وزیر جنگ آمریکا: ترامپ در هر مسیری که انتخاب کند، دست بالا را در برابر جمهوری اسلامی دارد
پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، دوشنبه ۱۸ آبان در جمع خبرنگاران گفت که دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده، در هر مسیری که درباره جمهوری اسلامی انتخاب کند، دست بالا را دارد و وزارت جنگ آماده است ابزارهای لازم را برای اجرای تصمیم او فراهم کند.
هگست گفت: «نیروهای ما در تنگه هرمز یا مناطق دیگر در مکانهایی خطر میکنند که مردم آمریکا هرگز از آنها باخبر نخواهند شد و این کار را برای دفاع از کشورمان و حفظ امنیت مردم ما انجام میدهند.»
او افزود: «این همان ماموریتی است که رییسجمهوری به من سپرده است؛ صلح از طریق قدرت.»
وزیر جنگ آمریکا همچنین گفت که جمهوری اسلامی در حال ساخت «سپر موشکی» بیسابقهای بود و با پیروی از راهبرد کره شمالی تلاش میکرد توانمندیهای خود را تا حدی افزایش دهد که کسی نتواند مانع دستیابی آن به سلاح هستهای شود.
هگست با اشاره به عملیاتهای «چکش نیمهشب»، «عزم مطلق» و «خشم حماسی»، گفت که دستاوردهای این عملیاتها چهره جهان را برای یک نسل تغییر خواهند داد.
او همچنین گفت که در ۴۷ سال گذشته هیچ رییسجمهوری آمریکا حاضر به مقابله با تلاش جمهوری اسلامی برای دستیابی به سلاح هستهای نبود، تا اینکه ترامپ اعلام کرد اجازه نخواهد داد چنین اتفاقی در دوران ریاستجمهوری او رخ دهد.
سفیر عراق در تهران دوشنبه ۱۸ آبان سفر محرمانه علی فالح الزیدی، نخستوزیر عراق، به ایران را تایید کرد. همزمان، خبرگزاری آسوشیتدپرس گزارش داد الزیدی حامل پیامی از دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، برای مقامهای جمهوری اسلامی بوده است.
این سفر در شرایطی صورت گرفته که واشینگتن فشارهای اقتصادی بر تهران را افزایش داده و همزمان تلاشهای دیپلماتیک برای جلوگیری از ازسرگیری جنگ ادامه دارد.
یاسر عبدزهراء الحجاج، سفیر عراق در تهران، دوشنبه گفت سفر الزیدی به ایران با هدف کاهش تنشها و جلوگیری از گسترش جنگ صورت گرفته است. او تاکید کرد بغداد در تحولات منطقه نقش فعالی دارد و برای برقراری ثبات تلاش میکند.
زمان دقیق انجام این سفر مشخص نیست. خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، بهنقل از یک منبع آگاه گزارش داد نخستوزیر عراق جمعه ۱۵ آبان در سفری چندساعته به تهران با محمدباقر قالیباف، رییس مجلس شورای اسلامی و رییس هیات مذاکرهکننده جمهوری اسلامی، دیدار کرده است.
با این حال آسوشیتدپرس به نقل از دو مقام عراقی و رسانه میدلایستنیوز به نقل از یک منبع در وزارت امور خارجه عراق، زمان سفر را شنبه ۱۶ آبان اعلام کردهاند.
بر اساس گزارش خبرگزاری فارس، مذاکرات صرفا بر تلاشهای بغداد برای پایان دادن به جنگ ایران و آمریکا متمرکز بوده و قالیباف در این دیدار ضمن قدردانی از تلاشهای عراق، جزئیات طرح دو روزه جمهوری اسلامی برای توافق را تشریح کرده و بر ضرورت احترام واشینگتن به حقوق ایران تاکید کرده است.
میدلایستنیوز همچنین گزارش داد فالح فیاض، رییس سازمان حشدالشعبی عراق، الزیدی را در این سفر همراهی کرده و گفتوگوهای هیات عراقی که حدود هشت ساعت طول کشیده، بدون دستیابی به نتیجه پایان یافته است.
تماس ترامپ با الزیدی پیش از سفر تهران
سفر نخستوزیر عراق پس از گفتوگوی تلفنی پنجشنبه ۱۴ آبان او با ترامپ و سفر تام باراک، فرستاده ویژه آمریکا، به بغداد صورت گرفته است.
دفتر نخستوزیری عراق اعلام کرد الزیدی در این تماس بر ضرورت احترام به حاکمیت کشورها و جلوگیری از استفاده از خاک عراق برای حمله به کشورهای همسایه تأکید کرده است.
شبکه الحدث بهنقل از منابع خود گزارش داد الزیدی در این گفتوگو از ترامپ خواسته از حمله دوباره به ایران خودداری کند و رییسجمهوری آمریکا نیز با پیشنهادهای نخستوزیر عراق برای پایان جنگ موافقت کرده و خواستار میانجیگری بغداد شده است.
آسوشیتدپرس نیز دوشنبه بهنقل از دو مقام عراقی تایید کرد الزیدی پیامی از ترامپ برای کاهش تنشها به تهران منتقل کرده است. با این حال، این منابع گفتهاند مقامهای جمهوری اسلامی همچنان بر مواضع خود پافشاری کرده و حاضر به دادن امتیاز در مذاکرات نشدهاند.
در همین حال، منابع عراقی به شفقنیوز گفتهاند ترامپ در تماس تلفنی خود هشدار داده است در صورت مشارکت گروههای مسلح عراقی در جنگ احتمالی علیه ایران، آمریکا مواضع و رهبران این گروهها را هدف قرار خواهد داد.
این تحولات در حالی رخ میدهد که اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی، دوشنبه بار دیگر تاکید کرد پیشنهاد دو روزه تهران برای پایان جنگ همچنان روی میز است و رفع محاصره دریایی و تحریمهای آمریکا از خواستههای اصلی جمهوری اسلامی به شمار میرود.
در مقابل، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، شروط تهران را غیرواقعبینانه توصیف کرده است.
خسارت ۶۰ میلیارد دلاری جنگ به عراق
تحرکات دیپلماتیک بغداد در شرایطی افزایش یافته که جنگ ایران پیامدهای اقتصادی گستردهای برای عراق داشته است.
فؤاد حسین، وزیر امور خارجه عراق، در مصاحبهای با الجزیره که یکشنبه ۱۷ آبان پخش شد، اعلام کرد اختلال در صادرات نفت از تنگه هرمز تاکنون حدود ۶۰ میلیارد دلار به اقتصاد این کشور خسارت وارد کرده است.
او افزود بغداد پس از دستیابی به تفاهمهایی با واشینگتن و تهران توانسته صادرات نفت خود را از طریق مسیر کشتیرانی نزدیک سواحل عمان در تنگه هرمز از سر بگیرد.
