یک تشکل حقوق بشری از وخامت شرایط نگهداری زندانیان در زندان مرکزی کرج خبر داد
شبکه جهانی برای آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی نوشت «گزارشهای دریافتی» از زندان مرکزی کرج حاکی از وخامت شرایط نگهداری زندانیان، کاهش چشمگیر خدمات رفاهی و درمانی، افت شدید کیفیت غذا و برخوردهای سرکوبگرانه با اعتراضات زندانیان است.
این تشکل اشاره کرد که صدها تن از بازداشتشدگان اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ همچنان در این زندان نگهداری میشوند و بسیاری از آنان با بلاتکلیفی قضایی مواجه هستند.
بر اساس این گزارش، در ماههای اخیر دسترسی زندانیان به خدمات اولیه از جمله درمان، آب گرم، مددکاری و حتی فروشگاههای داخل بندها با محدودیتهای گستردهای روبهرو شده است.
این شبکه نوشت زندانیان این محدودیتها را بخشی از روند فزاینده فشار بر خود میدانند؛ روندی که آثار آن بر سلامت جسمی و روانی آنان مشهود است، و افزود افزایش فشارها و نامناسب بودن شرایط نگهداری موجب اعتراض گروهی از زندانیان در هفته سوم خردادماه شد.
این گزارش به نقل از «منابع مطلع» حاکی از آن است که زندانیان خواستار رسیدگی به وضعیت غذا، خدمات درمانی و سایر مشکلات موجود بودند، اما این اعتراضات با واکنش تند مسئولان زندان مواجه شد و پس از آن، گارد زندان به بندهای معترض حمله کرد و زندانیان را مورد ضربوشتم قرار داد.
قلعهنویی در نشست خبری پیش از دیدار ایران برابر بلژیک در جام جهانی ۲۰۲۶، از شرایط آمادهسازی تیم ملی و محدودیتهای اعمالشده برای سفر ایران به آمریکا انتقاد کرد و گفت این محدودیتها باعث شده زمان تمرین تیمش به کمتر از حد معمول کاهش یابد.
به گزارش خبرگزاری رویترز، تیم ملی ایران به دلیل محدودیتهای اقامت در آمریکا، در طول مسابقات در شهر تیخوانای مکزیک مستقر است و برای انجام دیدارهای گروه G به ایالات متحده رفتوآمد میکند.
مقامهای آمریکایی اعلام کردهاند که وضعیت سفر تیم ایران به طور مستمر بررسی میشود و مذاکرات درباره کاهش برخی محدودیتها ادامه دارد.
قلعهنویی گفت تیمش پیش از دیدار با بلژیک کمتر از ۱۶ ساعت برای آمادهسازی فرصت داشته و به همین دلیل تنها نیمی از زمان معمول تمرین کرده است.
او افزود که شرایط نسبت به بازی نخست مقابل نیوزیلند نیز دشوارتر شده است؛ دیداری که پیش از آن تیم ایران ۲۴ ساعت فرصت تمرین داشت.
او گفت: «برای بازی با بلژیک کمتر از ۱۶ ساعت به ما وقت دادند و مجبور شدیم تمرین نصف و نیمهای انجام دهیم؛ این کار را سخت کرد.»
سرمربی تیم ملی گفت: «در بازی گذشته در ساختار دفاعی و اشتباهات فردی ایراداتی را داشتیم. بهخاطر زمانی کمی که داشتیم، پروازها باعث شد بحث ریکاوری به خوبی انجام نشود و نتوانستیم تمرینات تاکتیکی خوبی داشته باشیم تا مشکلات بازی گذشته را برطرف کنیم. فقط در بحث روحی و روانی و انگیزشی و آنالیز کار کردیم.»
سرمربی تیم ملی همچنین از آنچه «برخورد دوگانه» با برنامه سفر ایران خواند، انتقاد کرد.
او گفت مسئولان برای سومین دیدار ایران برابر مصر، به تیم اجازه دادهاند برنامه سفر خود را تنظیم کند، اما این امکان برای دو مسابقه نخست فراهم نشده بود.
قلعهنویی پرسید: «اگر اکنون چنین امکانی وجود دارد، چرا برای دو بازی اول این اجازه را ندادند؟»
او در عین حال از فیفا و جیانی اینفانتینو، رییس این نهاد، به دلیل تلاش برای کاهش مشکلات تیم ایران قدردانی کرد و گفت فیفا نهایت تلاش خود را برای کاهش این چالشها انجام داده است.
