ایران‌اینترنشنال
بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، خانواده بهار شاه‌مهری، دانش‌آموز ۱۷ ساله‌ای که در اعتراضات ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در نیشابور با شلیک گلوله جنگی کشته شد، تحت فشارهای شدید امنیتی قرار گرفتند تا فرزندشان را «شهید» معرفی کنند.
یک منبع نزدیک به این خانواده به ایران‌اینترنشنال گفت با وجود مخالفت با روایت رسمی حکومت، فشارها و تهدیدهای امنیتی ادامه یافت و نهادهای امنیتی تلفن همراه بهار را نیز ضبط کردند.
بهار شاه‌مهری، متولد ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۷ و ساکن نیشابور، دانش‌آموز سال دوازدهم رشته گرافیک بود و در کنار تحصیل، به آرایشگری اشتغال داشت.
این منبع به ایران‌اینترنشنال گفت که بهار ۱۷ و ۱۸ دی‌ماه در اعتراضات شرکت کرده بود و هنگامی که در شامگاه ۱۹ دی‌ماه همراه با مادرش به اعتراضات پیوست، از فاصله‌ای حدود ۱۰ متر هدف شلیک گلوله جنگی قرار گرفت: «گلوله از سمت راست قفسه سینه او وارد و از سمت چپ خارج شد و پس از عبور از بدنش، به کرکره یک مغازه برخورد کرد.»
به گفته او، آثار اصابت گلوله همچنان بر کرکره مغازه محل حادثه قابل مشاهده است.
این منبع افزود بهار با وجود درد و کسالت جسمی در شب ۱۹ دی‌ماه، اصرار داشت در اعتراضات شرکت کند و نگرانی خانواده درباره شلیک گلوله جنگی نیز نتوانست او را از تصمیمش منصرف کند.
بر اساس این روایت، بهار در پاسخ به هشدار مادرش درباره احتمال تیراندازی مرگبار نیروهای امنیتی گفته بود: «مگر خون ما رنگین‌تر از آن جوان‌هایی است که جانشان را برای آزادی ما دادند؟»
بهار حدود ساعت هشت شب همراه با مادرش و سه نفر دیگر راهی خیابان شد و در محدوده پارک باهنر، مدرسه محل تحصیل خود و چهارراه ملاصدرا، به جمع معترضان پیوست.
منبع آگاه گفت حدود ساعت ۹:۳۰ شب، نیروهای حکومتی از پشت‌بام‌ها و ساختمان‌های اطراف به سوی معترضان تیراندازی کردند. در جریان این تیراندازی، مردی از ناحیه مچ پا مجروح شد و بهار برای کمک به او تلاش کرد جلوی خونریزی را بگیرد: «او از مرد مجروح خواست همراهش به محل امنی برود، اما با نزدیک شدن نیروهای سرکوب، مرد مجروح از ادامه حرکت بازماند و افراد دیگری برای کمک به او اقدام کردند.»
این منبع افزود که نیروهای حکومتی در ادامه به سوی گروهی از معترضان تیراندازی کردند و شماری از آنان هدف گلوله قرار گرفتند. در پی این تیراندازی، معترضان پراکنده شدند و بهار و همراهانش به خانه‌ای در همان حوالی پناه بردند.
تو کنارم هستی از چه بترسم؟
بر اساس این روایت، بهار و حدود ۱۱ نفر دیگر نزدیک به یک ساعت در این خانه ماندند تا صدای تیراندازی کاهش یابد.
بهار هنگام حضور در این خانه، در پاسخ به نگرانی مادرش درباره ترس از تیراندازی گفته بود: «تو کنارمی، از چی بترسم؟»
پس از آرام شدن نسبی وضعیت، بهار و همراهانش از کوچه‌های فرعی به سمت خانه حرکت کردند، اما هنگام عبور از خیابان اصلی، بار دیگر با نیروهای مسلح مواجه شدند.