به گزارش رویترز، صادرات نفت عراق در اکتبر به حدود سه میلیون و ۵۰۰ هزار بشکه در روز افزایش یافته، در حالی که این رقم در سپتامبر حدود دو میلیون و ۶۵۰ هزار بشکه بود.
وزیر امور خارجه عراق همچنین تایید کرد وزارت خزانهداری آمریکا رسما از بغداد خواسته است همه گذرگاههای مرزی خود با ایران، بهجز دو گذرگاه، را ببندد که یکی از آنها در اقلیم کردستان قرار دارد.
حسین گفت اجرای چنین درخواستی دشوار است و به اقتصاد عراق آسیب میزند. به گفته او، مذاکرات بغداد و واشینگتن درباره این موضوع همچنان ادامه دارد.
او همچنین اعلام کرد دولت عراق با چهار گروه مسلح، از جمله عصائب اهل حق و کتائب سیدالشهدا، درباره کنترل تسلیحات به تفاهم رسیده، اما مذاکرات با کتائب حزبالله و جنبش نجبا همچنان ادامه دارد.
کاهش خرید غذا، تعویق درمان، قرض و فروش وسایل، بخشی از راههای تامین مخارج زندگی شده است. در یک نظرسنجی داوطلبانه درباره معیشت خانوار، بیش از ۷۰ درصد پاسخدهندگان به پرسش مقابله با گرانی، کاهش خرید غذا یا عقب انداختن درمان و دارو را گزارش کردهاند.
«فرزند کلاساولی من با کیف چند سال قبل برادرش به مدرسه رفت و با کفش عید نوروزش.» یکی از شرکتکنندگان نظرسنجی معیشت خانوار ایراناینترنشنال، در شرح هزینههای سه فرزندش نوشته است: «مانتو و شلوارش رو هم خودم دوختم که کمی ارزان تموم بشه، بتونم لوازم تحریر براشون بخرم.» او در پرسشنامه گفته است تنها یک نفر در خانوادهاش درآمد دارد.
او در همان پیام، با اشاره به هزینههای سه فرزندش نوشته است: «گاهی با خودم میگم خوب شد سقط کردم و فرزند دیگری نیاوردم. در هزینه همین سه فرزند خود ماندهایم.»
این پیام یکی از روایتهایی است که همراه با پاسخهای ۴۰۴ شرکتکننده بررسی شده است. نظرسنجی ایراناینترنشنال، از ۸ تا ۱۲ آبانماه ۱۴۰۵ برگزار شد و از شرکتکنندگان درباره تغییر وضع مالی خانوار، انتظارشان برای یک سال آینده، اثر روحی گرانی و بلاتکلیفی اقتصادی، تعداد شغلها، تعداد افراد دارای درآمد در خانوار و راههای تامین مخارج پرسیده است.
پرسشنامه یک بخش اختیاری هم برای شرح تاثیر گرانی بر زندگی به زبان خود فرد داشت؛ پیامهای جداگانه ارسالی نیز در کنار پاسخها بررسی شدهاند. این یک نمونه داوطلب و غیرتصادفی است و نتایج آن را نمیتوان به کل جمعیت ایران تعمیم داد.
از ۳۹۸ نفری که درباره سال گذشته پاسخ دادهاند، ۳۷۵ نفر، معادل ۹۴٫۲ درصد، گفتهاند وضع مالی خانوارشان بدتر شده است. انتظار بدتر شدن برای سال آینده در ۹۰٫۸ درصد پاسخهای معتبر ثبت شده و ۸۹٫۵ درصد نیز اثر گرانی و بلاتکلیفی اقتصادی بر حال روحی خود را زیاد یا خیلی زیاد ارزیابی کردهاند.
پیامهای رسیده در حاشیه این نظرسنجی، از رنجی روایت میکنند که شاید چارچوب یک پیمایش علمی از روایت آن عاجز باشد: از حقوقی که واریز نشده، درمانی که قطع شده و قرضی که بازپرداخت نشده تا موارد متعدد تردید در ادامه زندگی.
کاهش هزینهها تا خرید غذا و درمان
از شرکتکنندگان خواسته شد مشخص کنند در یک سال گذشته برای کنار آمدن با گرانی چه کارهایی کردهاند؛ هر نفر میتوانست چند گزینه را انتخاب کند. پاسخها روشن میکند کاهش هزینههای خانوار به کدام بخشهای زندگی رسیده است: تفریح، پوشاک و آموزش، خرید غذا یا درمان و دارو. گزینههای قرض، مصرف پسانداز و فروش وسایل نیز راههای تامین مخارج را نشان میدهد.
کاهش هزینههای تفریح، پوشاک و آموزش، با ۲۸۴ پاسخ از ۳۷۴ پاسخ معتبر، رایجترین اقدام برای کنار آمدن با گرانی بوده است.
نویسنده پیام کودک کلاساولی، از قناعت فرزندانش هم نوشته است: «خدا رو شکر فرزندان قانعی دارم، درک میکنن.» او در ادامه نوشته است: «اولیهترین نیازهامون در این مملکت آرزو هست، از خوراک و پوشاک گرفته تا اینترنت.»
کاهش خرید غذا، بهویژه گوشت و لبنیات، در پاسخهای ۲۳۰ نفر، معادل ۶۱٫۵ درصد، ثبت شده است. ۱۷۷ نفر، معادل ۴۷٫۳ درصد، درمان یا دارو را عقب انداخته، و ۱۴۲ نفر هر دو اقدام را در یک سال گذشته انجام دادهاند. با در نظر گرفتن کسانی که دستکم یکی از این دو کار را کردهاند، تعداد به ۲۶۵ نفر میرسد؛ یعنی ۷۰٫۹ درصد پاسخدهندگان این پرسش.
یکی از پاسخدهندگان، در شرح خرید نان نوشته است: «دیروز نان بربری رو خریدیم ۲۵ هزار تومن، امروز خریدم دونهای ۴۰ هزار تومن.» او که در پرسشنامه کاهش خرید غذا را ثبت کرده، در پیام دیگری از قول نانوا از باقی ماندن تنها یک کیسه آرد و احتمال تعطیل شدن پخت در صورت نرسیدن آرد گفته است.
یکی از شرکتکنندگان که خود را بازنشسته تامین اجتماعی معرفی کرده، گفته با درآمد ۳۲ میلیون تومانی، ۲۵ میلیون تومان اجاره میدهد، پنج میلیون تومان بابت وام از حقوقش کسر میشود، یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان شارژ منزل و ۲۰۰ هزار تومان هزینه برق میپردازد. با حساب این ارقام، تنها ۶۰۰ هزار تومان از حقوق ماهانه او برای یک ماه گذران زندگی باقی میماند. او نوشته است: «من پول سیبزمینی و پیاز را ندارم.»