قلعهنویی همچنین از مقامهای آمریکایی بابت تسهیل روند ورود تیم به این کشور تشکر کرد، اما افزود مشکل اصلی، از دست رفتن زمان تمرین بوده است.
بلژیک: ایران با انگیزه است
در سوی مقابل، اعضای تیم ملی بلژیک تاکید کردند که ایران حریفی دشوار خواهد بود. توماس مونیه، مدافع باتجربه این تیم، گفت بازیکنان ایران انگیزهای فراتر از فوتبال دارند و ممکن است برخی از آنها به دلیل جنگ، اعضای خانواده یا نزدیکان خود را از دست داده باشند. او افزود همین موضوع، رویارویی با ایران را به چالشی مضاعف برای بلژیک تبدیل میکند.
رودی گارسیا، سرمربی بلژیک، نیز گفت تیمش برای شکست ایران باید با تمام توان به میدان برود. او با اشاره به تساوی یک بر یک تیمش برابر مصر در نخستین مسابقه، گفت بلژیک توانایی سازگار شدن با شرایط بازی را نشان داده و اکنون آماده رویارویی با ایران است.
گارسیا همچنین از مدیریت دقایق بازی روملو لوکاکو خبر داد و گفت مهاجم باتجربه بلژیک، که در دیدار نخست تنها ۲۵ دقیقه بازی کرد و نقش مهمی در گل تساوی تیمش داشت، به گونهای مورد استفاده قرار خواهد گرفت که برای ادامه مسابقات نیز آماده بماند.
دیدار ایران و بلژیک روز یکشنبه برگزار میشود و هر دو تیم پس از کسب یک امتیاز در هفته نخست، برای افزایش شانس صعود به مرحله حذفی به دنبال کسب نخستین پیروزی خود در این رقابتها هستند.
اورشلیمپست در سرمقاله خود نوشت که تفاهم اخیر میان واشینگتن و تهران، برخلاف ادعای دولت دونالد ترامپ، میتواند به تقویت جمهوری اسلامی بینجامد و به این حکومت فرصت دهد تا پس از هفتهها حملات نظامی و فشار اقتصادی، توان خود را بازسازی کند. به نوشته این روزنامه، بسیاری از مخالفان حکومت ایران نیز با ناباوری به این توافق نگاه میکنند و آن را عاملی برای افزایش «فضای تنفس» جمهوری اسلامی میدانند.
در این سرمقاله به اظهارات جیدی ونس، معاون رییسجمهوری آمریکا، اشاره شده که در دفاع از یادداشت تفاهم، از منتقدان اسرائیلی پرسیده بود «پیشنهاد دقیق شما چیست؟» اورشلیمپست در پاسخ مینویسد اسرائیلیها طی دههها شاهد گسترش شبکه نیروهای نیابتی [حکومت] ایران در لبنان، سوریه، عراق، یمن و غزه بودهاند و تجربه توافقهای پیشین و لغو تحریمها، دلیل نگرانی آنها از پیامدهای این توافق است.
این روزنامه همچنین به نقل از یکی از ساکنان تهران نوشت که فضای عمومی در ایران سرشار از ناامیدی و احساس خیانت است و هر اظهارنظر تازه مقامهای آمریکایی درباره توافق، این احساس را تشدید میکند. به نوشته اورشلیمپست، نگرانی اصلی منتقدان این نیست که [حکومت] ایران بلافاصله خطرناکتر شود، بلکه این است که توافق دو ابزار حیاتی، یعنی زمان و پول، را در اختیار جمهوری اسلامی قرار میدهد.
به باور نویسنده، زمان به حکومت ایران امکان میدهد نفس تازه کند، ساختارهای خود را بازسازی و موقعیتش را تثبیت کند و منابع مالی نیز به ادامه حمایت از گروههای نیابتی، بهویژه حزبالله لبنان، کمک خواهد کرد. در همین زمینه، تام کاتن، سناتور جمهوریخواه آمریکا، هشدار داده است که لغو تحریمهای صادرات نفت ایران میتواند روزانه تا ۲۰۰ میلیون دلار درآمد در اختیار تهران قرار دهد؛ پولی که به اعتقاد او صرف خدمات عمومی نخواهد شد، بلکه به تقویت نهادهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی اختصاص مییابد.