به گفته منبع آگاه، حدود ۲۰ تا ۳۰ نیروی یگان ویژه و سپاه پاسداران با موتورسیکلت، باتوم و سلاح، در نزدیکی میدان مستقر بودند: «نیروهای حکومتی ابتدا به سمت آنان ساچمه شلیک کردند و سپس یکی از نیروها از جمع جدا شد و از فاصله‌ای نزدیک به سمت بهار تیراندازی کرد. گلوله به زیر سینه راست بهار اصابت کرد، از سمت چپ بدنش خارج شد و پس از برخورد به کرکره یک مغازه، شیشه پشت آن را نیز شکست.»
این منبع گفت همراهان بهار پس از اصابت گلوله، او را به داخل کوچه مطهری-۲ منتقل کردند و با کمک ساکنان محل، به پارکینگ خانه‌ای بردند.
بهار بر اثر خونریزی شدید رنگ‌پریده شده بود و از سرمای شدید و تنگی نفس داشت.
او در آخرین دقایق هوشیاری خود بارها از مادرش خواسته بود او را در آغوش بگیرد و گفته بود: «مامان سردمه … مامان، نمی‌تونم نفس بکشم.»
بهار با ماشین شخصی به بیمارستان حکیم نیشابور منتقل شد، اما تلاش‌ها برای نجات جانش بی‌نتیجه ماند.
منبع نزدیک به خانواده به ایران‌اینترنشنال گفت: «بیمارستان حکیم نیشابور در شامگاه ۱۹ دی‌ماه مملو از مجروحان و پیکرهای کشته‌شدگان اعتراضات بود و در آن زمان هیچ نیروی امنیتی‌ای در داخل بیمارستان حضور نداشت.»
به گفته این منبع، خانواده برای جلوگیری از پیامدهای احتمالی امنیتی، نام بهار را هنگام انتقال به بیمارستان «زهرا اولادی» اعلام کردند و پیکر او در سردخانه بیمارستان با همین نام مستعار و شماره ۲۸۷ ثبت شد.
این منبع افزود پس از اعلام جان‌باختن بهار، خانواده ابتدا برای یافتن پیکر او به بهشت فضل نیشابور مراجعه کردند، اما مسئولان اعلام کردند پیکری با این مشخصات به آنجا منتقل نشده است.
خانواده پس از مراجعه دوباره به بیمارستان و بازگشت به آرامستان، ناچار شدند برای یافتن بهار، پیکرهای منتقل‌شده در پنج آمبولانس را بررسی کنند.
به گفته این منبع، در هر کدام از آمبولانس‌ها بیش از پنج پیکر زن در داخل کیسه مشکی بود: «خانواده داخل تک تک کیسه‌ها را نگاه کردند و پس از ساعت‌ها جست‌وجو، سرانجام پیکر بهار برای شناسایی به خانواده نشان داده شد.»
پیکر او در آرامستان روستای شادمهرک به خاک سپرده شد.
فشار نهادهای حکومتی برای تغییر روایت کشته‌شدن بهار
یک منبع نزدیک به خانواده به ایران‌اینترنشنال گفت پس از انتشار گسترده خبر کشته‌شدن بهار، مقام‌ها و نمایندگانی از نهادهای مختلف، از جمله آموزش‌وپرورش، فرمانداری، سپاه پاسداران، آستان قدس رضوی و دانشگاه‌های آزاد، به خانه و خانواده او مراجعه کردند.
به گفته این منبع، مدیر مدرسه بهار نیز اصرار داشت نام او در فهرست رسمی «شهدا» قرار گیرد، اما خانواده با این درخواست مخالفت کردند.
این منبع افزود افرادی از سپاه پاسداران با حضور بر مزار بهار، خانواده را تهدید کردند که اگر با ثبت نام او در فهرست «شهدا» موافقت نکنند، ممکن است او را وابسته به «گروه‌های تروریستی» معرفی کنند.