این بازنشسته از ابتلا به دیابت و نداشتن پول برای مراجعه به پزشک و خرید دارو هم گفته است. او که در همین پیام با جنگ و آسیب به آب و برق و گاز مخالفت کرده، درباره تهیه آذوقه برای جنگ نوشته است: «نمیدانم که باید گریه بکنم یا بخندم.»
جدول زیر همه گزینههای این پرسش را نشان میدهد. درصد هر ردیف از ۳۷۴ پاسخ معتبر محاسبه شده است.
این ترتیب با الگوی شناختهشده «هموارسازی مصرف» در اقتصاد خانوار سازگار است: خانوارها معمولاً اول هزینههای قابلتعویق مثل تفریح و پوشاک را کم میکنند، بعد کیفیت یا مقدار غذا را پایین میآورند، بعد درمان را عقب میاندازند، و در مراحل سختتر به پسانداز، قرض، معوقه اجاره و فروش دارایی روی میآورند.
در این نمونه نیز همین نردبان دیده میشود. نکته تحلیلی مهم آن است که کار دوم یا اضافهکاری (۲۴٫۱ درصد) از کاهش مصرف و حتی قرض کمتر گزارش شده؛ یعنی پاسخدهندگان بیشتر از مسیر بریدن زندگی جلو رفتهاند تا افزایش درآمد.
هر نفر فقط در سختترین پلهای که به آن رسیده شمرده شده است.
دو کار و حقوقی که پرداخت نشده است
از شرکتکنندگان درباره تعداد شغل فعلی پرسیده شد؛ گزینهها از «هیچ» تا «سه یا بیشتر» بود. این پرسش روشن میکند چندشغله بودن در میان پاسخدهندگان چقدر رواج دارد. با کنار هم گذاشتن این پاسخ و شرح مخارج هر فرد، میتوان دید کسانی که از پس هزینهها برنمیآیند، چه تعداد کار دارند.
در کل نظرسنجی، از ۳۸۷ نفری که تعداد شغلهای خود را اعلام کردهاند، ۱۷۷ نفر، معادل ۴۵٫۷ درصد، یک کار دارند. ۹۵ نفر، معادل ۲۴٫۵ درصد، دو کار و ۲۳ نفر، معادل ۵٫۹ درصد، سه کار یا بیشتر گزارش کردهاند. مجموع کسانی که دو کار یا بیشتر دارند، ۱۱۸ نفر یا ۳۰٫۵ درصد است. ۹۲ نفر، معادل ۲۳٫۸ درصد، گفتهاند هیچ شغل درآمدزایی ندارند.
یکی از شرکتکنندگان، که تنها فرد دارای درآمد در خانوادهاش بوده، گفته دو جا کار میکند و از اجاره و سه قسط عقبافتاده، قبضهای برق و گاز پرداختنشده و حقوقی نوشته که یک ماه است نرسیده است.
او نوشته است: «حدود ۶۰ میلیون پول دستی گرفتم که نتونستم حتی یک میلیونش رو برگردونم.» نویسنده در پایان شرح وضعیتش گفته است: «زندگی ما فقط اسمش زندگیه.»
پاسخدهنده دیگری که سه کار یا بیشتر گزارش کرده، در چند پیام نوشته است: «موتور سیکلتم را گرفتن» و «پول ندارم برم بگیرمش». او در پرسشنامه، کاهش خرید غذا و عقب انداختن درمان یا دارو را هم ثبت کرده است.
در پرسشی جداگانه، تعداد افراد دارای درآمد در خانوار پرسیده شد. یک نفر میتواند چند کار داشته باشد و همچنان تنها فرد دارای درآمد خانواده باشد؛ این پرسش روشن میکند چند نفر در تامین درآمد خانوار نقش دارند. گزینهها از «هیچکس» تا «سه نفر یا بیشتر» بود و مبلغ یا کفایت درآمد سنجیده نشده است.
از ۳۸۸ پاسخ معتبر، ۱۸۳ نفر گفتهاند فقط یک نفر درآمد دارد؛ سهم این گروه ۴۷٫۲ درصد است. ۱۳۱ نفر از دو درآمددار و ۴۹ نفر از سه درآمددار یا بیشتر گفتهاند. در پاسخ ۲۵ نفر، معادل ۶٫۴ درصد، هیچکس در خانوار درآمد نداشته است.
کارگری که در پیامش از زندگی با همسر و سه فرزند نوشته، گفته است: «از پس سادهترین کارها برنمیام.» او در پرسشنامه گفته است دو شغل دارد. او پس از اشاره به حقوق کم و بیکاری نوشته است: «خشم و دعوا جزو لاینفک زندگی شده.»
قرض، فروش وسایل و مصرف پسانداز
در همان پرسش چندگزینهای، از شرکتکنندگان درباره قرض گرفتن، خرج کردن از پسانداز، فروش وسایل و عقب انداختن اجاره یا قبضها نیز پرسیده شد. خرج کردن پسانداز و فروش وسایل به معنی استفاده از منابعی است که خانوار پیشتر داشته است؛ قرض گرفتن و عقب انداختن اجاره یا قبضها برای آینده تعهد پرداخت ایجاد میکند. شمارش انتخابهای هر فرد هم نشان میدهد چند راه را در طول سال به کار برده است.
از ۳۷۴ پاسخدهنده پرسش راههای کنار آمدن با گرانی، ۲۴۶ نفر، معادل ۶۵٫۸ درصد، دستکم سه اقدام و ۱۱۱ نفر، معادل ۲۹٫۷ درصد، دستکم پنج اقدام را در یک سال گذشته گزارش کردهاند. میانه تعداد اقدامات سه است. زمان انجام هر اقدام در پرسشنامه جداگانه ثبت نشده است؛ این انتخابها استفاده افراد از چند راه برای تامین مخارج در طول یک سال را نشان میدهد.
همپوشانی خرج از ذخایر خانواده و کم کردن غذا یا درمان
۱۷۱ نفر از پسانداز خرج کردهاند و ۸۶ نفر وسایلشان را فروختهاند. با حذف همپوشانی این دو گروه، ۲۰۰ نفر، معادل ۵۳٫۵ درصد پاسخدهندگان همین پرسش، از دستکم یکی از این دو راه استفاده کردهاند. همچنین ۱۲۸ نفر قرض گرفتهاند و ۹۷ نفر اجاره یا قبضها را عقب انداختهاند. اینها اقداماتی است که شرکتکنندگان برای کنار آمدن با گرانی گزارش کردهاند و مبلغ پسانداز مصرفشده، ارزش وسایل فروختهشده یا اندازه بدهی در پرسشنامه سنجیده نشده است. در ادبیات بحرانهای اقتصادی، مصرف پسانداز و فروش دارایی تسکین کوتاهمدت به حساب میآید و قدرت خانوار را برای مواجهه با شوکهای بعدی تضعیف میکند.
