و نوار چسب در صندوق خودروی او خبر داده است. کنار خانه نیز محلی شبیه قبر تازهکندهشده دیده میشود.
این سرنخها به گمانهزنی شماری از بازیکنان درباره احتمال قاتل زنجیرهای بودن مندی دامن زده؛ فرضیهای که به نوشته وبسایت ایاسپورتس، راکاستار هنوز آن را تایید یا رد نکرده است.
پویا محسنی و سرنخی که به خانه مریم انصاری میرسد
راکاستار گیمز، سازنده «جیتیای ۶»، در فهرست رسمی بازیگران، پویا محسنی را بازیگر نقش مریم انصاری معرفی کرده است.
در یکی از ماموریتها، جیسون و لوسیا برای پیدا کردن مجسمهای برنزی رد مردی به نام بندیکت هالیفکس را میگیرند.
آنها سرنخی درباره ارتباط او با مریم انصاری به دست میآورند و با دریافت نشانی خانه مریم، راهی آنجا میشوند. هالیفکس پا به فرار میگذارد و آن دو تعقیبش میکنند.
محسنی، بازیگر ایرانی-آمریکایی و فعال حقوق افراد تراجنسیتی، در تهران به دنیا آمد و همانجا دیپلم گرفت. او در ۱۸ سالگی ایران را به مقصد انگلستان ترک کرد.
محسنی بعدها در نیویورک بازیگری آموخت و یکی از نقشهای اصلی فیلم «See You Then» را بازی کرد.
برزین اخوان در نقش سرپرست جیسون در فرودگاه وایسسیتی
برزین اخوان در نقش عمر داوود، سرپرست کارکنان حمل بار فرودگاه بینالمللی وایسسیتی، ظاهر میشود. در فصل چهارم، جیسون زیر نظر عمر کار میکند.
او چمدانها را از هواپیما تخلیه میکند و به دست عمر میدهد تا روی گاری بار بچیند. جیسون سپس به بهانهای از عمر جدا میشود و مخفیانه دستگاهی در بخش حراست نصب میکند تا همدستش، کریم، به سامانه امنیتی فرودگاه دسترسی پیدا کند.
اخوان ۲۹ آبان در نخستین پست اینستاگرامی خود پس از نزدیک به چهار سال نوشت مدتها حضورش در این بازی را از دیگران پنهان کرده بود.
او از پیوستن به این مجموعه باسابقه ابراز افتخار کرد و ایفای نقش عمر را از لذتبخشترین روزهای دوران بازیگریاش خواند.
این بازیگر و نمایشنامهنویس ایرانی-آمریکایی سال ۱۹۸۰ در کودکی از ایران به آمریکا مهاجرت کرد.
او سال ۲۰۲۴ در جشنواره شکسپیر اورگن نمایشی تکنفره را روی صحنه برد و با موسیقی سنتی ایران و گفتوگوهایی به چند زبان، داستان بزرگ شدن خود میان دو فرهنگ را روایت کرد.
اخوان در نخستین اجراهای اقتباسهای نمایشی «بادبادکباز» و «هزار خورشید تابان»، دو رمان خالد حسینی، نیز حضور داشته است.
اخوان دی ۱۴۰۱ در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی»، در اینستاگرام به اعدامها در ایران اعتراض کرد. او اعدام را «ابزار سرکوب» جمهوری اسلامی خواند و از جامعه جهانی خواست از مردم ایران در مبارزه برای دموکراسی و آزادیهای بنیادین حمایت کند.
معاون سازمان بهزیستی اعلام کرد مدرسه سوگند صیادی، نوجوان ۱۶ ساله، پیش از قتل او با اورژانس اجتماعی تماس نگرفته بود. حسن موسوی چلک با اشاره به وظیفه مدارس در شناسایی دانشآموزان در معرض خطر، از سالها بیتوجهی وزارت آموزشوپرورش به حضور مددکاران اجتماعی در مدارس انتقاد کرد.
معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی شنبه ۳۰ آبان در مصاحبه با خبرگزاری ایلنا گفت پس از انتشار خبر قتل این دانشآموز ساکن کرمانشاه، موضوع را از مدیرکل بهزیستی این استان پیگیری کرد.
به گفته موسوی چلک، بررسیها نشان داد پیش از قتل سوگند، هیچکس، از جمله خود او، درباره وضعیت این نوجوان با اورژانس اجتماعی، سازمان بهزیستی یا خط «صدای مشاور» تماس نگرفته بود.