او همچنین از برگزاری جلسه‌ای با حضور مسئولان پزشکی قانونی خبر داد و گفت در این جلسه به خانواده اعلام شد آثار گلوله اصابت کرده به بدن بهار با گلوله‌های دیگر متفاوت است: «مسئولان تلاش داشتند شلیک گلوله از سوی نیروهای حکومتی را رد کنند، اما خانواده با استناد به مشاهدات مستقیم از لحظه تیراندازی، این ادعا را نپذیرفت.»
خانواده همچنین از ضبط تلفن همراه بهار به دست نهادهای امنیتی در سوم خردادماه خبر داد و گفت از آن زمان، آنان از دسترسی به گوشی و تصاویر و ویدیوهای شخصی او محروم شده‌اند.
ماموران امنیتی ضمن ضبط تلفن همراه، خانواده را از فعالیت در حساب‌های شبکه‌های اجتماعی بهار منع کردند.
این منبع افزود پس از آن که اعضای خانواده فعالیت در صفحه‌ای به نام بهار را ادامه دادند، چندین بار به نهادهای امنیتی احضار شدند و در این مراجعات، با بازجویی و تهدید درباره انتشار اطلاعات و تصاویر در اینترنت مواجه شدند.
با وجود درخواست‌های مکرر خانواده برای بازگرداندن تلفن همراه بهار که حاوی عکس‌ها، فیلم‌ها و خاطرات شخصی اوست، ماموران اعلام کردند گوشی را باز نخواهند گرداند.
یک منبع آگاه نزدیک به محمدپارسا امینی، نوجوان ۱۷ ساله جان‌باخته در اعتراض‌های دی‌ماه ۱۴۰۴، به ایران‌اینترنشنال گفت او که هنگام کمک به یک معترض مجروح کشته شد، پیش‌تر در جریان اعتراض‌های «زن، زندگی، آزادی»، به‌دلیل «عمامه‌پرانی» شکنجه شده بود.
محمدپارسا شامگاه ۱۸ دی هنگام خروج از خانه برای شرکت در اعتراض‌ها در پاسخ به نگرانی خانواده گفته بود: «خون من رنگین‌تر نیست.»
او همان شب هنگام کمک به یک معترض مجروح هدف شلیک ماموران قرار گرفت و پس از انتقال به درمانگاهی در فردیس کرج جان باخت.
به گفته یک منبع آگاه، یکی از پرستاران درمانگاه در تماس تلفنی از خانواده او خواسته بود تا قبل از افتادن فرزندشان به دست نیروهای امنیتی، پیکر او را از درمانگاه خارج کنند.
خانواده پس از دریافت پیکر، آن را تا صبح روز بعد در خانه نگه داشتند و سپس برای انجام مراحل اداری و خاکسپاری به بهشت سکینه کرج منتقل کردند.
انجام مراحل تحویل و خاکسپاری پنج روز طول کشید و خانواده سرانجام توانستند پیکر این نوجوان را در شرایط امنیتی، در امامزاده ابراهیم ملارد، کنار آرامگاه پدربزرگش به خاک بسپارند.
بازداشت و آزار در ۱۳ سالگی به‌دلیل «عمامه‌پرانی»
محمدپارسا پیش‌تر در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱، به‌دلیل مشارکت در اعتراضات دانش‌آموزی و حرکت اعتراضی «عمامه‌پرانی» در فردیس کرج، هدف برخورد نیروهای امنیتی قرار گرفته بود.
حرکت اعتراضی عمامه‌پرانی در جریان اعتراضات پس از کشته شدن مهسا ژینا امینی رواج یافت. در این حرکت، شماری از معترضان با انداختن عمامه روحانیون، مخالفت خود را با جمهوری اسلامی نشان دادند.
یک منبع آگاه نزدیک به خانواده امینی گفت محمدپارسا در آن زمان تنها ۱۳ سال داشت و بارها بازداشت و بازجویی شد.
به گفته این منبع، در یکی از موارد، چهار مرد ناشناس که صورت‌هایشان را با ماسک پوشانده بودند، هنگام بازگشت محمدپارسا به خانه، او را در یکی از کوچه‌های نزدیک محل سکونتش متوقف کردند.