یکی از فرستندگان پیامش را با درخواست کمک آغاز کرده است: «اگه میتونین یه مقدار بهم کمک کنید.» او نوشته است کارگاهش تعطیل شده، شش ماه است هیچ درآمدی نداشته و سه فرزند دارد. او در پرسشنامه گفته است هیچکس در خانوارش درآمد ندارد و شرایط فعلی را «سختترین لحظات عمرم» توصیف کرده است.
پاسخدهنده دیگری نوشته است: «فقیرتر شدنم رو به چشم دارم میبینم.» او که خود شاغل است گفته دو نفر در خانوارش درآمد دارند. در پاسخهایش، کاهش خرید غذا، قرض گرفتن و خرج کردن از پسانداز کنار هم آمده است.
درمان قطعشده و فشار بر خانوادهها
در پرسشی جداگانه، از شرکتکنندگان خواسته شد شدت اثر گرانی و بلاتکلیفی اقتصادی در یک سال گذشته را بر حال روحی خود، شامل نگرانی، خواب و آرامش، مشخص کنند. گزینهها از «اصلا» تا «خیلی زیاد» بود. این پرسش، تجربه نگرانی، خواب و آرامش را به ارزیابی معیشت خانوار اضافه میکند؛ سپس میتوان دید افت مالی گزارششده تا چه اندازه با اثر روحی شدیدتر همراه است.
۳۵۱ نفر از ۳۹۲ پاسخدهنده، معادل ۸۹٫۵ درصد، گفتهاند این اثر زیاد یا خیلی زیاد بوده است. ۲۳۴ نفر، معادل ۵۹٫۷ درصد، گزینه «خیلی زیاد» را انتخاب کردهاند. در دیگر پاسخها، ۱۱۷ نفر اثر را «زیاد»، ۲۷ نفر «تا حدودی»، هشت نفر «کم» و شش نفر «اصلا» ارزیابی کردهاند.
«گرانی فکر من را درگیر کرده، به دندانپزشک نیاز دارم اما به خاطر هزینه اصلا مراجعه نکردم.» نویسنده این پیام دو شغل داشته و گفته است دو نفر در خانوارش درآمد دارند و از پسانداز خرج میکنند.
پیام دیگری، شرح قطع سهساله درمان است. نویسنده میگوید افسردگی داشته و حالش بدتر شده، بهدلیل غیبت ناشی از بیماری از شغل دولتیاش اخراج شده و با مادر بیمارش زندگی میکند. بهگفته او، درمانش سه سال است قطع شده است. این فرد در پرسشنامه گفته است هیچکس در خانوارش درآمد ندارد. او نوشته است: «همین الان خستهام و با گریه دارم مینویسم این متن رو.»
شرکتکننده دیگری نوشته است: «من یه دختر معلول دارم، اوضاعم خیلی خرابه.» وی گفته است دو جا کار میکند و تنها فرد دارای درآمد در خانواده است؛ در پاسخهایش تعویق درمان یا دارو و فروش وسایل را هم ثبت کرده است.
از ۱۴۲ نفری که هم خرید غذا را کم کردهاند و هم درمان یا دارو را عقب انداختهاند، ۱۳۵ نفر اثر روحی زیاد یا خیلی زیاد گزارش کردهاند. در میان پیامهای متنی نیز سه فرستنده از آرزوی مرگ یا فکر خودکشی سخن گفتهاند. این گفتهها توصیف افراد از حالشان است؛ پرسشنامه سنجش بالینی افسردگی یا خطر خودکشی نبوده و از این پیامها نمیتوان میزان شیوع چنین وضعیتهایی را محاسبه کرد.
گذشته بدتر و انتظار ادامه فشار در آینده
درباره وضع مالی خانوار، دو پرسش جدا مطرح شد: تغییر آن در یک سال گذشته و انتظاری که فرد از یک سال آینده دارد. گزینههای هر دو پرسش از «خیلی بهتر» تا «خیلی بدتر» بود و امکان انتخاب بیتغییر ماندن نیز وجود داشت. این تفکیک، تجربه مالی گذشته و انتظار آینده را جدا ثبت میکند تا بتوان دید کسانی که از افت مالی گفتهاند، برای سال بعد انتظار بهبود، ثبات یا ادامه فشار را دارند.
شدیدترین ارزیابی مالی، هم درباره گذشته و هم درباره آینده، بیشترین پاسخ را داشته است. ۳۰۰ نفر از ۳۹۸ پاسخدهنده، معادل ۷۵٫۴ درصد، گفتهاند وضع مالی خانوارشان در یک سال گذشته «خیلی بدتر» شده است. ۲۹۰ نفر از ۳۸۱ پاسخدهنده، معادل ۷۶٫۱ درصد، انتظار دارند در یک سال آینده نیز «خیلی بدتر» شود.
با افزودن گزینه «کمی بدتر»، سهم گزارش افت مالی در گذشته به ۹۴٫۲ درصد و سهم انتظار بدتر شدن در آینده به ۹۰٫۸ درصد میرسد. پاسخهایی درباره بهبود یا ثابت ماندن وضعیت نیز ثبت شده است. جدول زیر همه گزینهها را نشان میدهد؛ مخرج درصدهای گذشته ۳۹۸ و مخرج درصدهای آینده ۳۸۱ پاسخ است.
۳۷۸ نفر به هر دو پرسش پاسخ دادهاند. در این گروه، ۳۳۲ نفر، معادل ۸۷٫۸ درصد، هم افت مالی در گذشته را گزارش کردهاند و هم انتظار بدتر شدن در آینده را دارند. از ۲۸۷ نفری که گذشته را «خیلی بدتر» توصیف کرده و به پرسش آینده پاسخ دادهاند، ۲۴۳ نفر، معادل ۸۴٫۷ درصد، برای آینده نیز همان شدیدترین گزینه را انتخاب کردهاند. انتظار افت شدید در میان چهار نفر از نه نفری که گذشته را «خیلی بهتر» ارزیابی کردهاند هم دیده میشود.
یکی از نویسندگان پیامها نوشته است: «آرزو میکنم فردا نیاد» و دلیلش را انتظار سختتر شدن روز بعد دانسته است. این فرد در پرسشنامه، بخش مربوط به آینده را بیپاسخ گذاشته، اما در پیامش از آینده گفته است.
نویسنده پیام «قطع امید از آیندهای روشن» نیز وضعیت متفاوتی دارد. او وضع مالی گذشته را «خیلی بدتر شده» توصیف کرده، اما برای آینده گزینه «تغییری نمیکند» را برگزیده است. او در پرسشنامه کاهش خرید غذا و تعویق درمان یا دارو را هم ثبت کرده است. پیامش نشان میدهد انتظار ثابت ماندن وضع مالی میتواند با ناامیدی همراه باشد.