او یادآور شد که وزارت آموزشوپرورش موظف است معلمان، مشاوران و دیگر کارکنان مدارس را با حقوق کودکان آشنا کند و به آنان آموزش دهد چگونه دانشآموزان در معرض خطر را شناسایی کنند و در موقعیتهای خطرناک به آنان یاری برسانند.
موسوی چلک افزود: «در شرایط اضطراری و زمانی که مدرسه امکان ارائه حمایت موثر را ندارد، باید موضوع را به سازمان بهزیستی یا مراجع قضایی اطلاع دهد تا اقدامات حمایتی لازم انجام شود.»
معاون سازمان بهزیستی خاطرنشان کرد بر اساس قانون حمایت از اطفال و نوجوانان، خشونت والدین علیه فرزندان قابل پیگرد قانونی است.
یکی از نزدیکان خانواده صیادی در گفتوگو با ایراناینترنشنال، مخالفت پدر سوگند با دوستی این نوجوان با یکی از همکلاسیهایش را از دلایل آزار او دانست.
بر اساس این روایت، پدر سوگند ظاهر، پوشش، آرایش و وضعیت تحصیلی آن دانشآموز را نمیپسندید و دخترش را تهدید کرده بود که اگر به این دوستی پایان ندهد، او را خواهد کشت.
این منبع ماجرای تماس مدرسه با پدر سوگند را چنین شرح داد که چند روز پیش از مرگ این نوجوان، تصویری از دفتر خاطرات او به دست قمرناز امیری، مدیر مدرسه، رسید.
امیری نیز پس از دیدن تصویر، در تماسی تلفنی به پدر سوگند گفت دخترش دوستپسر دارد و از او خواست به مدرسه بیاید.
به گفته این منبع آگاه، پدر سوگند روز مرگ دخترش به مدرسه رفت و او را مقابل کارکنان و دانشآموزان کتک زد. سپس پرونده تحصیلی سوگند را گرفت، او را به خانه برد و از پنجره به بیرون پرتاب کرد.
دستگاه قضایی جمهوری اسلامی پیشتر اعلام کرد پدر سوگند به اتهاماتی از جمله «ضربوجرح و فعلا قتل» و مدیر مدرسه به اتهام «قصور و سهلانگاری» بازداشت شدند.
معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی در ادامه اظهارات خود، نبود مددکار اجتماعی در مدارس را یکی از کاستیهای نظام آموزشی دانست.
موسوی چلک گفت نزدیک به ۲۷ سال در دورههای آموزشی، نشستهای ملی و مکاتبات رسمی خواستار حضور مددکاران در مدارس شده است و از وزیران آموزشوپرورش بهدلیل بیتوجهی به این درخواست گلایه دارد.
او درباره نقش مشاور و مددکار در مدرسه توضیح داد: «ممکن است گفته شود در برخی مدارس مشاور حضور دارد یا مشاور همان وظایف مددکار اجتماعی را انجام میدهد؛ در حالی که این دو حرفه تفاوتهای جدی در وظایف، رویکردها و حوزه مداخله دارند و نمیتوان آنها را جایگزین یکدیگر دانست.»
به گفته موسوی چلک، آموزشوپرورش بیش از هر چیز بر تامین معلم تمرکز دارد و سلامت روانی و اجتماعی دانشآموزان در اولویتهای بعدی این وزارتخانه قرار میگیرد.
او همچنین بر ضرورت آشنایی خانوادهها و دانشآموزان با خط مشاوره بهزیستی به شماره ۱۴۸۰ و خط ملی نظام مراقبت اجتماعی دانشآموزان (نماد) به شماره ۱۵۷۰ تاکید کرد.
شیوه برخورد برخی مسئولان مدارس با دانشآموزان بارها انتقادهایی را در پی داشته است، بهویژه در مواردی که سن و نیازهای عاطفی دانشآموزان را نادیده گرفتهاند.
۲۵ آبان، انتشار ویدیویی که نشان میداد مدیر مدرسهای در شهر ریز از توابع شهرستان جم در استان بوشهر دانشآموزی را تحقیر میکند، با واکنشهای گستردهای روبهرو شد.
بر اساس گزارش انجمن حمایت از حقوق کودکان در سال ۱۴۰۴، آزار جنسی از محورهای پرتکرار پروندههای حقوقی بود و آزار روحی-روانی بیشترین سهم را در تماسهای مربوط به کودکآزاری به خود اختصاص داد.