این افراد پس از به زمین انداختن محمدپارسا و بستن دهانش، او را به زور سوار یک خودروی پژو ۴۰۵ کردند و به منطقه‌ای بیابانی در اطراف محل سکونتش بردند.
به گفته منبع آگاه، دو نفر از این افراد در صندلی عقب و دو طرف محمدپارسا نشستند و در طول مسیر او را کتک زدند، به او توهین کردند و تهدیدش کردند.
این منبع افزود افراد ناشناس علاوه بر ایجاد جراحت به سر و صورت محمدپارسا، او را مجبور به خوردن یک قرص کردند.
به گفته این منبع، محمدپارسا پس از رهایی از دست نیروهای امنیتی، قرصی را که به اجبار به او داده بودند، از دهانش خارج کرد.
ادامه تهدیدها باعث شد خانواده برای حفظ امنیت، محل سکونت خود را تغییر دهند، اما نیروهای امنیتی محل جدید زندگی آنان را نیز شناسایی کردند و آزار و تهدید این نوجوان ادامه یافت.
به گفته منبع نزدیک به خانواده، محمدپارسا نوجوانی پرانرژی و مستقل بود و علاقه زیادی به کار و تامین هزینه‌های زندگی خود داشت.
او تحصیلاتش را تا پایه دهم ادامه داد و سپس برای ورود به بازار کار، مدرسه را ترک کرد.
اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال حاکی از آن است که خانواده عابدینی در فاصله کمتر از چهار ماه، سه عضو خود را به‌دلیل سرکوب اعتراض‌های دی‌ماه از دست داد.
احسان عابدینی، ۳۵ ساله، در جریان اعتراض‌های ۱۸ دی‌ماه تهران با شلیک گلوله نیروهای سرکوبگر کشته شد. برادر ۲۳ ساله او، دانیال عابدینی، ۱۲ روز بعد بر اثر سکته قلبی جان باخت و رضا عابدینی، پدرشان، نیز چند ماه بعد بر اثر سکته قلبی درگذشت.
به گفته منابع آگاه نزدیک به خانواده، دانیال و پدرش پس از کشته شدن احسان تحت فشار شدید روانی قرار گرفتند و برخوردهای امنیتی سرکوبگران نیز بر این فشارها افزود.
بر اساس اطلاعات دریافت شده، احسان شامگاه ۱۸ دی‌ماه در جریان اعتراضات در محدوده خیابان ستارخان تهران، از پشت سر هدف اصابت گلوله جنگی قرار گرفت و کشته شد.
او از کسبه شناخته‌شده منطقه ستارخان بود و رستوران «جوانان» را در خیابان شادمان اداره می‌کرد. پدرش نیز از رستوران‌داران قدیمی و صاحب رستوران «جوانان اسلامی» در خیابان زنجان شمالی بود.
یکی از نزدیکان احسان به ایران‌اینترنشنال گفت او با وجود برخورداری از وضعیت اقتصادی مناسب و نداشتن مشکلات معیشتی، از آغاز اعتراضات با انتشار مطالب اعتراضی در شبکه‌های اجتماعی، مخالفت خود را با جمهوری اسلامی ابراز کرده بود.
به گفته این منبع، احسان به‌دلیل نگرانی از وضعیت کشور و مردم ایران در اعتراضات شرکت کرد.
شناسایی پیکر احسان پس از یک هفته جست‌وجو
بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، خانواده عابدینی پس از کشته شدن احسان، حدود یک هفته در جست‌وجوی پیکر او بودند تا اینکه یکی از دوستان نزدیکش، تصویر او را در ویدیویی از پیکرهای معترضان کشته‌شده شناسایی کرد.
به گفته منابع آگاه، این ویدیو از تلفن همراه یکی از نیروهای سرکوبگر به دست شهروندان رسیده بود و پیکر شماری از معترضان کشته‌شده را در خیابان نشان می‌داد.