رابطه افت مالی با فشار روحی و راههای تامین مخارج
برای بررسی این ارتباط، پاسخهای هر فرد درباره تغییر وضع مالی گذشته با انتظار آینده، شدت اثر روحی و تعداد اقدامهای او برای کنار آمدن با گرانی مقایسه شده است. این بخش حاصل تحلیل رابطه میان پاسخهای پرسشنامه است.
مقایسه پاسخهای هر فرد نشان میدهد کسانی که افت شدیدتری در وضع مالی خانوار گزارش کردهاند، در مجموع انتظار منفیتری از آینده داشتهاند، اثر روحی گرانی را شدیدتر ارزیابی کردهاند و راههای بیشتری برای کنار آمدن با آن انتخاب کردهاند.
در میان کسانی که وضع مالیشان «کمی بدتر» شده، ۵۴ نفر از ۷۲ پاسخدهنده پرسش روحی، معادل ۷۵ درصد، اثر زیاد یا خیلی زیاد گزارش کردهاند. در گروه «خیلی بدتر»، این نسبت ۲۷۶ نفر از ۲۹۳ نفر، معادل ۹۴٫۲ درصد است؛ اختلاف دو گروه ۱۹٫۲ واحد درصد است. میانه تعداد اقدامات برای کنار آمدن با گرانی نیز در این دو گروه بهترتیب سه و چهار است.
شدت این همراهی با ضریب همبستگی رتبهای اسپیرمن سنجیده شده است. این ضریب، همراهی رتبه پاسخها را اندازه میگیرد و مقدار آن بین ۱− و ۱+ است؛ صفر به معنی نبود همراهی رتبهای است.
در این محاسبه، ضریب مثبت یعنی ارزیابی بدتر از گذشته در مجموع با انتظار منفیتر از آینده، اثر روحی شدیدتر یا تعداد اقدامات بیشتر همراه بوده است. در این نمونه، هر سه رابطه مثبت و در حد ضعیف تا متوسطاند. بزرگترین ضریب به رابطه ارزیابی گذشته با انتظار آینده مربوط است.
این نتیجه، همراهی تجربه مالی، انتظار آینده و فشار روحی را در پاسخهای همین افراد نشان میدهد. بررسی در یک مقطع انجام شده و این رابطهها علت و معلول را ثابت نمیکنند. با این حال، این الگو با ادبیات جهانی سازگار است: مرورهای سیستماتیک نشان میدهند سختی مالی با سلامت روان بدتر—بهویژه نشانههای افسردگی—همراه است و رابطه اغلب دوطرفه گزارش میشود؛ بحرانهای مالی نیز با افزایش اضطراب و فشار روانی جمعیت پیوند خوردهاند.
روش بررسی و دامنه نتایج
این نظرسنجی با مشارکت داوطلبانه مخاطبان ایراناینترنشنال انجام شده و نمونهگیری تصادفی از جمعیت ایران نبوده است؛ سوگیری مشارکت محتمل است و نتایج فقط همین مجموعه پاسخدهندگان را توصیف میکند.
درصدهای نظرسنجی از پاسخهای معتبر هر پرسش محاسبه شدهاند. کل مجموعه شامل ۴۰۴ پاسخ است، اما همه افراد به همه پرسشها پاسخ ندادهاند. گزینههای «کمی بدتر» و «خیلی بدتر» برای گزارش مجموع افت مالی، و گزینههای «زیاد» و «خیلی زیاد» برای گزارش اثر روحی زیاد جمع شدهاند.
علاوه بر پرسشنامه، پیامهای متنی ارسالشده نیز خوانده شدهاند. ۴۱ شرکتکننده ۷۳ پیام، از جمله پیامهای کوتاه و پرسشهای مربوط به گفتوگو ارسال کردهاند. روایتهای نقلشده در گزارش از پیامهای مرتبط با معیشت انتخاب شدهاند. نظرات جمعآوری شده، بدون نام و مشخصات فردی یا هرگونه شناسه مرتبط با افراد بررسی و تحلیل شده است.
پیامهای متعدد یک نفر، افراد جداگانه شمرده نشدهاند و جزئیات هیچ دو پاسخدهندهای در یک روایت ترکیب نشده است. نقلقولها با اصلاح فاصلهگذاری، نشانهگذاری و غلطهای تایپی روشن نقل شدهاند؛ بخشهای انتخابشده از پیامهای بلند، سخن همان نویسنده است.
«پاسخ خالی» یعنی فرد به آن پرسش پاسخ نداده است و در محاسبه درصد آن پرسش شمرده نمیشود. بررسی اثر این موارد نشان میدهد با حذف افراد دارای پاسخ خالی یا با فرض پاسخهای متفاوت برای آنان، نتایج چقدر تغییر میکند.
برای بررسی اثر پاسخهای خالی، تحلیل روی ۳۴۹ نفری که هر شش پرسش بسته را پاسخ دادهاند نیز تکرار شده است. در این گروه، سهم گزارش افت مالی ۹۴٫۶ درصد، انتظار بدتر شدن ۹۱٫۷ درصد و اثر روحی زیاد یا خیلی زیاد ۹۰٫۸ درصد است. این ارقام در تحلیل اصلی بهترتیب ۹۴٫۲، ۹۰٫۸ و ۸۹٫۵ درصد بود. بزرگترین تغییر، افزایش ۱٫۳ واحد درصدی شاخص اثر روحی است و جهت یافتههای اصلی در این مقایسه ثابت میماند.
تجمع اعتراضی بازنشستگان مخابرات در سنندج، ۱۸ آبان ۱۴۰۵
بازنشستگان شرکت مخابرات ایران در هفدهمین سالگرد واگذاری آن به نهادهای حاکمیتی، از جمله «ستاد اجرایی فرمان امام» و بنیاد تعاون سپاه پاسداران، مقابل وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات در تهران و ساختمانهای مخابرات در شماری دیگر از شهرهای ایران تجمع و راهپیمایی اعتراضی برگزار کردند.
بر اساس گزارشهای تشکلهای صنفی مستقل و خبرگزاری ایلنا، این تجمعات و راهپیماییهای اعتراضی دوشنبه ۱۸ آبان، در پی فراخوان قبلی بازنشستگان مخابرات، علاوه بر تهران در شهرهای دیگری از جمله اصفهان، ایلام، بیجار، رشت، زنجان، سنندج، کرمانشاه، مشهد و همدان برگزار شد.
معترضان با شعارهای «مخابرات را ما ساختیم، سپاه برد و ما باختیم»، «ستاد فرمان امام، اعتمادمبین سپاه، حق ماها رو خورده»، «عزا عزاست امروز، مخابرات به دست غارتگراست امروز»، «سهامدار عمده، حق ما را خورده»، «مخابرات ایران قانون نمیپذیرد» و «عدالت، عدالت، مرده در این ولایت» به عملکرد سهامداران و مدیران مخابرات اعتراض کردند.