اورشلیمپست در ادامه مینویسد دونالد ترامپ با سیاست «فشار حداکثری» توانسته بود اقتصاد ایران را به شدت تضعیف کند و حتی برخی مقامهای امنیتی اسرائیل از احتمال فروپاشی اقتصادی جمهوری اسلامی سخن گفته بودند، اما توافق جدید این روند را متوقف کرده است. به نوشته این روزنامه، نگرانی از پیامدهای اقتصادی جنگ، از جمله افزایش قیمت سوخت و فشارهای سیاسی داخلی در آستانه انتخابات میاندورهای آمریکا، از عوامل اصلی گرایش دولت ترامپ به توافق بوده است.
سرمقاله در پایان هشدار میدهد که تجربه گذشته نشان داده است محاسبات کوتاهمدت اقتصادی در قبال جمهوری اسلامی، اغلب به چالشهای راهبردی بلندمدت منجر میشود. به باور نویسنده، جمهوری اسلامی اکنون در آستانه دستیابی به همان چیزی قرار دارد که بیش از هر چیز به آن نیاز دارد؛ زمان بیشتر، منابع مالی بیشتر و فرصتی تازه برای دوام آوردن در برابر مخالفان خود.
هاآرتص که از روزنامههای منتقد نتانیاهو است، در این یادداشت تحلیلی نوشت که رویدادهای اخیر نشان دادهاند جایگاه بینالمللی اسرائیل بیش از هر زمان دیگری تضعیف شده و حتی نزدیکترین متحد این کشور، یعنی ایالات متحده، اکنون اسرائیل را عامل بیثباتی در منطقه میبیند. نویسنده با اشاره به اظهارات جیدی ونس، معاون رییسجمهوری آمریکا، نوشت که سخنان او بازتاب نگاه بخشی از افکار عمومی جهان به اسرائیل است؛ کشوری که به گفته ونس، برای حل هر مشکلی به استفاده از نیروی نظامی متوسل میشود و بخش عمده توان دفاعی خود را مدیون کمکهای مالی و تسلیحاتی آمریکا است.
در این یادداشت آمده است که اگرچه بنیامین نتانیاهو از احتمال مقابله با [حکومت] ایران بدون حمایت آمریکا سخن گفته، اما اسرائیل نمیتواند سیاستی را ادامه دهد که حتی دولت دونالد ترامپ نیز با آن همراه نیست. به نوشته هاآرتص، سیاست خارجی دولت اسرائیل به جای پاسخ دادن به انتقادهای بینالمللی، در عمل به حذف و نادیده گرفتن آنها روی آورده است؛ در حالی که از نگاه بسیاری از کشورها، اسرائیل از زمان حمله هفتم اکتبر به یکی از عوامل اصلی بیثباتی منطقه تبدیل شده و سیاستهایش در کرانه باختری با تعریف آپارتاید همخوانی دارد.
هاآرتص همچنین یادداشت تفاهم اخیر میان آمریکا و [حکومت] ایران را توافقی نامطلوب برای اسرائیل توصیف کرد، اما تاکید کرد که نتانیاهو خود سهم عمدهای در شکلگیری این وضعیت داشته است. به نوشته این روزنامه، حتی بسیاری از مخالفان جنگ در آمریکا نیز این تفاهم را نوعی عقبنشینی واشینگتن در برابر تهران و نشانه شکست راهبردی دولت آمریکا میدانند.
در ادامه این تحلیل، نویسنده توافق هستهای سال ۲۰۱۵ را با تفاهم کنونی مقایسه کرده و نوشته است که توافق دوران باراک اوباما بر محدود کردن برنامه هستهای ایران و ایجاد سازوکار نظارتی متمرکز بود، نه تلاش برای محروم کردن ایران از تسلیحات متعارف مانند موشکهای بالستیک. به اعتقاد نویسنده، دولت آمریکا اکنون نیز نگران تلاشهای احتمالی نتانیاهو برای برهم زدن روند توافق است و نهادهای اطلاعاتی این کشور نسبت به چنین احتمالی هشدار دادهاند.
هاآرتص در پایان این پرسش را مطرح میکند که آیا مخالفان دولت اسرائیل بار دیگر از هر اقدام نظامی نتانیاهو حمایت خواهند کرد یا این بار در برابر آن خواهند ایستاد. نویسنده هشدار میدهد که احتمال آغاز یک عملیات نظامی جدید، از جمله در کرانه باختری، برای برهم زدن فضای سیاسی و امنیتی منتفی نیست و از احزاب مخالف میخواهد پیش از انتخابات، با صدور بیانیهای مشترک، مخالفت خود را با هرگونه «جنگ انتخابی» اعلام کنند تا به گفته او، از ادامه روند خودویرانگر دولت نتانیاهو جلوگیری شود.