در این تصاویر، افرادی که گفته می‌شود از نیروهای حکومتی هستند، در کنار پیکرهای غرق در خون ایستاده‌اند و می‌خندند.
بر اساس برخی روایت‌های دریافت‌شده، مقام‌های حکومتی پس از شناسایی پیکر احسان، اجازه خاکسپاری او در تهران را به خانواده ندادند و خانواده ناچار شد پیکر را برای خاکسپاری به منطقه جاسب، از توابع شهرستان دلیجان در استان مرکزی، منتقل کند.
مرگ دانیال ۱۲ روز پس از کشته شدن برادرش
دانیال عابدینی ۳۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، تنها ۱۲ روز پس از کشته شدن برادر بزرگ‌ترش، بر اثر سکته قلبی جان باخت.
به گفته منابع نزدیک به خانواده، او پس از کشته شدن احسان تحت فشار شدید روحی قرار داشت و برخوردهای امنیتی با خانواده نیز بر وضعیتش تاثیر گذاشته بود.
این منابع، فشارها و برخوردهای امنیتی را از عوامل موثر در وخامت وضعیت جسمی دانیال دانستند.
او در حالی جان باخت که خانواده عابدینی هنوز در سوگ احسان بود.
درگذشت پدر خانواده پس از مرگ دو فرزندش
رضا عابدینی، پدر احسان و دانیال، ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، کمتر از چهار ماه پس از مرگ دو فرزندش، بر اثر سکته قلبی درگذشت.
به گفته منابع نزدیک به خانواده، او پس از کشته شدن احسان و درگذشت دانیال، تحت فشار شدید روحی قرار داشت و تحمل فقدان هر دو فرزند برایش ناممکن بود.
اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال حاکی است امیرمحمد حاتمی، جوان ۱۸ ساله اهل شاهین‌شهر اصفهان، پس از مجروح شدن و بازداشت در شامگاه ۱۹ دی، با شلیک تیر خلاص به چشم راست کشته شد.
خانواده او پس از ۲۰ روز جست‌وجو در زندان‌ها، سردخانه‌ها و مراکز امنیتی، سرانجام پیکرش را که آثار شکنجه بر آن دیده می‌شد، از جای زخمی قدیمی بر کتف راست شناسایی کردند.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده حاتمی به ایران‌اینترنشنال گفت این جوان ۱۸ ساله، اصالتا بختیاری و ساکن شاهین‌شهر در استان اصفهان بود.
به گفته این منبع، خانواده حاتمی در روزهای نخست از بازداشت فرزندشان اطلاعی نداشتند و نمی‌دانستند او پس از مجروح شدن به کجا منتقل شده است.
جست‌وجو در زندان‌ها، سردخانه‌ها و میان کیسه‌های سیاه اجساد
بر اساس روایت منبع نزدیک به خانواده، بستگان امیرمحمد پس از ناپدید شدن او، جست‌وجو را برای یافتنش آغاز کردند، اما مراجعه به نهادهای امنیتی و انتظامی، بی‌نتیجه ماند.
آنها در این مدت به اداره اطلاعات، کلانتری‌ها، مراکز وابسته به سپاه پاسداران، پزشکی قانونی، زندان‌ها و سردخانه‌های شاهین‌شهر و مناطق اطراف مراجعه کردند، ولی پاسخی درباره سرنوشت او دریافت نکردند.
به گفته این منبع، خانواده حاتمی در جریان جست‌وجو، روزانه حدود ۱۰۰ کیسه سیاه حاوی پیکر جان‌باختگان را باز می‌کردند تا شاید بتوانند فرزندشان را پیدا کنند.
سرانجام پس از ۲۰ روز جست‌وجو، فردی با خانواده تماس گرفت و از آنها خواست تا یکی از اعضای خانواده برای شناسایی پیکری مراجعه کند.