آنها همچنین شعارهای «اجرای آییننامه، حق مسلم ماست»، «ظلم و بیداد از شماست، حقکشی کار شماست»، «تبعیض ظالمانه، بسه تو این زمانه»، «رسانهها کجایید، به جمع ما بیایید»، «حق گرفتنی است، نه دادنی»، «تا حق خود نگیریم، دوشنبهها همینه»، «گرانی و تورم، بلای جان مردم» و «تا حق خود نگیریم، از پا نمینشینیم» سر دادند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران با حمایت از اعتراضات بازنشستگان مخابرات، خواستار اجرای کامل آییننامهها، پرداخت مطالبات معوق و تامین حقوق و مزایای قانونی آنان شد.
شورای بازنشستگان ایران نیز گزارش داد بازنشستگان مخابرات بیجار دوشنبه برای صد و چهلوپنجمین بار تجمع کردند.
بازنشستگان مخابرات در فراخوان دوم آبان، خواستار تجمع در چهارم و ۱۱ آبان شدند و اعلام کردند در صورت دریافت نکردن تعهد کتبی برای رسیدگی به مطالباتشان، ۱۸ آبان مقابل وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات تجمع سراسری برگزار میکنند.
در این فراخوان، بازنشستگان معترض از ۱۸ آبان، سالروز واگذاری شرکت مخابرات ایران به نهادهای حاکمیتی، به دلیل مشکلات و تضییع حقوق خود با عنوانهای «روز سیاه مخابرات» و «روز نکبت» یاد کردند.
واگذاری مخابرات به نهادهای حاکمیتی و تداوم نفوذ سپاه
شرکت مخابرات ایران در سال ۱۳۸۸ از طریق کنسرسیوم توسعه اعتماد مبین به کنترل «ستاد اجرایی فرمان امام» و شرکتهای مرتبط با بنیاد تعاون سپاه پاسداران درآمد.
بر اساس تحقیقات ایراناینترنشنال که هفتم آبان منتشر شد، شرکت گسترش الکترونیک تدبیر، وابسته به «ستاد اجرایی فرمان امام»، ۳۸ درصد سهام توسعه اعتماد مبین را در اختیار دارد. دو شرکت تامین اعتماد زاگرس و گروه اعتماد مهر پارس نیز در مجموع حدود ۵۲ درصد سهام آن را در اختیار دارند.
سپاه پاسداران در سال ۱۳۹۷ اعلام کرد بنیاد تعاون سپاه از سهامداری مخابرات کنار خواهد رفت، اما تحقیقات ایراناینترنشنال نشان میدهد ارتباط این نهاد با ساختار کنترل مخابرات همچنان برقرار است.
این تحقیق همچنین نشان داد شرکتهای دارای ساختار مالکیت حلقوی، از طریق مدیران مشترک، نشانیهای یکسان و سهام بینام به یکدیگر متصلاند و مالک نهایی آنها در اسناد عمومی مشخص نیست.
بازنشستگان مخابرات در سالهای گذشته بارها در اعتراض به اجرا نشدن تعهدات مربوط به حقوق و مزایا پس از واگذاری، پرداخت نشدن مطالبات و مشکلات معیشتی تجمع کردهاند.
کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران در اهواز نیز دوشنبه ۱۸ آبان در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق معوقه، بلاتکلیفی وضعیت تولید و مشکلات معیشتی و بیمهای، از محوطه کارخانه تا میدان بقایی راهپیمایی کردند.
با ادامه اعتراضها و ناتوانی جمهوری اسلامی در پاسخگویی به مطالبات مردم، بازنشستگان و کارگران در شهرهای مختلف ایران نیز در ماههای گذشته بارها در اعتراض به کاهش قدرت خرید، حقوق و مستمریهای پایین، مطالبات معوق، مشکلات بیمه و درمان و ناامنی شغلی تجمع و راهپیمایی کردهاند.
اگر در سئول سوار خط چهار مترو شوید، به ایستگاه معروف میونگدونگ میرسید. وقتی از ایستگاه خارج میشوید، بوی تند غذاهای دریایی سرخشده به مشامتان میرسد. برای کسانی که میخواهند طعم و مزه کره جنوبی را تجربه کنند، اینجا شاید بهشت غذاهای کرهای باشد.
از خرچنگهای کوچک سرخشده گرفته تا بولگوگی و انواع کیک و کلوچههای سنتی، تقریبا همهچیز در اینجا پیدا میشود.
اما میونگدونگ فقط به غذاهای خیابانیاش معروف نیست. در کنار بساط فروشندگان غذا، مغازههای کوچک و بزرگ محصولات زیبایی نیز به چشم میخورند؛ مغازههایی که ویترینهایشان پر از کرمهای رنگارنگ و پوسترهای بزرگی از خوانندگان و ستارههای کیپاپ است؛ از کرم دست و ژل آلوئهورا گرفته تا محصولاتی که وعده روشنتر کردن پوست، شادابی لبها و درخشندگی موها را میدهند.
یکی از فروشندگان با خوشرویی از من دعوت کرد وارد فروشگاهش شوم. پشت آینه نشستم و چند فروشنده کرهای شروع به معرفی محصولات و پیشنهاد کرمهایی کردند که به نظرشان برای پوست من مناسب بود. همه آموزش دیده بودند و من که اطلاعات چندانی درباره محصولات زیبایی نداشتم، فقط لبخند میزدم و به حرفهایشان گوش میدادم.
در نهایت، با شکمی سیر از غذاهای دریایی و یکی دو کرم دست میونگدونگ را ترک کردم.آن روز، نخستین آشنایی من با صنعت زیبایی کره جنوبی شکل گرفت؛ صنعتی بزرگ و پردرآمد که محصولاتش در سراسر جهان شناخته شدهاند و بخش مهمی از تصویر بینالمللی این کشور را ساختهاند.
چند روز بعد، با قطار از سئول راهی بوسان شدیم؛ شهری ساحلی در جنوب کره جنوبی که شاید برای بسیاری از ایرانیها با میزبانی بازیهای آسیایی سال ۲۰۰۲ شناخته میشود.
یکی از مناطق معروف در بوسان ، روستای فرهنگی کامچون است؛ محلهای با خانههای رنگارنگ که روی دامنه کوه ساخته شدهاند. پس از گشتوگذار در کوچههای باریک روستا، در یک کافه محلی نشستیم تا کمی استراحت کنیم. راهنمای تور برایمان توضیح داد که این منطقه در دوران جنگ کره پناهگاه بسیاری از آوارگان بوده است؛ از جمله افرادی که از مناطق شمالی به اینجا آمده بودند.