آثار جراحت و شکنجه بر پیکر امیرمحمد
به گفته منبع نزدیک به خانواده، پیکر امیرمحمد هنگام شناسایی درون کیسه‌ای سیاه قرار داشت و شدت جراحات به اندازه‌ای بود که خانواده نمی‌توانستند چهره او را تشخیص دهند.
این منبع گفت: «وقتی برای شناسایی امیرمحمد رفتیم، پیکرش درون کیسه‌ای سیاه بود. خون‌ها روی بدنش خشک شده بود و قابل شناسایی نبود. بدن و صورتش کاملا کبود بود.»
او افزود گوش‌های امیرمحمد به‌شدت آسیب دیده بودند، چشم‌هایش تخلیه شده بودند و آثار متعدد جراحت بر بدن او دیده می‌شد.
به گفته این منبع، آثار ضرب‌وجرح با زنجیر نیز بر بدن امیرمحمد وجود داشت و خانواده معتقدند او پیش از کشته شدن، به شدت شکنجه شده بود.
مکانیک جوانی که در شاهین‌شهر به «اوستا» معروف بود
امیرمحمد در حرفه مکانیکی فعالیت می‌کرد.
به گفته نزدیکانش، او با وجود سن کم، مهارت زیادی در این کار داشت و در شاهین‌شهر به «اوستا» معروف بود.
کسانی که امیرمحمد را می‌شناختند، او را جوانی سخت‌کوش، مهربان و مسئولیت‌پذیر توصیف کرده‌اند که علاوه بر کمک به تامین معاش خانواده، به حمایت از کودکان کار نیز اهمیت می‌داد.
۹ ماه پس از کشتار معترضان در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، خانواده‌های دادخواه با راه‌اندازی پویش «۹ سیب، ۹ ماه دوری»، ویدیوهایی از سوگواری و ابراز دلتنگی برای فرزندان کشته‌شده خود منتشر کردند.
در این پویش، مادران با قرار دادن ۹ سیب در ظرفی، ۹ ماه انتظار برای تولد فرزندانشان را در برابر ۹ ماه دوری و فقدان آنان قرار داده و بر فراموش نکردن یاد عزیزانشان و ادامه دادخواهی تاکید می‌کنند.
ویدیوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهند مادرانی که فرزندانشان را از دست داده‌اند، سیب‌ها را یکی پس از دیگری در ظرف می‌گذارند و در همان حال، از دلتنگی، چگونگی کشته‌شدن فرزندانشان و حسرت روزهای از دست رفته، سخن می‌گویند.
سیب در فرهنگ ایرانی با مفاهیمی چون زندگی، عشق، زیبایی، باروری و تندرستی پیوند دارد.
در این پویش، این میوه در کنار عدد ۹، به نمادی از پیوند میان تولد و فقدان تبدیل شده است.
این حرکت نمادین، فراتر از یادآوری گذشت زمان، تلاشی برای زنده نگه داشتن نام و یاد کشته‌شدگان و تبدیل روایت‌های فردی مادران به صدایی مشترک برای دادخواهی است.
روایت مادران؛ از دلتنگی تا دادخواهی
مادران پرهام آقامحمدی، حمید زارع، تانیا عباسی، بهنام ابراهیمیان، آرش یزدانی، عاطفه عابد، امیرحسین امام‌جمعه و علی رحمانی، از جمله مادرانی هستند که با انتشار ویدیوهایی به این پویش پیوسته‌اند.
مادر پرهام ۳۲ ساله که شامگاه ۱۹ دی در تهران کشته شد، در ویدیویی با قرار دادن ۹ سیب در ظرف، بر ادامه دادخواهی تاکید کرد و گفت: «تا روزی که حقیقت روشن شود، نام تو را فریاد خواهم زد.»
مادر حمید ۳۳ ساله که ۱۸ دی‌ماه در مرودشت کشته شد، نیز در نهمین ماه فقدان فرزندش، با یادآوری چگونگی کشته شدن او گفت: «در شب لعنتی دی، تو را با گلوله جنگی از من گرفتند.»
مادر تانیای ۲۱ ساله، خطاب به دخترش گفت: «تو شجاع بودی و از یاد نخواهی رفت.»
مادر آرش ۲۷ ساله، نیز هنگام قرار دادن ۹ سیب در ظرف گفت: «۹ ماه است که تو را ندارم و دلم برایت تنگ شده.»
مادر عاطفه ۲۳ ساله که ۱۹ دی‌ماه در مشهد با شلیک مستقیم نیروهای حکومت کشته شد، در ویدیوی خود گفت: «۹ ماه تو را در شکم خود حمل کردم و حالا ۹ ماه است از تو دورم. ظلمی که به تو شده را فراموش نمی‌کنم.»
مادر امیرحسین نیز با اشاره به همین فاصله میان تولد و فقدان گفت: «۹ ماه تو را در شکمم پروردم و حالا ۹ ماه است که تو را از دست داده‌ام.»
در یکی دیگر از ویدیوهای این پویش، مادر علی معروف به شاهرخ، خطاب به فرزندش گفت: «به تو افتخار می‌کنم پسرم. تو برای وطن رفتی.»
علی ۲۵ ساله، ۱۹ دی‌ماه در منطقه حصار کرج، در آغوش مادرش کشته شد.
از «یک شمع، یک نام، یک یاد» تا «۹ سیب، ۹ ماه دوری»
پویش «۹ سیب، ۹ ماه دوری» در ادامه حرکت‌های نمادین خانواده‌های دادخواه برای زنده نگه داشتن یاد کشته‌شدگان اعتراضات دی شکل گرفته است.
یک ماه پیش، هم‌زمان با هشتمین ماه کشتار معترضان، خانواده‌ها پویش «یک شمع، یک نام، یک یاد» را راه‌اندازی کردند. اقدامی که در آن روشن کردن شمع و صدا زدن نام کشته‌شدگان به نمادی برای یادآوری آنان و ادامه دادخواهی تبدیل شد.
ادامه دادخواهی با وجود فشارهای امنیتی
انتشار این ویدیوها در شرایطی ادامه دارد که خانواده‌های کشته‌شدگان اعتراضات دی‌ماه در ماه‌های گذشته با فشارهای امنیتی، احضار، بازداشت و محدودیت در برگزاری مراسم یادبود روبه‌رو بوده‌اند.
با وجود این فشارها، شماری از خانواده‌ها همچنان با انتشار تصاویر، ویدیوها و روایت‌های شخصی، نام فرزندانشان را زنده نگه داشته و بر پیگیری حقیقت درباره کشته‌شدن آنان تاکید دارند.
اطلاعات جدید رسیده به ایران‌اینترنشنال، جزییات تازه‌ای از نحوه کشته شدن دو برادر ۱۵ و ۱۹ ساله در فردیس کرج در شامگاه ۹ اسفند، هم‌زمان با شادی شهروندان از هدف قرار گرفتن و مرگ علی خامنه‌ای را فاش می‌کند.
به گفته منابع مطلع، ماموران انتظامی پس از شنیدن بوق زدن‌های خودروی حامل احمدرضا و امیرحسین فیضی به نشانه شادی، این خودرو را تعقیب کردند و با شلیک ۳۶ گلوله جنگی به سوی آن، دو برادر را کشتند.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده فیضی به ایران‌اینترنشنال گفت پدر خانواده همراه دو فرزندش، چند نفر از همکاران و همسر یکی از همکارانش، از مهرشهر کرج به سمت فردیس حرکت می‌کردند.
به گفته این منبع، خیابان‌های فردیس مملو از خودروها و شهروندانی بود که با بوق زدن ابراز شادی می‌کردند. سرنشینان خودروی خانواده فیضی نیز تنها بوق می‌زدند که در فلکه دوم فردیس با واکنش یکی از ماموران انتظامی مواجه شدند.
پس از درگیری لفظی مامور با سرنشینان، نیروهای مستقر در فلکه سوم از طریق بی‌سیم مطلع شدند و خودرو را متوقف کردند.