ساکنان این محله سالها در فقر و شرایط دشوار زندگی کردند، اما بعدها با تبدیل خانهها به فضاهای هنری، گالریها و کافهها، این منطقه به یکی از جاذبههای گردشگری بوسان تبدیل شد.نمادی بازمانده از دوران سخت جنگ که حالا به سبک کرهای بزک شده است.
در میان گفتوگویمان در همان حوالی، مدرسهای تعطیل شد و دختران و پسران دانشآموز با یونیفرمهای سرمهای خیابان را قرق کردند. رو به راهنمای تور کردم و گفتم: «شما کرهایها خیلی کوچکتر از سنتان به نظر میآیید با پوست شفاف و موها مشکی.!»
او به دانشآموزانی که از مدرسه خارج میشدند اشاره کرد و گفت: «درسته، نزدیک شدن به این استانداردها برای خیلیها هزینه زیادی داره.»
نگاهش به هیاهوی دانشآموزان دوخته شده بود.
وقتی با تعجب از او پرسیدم چرا، توضیح داد که نوجوانان کرهای از طرف همکلاسیها، خانواده و رسانههای اجتماعی برای داشتن ظاهری زیبا و بینقص و همچنین موفقیت تحصیلی تحت فشار زیادی هستند؛ فشارهایی که در کنار مشکلات دیگر اجتماعی، مانند پدیده قلدری، میتوانند سلامت روان نوجوانان را به خطر بیندازند.
آمارها نیز تصویری نگرانکننده از وضعیت نوجوانان در این کشور نشان میدهند. برخلاف روند جهانی که در دو دهه گذشته با کاهش نرخ خودکشی در میان نوجوانان همراه بوده، کره جنوبی با روندی معکوس روبهرو شده است.
بر اساس گزارش سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴، نرخ خودکشی در میان نوجوانان ۱۰ تا ۱۴ ساله در کره جنوبی تقریبا چهار برابر و در گروه سنی ۱۵ تا ۱۹ ساله دو برابر شده است.
این روند بهویژه در میان دختران نوجوان نگرانکننده است؛ بهطوری که نرخ خودکشی دختران افزایشی بیش از سه برابری را نشان می دهد.
زیبایی و موفقیت تحصیلی، هر دو به ارزشهایی مهم در جامعه کره جنوبی تبدیل شدهاند؛ ارزشهایی که خانواده و جامعه از نوجوانان انتظار دارند به آنها دست پیدا کنند.
برای بسیاری از خانوادهها، موفقیت فرزندان با عملکرد تحصیلی و ورود به دانشگاههای معتبر سنجیده میشود. بسیاری از والدین آرزو دارند فرزندانشان در رشتههایی مانند پزشکی و حقوق تحصیل کنند و به دانشگاههای برتر، بهویژه در سئول، راه پیدا کنند.
در کره جنوبی، آزمون سراسری ورودی دانشگاهها که به «سونهئونگ» (Suneung) معروف است، یکی از مهمترین مراحل زندگی دانشآموزان به شمار میرود. نتیجه این آزمون میتواند مسیر تحصیلی و شغلی آینده آنها را تا حد زیادی تحت تاثیر قرار دهد. به همین دلیل، رقابت برای کسب نمره بهتر از سالهای مدرسه آغاز میشود.
بسیاری از دانشآموزان پس از پایان کلاسهای مدرسه نیز راهی موسسات آموزشی خصوصی میشوند و تا ساعتهای پایانی شب درس میخوانند تا شانس بیشتری برای ورود به دانشگاههای معتبر داشته باشند.
این رقابت فشرده گاهی سلامت جسمی آنها را نیز تحت تاثیر قرار میدهد. برخی دانشآموزان برای بیدار ماندن و ساعتهای طولانی درس خواندن به نوشیدنیهای انرژیزا و کافئیندار روی میآورند. درباره استفاده نادرست از برخی داروهای محرک برای افزایش تمرکز و مطالعه نیز هشدارهایی در مدارس کره جنوبی مطرح شده است.
در کنار همه این فشارهای تحصیلی رسیدن به استانداردهای سختگیرانه زیبایی در کره هم بسیار جدی است.
وقتی از بوسان به سمت سئول بازمیگشتیم، توجه من بیش از پیش به پوسترهای تبلیغاتی محصولات زیبایی جلب شد. به نظر میرسید همهجا، از ایستگاههای قطار گرفته تا خیابانها، پر از تصویر چهرههای بینقص و پوستهای صاف است.
روز بعد در سئول به دیدن قصر معروف گیونگبوکگونگ رفتیم. اگر لباس سنتی کرهای، هانبوک، به تن داشته باشید، میتوانید رایگان وارد قصر شوید. به همین دلیل، گردشگران و جوانان زیادی با لباسهای رنگارنگ هانبوک در محوطه قصر دیده میشدند و عکسهای یادگاری و عاشقانه میگرفتند.
وقتی میان تالارها و اتاقهای متعدد قصر قدم میزدم، با وجود جمعیت زیادی که لباس سنتی پوشیده بودند، احساس میکردم در گوشهای از تاریخ قدم گذاشتهام. اینجا تنها جایی بود که خبری از تبلیغات رنگارنگ محصولات زیبایی و پوسترهای چهرههای مشهور نبود.
در یکی از تالارهای قصر، دو دختر نوجوان به انگلیسی از من خواستند جلو یکی از درهای تالار از آنها عکس بگیرم. پس از عکس گرفتن، به آنها گفتم: «چقدر شما دوتا زیبا هستید!»با خنده جواب دادند: «نه، خیلی هم نه!» یکی از آنها گفت پوست صورتش به اندازه کافی سفید نیست و دوست دارد چشمهایی به درشتی چشمهای من داشته باشد. من هم خندیدم و گفتم: «خارج از کره، پوست برنزه مد است!».
این دو دختر نوجوان که از نظر من زیبا بودند، بهراحتی درباره ایرادهایی که در ظاهر خود میدیدند صحبت میکردند و خودشان را با معیارهای زیبایی مقایسه میکردند. برای من جالب بود که حتی ویژگیهایی مانند رنگ پوست یا اندازه چشمها که در بسیاری از نقاط جهان ممکن است کاملا عادی تلقی شوند، برای آنها به معیاری برای سنجیدن زیبایی تبدیل شده بود.
به نظر میرسید این معیارها فقط در تبلیغات و فروشگاههای محصولات زیبایی حضور ندارند، بلکه به زندگی روزمره نوجوانان نیز راه پیدا کردهاند. رسانههای اجتماعی در گسترش این تصویر از زیبایی نقش مهمی دارند.