در جریان توقف، یکی از ماموران با همکار پدر خانواده درگیر شد و مامور دیگری با قنداق سلاح شیشه‌های عقب خودرو را شکست.
این منبع تاکید کرد ماموران هنگام شکستن شیشه‌ها متوجه حضور دو فرزند خانواده در صندلی عقب شدند.
به گفته او، پدر برای دور کردن فرزندانش از محل درگیری حرکت کرد، اما ماموران درخواست نیروی کمکی کردند و یگان امداد نیز به تعقیب خودرو پیوست.
تعقیب هفت دقیقه‌ای و شلیک گلوله‌های جنگی
بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، ماموران انتظامی و یگان امداد در جریان تعقیبی حدود هفت دقیقه‌ای، ۳۶ گلوله جنگی به سوی خودروی خانواده فیضی شلیک کردند.
خودرو پس از خروج از فلکه سوم وارد جاده ملارد شد. پیش از رسیدن به پل ارتش، امیرحسین متوجه شد احمدرضا هدف گلوله قرار گرفته است. او پدرش را صدا زد و تلاش کرد برادر کوچک‌ترش را که دیگر واکنشی نشان نمی‌داد، به هوش بیاورد.
پدر خانواده برای نجات فرزندانش مسیر خود را به خیابان دخانچی، میدان ارغوان و سپس مسیر سه‌بانده تغییر داد، اما تعقیب و تیراندازی ادامه یافت.
به گفته منبع نزدیک به خانواده، ماموران در بخشی از مسیر که تردد خودروها کمتر بود، خودرو را به رگبار بستند و حتی پس از توقف کامل آن در نزدیکی یک ایستگاه آتش‌نشانی، دو گلوله دیگر شلیک کردند.
اصابت گلوله به قلب احمدرضا و پهلوی امیرحسین
پس از توقف خودرو، ماموران سرنشینان را با ضرب‌وشتم بیرون کشیدند.
به گفته منبع مطلع، پدر ابتدا منتظر پیاده شدن فرزندانش بود، اما وقتی آنها از خودرو خارج نشدند، متوجه شد هر دو هدف گلوله قرار گرفته‌اند.
یک گلوله به قلب احمدرضا ۱۵ ساله و گلوله دیگری به پهلوی امیرحسین ۱۹ ساله اصابت کرده بود.
این منبع از تاخیر در انتقال امیرحسین به مرکز درمانی خبر داد.
به گفته او، ماموران با درخواست پدر برای انتقال فرزندانش به بیمارستان شهدای سلامت مخالفت کردند و آنها را به درمانگاه رسالت در فلکه پنجم فردیس بردند.
ماموران دلیل این تصمیم را قرار داشتن درمانگاه در حوزه استحفاظی خود اعلام کردند.
خانواده فیضی معتقدند درمانگاه رسالت امکانات لازم را برای رسیدگی به مجروحان گلوله جنگی نداشت و تاخیر در درمان، فرصت نجات امیرحسین را از بین برد.
بر اساس این روایت، پس از اعتراض خانواده به کشته شدن دو فرزندشان، نیروهای لباس‌شخصی اعضای خانواده را ضرب‌وشتم کردند.
ماموران سپس پیکرهای دو برادر را در کاورهای سیاه قرار دادند و به مکانی نامعلوم بردند.
چهار روز خودداری از تحویل پیکرها و فشار برای خاکسپاری
بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، نهادهای امنیتی به مدت چهار روز از تحویل پیکرهای احمدرضا و امیرحسین به خانواده خودداری کردند.
در این مدت، خانواده تحت فشار قرار گرفت و سرانجام با خاکسپاری دو فرزندش در آرامستان دورافتاده «بهشت علی» موافقت کرد.
منبع نزدیک به خانواده گفت پذیرش محل تعیین‌شده برای خاکسپاری، تنها با هدف پایان دادن به بلاتکلیفی و دفن هرچه سریع‌تر دو برادر صورت گرفت.