کره جنوبی یکی از بالاترین نرخهای دسترسی به اینترنت در جهان را دارد. در پایان سال ۲۰۲۵، حدود ۹۷٫۹ درصد جمعیت این کشور به اینترنت دسترسی داشتند. همچنین، طبق یک پیمایش ملی در سال ۲۰۲۴، ۹۴٫۲ درصد نوجوانان گفته بودند که در طول یک سال گذشته از ویدیوهای کوتاه استفاده کردهاند.
در چنین فضایی، نوجوانان هر روز با تصاویر و ویدیوهایی روبهرو میشوند که در آنها چهرههایی با پوست صاف و روشن، موهای براق و اندامهای متناسب بهعنوان الگوی زیبایی به نمایش گذاشته میشوند.
اینفلوئنسرها نیز با تبلیغ انواع محصولات زیبایی، از کرمهای روشنکننده پوست گرفته تا محصولات مراقبت از مو و کاهش وزن، در ترویج این معیارها نقش دارند.
استفاده گسترده از فیلترهای زیبایی و تصاویر ویرایششده نیز میتواند فاصله میان ظاهر واقعی افراد و تصویری را که از زیبایی در ذهن دارند، بیشتر کند.
شب آخر، وقتی در هتل بودیم، ناگهان هشدار گوشیهای تلفن همراه به صدا درآمد. پس از ترجمه پیام هشدار متوجه شدیم که کره شمالی بالونهایی حامل زباله را به سمت کره جنوبی فرستاده است.
در خیابان اما زندگی عادی در جریان بود، گویی مردم به این هشدارهای همسایه اتمی خود عادت کرده بودند و بی توجه، زیر نورمانیتورهای غول پیکر تبلیغاتی تعطیلی آخر هفته خود را آغاز کرده بودند.
در این سفر کوتاه، بارها با دو تصویر متفاوت از کره جنوبی روبهرو شدم؛ کشوری که در ویترین جهانیاش زیبایی، موفقیت و پیشرفت را به نمایش میگذارد، اما پشت این تصویر درخشان، نسل جوانش برای رسیدن به همان معیارهای ایدهآل، فشار سنگینی را تحمل میکند. شاید تضاد میان این دو تصویر، بیش از هر چیز دیگری در ذهنم از کره جنوبی باقی مانده باشد.
احمدرضا فرشچیان، رییس کمیسیون مدیریت واردات اتاق بازرگانی، اعلام کرد هزینه حمل کالا از چین به ایران پنج تا هفت برابر شده و بازرگانان بهدلیل افزایش هزینهها و طولانیتر شدن زمان تحویل محمولهها، تمایل کمتری به ثبت سفارشهای تازه دارند.
فرشچیان دوشنبه ۱۸ آبان در مصاحبه با وبسایت اقتصادنیوز گفت هزینه حمل کالا از شرق آسیا به ایران از طریق بندرعباس به حدود پنج برابر رسیده و در مسیرهای زمینی اروپا نیز ممکن است هزینه حمل کالا با کامیون دو تا سه برابر شده باشد.
او درباره زمان رسیدن محمولهها افزود: «محمولهای که در گذشته طی یک ماه به ایران میرسید، اکنون ممکن است سه تا چهار ماه در مسیر باشد.»
واشینگتن در هفتههای اخیر تلاش کرده است شریانهای مالی جمهوری اسلامی را محدود کند.
محاصره دریایی، جلوگیری از صادرات نفت ایران و مسدود کردن مسیرهای انتقال درآمدهای نفتی از محورهای این کارزار بودهاند.
افزایش شدید هزینه واردات کالاهای ارزانقیمت
رییس کمیسیون مدیریت واردات اتاق بازرگانی در ادامه اعلام کرد هرچه ارزش کالا کمتر باشد، کرایه حمل سهم بیشتری از قیمت تمامشده آن را تشکیل میدهد.
فرشچیان گفت هزینه واردات برخی کالاهای ارزانقیمت تا ۱۵۰ درصد افزایش یافته و تولیدکنندگانی که به مواد اولیه وارداتی وابسته هستند، ناچارند هزینه اضافی تامین این مواد را در قیمت محصول خود لحاظ کنند.
بهگفته او، برخی واردکنندگان ممکن است به این نتیجه برسند که ادامه کار برایشان صرفه اقتصادی ندارد.
فرشچیان ادامه داد: «وقتی از یک طرف مسیرهای واردات کند میشود و از طرف دیگر، هزینهها تا این اندازه افزایش پیدا میکند، عدم اطمینان در فعالیت تجاری به وجود میآید. تاجر نمیداند کالایی که با این هزینه و در چنین مدتزمانی وارد میکند، در زمان عرضه همچنان مشتری خواهد داشت یا خیر.»
وزارت خزانهداری آمریکا هشتم آبان گزارش داد واشینگتن قطع دسترسی جمهوری اسلامی به مسیرهای تجارت بینالمللی، حملونقل هوایی تجاری، شبکههای بانکی و گزینههای جایگزینی مانند ارزهای دیجیتال را در دستور کار قرار داده است.
بر اساس این گزارش، تلاش تهران برای دور زدن محاصره دریایی از طریق انتقال تجارت به مسیرهای زمینی در مرزهای پاکستان، ترکیه، افغانستان و ترکمنستان با موانع عمده روبهرو شده است.
توقف دستکم ۱۵ روزه کامیونها در مرزهای ایران
رییس کمیسیون مدیریت واردات اتاق بازرگانی اعلام کرد کامیونها در گذرگاههای مختلف مرزی ایران دستکم ۱۵ روز معطل میمانند.
فرشچیان افزود آمار دقیقی از شمار کامیونهای متوقفشده در اختیار ندارد و گمرک و وزارت راه میتوانند در این زمینه اطلاعات دقیقتری ارائه کنند.
رسانه حالوش ۱۸ آبان گزارش داد شماری از رانندگان تانکرهای حمل گاز پس از بارگیری در پالایشگاه ستاره خلیج فارس در بندرعباس، همچنان در این پالایشگاه بلاتکلیف ماندهاند.
به گزارش حالوش، این رانندگان قرار بود محمولههای خود را به دو گذرگاه ریمدان و پیشین در مرز پاکستان برسانند و هنوز اجازه خروج از گمرک را دریافت نکردهاند.
فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا (سنتکام) ۱۶ آبان اعلام کرد برد کوپر، فرمانده این نهاد، دستور تشکیل کارگروه ویژه «دروازه آهنین» را صادر کرده است.
ماموریت این کارگروه جلوگیری از انتقال تسلیحات پیشرفته، فناوریهای دارای کاربرد دوگانه و کالاهای تحریمشده به ایران از طریق مرزهای زمینی و دریای خزر است.
فواد حسین، وزیر خارجه عراق، ۱۶ آبان گفت واشینگتن بهطور رسمی از بغداد خواسته است تنها دو گذرگاه مرزی با ایران را باز نگه دارد و بقیه را ببندد.